← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Θρήνοι

Θρ 3 — με τον Ματθαίο Χένρι

Θρήνοι 3Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στο τρίτο κεφάλαιο των Θρήνων προσφέρει μια σταθερή πορεία μέσα από τη θλίψη προς ανανεωμένη εμπιστοσύνη. Οι σκέψεις του οδηγούν τους αναγνώστες από τον ωμό θρήνο προς τα σταθερά ελέη που στηρίζουν την ψυχή. Το σημερινό μάθημα μας καλεί να παραμείνουμε με τις γνώσεις του, επιτρέποντας στους αρχαίους λόγους να διαμορφώσουν τις δικές μας προσευχές και ελπίδες. Καθώς προχωρούμε μέσα από παράπονο και παρηγοριά, οι προσεκτικές παρατηρήσεις του Χένρι μας υπενθυμίζουν ότι η θλίψη δεν χρειάζεται να έχει τον τελευταίο λόγο. Είθε αυτή η μελέτη να ενισχύσει την ήσυχη υπομονή και να βαθύνει την εξάρτησή μας από τον Κύριο που παραμένει πιστός πρωί πρωί.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Εγκατασταθείτε σε έναν ήσυχο χώρο και διαβάστε αργά το τρίτο κεφάλαιο των Θρήνων. Αφήστε τον ρυθμό των στίχων να μεταφέρει τόσο το βάρος της θλίψης όσο και τις πρώτες αχτίδες ελπίδας. Παρατηρήστε πώς ο ομιλητής μετακινείται από το σκοτάδι στην εσκεμμένη ανάκληση του ελέους. Επιτρέψτε στο κείμενο να μιλήσει στις δικές σας περιόδους αναμονής. Όταν τελειώσετε, επιστρέψτε στη μελέτη με ανοιχτή καρδιά.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά εξετάζοντας τις λεπτομέρειες του παραπόνου του προφήτη. Ο τίτλος του 102ου Ψαλμού θα μπορούσε πολύ εύστοχα να προταχθεί σε αυτό το κεφάλαιο—Η προσευχή του θλιμμένου, όταν είναι καταβεβλημένος, και χύνει το παράπονό του ενώπιον του Κυρίου· διότι πολύ αισθητά και ρέοντα χύνεται εδώ το παράπονο. Ας παρατηρήσουμε τις λεπτομέρειές του. Ο προφήτης παραπονιέται, 1. Ότι ο Θεός είναι οργισμένος. Αυτό δίνει και γέννηση και πικρία στη θλίψη (εδ. 1): Εγώ είμαι ο άνθρωπος, ο αξιοσημείωτος άνθρωπος, που είδε θλίψη, και την αισθάνθηκε αισθητά, με τη ράβδο της οργής Του. Σημείωσε, ο Θεός οργίζεται μερικές φορές με τον ίδιο Του τον λαό· όμως πρέπει να παραπονιέται γι' αυτό, όχι ως σπαθί για να κόψει, αλλά μόνο ως ράβδος για να διορθώσει· είναι γι' αυτούς η ράβδος της οργής Του, μια παιδεία που, αν και βαρειά προς το παρόν, στο τέλος θα είναι ωφέλιμη. Με αυτή τη ράβδο πρέπει να περιμένουμε να δούμε θλίψη, και, αν μας κάνουν να δούμε περισσότερη από συνηθισμένη θλίψη από εκείνη τη ράβδο, δεν πρέπει να διαφωνήσουμε, διότι είμαστε βέβαιοι ότι η οργή είναι δίκαιη και η θλίψη ήπια και αναμεμειγμένη με έλεος. 2. Ότι βρίσκεται σε απώλεια και εντελώς στο σκοτάδι. Το σκοτάδι τίθεται για μεγάλη ταραχή και σύγχυση, την έλλειψη τόσο παρηγοριάς όσο και καθοδήγησης· αυτή ήταν η περίπτωση του παραπονούμενου (εδ. 2): «Με οδήγησε με την πρόνοιά Του, και μια ανεξήγητη αλυσίδα γεγονότων, στο σκοτάδι και όχι στο φως, το σκοτάδι που φοβόμουν και όχι στο φως που ήλπιζα.» Και (εδ. 6), Με έθεσε σε σκοτεινούς τόπους, σκοτεινούς σαν τον τάφο, σαν εκείνους που είναι νεκροί από παλιά, που είναι εντελώς ξεχασμένοι, κανείς δεν ξέρει ποιοι ή τι ήταν. Σημείωσε, ο Ισραήλ του Θεού, αν και τέκνα φωτός, περπατά μερικές φορές στο σκοτάδι. 3. Ότι ο Θεός εμφανίζεται εναντίον του ως εχθρός, ως δηλωμένος εχθρός. Ο Θεός ήταν υπέρ αυτού, αλλά τώρα «Σίγουρα εναντίον μου έχει στραφεί (εδ. 3), όσο μπορώ να διακρίνω· διότι το χέρι Του έχει στραφεί εναντίον μου όλη την ημέρα. Παιδεύομαι κάθε πρωί,» Ψαλμ. 73:14. Και, όταν το χέρι του Θεού στρέφεται συνεχώς εναντίον μας, πειραζόμαστε να σκεφτούμε ότι και η καρδιά Του έχει στραφεί εναντίον μας. Ο Θεός είχε πει κάποτε (Ωσηέ 5:14), Θα είμαι ως λέων στον οίκο του Ιούδα, και τώρα έχει κάνει τον λόγο Του αληθινό (εδ. 10): «Ήταν σε μένα ως αρκούδα που παραμονεύει, με αιφνιδιάζει με τις κρίσεις Του, και ως λέων σε κρυφούς τόπους· έτσι ώστε όπου κι αν πήγαινα ήμουν σε συνεχή φόβο να δεχθώ επίθεση και ποτέ δεν μπορούσα να θεωρώ τον εαυτό μου ασφαλή.» Οι άνθρωποι ρίχνουν βέλη σε εκείνους που είναι εχθροί τους; Έχει τεντώσει το τόξο Του, το τόξο που ήταν προορισμένο εναντίον των διωκτών της εκκλησίας, που είναι τεντωμένο εναντίον των υιών της, εδ. 12. Με έχει θέσει ως στόχο για το βέλος Του, το οποίο στοχεύει, και θα είναι σίγουρο ότι θα χτυπήσει, και τότε τα βέλη της φαρέτρας Του εισέρχονται στα νεφρά μου, μου δίνουν θανάσιμο τραύμα, εσωτερικό τραύμα, εδ. 13. Σημείωσε, ο Θεός έχει πολλά βέλη στη φαρέτρα Του, και πετούν γρήγορα και διαπερνούν βαθιά. 4. Ότι είναι ως ένας σοβαρά θλιμμένος τόσο στο σώμα όσο και στο πνεύμα. Η ιουδαϊκή κατάσταση μπορεί τώρα να συγκριθεί εύστοχα με έναν άνθρωπο ζαρωμένο από την ηλικία, για τον οποίο δεν υπάρχει θεραπεία (εδ. 4): «Η σάρκα μου και το δέρμα μου τα έχει κάνει γέρικα· είναι σπαταλημένα και μαραμένα, και μοιάζω με κάποιον που είναι έτοιμος να πέσει στον τάφο· μάλιστα, έχει σπάσει τα οστά μου, και έτσι με έχει αδυνατίσει να βοηθήσω τον εαυτό μου, εδ. 15. Με έχει γεμίσει με πικρία, μια πικρή αίσθηση των συμφορών Του.» Ο Θεός έχει πρόσβαση στο πνεύμα, και μπορεί να πικράνει έτσι ώστε να πικράνει όλες τις απολαύσεις· όπως, όταν το στομάχι είναι βρώμικο, ό,τι τρώγεται ξινίζει σε αυτό: «Με έχει μεθύσει με αψίνθιο, με έχει μεθύσει τόσο με την αίσθηση των θλίψεών μου που δεν ξέρω τι να πω ή να κάνω. Έχει αναμείξει χαλίκι με το ψωμί μου, έτσι ώστε τα δόντια μου σπάνε με αυτό (εδ. 16) και ό,τι τρώω δεν είναι ούτε ευχάριστο ούτε θρεπτικό. Με έχει σκεπάσει με στάχτη, όπως συνηθίζουν οι πενθούντες, ή (όπως το διαβάζουν μερικοί) με έχει ταΐσει με στάχτη. Έχω φάει στάχτη σαν ψωμί,» Ψαλμ. 102:9. 5. Ότι δεν είναι σε θέση να διακρίνει κανέναν τρόπο διαφυγής ή απελευθέρωσης (εδ. 5): «Έχει χτίσει εναντίον μου, όπως χτίζονται οχυρά και μπαταρίες εναντίον μιας πολιορκημένης πόλης. Όπου υπήρχε ανοιχτός δρόμος τώρα είναι εντελώς κλειστός: Με έχει περικυκλώσει από κάθε πλευρά με χολή και ταλαιπωρία· ταράζομαι, και θυμώνω, και κουράζομαι, για να βρω τρόπο διαφυγής, αλλά δεν βρίσκω κανέναν, εδ. 7. Με έχει περιφράξει γύρω, ώστε να μην μπορώ να βγω έξω.» Όταν η Ιερουσαλήμ πολιορκήθηκε, ειπώθηκε ότι ήταν περικυκλωμένη από κάθε πλευρά, Λουκ. 19:43. «Είμαι αλυσοδεμένος· και όπως μερικοί διαβόητοι κακοποιοί είναι διπλά αλυσοδεμένοι, και φορτωμένοι με σίδερα, έτσι έχει κάνει βαριά την αλυσίδα μου. Έχει επίσης (εδ. 9) κλείσει τους δρόμους μου με λαξευμένη πέτρα, όχι μόνο έχει φράξει τον δρόμο μου με αγκάθια (Ωσηέ 2:6), αλλά τον έχει σταματήσει με πέτρινο τοίχο, που δεν μπορεί να διασπαστεί, έτσι ώστε οι δρόμοι μου έχουν γίνει στρεβλοί· περιπλανιέμαι πέρα δώθε, δεξιά, αριστερά, για να προσπαθήσω να προχωρήσω, αλλά γυρίζω πάντα πίσω.» Είναι δίκαιο με τον Θεό να κάνει εκείνους που περπατούν στους στρεβλούς δρόμους της αμαρτίας, διασταυρώνοντας τους νόμους του Θεού, να περπατούν στους στρεβλούς δρόμους της θλίψης, διασταυρώνοντας τα σχέδιά τους και σπάζοντας τα μέτρα τους. Έτσι (εδ. 11), «Έχει στρέψει τους δρόμους μου· έχει ματαιώσει όλες τις συμβουλές μου, έχει καταστρέψει τα σχέδιά μου, έτσι ώστε είμαι αναγκασμένος να υποκύψω στην ίδια μου την καταστροφή. Με έχει τραβήξει σε κομμάτια· έχει σχίσει και έχει φύγει (Ωσηέ 5:14), και με έχει κάνει έρημο, με έχει στερήσει από κάθε κοινωνία και κάθε παρηγοριά στην ίδια μου την ψυχή.» 6. Ότι ο Θεός γυρίζει κωφό αυτί στις προσευχές του (εδ. 8): «Όταν κλαίω και φωνάζω, ως ένας σοβαρός, ως ένας που θα τον έκανε να ακούσει, όμως κλείνει έξω την προσευχή μου και δεν θα επιτρέψει να έχει πρόσβαση σε Αυτόν.» Το αυτί του Θεού είναι συνήθως ανοιχτό στις προσευχές του λαού Του, και η πόρτα του ελέους σε εκείνους που χτυπούν σε αυτήν· αλλά τώρα και τα δύο είναι κλειστά, ακόμη και σε έναν που κλαίει και φωνάζει. Έτσι μερικές φορές ο Θεός φαίνεται να οργίζεται ακόμη και εναντίον των προσευχών του λαού Του (Ψαλμ. 80:4), και η περίπτωσή τους είναι πράγματι θλιβερή όταν τους αρνείται όχι μόνο το όφελος μιας απάντησης, αλλά την παρηγοριά της αποδοχής. 7. Ότι οι γείτονές του κάνουν θέμα γέλιου τις δυσκολίες του (εδ. 14): Ήμουν χλευασμός σε όλο τον λαό μου, σε όλους τους πονηρούς μεταξύ τους, που έκαναν ο ένας τον άλλον χαρούμενο με τις δημόσιες κρίσεις, και ιδιαίτερα τις θλίψεις του προφήτη Ιερεμία. Είμαι το τραγούδι τους, το νεγινάθ τους, ή χειροποίητο όργανο μουσικής, το ταμπούρλο τους (Ιώβ 17:6), που παίζουν πάνω του, όπως ο Νέρων στην άρπα του όταν η Ρώμη καιγόταν. 8. Ότι ήταν έτοιμος να απελπιστεί για ανακούφιση και απελευθέρωση: «Δεν έχεις μόνο αφαιρέσει την ειρήνη από εμένα, αλλά έχεις απομακρύνει την ψυχή μου μακριά από την ειρήνη (εδ. 17), έτσι ώστε δεν είναι μόνο εκτός εμβέλειας, αλλά εκτός οπτικής. Ξεχνώ την ευημερία· είναι τόσο καιρό από τότε που την είχα, και τόσο απίθανο ότι θα την ανακτήσω ποτέ, που έχω χάσει την ιδέα της. Έχω συνηθίσει τόσο πολύ στη θλίψη και τη δουλεία που δεν ξέρω τι σημαίνουν χαρά και ελευθερία. Έχω ακόμη εγκαταλείψει τα πάντα ως χαμένα, συμπεραίνοντας, Η δύναμή μου και η ελπίδα μου έχουν χαθεί από τον Κύριο (εδ. 18)· δεν μπορώ πλέον να στηρίζομαι στον Θεό ως υποστήριξή μου, διότι δεν βρίσκω ότι μου δίνει ενθάρρυνση να το κάνω· ούτε μπορώ να περιμένω την εμφάνισή Του υπέρ μου, έτσι ώστε να βάλει τέλος στις δυσκολίες μου, διότι η περίπτωση φαίνεται ανίατη, και ακόμη και ο Θεός μου ανένδοτος.» Χωρίς αμφιβολία ήταν η αδυναμία του να πει αυτό (Ψαλμ. 77:10), διότι με τον Θεό υπάρχει αιώνια δύναμη, και είναι η αδιάλειπτη ελπίδα του λαού Του, ό,τι κι αν σκέφτονται. 9. Ότι η θλίψη επέστρεφε σε κάθε ανάμνηση των δυσκολιών του, και οι σκέψεις του ήταν τόσο μελαγχολικές όσο και οι προοπτικές του, εδ. 19, 20. Προσπάθησε όπως ο Ιώβ (Ιώβ 9:27), να ξεχάσει το παράπονό του; Αλίμονο! ήταν μάταιο· θυμάται, σε όλες τις περιπτώσεις, τη θλίψη και την ταλαιπωρία, το αψίνθιο και τη χολή. Έτσι εμφατικά μιλά για τη θλίψη του, διότι έτσι σκεφτόταν γι' αυτήν, έτσι βαριά βάραινε όταν την αναθεωρούσε! Ήταν μια θλίψη που ήταν η ίδια η ταλαιπωρία. Η θλίψη μου και η παράβασή μου (έτσι το διαβάζουν μερικοί), η ταραχή μου και η αμαρτία μου που την έφερε πάνω μου· αυτό ήταν το αψίνθιο και η χολή στη θλίψη και την ταλαιπωρία. Είναι η αμαρτία που κάνει το ποτήρι της θλίψης πικρό ποτήρι. Η ψυχή μου τα έχει ακόμη στη μνήμη. Οι αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα είχαν όλες τις ταλαιπωρίες της πολιορκίας στο μυαλό τους συνεχώς και τις φλόγες και τα ερείπια της Ιερουσαλήμ ακόμη μπροστά στα μάτια τους, και έκλαιγαν όταν θυμόντουσαν τη Σιών· μάλιστα, δεν μπορούσαν ποτέ να ξεχάσουν την Ιερουσαλήμ, Ψαλμ. 137:1, 5. Η ψυχή μου, έχοντάς τα στη μνήμη, ταπεινώνεται μέσα μου, όχι μόνο καταπιεσμένη με αίσθηση της ταραχής, αλλά σε πικρία για την αμαρτία. Σημείωσε, Μας ταιριάζει να έχουμε ταπεινές καρδιές κάτω από ταπεινωτικές προνοίες, και να ανανεώνουμε τις μετανοητικές ταπεινώσεις μας για την αμαρτία σε κάθε ανάμνηση των θλίψεων και των ταλαιπωριών μας. Έτσι μπορούμε να ωφεληθούμε από προηγούμενες διορθώσεις και να αποτρέψουμε περαιτέρω. Ο Χένρι σημειώνει στη συνέχεια την εσκεμμένη επιστροφή στην ελπίδα που σταθεροποιεί την καρδιά. Εδώ τα σύννεφα αρχίζουν να διαλύονται και ο ουρανός να καθαρίζει· το παράπονο ήταν πολύ μελαγχολικό στο πρώτο μέρος του κεφαλαίου, και όμως εδώ ο τόνος αλλάζει και οι πενθούντες στη Σιών αρχίζουν να φαίνονται λίγο ευχάριστοι. Αλλά χωρίς ελπίδα, η καρδιά θα έσπαγε. Για να σώσει την καρδιά από το να σπάσει εντελώς, εδώ κάτι καλείται στη μνήμη, που δίνει έδαφος για ελπίδα (εδ. 21), το οποίο αναφέρεται σε ό,τι έρχεται μετά, όχι σε ό,τι προηγείται. Κάνω να επιστρέψει στην καρδιά μου (έτσι το διατυπώνουν τα περιθώρια)· ό,τι είχαμε στις καρδιές μας, και έχουμε βάλει στις καρδιές μας, είναι μερικές φορές σαν να χάθηκε και ξεχάστηκε εντελώς, μέχρις ότου ο Θεός με τη χάρη Του το κάνει να επιστρέψει στις καρδιές μας, ώστε να είναι έτοιμο για εμάς όταν έχουμε ανάγκη να το χρησιμοποιήσουμε. «Το ανακαλώ στο μυαλό μου· γι' αυτό έχω ελπίδα, και κρατιέμαι από την απόλυτη απελπισία.» Ας δούμε τι είναι αυτά τα πράγματα που καλεί στη μνήμη. Ο Χένρι τονίζει την αναγνώριση των ελέων που κρατούν τον λαό από το να καταναλωθεί. Ι. Ότι, όσο κακά κι αν είναι τα πράγματα, οφείλεται στο έλεος του Θεού που δεν είναι χειρότερα. Θλιβόμαστε από τη ράβδο της οργής Του, αλλά είναι από τα ελέη του Κυρίου που δεν καταναλωθήκαμε, εδ. 22. Όταν είμαστε σε δυσκολία πρέπει, για την ενθάρρυνση της πίστης και της ελπίδας μας, να παρατηρούμε τι είναι υπέρ μας καθώς και τι είναι εναντίον μας. Τα πράγματα είναι κακά αλλά θα μπορούσαν να ήταν χειρότερα, και γι' αυτό υπάρχει ελπίδα ότι μπορεί να γίνουν καλύτερα. Παρατηρήστε εδώ, 1. Τα ρεύματα ελέους που αναγνωρίζονται: Δεν καταναλωθήκαμε. Σημείωσε, η εκκλησία του Θεού είναι σαν τον θάμνο του Μωυσή, καιόμενη, όμως όχι καταναλισκόμενη· όποιες δυσκολίες κι αν συνάντησε, ή μπορεί να συναντήσει, θα έχει ύπαρξη στον κόσμο μέχρι το τέλος του χρόνου. Διώκεται από ανθρώπους, αλλά δεν εγκαταλείπεται από τον Θεό, και γι' αυτό, αν και ρίχνεται κάτω, δεν καταστρέφεται (Β' Κορ. 4:9), διορθώνεται, όμως δεν καταναλώνεται, καθαρίζεται στον κλίβανο ως άργυρος, αλλά δεν καταναλώνεται ως σκουριά. 2. Αυτά τα ρεύματα ακολουθούνται μέχρι την πηγή: Είναι από τα ελέη του Κυρίου. Εδώ είναι ελέη στον πληθυντικό αριθμό, δηλώνοντας την αφθονία και την ποικιλία αυτών των ελέων. Ο Θεός είναι ανεξάντλητη πηγή ελέους, ο Πατέρας των ελέων. Σημείωσε, όλοι οφείλουμε στο φειδωλό έλεος του Θεού ότι δεν καταναλωθήκαμε. Άλλοι έχουν καταναλωθεί γύρω μας, και εμείς οι ίδιοι ήμασταν στην κατανάλωση, και όμως δεν καταναλωθήκαμε· είμαστε έξω από τον τάφο· είμαστε έξω από την κόλαση. Αν μας είχαν μεταχειριστεί σύμφωνα με τις αμαρτίες μας, θα είχαμε καταναλωθεί πριν πολύ καιρό· αλλά μας έχουν μεταχειριστεί σύμφωνα με τα ελέη του Θεού, και είμαστε υποχρεωμένοι να το αναγνωρίσουμε προς έπαινό Του.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι στοχάζεται για το καλό που έρχεται όταν ο ζυγός φέρεται σωστά. Ε. Ότι οι θλίψεις είναι πραγματικά καλές για εμάς, και, αν τις φέρουμε σωστά, θα εργαστούν πολύ για το καλό μας. Δεν είναι μόνο καλό να ελπίζουμε και να περιμένουμε τη σωτηρία, αλλά είναι καλό να είμαστε κάτω από την ταραχή εν τω μεταξύ (εδ. 27): Είναι καλό για έναν άνθρωπο να φέρει τον ζυγό στη νεότητά του. Πολλοί από τους νέους άνδρες μεταφέρθηκαν στην αιχμαλωσία. Για να τους κάνει εύκολους σε αυτό, τους λέει ότι ήταν καλό γι' αυτούς να φέρουν τον ζυγό εκείνης της αιχμαλωσίας, και θα το έβρισκαν έτσι αν προσαρμόζονταν στην κατάστασή τους, και εργάζονταν να απαντήσουν στους σκοπούς του Θεού στο να βάλει εκείνον τον βαρύ ζυγό πάνω τους. Είναι πολύ εφαρμόσιμο στον ζυγό των εντολών του Θεού. Είναι καλό για τους νέους ανθρώπους να πάρουν εκείνον τον ζυγό πάνω τους στη νεότητά τους· δεν μπορούμε να αρχίσουμε πολύ νωρίς να είμαστε θρησκευόμενοι. Θα κάνει το καθήκον μας πιο αποδεκτό στον Θεό, και εύκολο στον εαυτό μας, αν ασχοληθούμε με αυτό όταν είμαστε νέοι. Αλλά εδώ φαίνεται να εννοείται ο ζυγός της θλίψης. Πολλοί έχουν βρει καλό να φέρουν αυτό στη νεότητα· έχει κάνει εκείνους ταπεινούς και σοβαρούς, και τους έχει απογαλακτίσει από τον κόσμο, που διαφορετικά θα ήταν υπερήφανοι και ανυπότακτοι, και ως μόσχος αμαθής στον ζυγό. Αλλά πότε φέρουμε τον ζυγό έτσι ώστε να είναι πραγματικά καλό για εμάς να τον φέρουμε στη νεότητά μας; Απαντά στους επόμενους στίχους, 1. Όταν είμαστε ήρεμοι και ήσυχοι κάτω από τις θλίψεις μας, όταν καθόμαστε μόνοι και κρατάμε σιωπή, δεν τρέχουμε πέρα δώθε σε όλες τις παρέες με τα παράπονά μας, επιδεινώνοντας τις συμφορές μας, και διαφωνώντας με τις διαθέσεις της Πρόνοιας σχετικά με εμάς, αλλά αποσυρόμαστε στην ιδιωτικότητα, ώστε να μπορούμε σε ημέρα δυστυχίας να σκεφτούμε, να καθίσουμε μόνοι, ώστε να μπορούμε να συνομιλήσουμε με τον Θεό και να κοινωνήσουμε με τις δικές μας καρδιές, σιωπώντας όλες τις δυσαρεστημένες απίστους σκέψεις, και βάζοντας το χέρι μας στο στόμα μας, όπως ο Ααρών, ο οποίος, κάτω από μια πολύ σοβαρή δοκιμασία, κράτησε την ειρήνη του. Πρέπει να κρατάμε σιωπή κάτω από τον ζυγό ως εκείνοι που τον έχουν φέρει πάνω μας, όχι θεληματικά τον τράβηξαν στον δικό τους λαιμό, αλλά υπομονετικά υποτάχθηκαν σε αυτόν όταν ο Θεός τον έβαλε πάνω μας. Όταν εκείνοι που θλίβονται στη νεότητά τους προσαρμόζονται στις θλίψεις τους, προσαρμόζουν τους λαιμούς τους στον ζυγό και μελετούν να απαντήσουν στον σκοπό του Θεού στο να τους θλίβει, τότε θα βρουν ότι είναι καλό γι' αυτούς να τον φέρουν, διότι αποδίδει τον ειρηνικό καρπό της δικαιοσύνης σε εκείνους που ασκούνται έτσι από αυτόν. 2. Όταν είμαστε ταπεινοί και υπομονετικοί κάτω από τη θλίψη μας. Παίρνει καλό από τον ζυγό που βάζει το στόμα του στη σκόνη, όχι μόνο βάζει το χέρι του στο στόμα, σε ένδειξη υποταγής στο θέλημα του Θεού στη θλίψη, αλλά το βάζει στη σκόνη, σε ένδειξη λύπης, και ντροπής, και αυτο-αποστροφής, στη μνήμη της αμαρτίας, και ως ένας τέλεια μειωμένος και ανακτημένος, και φερμένος ως εκείνοι που νικήθηκαν να γλείψουν τη σκόνη, Ψαλμ. 72:9. Και πρέπει έτσι να ταπεινωθούμε, αν τυχόν υπάρχει ελπίδα, ή (όπως είναι στο πρωτότυπο) ίσως υπάρχει ελπίδα. Αν υπάρχει οποιοσδήποτε τρόπος να αποκτήσουμε και να εξασφαλίσουμε μια καλή ελπίδα κάτω από τις θλίψεις μας, είναι αυτός ο τρόπος, και όμως πρέπει να είμαστε πολύ μετριοπαθείς στις προσδοκίες μας γι' αυτό, πρέπει να το περιμένουμε με ένα ίσως, ως εκείνοι που αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας εντελώς ανάξιους γι' αυτό. Σημείωσε, Εκείνοι που είναι πραγματικά ταπεινωμένοι για την αμαρτία θα χαρούν να αποκτήσουν μια καλή ελπίδα, μέσω χάριτος, με οποιουσδήποτε όρους, αν και βάζουν το στόμα τους στη σκόνη γι' αυτό· και εκείνοι που θα είχαν ελπίδα πρέπει να το κάνουν, και να το αποδώσουν στη δωρεάν χάρη αν έχουν οποιεσδήποτε ενθαρρύνσεις, που μπορεί να κρατήσουν τις καρδιές τους από το να βυθιστούν στη σκόνη όταν βάζουν το στόμα τους εκεί. 3. Όταν είμαστε πράοι και ήπιοι προς εκείνους που είναι τα όργανα της ταραχής μας, και είμαστε πνεύματος συγχωρητικού, εδ. 30. Παίρνει καλό από τον ζυγό που δίνει το μάγουλό του σε αυτόν που τον χτυπά, και μάλλον γυρίζει το άλλο μάγουλο (Ματθ. 5:39) παρά επιστρέφει το δεύτερο χτύπημα. Ο Κύριός μας Ιησούς μας έχει αφήσει παράδειγμα γι' αυτό, διότι έδωσε την πλάτη Του στον χτυπώντα, Ησ. 50:6. Εκείνος που μπορεί να υποφέρει περιφρόνηση και όνειδος, και να μην αποδίδει ύβρη για ύβρη, και πικρία για πικρία, ο οποίος, όταν γεμίζει πλήρης ονείδους, το κρατά στον εαυτό του, και δεν το ανταποδίδει και δεν το αδειάζει πάλι πάνω σε εκείνους που τον γέμισαν με αυτό, αλλά το χύνει ενώπιον του Κυρίου (όπως έκαναν εκείνοι, Ψαλμ. 123:4, των οποίων οι ψυχές ήταν υπερβολικά γεμάτες με την περιφρόνηση των υπερήφανων), θα βρει ότι είναι καλό να φέρει τον ζυγό, ότι θα στραφεί προς το πνευματικό του όφελος. Το σύνολο είναι, Αν η θλίψη εργάζεται υπομονή, εκείνη η υπομονή θα εργαστεί πείρα, και εκείνη η πείρα μια ελπίδα που δεν καταισχύνει.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στις παρούσες περιστάσεις σας χρειάζεστε περισσότερο να ανακαλέσετε τα ελέη του Θεού; Πώς μπορεί το να φέρετε τον ζυγό με ήσυχη ταπείνωση να αλλάξει τον τρόπο που βλέπετε τις σημερινές δοκιμασίες; Ποιο βήμα μπορείτε να κάνετε αυτή την εβδομάδα για να περιμένετε πιο υπομονετικά τη σωτηρία του Κυρίου;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε φιλάνθρωπε, ἐν μέσῳ θλίψεως ἐπιστρέφομεν πρὸς σέ, οὗ αἱ οἰκτιρμοὶ οὐδέποτε ἐκλείπουσιν καὶ οὗ τὰ ἐλέη καινὰ εἰσιν καθ' ἑκάστην πρωΐαν. Ποίησον σεαυτὸν μερίδα ἡμῶν, ἡσύχασον τὰς ψυχὰς ἡμῶν ὥστε νὰ προσδοκῶμεν τὴν σωτηρίαν σου, καὶ πᾶσα ἀνάμνησις προβλήματος ἂς βαθύνῃ τὴν ἐλπίδα ἡμῶν εἰς τὴν ἀμετάβλητον πίστιν σου. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου, στήριξον ἡμᾶς ἕως οὗ τὸ φῶς τῆς ἀπολυτρώσεώς σου διαλάμψῃ. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →