← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Κριτές

Ένας Τρόπος Έξω από το Αδιέξοδο: Γυναίκες για τον Βενιαμίν και η Λαχτάρα για τον Αληθινό Βασιλιά

Κριτές 21Τα Ζητήματα επί της Οκτατεύχου και των Βιβλίων των Βασιλειών και των Χρονικών του Μακαρίου Θεοδωρήτου Κύρου (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού από την Eterniseed)20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το βιβλίο των Κριτών κλείνει πάνω σε ένα κουβάρι. Ο Βενιαμίν έχει σχεδόν καταστραφεί, μόνο εξακόσιοι άνδρες επιζούν στον βράχο Ρεμμών· και ο Ισραήλ, στη θερμότητα της οργής του, είχε ορκιστεί με μεγάλο όρκο ότι κανείς τους δεν θα έδινε κόρη σε γάμο σε Βενιαμίτη. Τώρα η οργή τους έχει ψυχρανθεί, και θρηνούν που μια ολόκληρη φυλή θα εξαλειφόταν από τον Ισραήλ· όμως ο όρκος τους δεσμεύει, και δεν θα αθετήσουν. Ο μακάριος Θεοδώρητος Κύρου απαντά στο απλό ερώτημα πώς οι επιζώντες του Βενιαμίν απέκτησαν γυναίκες. Επειδή όλες οι γυναίκες της φυλής τους είχαν σκοτωθεί, εξηγεί, και οι άλλοι είχαν ορκιστεί να μην τους δώσουν τις δικές τους κόρες, επινόησαν, για να μην αναγκαστούν οι Βενιαμίτες να φέρουν ξένες γυναίκες από τα γύρω έθνη, έναν τρόπο εξόδου από τη δυσκολία τους: στην ετήσια εορτή στη Σηλώ, όταν οι κόρες της πόλης έβγαιναν να χορέψουν, ειπώθηκε στους επιζώντες άνδρες του Βενιαμίν να τις αρπάξουν για γυναίκες. Έτσι διαφυλάχθηκε η φυλή, ούτε με κατάφωρη παράβαση του όρκου ούτε με ανάμειξη με τους εθνικούς, αλλά με αυτό το παράξενο τέχνασμα που γεννήθηκε από ανάγκη. Ο Θεοδώρητος μένει στην ψυχρή ιστορία· όμως η ίδια η αταξία αυτού του τέλους — ένας λαός που συρράπτει μια δύσκολη λύση σε ένα αυτοδημιούργητο αδιέξοδο, σε ημέρες που, όπως μας έχει πει ξανά και ξανά το βιβλίο, δεν υπήρχε βασιλιάς στον Ισραήλ — θέτει μπροστά μας, με την ίδια της τη σπασμένη κατάσταση, τη λαχτάρα για τον αληθινό Βασιλιά που μόνο αυτός μπορεί να συγκεντρώσει και να θεραπεύσει τον λαό Του.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αναγνώστε Κριταί 21 — οι άνδρες του Ισραήλ είχαν ορκιστεί στη Μασσηφά, 'Δεν θα δώσει κανείς μας την κόρη του στον Βενιαμίν για γυναίκα.' Τώρα έρχονται στον οίκο του Θεού και κλαίνε πικρά, λέγοντας, 'Ω Κύριε Θεέ του Ισραήλ, γιατί συνέβη αυτό… ώστε να λείπει σήμερα μία φυλή από τον Ισραήλ;' Βρίσκουν ότι κανείς από την Ιαβείς Γαλαάδ δεν είχε ανέβει στη σύναξη, και στέλνουν να την πατάξουν και να φέρουν τετρακόσιες νέες παρθένες για τους επιζώντες του Βενιαμίν· αλλά αυτές δεν αρκούν. Έτσι συμβουλεύονται: 'υπάρχει εορτή του Κυρίου στη Σηλώ κάθε χρόνο.' Διατάζουν τους Βενιαμίτες, 'Πηγαίνετε και κρυφτείτε στους αμπελώνες· και δείτε, και ιδού, αν οι κόρες της Σηλώ βγουν να χορέψουν σε χορούς, τότε βγείτε από τους αμπελώνες, και αρπάξτε κάθε ένας τη γυναίκα του από τις κόρες της Σηλώ.' Έγινε· οι Βενιαμίτες παίρνουν γυναίκες για τον εαυτό τους από τις χορεύτριες, και επιστρέφουν στην κληρονομιά τους, και ανοικοδομούν τις πόλεις τους, και κατοικούν σε αυτές. Και το βιβλίο τελειώνει με τον λόγο που έχει ηχήσει σε όλο του το μήκος: 'Εν εκείναις ταις ημέραις ουκ ην βασιλεύς εν Ισραήλ· έκαστος το αρεστόν ενώπιον αυτού εποίει.'
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Θεοδώρητος απαντά στο ερώτημα που θέτει το κεφάλαιο: πώς απέκτησε γυναίκες το υπόλοιπο του Βενιαμίν, όταν ο Ισραήλ είχε ορκιστεί να μην τους δώσει τις κόρες του; Η αιτία ήταν διπλή — οι γυναίκες της δικής τους φυλής είχαν χαθεί, και ο όρκος στεκόταν ακλόνητος: Επειδή όλες οι γυναίκες της φυλής τους είχαν σκοτωθεί, και αυτοί οι ίδιοι είχαν ορκιστεί να μην τους δώσουν τις κόρες τους σε γάμο. Ο κίνδυνος που αυτός δημιούργησε ήταν ότι ο Βενιαμίν, μη βρίσκοντας γυναίκες μέσα στον Ισραήλ, θα αναγκαζόταν να τις πάρει από τα γύρω έθνη, κάτι που ο Νόμος απαγόρευε. Για να το αποτρέψουν αυτό, επινοήθηκε το τέχνασμα της αρπαγής: Επομένως, για να μην αναγκαστούν από ανάγκη να φέρουν ξένες γυναίκες, βρήκαν τρόπο εξόδου από τη δυσκολία τους και επινόησαν την αρπαγή. Ο Θεοδώρητος το λέει και δεύτερη φορά, ώστε να δούμε καθαρά το δέσιμο του λαού: Οι γυναίκες της φυλής τους είχαν όλες σκοτωθεί, αλλά αυτοί οι ίδιοι είχαν ορκιστεί να μην αρραβωνιάσουν τις δικές τους κόρες σε αυτούς. Έτσι η φυλή του Βενιαμίν διαφυλάχθηκε από το να εξαλειφθεί — αλλά μόνο με ένα τέχνασμα γεννημένο από ανάγκη, την τελευταία αδέξια πράξη ενός έθνους χωρίς βασιλιά.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Θεοδώρητος μένει στην κυριολεκτική έννοια, και η κυριολεκτική έννοια είναι η ίδια το κήρυγμα. Εδώ είναι ένας λαός που δεν ήθελε να αθετήσει όρκο και δεν ήθελε να παντρευτεί με τους εθνικούς — και αυτά είναι πραγματικά αγαθά, σεβασμός στον όρκο και φρίκη για την ανάμειξη με ειδωλολάτρες — όμως που μπορεί να κρατήσει αυτά τα αγαθά μαζί μόνο με τόσο παράξενο τέχνασμα όπως η διαταγή αρπαγής χορευτριών σε εορτή. Ο Θεοδώρητος το ονομάζει καθαρά για αυτό που ήταν — βρήκαν τρόπο εξόδου από το αδιέξοδό τους και επινόησαν την αρπαγή. Είναι μια λύση που λύνει, και όμως μας αφήνει ανήσυχους· ένας κόμπος που κόβεται αντί να λύνεται. Και αυτό ακριβώς είναι το νόημα με το οποίο το βιβλίο των Κριτών επιλέγει να τελειώσει, με την επωδό του να ηχεί για άλλη μια φορά: 'δεν υπήρχε βασιλιάς στον Ισραήλ· έκαστος έκανε το αρεστόν ενώπιον των οφθαλμών αυτού.' Όλο το βιβλίο υπήρξε μια κάθοδος — απελευθερωτές που υψώθηκαν και έπεσαν, είδωλα που στήθηκαν δίπλα στη σκηνή, μια φυλή σχεδόν καταστραμμένη, και τώρα ένα έθνος που αυτοσχεδιάζει την έξοδό του από ένα αυτοδημιούργητο αδιέξοδο. Το ίδιο το σχήμα του είναι ένα ερώτημα που το βιβλίο δεν μπορεί να απαντήσει από μέσα του: ποιος θα συγκεντρώσει αυτόν τον σκορπισμένο, αυθόρμητο, μισοπιστό λαό και θα τον κάνει ολόκληρο; Η μεταγενέστερη απάντηση του Ισραήλ ήταν ένας βασιλιάς στην Ιερουσαλήμ· αλλά η βαθύτερη απάντηση που η Εκκλησία πάντα άκουσε είναι ο αληθινός Βασιλιάς, ο Χριστός. Διότι μόνο Αυτός μπορεί να κρατήσει μαζί τα αγαθά που διαλύονται στα χέρια μας — έλεος και αλήθεια, δικαιοσύνη και πιστότητα — διότι σε Αυτόν 'έλεος και αλήθεια συναντήθηκαν· δικαιοσύνη και ειρήνη εφιλήθηκαν' (Ψαλμ 85:10). Όπου εμείς κόβουμε κόμπους με σκληρά τεχνάσματα, Αυτός τους λύνει με τον Σταυρό Του· όπου εμείς αυτοσχεδιάζουμε για να σώσουμε ένα υπόλοιπο, Αυτός συγκεντρώνει τον σκορπισμένο λαό Του από τα πέρατα της γης και δεν χάνει κανέναν από αυτούς που ο Πατέρας Του έχει δώσει σε Αυτόν. Το σπασμένο τέλος των Κριτών δεν είναι ο τελευταίος λόγος· είναι μια πόρτα ανοιχτή, μια λαχτάρα ανεκπλήρωτη, μέχρι να έρθει ο Βασιλιάς που κάνει στον λαό Του αυτό που είναι ορθό ενώπιον του Θεού.
Απαντήστε

Απόκριση

Μην περιφρονείτε τις ημέρες του 'δεν υπάρχει βασιλιάς.' Το τέλος των Κριτών είναι ένα ψυχρό κάτοπτρο κάθε ζωής, και κάθε εποχής, που προσπαθεί να είναι καλή χωρίς αληθινό Βασιλιά μέσα — κρατώντας κάποια πραγματικά αγαθά, τιμώντας κάποια πραγματικά όρια, όμως αιώνια αυτοσχεδιάζοντας, κόβοντας κόμπους, συρράπτοντας δύσκολες λύσεις σε αδιέξοδα δικής της δημιουργίας. Μπορείτε, όπως ο Ισραήλ, να κρατήσετε σφιχτά έναν όρκο και να αποφύγετε το απαγορευμένο, και όμως να βρείτε τη ζωή σας κουβάρι, επειδή κάτι λείπει στο κέντρο: ένας Βασιλιάς να βασιλεύει πάνω στη θέληση και να συγκεντρώνει ό,τι είναι σκορπισμένο. Το μάθημα όλου του βιβλίου, που ηχεί για τελευταία φορά στο τέλος του, είναι η ανάγκη που μόνο ο Χριστός μπορεί να πληρώσει. Ας γίνει λοιπόν Βασιλιάς πάνω σας. Φέρτε Του τους κόμπους που δεν μπορείτε να λύσετε — τα δεσίματα της δικής σας δημιουργίας, τα αγαθά που δεν φαίνεται να κρατάτε μαζί — και αφήστε τη σοφία Του να κάνει ό,τι τα τεχνάσματά σας δεν μπορούν. Όπου κάνατε απλώς αυτό που είναι 'αρεστόν ενώπιον των οφθαλμών σας,' ζητήστε αντίθετα αυτό που είναι ορθό ενώπιον Του. Και εμπιστευθείτε τη συγκέντρωσή Του. Αυτός δεν σώζει ένα υπόλοιπο με κρυφά μέσα και ανάγκη, όπως ο Ισραήλ έσωσε τον Βενιαμίν, αλλά έλκει τον σκορπισμένο λαό Του προς τον εαυτό Του με αγάπη, θέλοντας να μη χαθεί ούτε ένας. Το βιβλίο των Κριτών τελειώνει με μια λαχτάρα· ας απαντήσει η δική σας καρδιά σε αυτή, ανοίγοντας την πόρτα στον Βασιλιά που έχει έρθει, και λέγοντας με όλη την Εκκλησία, 'Ναι, έρχου, Κύριε Ιησού.'
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Κύριε ο Θεός μας, ο οποίος στις ημέρες που δεν υπήρχε βασιλιάς στον Ισραήλ διεφύλαξες ακόμη και το υπόλοιπο του Βενιαμίν, ώστε να μη σβηστεί καμία φυλή από τον λαό Σου: Σε ευλογώ που το έλεός Σου φθάνει μέχρι τον έσχατο και τον ελάχιστο, και ότι δεν θα αφήσεις να χαθεί αυτό που σκόπευσες να σώσεις. Είμαστε ένας λαός που αιώνια αυτοσχεδιάζει, κόβει κόμπους που δεν μπορεί να λύσει, κρατά σκληρά κάποια αγαθά ενώ οι ζωές μας παραμένουν κουβάρι, επειδή ζητήσαμε να κάνουμε αυτό που είναι ορθό ενώπιον των οφθαλμών μας και στερηθήκαμε τον αληθινό Βασιλιά. Βασίλευε λοιπόν επάνω μου, ω Χριστέ· συγκέντρωσε ό,τι είναι σκορπισμένο μέσα μου· λύσε με τον Σταυρό Σου τους κόμπους που μόνο τα τεχνάσματά μου σφίγγουν· και κράτα μαζί μου το έλεος και την αλήθεια, τη δικαιοσύνη και την πιστότητα, που διαλύονται στα χέρια μου. Εσύ που συγκεντρώνεις τον σκορπισμένο λαό Σου από τα πέρατα της γης και δεν χάνεις κανέναν από αυτούς που ο Πατήρ Σου Σου έχει δώσει, συγκέντρωσε και εμένα, και κάνε με ολόκληρο. Το βιβλίο των παλαιών κριτών σου τελείωσε με λαχτάρα· ας βρει η λαχτάρα της καρδιάς μου την ανάπαυσή της σε Εσένα. Σε Εσένα, ω Χριστέ ο Θεός μας, τον αληθινό Βασιλιά που θεραπεύεις τον λαό Σου, με τον Πατέρα και το πανάγιο Πνεύμα, δόξα τώρα και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Τα Ζητήματα επί της Οκτατεύχου και των Βιβλίων των Βασιλειών και των Χρονικών του Μακαρίου Θεοδωρήτου Κύρου (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού από την Eterniseed) · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →