Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 59-60 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που αντλείται από τις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάνδρου Μακλάρεν. Καθώς ανοίγουμε τους Ψαλμούς 59 και 60, η προσεκτική έκθεση του Μακλάρεν μας καθοδηγεί μέσα από το ταξίδι του ψαλμωδού από τη θλίψη στον αίνο, αποκαλύπτοντας πώς η υπομονετική εμπιστοσύνη στον Θεό μεταμορφώνει την καρδιά εν μέσω δοκιμασίας.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε μια ήσυχη στιγμή για να διαβάσετε πλήρως τους Ψαλμούς 59 και 60. Αφήστε τα αρχαία λόγια του θρήνου και της εμπιστοσύνης να εγκατασταθούν στο πνεύμα σας πριν εξερευνήσουμε μαζί τις γνώσεις του Μακλάρεν.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ξεκινά θέτοντας το επαναλαμβανόμενο μέρος του ψαλμού στο λογοτεχνικό και ιστορικό του πλαίσιο.
Η επικεφαλίδα του ψαλμού μας λέει ότι η χρονολογία του είναι η ίδια η αρχή του διωγμού από τον Σαούλ, όταν «παραφύλατταν το σπίτι για να θανατώσουν» τον Δαβίδ, και αυτός έφυγε νύχτα από την πόλη. Υπάρχει μια ορισμένη αντιστοιχία μεταξύ των περιστάσεων και κάποιου μέρους της εικόνας των εχθρών του εδώ που καθιστά τη χρονολογία πιθανή. Αν έτσι έχει, αυτός είναι ένας από τους παλαιότερους ψαλμούς του Δαβίδ, και είναι ενδιαφέρον καθώς δείχνει την πίστη και το θάρρος του, ακόμη και στην πρώτη έκρηξη κινδύνου. Αλλά είτε αυτό ισχύει είτε όχι, έχουμε εδώ, τουλάχιστον, τη φωνή μιας ευσεβούς ψυχής σε μεγάλη θλίψη, και μπορούμε κάλλιστα να μάθουμε το μάθημα της διπλής της έκφρασης. Ο άνθρωπος, καταβεβλημένος από τη συμφορά, καταφεύγει στον Θεό. «Επί Σέ, ω Ισχύ μου! θα προσμένω, διότι ο Θεός είναι η άμυνά μου.» Έπειτα, με την προσμονή, μολονότι οι εξωτερικές περιστάσεις παραμένουν ακριβώς οι ίδιες, η διάθεση και τα συναισθήματά του αλλάζουν. Άρχισε με το «Λύτρωσέ με από τους εχθρούς μου, Κύριε! διότι παραφυλάττουν την ψυχή μου.» Διέρχεται από το «Ισχύ μου! θα προσμένω επί Σού,» και έτσι καταλήγει στο «Ισχύ μου! θα ψάλλω προς Σέ.» Μπορούμε τότε να ομαδοποιήσουμε τις παρατηρήσεις μας σε δύο ομάδες, και να ασχοληθούμε για λίγες στιγμές με αυτά τα δύο σημεία—την προσμονή επί του Θεού, και τη μεταβολή της προσμονής σε αίνο.Ο Μακλάρεν εξετάζει στη συνέχεια την ακριβή σημασία της προσμονής επί του Θεού.
Τώρα, όσον αφορά το πρώτο από αυτά—την προσμονή επί του Θεού—πρέπει να σημειώσω ότι η έκφραση εδώ, «θα προσμένω,» είναι κάπως αξιοσημείωτη. Σημαίνει ακριβώς, «θα σε παρατηρώ,» και είναι η λέξη που χρησιμοποιείται γενικά, όχι για τη δική μας ματιά προς Αυτόν, αλλά για τη δική Του ματιά προς εμάς. Θα περιέγραφε τη δράση ενός βοσκού που φυλάει το κοπάδι του· ενός φρουρού που φυλάει μια πόλη· των παρατηρητών που προσμένουν την αυγή, και τα παρόμοια. Χρησιμοποιώντας την, ο Ψαλμωδός φαίνεται σαν να έλεγε—Υπάρχουν δύο είδη παρατήρησης. Υπάρχει η παρατήρηση του Θεού επάνω μου, και υπάρχει η δική μου παρατήρηση για τον Θεό. Κοιτάζω προς Αυτόν ώστε να ευλογήσει· Αυτός κοιτάζει προς εμένα ώστε να με φροντίσει. Καθώς Αυτός με φυλάει, έτσι στέκομαι προσδοκώντας ενώπιόν Του, όπως κάποιος σε πολιορκημένη πόλη, πάνω στα τείχη εκεί, κοιτάζει με ανυπομονησία πέρα από την πεδιάδα για να δει τον ερχομό των πολυαναμενόμενων βοηθειών. Ο Θεός «προσμένει να είναι ελεήμων»—θαυμαστά λόγια, που ζωγραφίζουν για εμάς την επαγρύπνησή Του για κατάλληλους καιρούς και τρόπους να μας ευλογήσει, και την υπομονετική Του αναμονή στα απρόθυμα, αδιάφορα πνεύματά μας. Μπορούμε κάλλιστα να πάρουμε ένα μάθημα από τη στάση Του στο να δωρίζει, και από μέρους μας, να προσμένουμε επάνω Του για να βοηθηθούμε. Διότι αυτά τα δύο πράγματα—η επαγρύπνηση και η υπομονή—είναι τα κύρια στοιχεία στην βιβλική ιδέα της προσμονής επί του Θεού. Ας μου επιτραπεί να ενισχύσω το καθένα με μια ή δυο λέξεις.Ο Μακλάρεν στη συνέχεια ιχνηλατεί πώς η προσμονή της προσδοκίας περνά σε αίνο.
Εδώ συλλαμβάνουμε, κατά κάποιον τρόπο, την προσμονή της προσδοκίας και την επαγρύπνηση ακριβώς τη στιγμή που περνά στην κατοχή και τον αίνο. Διότι θυμηθείτε ότι η όψη των πραγμάτων δεν έχει αλλάξει καθόλου μεταξύ του πρώτου στίχου του κειμένου μας και του τελευταίου. Οι εχθροί είναι όλοι γύρω από τον Δαβίδ ακριβώς όπως ήταν, «κάνοντας θόρυβο σαν σκύλος,» όπως λέει, και «γυρίζοντας γύρω από την πόλη.» Το κακό που τον απειλούσε και τον έκανε λυπημένο παραμένει εντελώς αμετάβλητο. Τι έχει αλλάξει; Αυτός έχει αλλάξει. Και πώς έχει αλλάξει; Διότι η προσμονή του επί του Θεού άρχισε να επιφέρει μια εσωτερική αλλαγή, και αυτός έχει ανέβει, κατά κάποιον τρόπο, έξω από τα βάθη της θλίψης του μέσα στο φως του ήλιου. Και έτσι συμβαίνει πάντα, φίλοι μου! Υπάρχει απελευθέρωση στο πνεύμα πριν υπάρξει απελευθέρωση στο εξωτερικό γεγονός. Αν η υπομονετική μας προσμονή φέρει, όπως σίγουρα θα φέρει, στον κατάλληλο καιρό, μια απάντηση στην απομάκρυνση του κινδύνου, και στην ελάφρυνση της θλίψης, θα φέρει πρώτα την καλύτερη απάντηση, «την ειρήνη του Θεού, η οποία υπερβαίνει κάθε νόηση,» για να φυλάει τις καρδιές και τα νου σας. Αυτή είναι η υψηλότερη ευλογία που έχουμε να ζητήσουμε στην προσμονή μας επί του Θεού, και αυτή είναι η ευλογία που λαμβάνουμε μόλις προσμένουμε επάνω Του. Η εξωτερική απελευθέρωση μπορεί να αργήσει, αλλά πάντα έρχεται πριν από αυτήν, ως κήρυκες της προσέγγισής της, η αίσθηση ενός ελαφρύτερου φορτίου και η γαλήνη μιας ενισχυμένης καρδιάς. Μπορεί να περάσει πολύς καιρός πριν ξημερώσει η αυγή, αλλά ακόμη και ενώ διαρκεί το σκοτάδι, ένα απαλό αεράκι αρχίζει να κινείται ανάμεσα στα κοιμισμένα φύλλα, η υπόσχεση της αυγής, και οι πρώτες νότες των μισοξυπνημένων πουλιών προαναγγέλλουν την πλήρη χορωδία που θα χαιρετίσει την ανατολή του ήλιου.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μακλάρεν κλείνει δείχνοντας πώς η εμπειρία προσθέτει το όνομα του ελέους στα προηγούμενα ονόματα της ισχύος και της άμυνας.
Αλλά ο αίνος δεν είναι απλώς η προσμονή μεταμορφωμένη. Η εμπειρία δεν έχει μόνο εμβαθύνει τη σύλληψη της σημασίας του ονόματος του Θεού· έχει προσθέσει ένα νέο όνομα. Η κραυγή του ικέτη ήταν προς τον Θεό, την ισχύ και την άμυνά του· το τραγούδι του σωσμένου είναι προς τον Θεό που είναι επίσης ο Θεός του ελέους του. Οι εμπειρίες της ζωής έχουν αναδείξει πληρέστερα την αγάπη και την τρυφερή ευσπλαχνία του Θεού. Ενώ διαρκούσαν οι θλίψεις ήταν δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι ο Θεός ήταν αρκετά ισχυρός για να μας ενισχύσει εναντίον τους, και να μας κρατήσει ασφαλείς μέσα τους· ήταν ακόμη δυσκολότερο να τις σκεφτεί κανείς ως ερχόμενες από Αυτόν καθόλου· ήταν δυσκολότερο να αισθανθεί ότι ερχόντουσαν από την αγάπη Του. Αλλά όταν περάσουν, και το νόημά τους γίνει σαφέστερο, και κατέχουμε τα αποτελέσματά τους στο βάρος της δόξας που έχουν επεξεργαστεί για εμάς, θα μπορέσουμε να κοιτάξουμε πίσω σε όλες αυτές ως τα ελέη του Θεού του ελέους μας, ακόμη και όπως όταν ένας άνθρωπος κοιτάζει από την κορυφή του βουνού πάνω στις ομίχλες και τα σύννεφα από τα οποία πέρασε, και τα βλέπει όλα χτυπημένα από τον ήλιο που λάμπει επάνω τους από πάνω. Εκείνο που ήταν παχύ και υγρό καθώς αγωνιζόταν να περάσει μέσα από αυτό, ακτινοβολείται σε ροδαλή ομορφιά· η αναδρομική και προς τα κάτω ματιά επιβεβαιώνει και υπερβαίνει όλα όσα η πίστη διέκρινε αμυδρά, και βρήκε δύσκολο να πιστέψει. Ενώ πολεμούμε εδώ, αδελφοί! ας πούμε, «θα σε προσμένω,» και τότε εκεί πέρα θα μπορέσουμε, με βαθύτερη γνώση της αγάπης που ήταν σε όλες τις θλίψεις μας, να ψάλλουμε προς Εκείνον που ήταν η ισχύς μας στην αδυναμία της γης, η άμυνά μας στους κινδύνους της γης, και είναι για πάντα πλέον ο «Θεός του ελέους μας,» εν μέσω των μεγάλων και αδικαιολόγητων ευνοιών του ουρανού.
Απαντήστε
Ανταπόκριση
Πού στις παρούσες περιστάσεις σας προσκαλείστε να προσμένετε αντί να αγωνίζεστε; Πώς μπορεί η πιστή παρατήρηση να αλλάξει τον τόνο των προσευχών σας; Ποιο όνομα του Θεού χρειάζεστε περισσότερο να διεκδικήσετε εκ νέου σήμερα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε, δίδαξέ μας την ήσυχη τέχνη της προσμονής επάνω Σου ως Ισχύ και Άμυνά μας. Όταν πιέσεις μας περιβάλλουν, σταθεροποίησε το βλέμμα μας ώστε η προσδοκία να ωριμάσει σε τραγούδι. Ας συναντήσει εμάς το ίδιο έλεος που συνάντησε τον ψαλμωδό, μετατρέποντας τους θρήνους μας σε αίνο και τους φόβους μας σε εμπιστοσύνη. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →