← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Σαμουήλ

2 Σαμουήλ 13-14 — με τον Μπράουν

Β' Σαμουήλ 13-14Υπόμνημα Jamieson, Fausset και Brown επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα
Το σχόλιο των Robert Jamieson, A.R. Fausset και David Brown για ολόκληρη τη Βίβλο προσφέρει μετρημένη, στίχο προς στίχο διορατικότητα στα τραγικά γεγονότα του 2 Σαμουήλ 13-14. Η επεξεργασία τους αναδεικνύει την εκδήλωση της αμαρτίας στο σπίτι του Δαβίδ και τον αγώνα του βασιλιά μεταξύ δικαιοσύνης και στοργής. Η έκθεση παραμένει σταθερά θεμελιωμένη στο κείμενο, αντλώντας νηφάλια μαθήματα για την εκκλησία.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Στρέψτε τώρα στο 2 Σαμουήλ 13-14 και διαβάστε τα κεφάλαια ολόκληρα. Ακούστε για την ταχεία κάθοδο από την ιδιωτική λαγνεία στην δημόσια αιματοχυσία και την ανήσυχη αποκατάσταση που ακολουθεί. Σημειώστε τις απαντήσεις του Δαβίδ σε κάθε στάδιο της αφήγησης.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Jamieson ξεκινά εκθέτοντας τις συνθήκες που επέτρεψαν στο πάθος του Αμνών να αναπτυχθεί ανεξέλεγκτα. Εδάφιο 2. 2. διότι αυτή ήταν παρθένος —Οι ανύπαντρες κόρες κρατούνταν σε στενή απομόνωση από την παρέα των ανδρών· κανένας ξένος, ούτε καν οι συγγενείς τους του άλλου φύλου, δεν επιτρεπόταν να τις δουν χωρίς την παρουσία μαρτύρων. Φυσικά, ο Αμνών πρέπει να είχε δει την Θάμαρ, διότι είχε συλλάβει ένα βίαιο πάθος γι' αυτήν, το οποίο, αν και απαγορευόταν από το νόμο ( :- ), εντούτοις με την έγκριση του παραδείγματος του Αβραάμ ( :- ), και την κοινή πρακτική σε γειτονικές χώρες για τους πρίγκιπες να παντρεύονται τις ετεροθαλείς αδελφές τους, φαίνεται ότι δεν το θεώρησε ακατάλληλη σχέση. Αλλά δεν είχε κανένα μέσο να της το γνωστοποιήσει, και ο πόνος αυτής της απογοήτευσης που τον βασάνιζε προκάλεσε μια ορατή αλλαγή στην εμφάνιση και την υγεία του. Ο Fausset στη συνέχεια καταγράφει την ξαφνική απέχθεια που κατέλαβε τον Αμνών μετά το έγκλημα. Εδάφιο 15. 15. Τότε ο Αμνών την μίσησε υπερβολικά —Δεν είναι ασυνήθιστο για άτομα που υποκινούνται από βίαια και ακανόνιστα πάθη να πηγαίνουν από το ένα άκρο στο άλλο. Στην περίπτωση του Αμνών η ξαφνική απέχθεια εξηγείται εύκολα· η φρικαλεότητα της συμπεριφοράς του, με όλα τα αισθήματα ντροπής, τύψεων και φόβου έκθεσης και τιμωρίας, τώρα ξέσπασε στο μυαλό του, καθιστώντας την παρουσία της Θάμαρ αφόρητα οδυνηρή γι' αυτόν. Ο Brown στη συνέχεια παρακολουθεί το δημόσιο πένθος της Θάμαρ και τη μελετημένη σιωπή του Αβεσσαλώμ. Εδάφιο 19. 19, 20. Η Θάμαρ έβαλε στάχτη στο κεφάλι της, και έσκισε το πολύχρωμο ένδυμά της . . . έβαλε το χέρι της στο κεφάλι της, και πήγε κλαίγοντας —δηλαδή, λυγμώντας. Οι ανατολικές συνήθειες πιθανότατα δεν θα έβλεπαν τίποτα πέρα από μια έντονη αίσθηση της βλάβης που είχε υποστεί, αν η Θάμαρ πράγματι έσκισε τα ενδύματά της. Αλλά, καθώς δεν αναφέρεται το πέπλο της, είναι πιθανό ότι ο Αμνών την είχε διώξει από το σπίτι χωρίς αυτό, και αυτή σήκωσε το χέρι της με σκοπό να κρύψει το πρόσωπό της. Από αυτά τα σημάδια, ειδικά το σκίσιμο του διακριτικού της ενδύματος, ο Αβεσσαλώμ αμέσως υπέθεσε τι είχε συμβεί. Συμβουλεύοντάς την να σιωπήσει γι' αυτό και να μην δημοσιοποιήσει την δική της και της οικογένειάς της ατίμωση, δεν έδωσε καμία ένδειξη των θυμωμένων του συναισθημάτων στον Αμνών. Αλλά όλο αυτό το διάστημα 'έτρεφε κρυφά την οργή του για να την κρατήσει ζεστή', και απλώς 'περίμενε την κατάλληλη στιγμή' για να εκδικηθεί τις αδικίες της αδελφής του, και με την απομάκρυνση του διαδόχου ίσως να προωθήσει και τα φιλόδοξα σχέδιά του. Ο Jamieson κλείνει το κεφάλαιο σημειώνοντας τη φυγή του Αβεσσαλώμ στην αυλή του παππού του. Εδάφιο 37. 37. Ο Αβεσσαλώμ έφυγε, και πήγε στον Θαλμαΐ —Ο νόμος σχετικά με τον προμελετημένο φόνο ( :- ) δεν του έδινε καμία ελπίδα να παραμείνει ατιμώρητος στη χώρα του. Οι πόλεις καταφυγίου δεν μπορούσαν να του προσφέρουν κανένα άσυλο, και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το βασίλειο, καταφεύγοντας στην αυλή της Γεσούρ, με τον μητρικό του παππού, ο οποίος, αναμφίβολα, θα ενέκρινε τη συμπεριφορά του.
Σκεφτείτε
Ο Brown σταθμίζει την απόφαση του Δαβίδ να ανακαλέσει τον Αβεσσαλώμ και τις επιπτώσεις της για τη βασιλική δικαιοσύνη. Εδάφιο 22. 22. Σήμερα ο δούλος σου γνωρίζει ότι βρήκα χάρη στα μάτια σου —Ο Ιωάβ πρόδωσε όχι λίγο εγωισμό μέσα στις διακηρύξεις του χαράς για αυτή την πράξη χάριτος προς τον Αβεσσαλώμ, και κολακεύτηκε ότι τώρα έβαλε τόσο τον πατέρα όσο και τον γιο κάτω από διαρκείς υποχρεώσεις. Εξετάζοντας αυτή την πράξη του Δαβίδ, πολλές ελαφρυντικές περιστάσεις μπορούν να προβληθούν υπέρ της· η πρόκληση που δόθηκε στον Αβεσσαλώμ· το ότι βρισκόταν τώρα σε μια χώρα όπου η δικαιοσύνη δεν μπορούσε να τον φτάσει· ο κίνδυνος να αποκτήσει αγάπη για ειδωλολατρικές αρχές και λατρεία· η ασφάλεια και τα συμφέροντα του εβραϊκού βασιλείου· μαζί με την ισχυρή προτίμηση του εβραϊκού λαού για τον Αβεσσαλώμ, όπως εκπροσωπείται από την στρατηγική του Ιωάβ—αυτές οι σκέψεις αποτελούν μια εύλογη απολογία για την παραχώρηση συγχώρεσης από τον Δαβίδ στον αιματοβαμμένο γιο του. Αλλά, παραχωρώντας αυτή τη συγχώρεση, ενεργούσε ως ανατολίτης δεσπότης παρά ως συνταγματικός βασιλιάς του Ισραήλ. Τα συναισθήματα του πατέρα θριάμβευσαν επί του καθήκοντος του βασιλιά, ο οποίος, ως ανώτατος δικαστής, ήταν υποχρεωμένος να εκτελέσει αμερόληπτη δικαιοσύνη σε κάθε δολοφόνο, σύμφωνα με τον ρητό νόμο του Θεού ( Γένεση 9:6 · Αριθμοί 35:30 · Αριθμοί 35:31 ), τον οποίο δεν είχε εξουσία να παρακάμψει ( Δευτερονόμιο 18:18 · Ιησούς του Ναυή 1:8 · 1 Σαμουήλ 10:25 ). Ο Fausset καταλήγει περιγράφοντας τους περαιτέρω περιορισμούς που επιβλήθηκαν στον Αβεσσαλώμ στην Ιερουσαλήμ. Εδάφιο 28. 28. Έτσι ο Αβεσσαλώμ έμεινε δύο ολόκληρα χρόνια στην Ιερουσαλήμ, και δεν είδε το πρόσωπο του βασιλιά —Όποιο λάθος κι αν έκανε ο Δαβίδ επιτρέποντας την ανάκληση του Αβεσσαλώμ, επέδειξε μεγάλη σύνεση και αυτοσυγκράτηση στα συναισθήματά του αργότερα—διότι ο γιος του δεν έγινε δεκτός στην παρουσία του πατέρα του, αλλά περιορίστηκε στο δικό του σπίτι και στην παρέα της δικής του οικογένειας. Αυτή η μικρή αυστηρότητα είχε σκοπό να τον οδηγήσει σε ειλικρινή μετάνοια, αντιλαμβανόμενος ότι ο πατέρας του δεν τον είχε συγχωρέσει πλήρως, καθώς και να πείσει τον λαό για την αποστροφή του Δαβίδ προς το έγκλημά του. Μη επιτρεπόμενος να εμφανιστεί στην αυλή, ούτε να υιοθετήσει οποιαδήποτε κατάσταση, οι αυλικοί κρατήθηκαν μακριά· ακόμη και ο ξάδελφός του δεν θεώρησε συνετό να μπει στην παρέα του. Για δύο ολόκληρα χρόνια η ελευθερία του ήταν πιο περιορισμένη, και η ζωή του πιο απομονωμένη από τους συμπατριώτες του ενώ ζούσε στην Ιερουσαλήμ, παρά στη Γεσούρ· και θα μπορούσε να είχε συνεχίσει σε αυτή την ατίμωση περισσότερο, αν δεν είχε, με ένα βίαιο μέσο, αποφασίσει ( :- ) να επιβάλει την υπόθεσή του στην προσοχή του Ιωάβ, μέσω της ευγενικής και ισχυρής επιρροής του οποίου επετεύχθη πλήρης συμφιλίωση μεταξύ αυτού και του πατέρα του.
Απαντήστε
Πού στη δική σας ζωή έχετε δει την ιδιωτική αμαρτία να παράγει δημόσιες συνέπειες; Πώς το παράδειγμα του Δαβίδ προειδοποιεί ενάντια στο να επιτρέπουμε στην στοργή να υπερισχύει της δικαιοσύνης; Ποια βήματα μπορείτε να κάνετε αυτή την εβδομάδα για να διαφυλάξετε τόσο την προσωπική αγιότητα όσο και την αμερόληπτη κρίση;
Προσευχηθείτε
Ελεήμων Πατέρα, φύλαξέ μας από τις κρυφές αμαρτίες που καταστρέφουν οικογένειες και βασίλεια. Χάρισε σοφία σε όσους βρίσκονται στην εξουσία, ώστε να διατηρούν τη δικαιοσύνη χωρίς μεροληψία. Θεράπευσε τις πληγές που αφήνει η αμαρτία και αποκατάστησε ό,τι μπορεί να αποκατασταθεί μόνο σύμφωνα με τον δίκαιο Λόγο Σου. Μέσω του Χριστού του Κυρίου μας, Αμήν.

Υπόμνημα Jamieson, Fausset και Brown επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →