← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Βασιλείς

Γ' Βασιλειών 21-22 — με τον Ματθαίο Χένρι

Α' Βασιλείς 21-22Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Ο Ματθαίος Χένρι, ο αξιότιμος σχολιαστής του 17ου αιώνα, προσφέρει βαθιές γνώσεις σχετικά με τα ηθικά και πνευματικά διδάγματα των κεφαλαίων 21 και 22 της Γ' Βασιλειών. Η κατά στίχο ερμηνεία του αναδεικνύει τις διαχρονικές προειδοποιήσεις κατά της πλεονεξίας, της αδικίας και της ειδωλολατρίας που χαρακτήριζαν τη βασιλεία του Αχαάβ. Καθώς διασχίζουμε αυτές τις σοβαρές αφηγήσεις, οι σκέψεις του Χένρι μας προσκαλούν να εξετάσουμε πώς τα αρχαία γεγονότα εξακολουθούν να μιλούν για την κατάσταση της ανθρώπινης καρδιάς σήμερα. Η προσεκτική προσοχή του τόσο στη λεπτομέρεια της αφήγησης όσο και στη θεία κρίση παρέχει ένα πλούσιο θεμέλιο για προσωπική εξέταση και ανανεωμένη δέσμευση στη θεοσεβή ζωή.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε πλήρως τα κεφάλαια 21 και 22 της Γ' Βασιλειών. Αφήστε την ιστορία του αμπελώνα του Ναβουθαί, των σχεδίων της Ιεζάβελ, της αντιπαράθεσης του Ηλία και των εξελισσόμενων συνεπειών να ξεδιπλωθούν χωρίς βιασύνη. Παρατηρήστε την αλληλεπίδραση της ανθρώπινης φιλοδοξίας και της θείας δικαιοσύνης καθώς προχωρούν τα κεφάλαια. Αφήστε το κείμενο να μιλήσει πρώτα πριν στραφείτε στο σχόλιο του Χένρι για βαθύτερη φώτιση.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά με μια επισκόπηση της συνολικής δομής των γεγονότων του κεφαλαίου. Ο Αχαάβ παραμένει το δυστυχισμένο θέμα της ιερής ιστορίας· από τις μεγάλες υποθέσεις του στρατοπέδου και του βασιλείου του αυτό το κεφάλαιο μας οδηγεί στον κήπο του και μας δίνει μια περιγραφή ορισμένων κακών πραγμάτων (και πράγματι κακά αποδείχθηκαν γι' αυτόν) που σχετίζονται με τις οικιακές του υποθέσεις. Ι. Ο Αχαάβ αρρωσταίνει για τον αμπελώνα του Ναβουθαί, εδ. 1-4. ΙΙ. Ο Ναβουθαί πεθαίνει από την πλεκτάνη της Ιεζάβελ, ώστε ο αμπελώνας να περιέλθει στον Αχαάβ, εδ. 5-14. ΙΙΙ. Ο Αχαάβ πηγαίνει να πάρει την κατοχή, εδ. 15-16. IV. Ο Ηλίας τον συναντά και αναγγέλλει τις κρίσεις του Θεού εναντίον του για την αδικία του, εδ. 17-24. V. Μετά την ταπείνωσή του χορηγείται αναστολή, εδ. 25-29. Ο Χένρι στη συνέχεια παρέχει λεπτομερή ερμηνεία της αφήγησης του αμπελώνα. Εδώ είναι, 1. Ο Αχαάβ που επιθυμεί τον αμπελώνα του γείτονά του, ο οποίος δυστυχώς βρισκόταν κοντά στο παλάτι του και βολικός για κήπο κουζίνας. Ίσως ο Ναβουθαί να ήταν ευχαριστημένος που είχε έναν αμπελώνα που βρισκόταν τόσο πλεονεκτικά για θέα στους βασιλικούς κήπους, ή για την πώληση των προϊόντων του στη βασιλική οικογένεια· αλλά η θέση του αποδείχθηκε μοιραία γι' αυτόν. Αν δεν είχε αμπελώνα, ή αν βρισκόταν σε κάποιο απομακρυσμένο μέρος, θα είχε διατηρήσει τη ζωή του. Αλλά οι κτήσεις πολλών ανθρώπων υπήρξαν η παγίδα τους, και η γειτονιά τους με τη μεγαλειότητα υπήρξε ολέθρια συνέπεια. Ο Αχαάβ στρέφει το μάτι και την καρδιά του σε αυτόν τον αμπελώνα, εδ. 2. Θα είναι μια όμορφη προσθήκη στην περιουσία του, μια βολική έξοδος στο παλάτι του· και τίποτα δεν θα τον ικανοποιήσει παρά μόνο αν γίνει δικό του. Είναι ευπρόσδεκτος στους καρπούς του, ευπρόσδεκτος να περπατήσει σε αυτόν· ο Ναβουθαί ίσως θα του είχε κάνει μίσθωση για τη ζωή του, για να τον ευχαριστήσει· αλλά τίποτα δεν θα τον ευχαριστήσει εκτός αν έχει απόλυτη ιδιοκτησία σε αυτό, αυτός και οι κληρονόμοι του για πάντα. Ωστόσο δεν είναι τόσο τύραννος ώστε να το πάρει με τη βία, αλλά προτείνει δίκαια είτε να δώσει στον Ναβουθαί την πλήρη αξία του σε χρήματα είτε έναν καλύτερο αμπελώνα σε ανταλλαγή. Είχε αδιαμαρτύρητα εγκαταλείψει τα μεγάλα πλεονεκτήματα που του είχε δώσει ο Θεός για να διευρύνει την κυριαρχία του προς τιμήν του βασιλείου του, με τη νίκη του επί των Σύρων, και τώρα είναι πρόθυμος να διευρύνει τον κήπο του, μόνο για την ευκολία του σπιτιού του, σαν να μπορούσε το να είναι συνετός στα μικρά να εξιλεώσει το να είναι ανόητος στα μεγάλα. Το να επιθυμεί μια ευκολία για την περιουσία του δεν ήταν κακό (δεν θα υπήρχε αγορά αν δεν υπήρχε επιθυμία για αυτό που αγοράζεται· η ενάρετη γυναίκα εξετάζει ένα χωράφι και το αγοράζει)· αλλά το να επιθυμεί κάτι υπερβολικά, ακόμα κι αν θα το πετύχαινε με νόμιμα μέσα, είναι καρπός εγωισμού, σαν να πρέπει να μονοπωλήσουμε όλες τις ευκολίες, και κανείς δεν πρέπει να ζει, ή να ζει άνετα, κοντά μας, αντίθετα με τον νόμο της αυτάρκειας, και το γράμμα της δέκατης εντολής, 'Μη επιθυμήσεις τον οίκον του πλησίον σου'. 2. Η απόκρουση που συνάντησε σε αυτή την επιθυμία. Ο Ναβουθαί δεν ήθελε με κανέναν τρόπο να το αποχωριστεί (εδ. 3): 'Ο Κύριος ας το απαγορεύσει σε εμένα'· και ο Κύριος το απαγόρευσε, αλλιώς δεν θα ήταν τόσο αγενής και αγενής προς τον άρχοντά του ώστε να μην τον ικανοποιήσει σε τόσο μικρό θέμα. Η Χαναάν ήταν με ιδιαίτερο τρόπο η γη του Θεού· οι Ισραηλίτες ήταν οι ενοικιαστές του· και αυτός ήταν ένας από τους όρους των μισθώσεών τους, ότι δεν θα έπρεπε να αλλοτριώσουν (όχι, ούτε μεταξύ τους) κανένα μέρος αυτού που έπεφτε στον κλήρο τους, εκτός σε περίπτωση ακραίας ανάγκης, και τότε μόνο μέχρι το έτος του ιωβηλαίου, Λευιτ. κε' 28. Τώρα ο Ναβουθαί προέβλεψε ότι, αν ο αμπελώνας του πωλούνταν στο στέμμα, δεν θα επέστρεφε ποτέ στους κληρονόμους του, ούτε στο ιωβηλαίο. Θα ήταν πρόθυμος να ευχαριστήσει τον βασιλιά, αλλά πρέπει να υπακούει στον Θεό μάλλον παρά στους ανθρώπους, και επομένως σε αυτό το θέμα επιθυμεί να απαλλαγεί. Ο Αχαάβ γνώριζε τον νόμο, ή θα έπρεπε να τον γνωρίζει, και επομένως έκανε κακό να ζητήσει αυτό που ο υπήκοός του δεν μπορούσε να παραχωρήσει χωρίς αμαρτία. Μερικοί αντιλαμβάνονται ότι ο Ναβουθαί έβλεπε την επίγεια κληρονομιά του ως αρραβώνα του μεριδίου του στον ουράνιο Χαναάν, και επομένως δεν ήθελε να αποχωριστεί τον πρώτο, μήπως αυτό ισοδυναμούσε με κατάσχεση του δεύτερου. Φαίνεται να ήταν συνειδησιακός άνθρωπος, που προτιμούσε να διακινδυνεύσει τη δυσαρέσκεια του βασιλιά παρά να προσβάλει τον Θεό, και πιθανώς ήταν ένας από τους 7000 που δεν είχαν γονατίσει μπροστά στον Βάαλ, για το οποίο, ίσως, ο Αχαάβ του κρατούσε κακία. 3. Η μεγάλη δυσαρέσκεια και ανησυχία του Αχαάβ εξαιτίας αυτού. Ήταν όπως πριν (κεφ. κ' 43) βαρύς και δυσαρεστημένος (εδ. 4), έγινε μελαγχολικός γι' αυτό, ρίχτηκε στο κρεβάτι του, δεν ήθελε να φάει ούτε να δεχθεί παρέα. Δεν μπορούσε με κανέναν τρόπο να χωνέψει την προσβολή. Το υπερήφανο πνεύμα του μεγάλυνε την ατιμία που του έκανε ο Ναβουθαί αρνούμενος, σαν κάτι που δεν έπρεπε να υποφέρει. Καταράστηκε την ευαισθησία της συνείδησης του Ναβουθαί, την οποία προσποιούνταν ότι συμβουλεύεται για την ειρήνη του, και μυστικά σχεδίαζε εκδίκηση. Ούτε μπορούσε να αντέξει την απογοήτευση· τον έκοβε στην καρδιά να διασταυρωθεί στις επιθυμίες του, και ήταν τέλεια άρρωστος από εκνευρισμό. Σημείωσε, (1.) Η δυσαρέσκεια είναι αμαρτία που είναι η ίδια τιμωρία της και κάνει τους ανθρώπους να βασανίζονται οι ίδιοι· κάνει το πνεύμα λυπημένο, το σώμα άρρωστο, και όλες τις απολαύσεις ξινές· είναι η βαρύτητα της καρδιάς και η σαπίλα των οστών. (2.) Είναι αμαρτία που είναι ο ίδιος ο γονέας της. Δεν προκύπτει από την κατάσταση, αλλά από το νου. Όπως βρίσκουμε τον Παύλο αυτάρκη στη φυλακή, έτσι ο Αχαάβ δυσαρεστημένος στο παλάτι. Είχε όλες τις απολαύσεις της Χαναάν, αυτής της ευχάριστης γης, υπό διαταγή τον πλούτο ενός βασιλείου, τις απολαύσεις μιας αυλής, και τις τιμές και τις εξουσίες ενός θρόνου· και όμως όλα αυτά δεν του ωφελούν τίποτα χωρίς τον αμπελώνα του Ναβουθαί. Οι υπερβολικές επιθυμίες εκθέτουν τους ανθρώπους σε συνεχείς ενοχλήσεις, και αυτοί που είναι διατεθειμένοι να γκρινιάζουν, όσο ευτυχισμένοι κι αν είναι, θα βρίσκουν πάντα κάτι για να γκρινιάζουν. Ο Χένρι αργότερα αναδεικνύει την ευρύτερη εκτίμηση του χαρακτήρα του Αχαάβ. Ι. Ο πολύ κακός χαρακτήρας που δίνεται για τον Αχαάβ (εδ. 25, 26), ο οποίος έρχεται εδώ για να δικαιολογήσει τον Θεό στην βαριά ποινή που επιβλήθηκε σε αυτόν, και για να δείξει ότι αν και επιβλήθηκε με αφορμή την αμαρτία του στο θέμα του Ναβουθαί (την οποία η αμαρτία του Δαβίδ στο θέμα του Ουρία έμοιαζε πολύ), ο Θεός δεν θα τον είχε τιμωρήσει τόσο αυστηρά αν δεν ήταν ένοχος πολλών άλλων αμαρτιών, ιδιαίτερα ειδωλολατρίας· ενώ ο Δαβίδ, εκτός από αυτό το ένα θέμα, έκανε αυτό που ήταν σωστό. Αλλά, όσον αφορά τον Αχαάβ, δεν υπήρχε όμοιός του, τόσο εφευρετικός και επιμελής στην αμαρτία, και που έκανε εμπόριο από αυτήν. Πούλησε τον εαυτό του για να εργαστεί την κακία, δηλαδή έκανε τον εαυτό του τέλειο δούλο των επιθυμιών του, και ήταν τόσο πολύ στο κάλεσμα και την εντολή τους όσο ποτέ κάποιος υπηρέτης στον αφέντη του. Ήταν ολότελα παραδομένος στην αμαρτία, και, με τον όρο να έχει τις απολαύσεις της, θα έπαιρνε τον μισθό της, που είναι ο θάνατος, Ρωμ. στ' 23. Ο μακάριος Παύλος παραπονέθηκε ότι πουλήθηκε υπό την αμαρτία (Ρωμ. ζ' 14), σαν φτωχός αιχμάλωτος ενάντια στη θέλησή του· αλλά ο Αχαάβ ήταν εκούσιος: πούλησε τον εαυτό του στην αμαρτία· από επιλογή, και ως δική του πράξη και έργο, υποτάχθηκε στην κυριαρχία της αμαρτίας. Δεν ήταν δικαιολογία για τα εγκλήματά του ότι η Ιεζάβελ η σύζυγός του τον παρακίνησε να κάνει πονηρά, και τον έκανε, σε πολλές απόψεις, χειρότερο από ό,τι διαφορετικά θα ήταν. Σε τι ύψος ασεβείας έφτασε αυτός που είχε τέτοιο εύφλεκτο υλικό διαφθοράς στην καρδιά του και τέτοιο χαρακτήρα στον κόρφο του για να ανάψει φωτιά σε αυτό! Σε πολλά πράγματα έκανε κακό, αλλά έκανε πιο αποτρόπαια ακολουθώντας είδωλα, όπως οι Χαναναίοι· οι ανηθικότητές του ήταν πολύ προκλητικές για τον Θεό, αλλά οι ειδωλολατρίες του ήταν ιδιαίτερα. Η περίπτωση του Ισραήλ ήταν θλιβερή όταν ένας άρχοντας τέτοιου χαρακτήρα βασίλευε πάνω τους.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει το τμήμα αντανακλώντας στα διδάγματα της ιστορίας. 2. Ας πάρουμε αφορμή από αυτή τη θλιβερή ιστορία, (1.) Να σταθούμε έκπληκτοι μπροστά στην κακία των πονηρών, και στη δύναμη του Σατανά στα παιδιά της απειθαρχίας. Τι ιερή αγανάκτηση μπορεί να γεμίσουμε βλέποντας την κακία στον τόπο της κρίσης! Εκκλ. γ' 16. (2.) Να θρηνήσουμε τη σκληρή περίπτωση της καταπιεσμένης αθωότητας, και να αναμίξουμε τα δάκρυά μας με τα δάκρυα των καταπιεσμένων που δεν έχουν παρηγορητή, ενώ στην πλευρά των καταπιεστών υπάρχει δύναμη, Εκκλ. δ' 1. (3.) Να εμπιστευθούμε τη φύλαξη των ζωών και των ανέσεών μας στον Θεό, γιατί η αθωότητα από μόνη της δεν θα είναι πάντα η ασφάλειά μας. (4.) Να χαιρόμαστε με την πίστη σε μια επερχόμενη κρίση, στην οποία τέτοιες λανθασμένες κρίσεις όπως αυτές θα επανεξεταστούν. Τώρα βλέπουμε ότι υπάρχουν δίκαιοι άνθρωποι στους οποίους συμβαίνει σύμφωνα με το έργο των πονηρών (Εκκλ. η' 14), αλλά όλα θα τακτοποιηθούν στη μεγάλη ημέρα.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού μπορεί οι ανεξέλεγκτες επιθυμίες να διαμορφώνουν αθόρυβα τις αποφάσεις σας σήμερα; Πώς η αφήγηση αμφισβητεί την άποψή σας για τη δικαιοσύνη και την προσωπική ευθύνη; Με ποιους τρόπους προσκαλείστε να ταπεινωθείτε ενώπιον του Θεού αντί να υπερασπίζεστε τα δικά σας συμφέροντα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε, στην ιστορία του αμπελώνα του Νάβουθ μάς έδειξες τον κίνδυνο των πλεονεκτικών καρδιών και τη βεβαιότητα της δίκαιης κρίσης Σου. Με το Πνεύμα Σου φύλαξέ μας από το να αρπάζουμε ό,τι δεν μας έχεις δώσει, και χάρισέ μας γρήγορη μετάνοια όταν ο λόγος Σου αντιμετωπίζει την αμαρτία μας. Μέσω του Χριστού και μόνο ας περπατάμε ταπεινά, εμπιστευόμενοι το έλεός Σου ενώ τιμούμε τη δικαιοσύνη που απαιτείς. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →