← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Θεσσαλονικείς

Α' Θεσσαλονικείς 2 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Α' Θεσσαλονικείς 2Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα
Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στο σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου για το δεύτερο κεφάλαιο της Α' προς Θεσσαλονικείς. Ο Καλβίνος παρακολουθεί προσεκτικά τη συμπεριφορά του αποστόλου Παύλου ανάμεσα στους Θεσσαλονικείς, δείχνοντας πώς η ακεραιότητα, η θεία έγκριση και η εγκάρδια στοργή επιβεβαιώνουν τη δύναμη του ευαγγελίου. Οι σκέψεις του μας προσκαλούν να εξετάσουμε τη δική μας υποδοχή του λόγου και τον χαρακτήρα εκείνων που τον κηρύττουν. Καθώς ακούμε, ας εμβαθύνουν οι γνώσεις του Καλβίνου την εμπιστοσύνη μας στην κλήση του Θεού και ας ενισχύσουν την απόφασή μας να περπατήσουμε άξια της βασιλείας του. Ας προετοιμάσουμε τις καρδιές μας για να δεχθούμε τόσο τη γραφή όσο και την έκθεση αυτού του έμπιστου οδηγού.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Σας προσκαλούμε τώρα να διαβάσετε ολόκληρο το δεύτερο κεφάλαιο της Α' προς Θεσσαλονικείς. Ακούστε την υπεράσπιση της διακονίας του Παύλου, τη στοργική φροντίδα του για τους πιστούς και την ευχαριστία του για την πιστή υποδοχή του λόγου από μέρους τους. Προσέξτε πώς το κεφάλαιο μεταβαίνει από το προσωπικό παράδειγμα στην μεταμορφωτική επίδραση του μηνύματος του Θεού. Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να αφήσετε το κείμενο να μιλήσει προτού στραφούμε στις παρατηρήσεις του Καλβίνου στίχο προς στίχο.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος αρχίζει υπενθυμίζοντας στους Θεσσαλονικείς τη δική τους εμπειρία από τη διακονία του. Αφήνοντας τώρα κατά μέρος τη μαρτυρία άλλων εκκλησιών, υπενθυμίζει στους Θεσσαλονικείς όσα είχαν οι ίδιοι βιώσει και εξηγεί διεξοδικά με ποιον τρόπο αυτός και ομοίως οι δύο άλλοι συνεργάτες του είχαν συμπεριφερθεί ανάμεσά τους, εφόσον αυτό είχε τη μεγαλύτερη σημασία για την ενίσχυση της πίστης τους. Γι' αυτόν τον σκοπό δηλώνει την ακεραιότητά του, ώστε οι Θεσσαλονικείς να αντιληφθούν ότι είχαν κληθεί στην πίστη όχι τόσο από θνητό άνθρωπο όσο από τον ίδιο τον Θεό. Λέει λοιπόν ότι η είσοδός του προς αυτούς δεν υπήρξε μάταιη, όπως οι φιλόδοξοι επιδεικνύουν πολλή επίδειξη ενώ δεν έχουν τίποτε το στέρεο· διότι χρησιμοποιεί εδώ τη λέξη μάταιη σε αντίθεση προς το αποτελεσματικό Ο Καλβίνος στη συνέχεια επιβεβαιώνει την καθαρότητα της προτροπής του επικαλούμενος τη συνείδησή τους. 3 Διότι η προτροπή μας. Επιβεβαιώνει με άλλο επιχείρημα τους Θεσσαλονικείς στην πίστη που είχαν δεχθεί, εφόσον είχαν διδαχθεί πιστά και καθαρά στον λόγο του Κυρίου· διότι υποστηρίζει ότι η διδασκαλία του ήταν απαλλαγμένη από κάθε απάτη και ακαθαρσία. Και για να θέσει το ζήτημα αυτό πέρα από κάθε αμφιβολία, καλεί τη συνείδησή τους ως μάρτυρα. Οι τρεις όροι που χρησιμοποιεί μπορούν, φαίνεται, να διακριθούν ως εξής: η απάτη μπορεί να αναφέρεται στην ουσία της διδασκαλίας, η ακαθαρσία στα συναισθήματα της καρδιάς, η δόλια συμπεριφορά στον τρόπο ενέργειας. Πρώτον λοιπόν λέει ότι δεν είχαν παραπλανηθεί ή εξαπατηθεί από ψεύδη όταν δέχθηκαν το είδος της διδασκαλίας που τους παραδόθηκε από αυτόν. Δεύτερον, δηλώνει την ακεραιότητά του, εφόσον δεν ήλθε προς αυτούς υπό την επίδραση κάποιας ακάθαρτης επιθυμίας, αλλά κινούμενος μόνο από ευθύ διάθεση. Τρίτον, λέει ότι δεν έκανε τίποτε δολίως ή κακοβούλως, αλλά αντιθέτως επέδειξε απλότητα αρμόζουσα σε διάκονο του Χριστού. Εφόσον αυτά ήταν γνωστά στους Θεσσαλονικείς, είχαν αρκετά στέρεο θεμέλιο για την πίστη τους. Στον στίχο 4 ο Καλβίνος επικαλείται τον Θεό ως τον συγγραφέα της αποστολής του. 4 Καθώς εγκριθήκαμε. Προχωρεί ακόμη ένα βήμα υψηλότερα, διότι επικαλείται τον Θεό ως τον συγγραφέα της αποστολής του και συλλογίζεται ως εξής: «Ο Θεός, όταν μου ανέθεσε αυτό το αξίωμα, μαρτύρησε για εμένα ως πιστό υπηρέτη· δεν υπάρχει λοιπόν λόγος να έχουν οι άνθρωποι αμφιβολίες για την πιστότητά μου, την οποία γνωρίζουν ότι εγκρίθηκε από τον Θεό». Ο Παύλος όμως δεν καυχάται ότι εγκρίθηκε σαν να ήταν τέτοιος από τον εαυτό του· διότι δεν συζητά εδώ για όσα είχε εκ φύσεως ούτε αντιπαραθέτει τη δική του δύναμη με τη χάρη του Θεού, αλλά λέει απλώς ότι το ευαγγέλιο του εμπιστεύθηκε ως πιστός και εγκεκριμένος υπηρέτης. Τώρα ο Θεός εγκρίνει εκείνους που διαμόρφωσε για τον εαυτό του σύμφωνα με την ευαρέσκειά του. Ο Καλβίνος στη συνέχεια αντιπαραθέτει την αρέσκεια στους ανθρώπους με την αρέσκεια στον Θεό που δοκιμάζει την καρδιά. Όχι ως αρέσκοντες ανθρώπους. Τι εννοείται με το αρέσκοντες ανθρώπους έχει εξηγηθεί στην προς Γαλάτας (Γαλάτας 1:10) και αυτό το χωρίο επίσης το δείχνει θαυμάσια. Διότι ο Παύλος αντιπαραθέτει το αρέσκοντες ανθρώπους και το αρέσκοντες Θεό ως πράγματα αντίθετα μεταξύ τους. Περαιτέρω, όταν λέει — ο Θεός που δοκιμάζει τις καρδιές μας, υπαινίσσεται ότι εκείνοι που επιδιώκουν την εύνοια των ανθρώπων δεν επηρεάζονται από ευθύ συνείδηση και δεν κάνουν τίποτε από καρδιάς. Ας γνωρίζουμε λοιπόν ότι οι αληθινοί διάκονοι του ευαγγελίου οφείλουν να έχουν ως σκοπό τους να αφιερώνουν στον Θεό τις προσπάθειές τους και να το κάνουν από καρδιάς, όχι από κάποια εξωτερική εκτίμηση προς τον κόσμο, αλλά επειδή η συνείδηση τους λέει ότι είναι ορθό και πρέπον. Έτσι θα εξασφαλισθεί ότι δεν θα έχουν ως σκοπό τους να αρέσουν στους ανθρώπους, δηλαδή ότι δεν θα ενεργούν υπό την επίδραση της φιλοδοξίας με σκοπό την εύνοια των ανθρώπων.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος αντλεί εφαρμογή από τη στοργική αγάπη του Παύλου που παρομοιάζεται με τροφό και πατέρα. Ως τροφός. Σε αυτή την παρομοίωση περιλαμβάνει δύο σημεία που είχε θίξει — ότι δεν επιδίωξε ούτε δόξα ούτε κέρδος ανάμεσα στους Θεσσαλονικείς. Διότι μια μητέρα που θηλάζει το βρέφος της δεν δείχνει τίποτε από δύναμη ή αξιοπρέπεια. Ο Παύλος λέει ότι ήταν τέτοιος, εφόσον εκουσίως απέφυγε να διεκδικήσει την τιμή που του άρμοζε και με ηρεμία και μετριοφροσύνη κατέβηκε σε κάθε είδος υπηρεσίας. Δεύτερον, μια μητέρα που θηλάζει τα παιδιά της εκδηλώνει μια ορισμένη σπάνια και θαυμαστή στοργή, εφόσον δεν φείδεται ούτε κόπου ούτε ταλαιπωρίας, δεν αποφεύγει καμία ανησυχία, δεν κουράζεται από καμία επιμέλεια και ακόμη με ευθυμία πνεύματος δίνει το ίδιο της το αίμα να θηλάσουν. Με τον ίδιο τρόπο ο Παύλος δηλώνει ότι ήταν τόσο διατεθειμένος προς τους Θεσσαλονικείς ώστε ήταν έτοιμος να δαπανήσει τη ζωή του για το όφελός τους. Αυτό βεβαίως δεν ήταν η συμπεριφορά ανθρώπου άπληστου ή φιλάργυρου, αλλά ανθρώπου που ασκούσε αδιάφορη στοργή, και το εκφράζει αυτό στο τέλος — διότι ήσασταν αγαπητοί σε εμάς. Ταυτόχρονα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι όλοι όσοι θα κατατάσσονταν μεταξύ των αληθινών ποιμένων οφείλουν να ασκούν αυτή τη διάθεση του Παύλου — να έχουν περισσότερη φροντίδα για την ευημερία της εκκλησίας παρά για τη δική τους ζωή και να μην ωθούνται στο καθήκον από μέριμνα για το δικό τους συμφέρον αλλά από ειλικρινή αγάπη προς εκείνους με τους οποίους γνωρίζουν ότι είναι ενωμένοι και υποχρεωμένοι. Ο Καλβίνος στοχάζεται για τον σεβασμό και τη δύναμη που ανήκουν μόνο στον λόγο του Θεού. Εξ αυτού μαθαίνουμε από αυτό το χωρίο τι πίστη οφείλει να δίνεται στο ευαγγέλιο — τέτοια που δεν εξαρτάται από την αυθεντία των ανθρώπων, αλλά, στηριζόμενη στην ασφαλή και βεβαιωμένη αλήθεια του Θεού, υψώνεται πάνω από τον κόσμο· και τέλος είναι τόσο πάνω από τη γνώμη όσο ο ουρανός είναι πάνω από τη γη· και δεύτερον, τέτοια που παράγει από μόνη της σεβασμό, φόβο και υπακοή, εφόσον οι άνθρωποι, αγγιγμένοι από αίσθημα θείας μεγαλειότητας, δεν θα επιτρέψουν ποτέ στον εαυτό τους να παίξει μαζί του. Οι διδάσκαλοι με τη σειρά τους προειδοποιούνται να προσέχουν να μην προβάλλουν τίποτε άλλο παρά τον καθαρό λόγο του Θεού, διότι αν αυτό δεν επιτρεπόταν στον Παύλο, δεν θα επιτρεπόταν σε κανέναν σήμερα. Αποδεικνύει όμως από το αποτέλεσμα ότι ήταν ο λόγος του Θεού αυτός που είχε παραδώσει, εφόσον παρήγαγε εκείνον τον καρπό της επουράνιας διδασκαλίας που οι προφήτες εγκωμιάζουν (Ησαΐας 55:11,13· Ιερεμίας 23:29) ανανεώνοντας τη ζωή τους, διότι η διδασκαλία των ανθρώπων δεν μπορούσε να επιτύχει τέτοιο πράγμα. Η αναφορική αντωνυμία μπορεί να ληφθεί είτε ως αναφερόμενη στον Θεό είτε στον λόγο του, αλλά όποιος τρόπος και αν επιλέξετε, το νόημα θα καταλήξει στο ίδιο, διότι καθώς οι Θεσσαλονικείς ένιωσαν μέσα τους μια θεία ενέργεια που προερχόταν από την πίστη, μπορούσαν να είναι βέβαιοι ότι αυτό που είχαν ακούσει δεν ήταν απλώς ήχος ανθρώπινης φωνής που χάνεται στον αέρα, αλλά η ζωντανή και αποτελεσματική διδασκαλία του Θεού.
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς η έμφαση του Καλβίνου στη θεία έγκριση αμφισβητεί τον τρόπο με τον οποίο αξιολογείτε σήμερα τους πνευματικούς ηγέτες; Σε ποιους τομείς μπορεί να πειρασθείτε να ζητάτε την ανθρώπινη εύνοια αντί της ευαρέσκειας του Θεού; Πού αισθάνεστε ότι ο λόγος του Θεού εξακολουθεί να εργάζεται με δύναμη στη δική σας ζωή;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κυρίαρχε Πάτερ, διὰ τῆς χάριτός σου ἐποίησας ἡμᾶς νὰ δεχθῶμεν τὸν λόγον σου οὐχὶ ὡς λόγον ἀνθρώπων ἀλλ' ὡς αὐτὸ ποὺ ἀληθῶς εἶναι, τὴν ζῶσαν καὶ μένουσαν φωνήν σου. Διὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Υἱοῦ σου, καθάρισον τὰς καρδίας ἡμῶν ἀπὸ κάθε ἴχνος φιλοδοξίας καὶ πλεονεξίας, ἵνα περιπατῶμεν ἀξίως τῆς κλήσεως μὲ τὴν ὁποίαν μᾶς ἐκάλεσας ἐν τῇ διαθήκῃ σου. Στήριξον ἡμᾶς διὰ τῆς πιστότητός σου μέχρι τῆς ἡμέρας τοῦ Χριστοῦ, ἵνα ὑπομείνωμεν πάντα πρὸς ἔπαινον τῆς δόξης σου. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →