← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Το Πρώτο Βιβλίο των Ομιλιών (1547)

Ομιλία — Περί της Αθλιότητας Όλης της Ανθρωπότητας

Το Πρώτο Βιβλίο των Ομιλιών (1547) 2Τα Βιβλία των Ομιλιών (Certain Sermons or Homilies)15 λεπ
Άνοιγμα
Αυτό το μάθημα αντλεί από την Ομιλία Περί της Αθλιότητας Όλης της Ανθρωπότητας, το δεύτερο κήρυγμα στο Πρώτο Βιβλίο Ομιλιών που ορίστηκε για την Αγγλική Μεταρρύθμιση. Η ομιλία αντιμετωπίζει την καθολική κατάσταση της ανθρωπότητας μετά την πτώση, καλώντας κάθε αναγνώστη να αφήσει κατά μέρος την υπερηφάνεια και να αναγνωρίσει την αδυναμία που η Αγία Γραφή παντού δηλώνει. Η μετρημένη έκθεσή της προετοιμάζει την καρδιά για το έλεος που ακολουθεί μόνο εν Χριστώ. Κατά τα επόμενα λεπτά η ομολογία θα μας καθοδηγήσει μέσα από τα δικά της λόγια, δείχνοντας γιατί μια τέτοια αυτογνωσία παραμένει απαραίτητη για την γνήσια πίστη και την καθημερινή μετάνοια.
Διαβάστε
Στραφείτε τώρα στην ίδια την ομιλία. Διαβάστε τις καθορισμένες παραγράφους αργά, επιτρέποντας στο κείμενο να μιλήσει χωρίς βιασύνη. Το άρθρο βασίζεται σε όλη του την έκταση σε περάσματα από τη Γένεση, τον Ιώβ, τον Ησαΐα, τους Ψαλμούς, τις Παροιμίες, τον Εκκλησιαστή, τα Ευαγγέλια, τους Ρωμαίους, τους Γαλάτες, τους Εφεσίους και την 1η Ιωάννου. Αφήστε αυτές τις Γραφές, υφασμένες στην ομιλία, να διαμορφώσουν την ακρόασή σας καθώς συναντάτε την ομολογία με τους δικούς της όρους.
Μελετήστε

Μελέτη

Η Ομολογία ανοίγει με Το Άγιο Πνεύμα, γράφοντας την Αγία Γραφή, σε τίποτα δεν είναι πιο επιμελές από το να καταρρίπτει την μάταιη δόξα και υπερηφάνεια του ανθρώπου, η οποία από όλες τις κακίες είναι η πιο καθολικά εμφυτευμένη σε όλη την ανθρωπότητα, ακόμη και από την πρώτη μόλυνση του πρώτου μας πατέρα Αδάμ. Και γι' αυτό διαβάζουμε σε πολλά μέρη της Γραφής, πολλά αξιοσημείωτα μαθήματα ενάντια σε αυτή την παλιά ριζωμένη κακία, για να μας διδάξουν την πιο αξιέπαινη αρετή της ταπεινοφροσύνης, πώς να γνωρίζουμε τον εαυτό μας, και να θυμόμαστε τι είμαστε από τον εαυτό μας. Στη συνέχεια στρέφεται στην πρώτη καταγεγραμμένη πρόταση που ειπώθηκε στην πεσμένη ανθρωπότητα, αρχίζοντας Στο βιβλίο της Γένεσης, ο Παντοδύναμος ΘΕΟΣ μας δίνει όλους έναν τίτλο και όνομα στον μεγάλο μας παππού Αδάμ, το οποίο πρέπει να μας προειδοποιήσει όλους να σκεφτούμε τι είμαστε, από πού είμαστε, από πού ήρθαμε, και πού θα πάμε, λέγοντας έτσι, Με τον ιδρώτα του προσώπου σου θα τρως το ψωμί σου, μέχρι να επιστρέψεις πάλι στο χώμα, γιατί από αυτό πάρθηκες, εφόσον είσαι χώμα, σε χώμα θα επιστρέψεις πάλι (Γένεση 3.19). Εδώ (σαν σε καθρέφτη) μπορούμε να μάθουμε να γνωρίζουμε τον εαυτό μας ότι είμαστε μόνο χώμα, γη, και στάχτη, και ότι σε χώμα και στάχτη θα επιστρέψουμε. Πιο κάτω, η ομιλία συγκεντρώνει την ενωμένη μαρτυρία προφητών και αποστόλων, συνεχίζοντας Και έτσι μας παρουσιάζει, μιλώντας μέσω του πιστού του Αποστόλου Αγίου Παύλου, Όλοι οι άνθρωποι, Ιουδαίοι και Εθνικοί, είναι υπό αμαρτία, δεν υπάρχει κανένας δίκαιος, ούτε ένας: δεν υπάρχει κανένας που να καταλαβαίνει, δεν υπάρχει κανένας που να ζητά τον ΘΕΟ, όλοι έχουν παρεκκλίνει, όλοι είναι άχρηστοι, δεν υπάρχει κανένας που να κάνει το καλό, ούτε ένας: ο λαιμός τους είναι ανοιχτός τάφος, με τις γλώσσες τους έχουν χρησιμοποιήσει πονηριά και απάτη, το δηλητήριο των φιδιών είναι κάτω από τα χείλη τους, το στόμα τους είναι γεμάτο κατάρες και πικρία, τα πόδια τους είναι γρήγορα να χύσουν αίμα, καταστροφή και αθλιότητα είναι στους δρόμους τους, και τον δρόμο της ειρήνης δεν τον έχουν γνωρίσει: δεν υπάρχει φόβος του ΘΕΟΥ μπροστά στα μάτια τους. Και σε άλλο μέρος, ο Άγιος Παύλος γράφει έτσι, Ο ΘΕΟΣ έχει κλείσει όλα τα έθνη στην απιστία, για να μπορέσει να ελεήσει όλους (Ρωμαίους 11.32). Η Γραφή κλείνει όλους υπό αμαρτία, για να δοθεί η υπόσχεση μέσω της πίστης του Ιησού Χριστού σε αυτούς που πιστεύουν (Γαλάτες 3.22). Ο Άγιος Παύλος σε πολλά μέρη μας ζωγραφίζει με τα χρώματά μας, αποκαλώντας μας παιδιά της οργής του ΘΕΟΥ (Εφεσίους 2. Τέλος, εξάγει το πρακτικό συμπέρασμα για τη χριστιανική ζωή, δηλώνοντας Επειδή η αληθινή γνώση του εαυτού μας είναι πολύ απαραίτητη, για να φτάσουμε στην ορθή γνώση του Θεού, έχετε ακούσει στην τελευταία ανάγνωση, πόσο ταπεινά όλοι οι ευσεβείς άνθρωποι πάντα σκέφτονταν για τον εαυτό τους, και έτσι να σκέφτονται και να κρίνουν τον εαυτό τους, διδάσκονται από τον ΘΕΟ τον Δημιουργό τους, μέσω του αγίου του λόγου. Διότι από τον εαυτό μας είμαστε αγριόμηλα, που δεν μπορούν να φέρουν μήλα. Είμαστε από τον εαυτό μας από τέτοιο χώμα, που μπορεί να φέρει μόνο αγριόχορτα, τσουκνίδες, βάτους, αγκάθια, κοκκύμελο και ζιζάνια. Οι καρποί μας δηλώνονται στο πέμπτο κεφάλαιο προς τους Γαλάτες. Δεν έχουμε ούτε πίστη, ούτε αγάπη, ούτε ελπίδα, ούτε υπομονή, ούτε αγνότητα, ούτε τίποτα άλλο που είναι καλό, παρά μόνο από τον ΘΕΟ, και γι' αυτό αυτές οι αρετές ονομάζονται εκεί, οι καρποί του Αγίου Πνεύματος, και όχι οι καρποί του ανθρώπου (Γαλάτες 5.19-23). Ας αναγνωρίσουμε λοιπόν τον εαυτό μας ενώπιον του ΘΕΟΥ (όπως είμαστε στην πραγματικότητα) άθλιοι και δυστυχισμένοι αμαρτωλοί. Και ας μετανοήσουμε ειλικρινά, και ας ταπεινωθούμε ολόψυχα, και ας κράξουμε στον Θεό για έλεος.
Σκεφτείτε
Η ομιλία συγκεντρώνει όλο το επιχείρημά της σε αυτή τη συνοπτική δήλωση Έτσι ακούσαμε πόσο κακοί είμαστε από τον εαυτό μας, πώς από τον εαυτό μας, και από τον εαυτό μας, δεν έχουμε καλοσύνη, βοήθεια ούτε σωτηρία, αλλά αντιθέτως, αμαρτία, καταδίκη, και αιώνιο θάνατο: το οποίο αν το ζυγίσουμε και το σκεφτούμε βαθιά, θα καταλάβουμε καλύτερα το μεγάλο έλεος του ΘΕΟΥ, και πώς η σωτηρία μας έρχεται μόνο μέσω του Χριστού. Διότι μέσα μας (ως από τον εαυτό μας) δεν βρίσκουμε τίποτα (2 Κορινθίους 3.5), με το οποίο να μπορέσουμε να ελευθερωθούμε από αυτή την άθλια αιχμαλωσία, στην οποία ρίχτηκαμε, μέσω του φθόνου του διαβόλου, παραβιάζοντας την εντολή του ΘΕΟΥ, στον πρώτο μας γονέα Αδάμ. Όλοι γίναμε ακάθαρτοι, αλλά όλοι δεν είμαστε ικανοί να καθαρίσουμε τον εαυτό μας, ούτε να καθαρίσουμε ο ένας τον άλλον (Ψαλμοί 51.1-10). Είμαστε από τη φύση μας παιδιά της οργής του ΘΕΟΥ (Εφεσίους 2.3), αλλά δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε τον εαυτό μας παιδιά και κληρονόμους της δόξας του ΘΕΟΥ. Είμαστε πρόβατα που τρέχουν χαμένα (1 Πέτρου 2.25), αλλά δεν μπορούμε με τη δική μας δύναμη να επιστρέψουμε στην ποιμνιοστάσιο, τόσο μεγάλη είναι η ατέλεια και η αδυναμία μας.
Απαντήστε
Πού παρατηρείτε την υπερηφάνεια να αντιστέκεται στην ξεκάθαρη ετυμηγορία που δίνει η Αγία Γραφή σχετικά με την κατάστασή μας; Πώς θα μπορούσε η καθημερινή ανάμνηση αυτής της ετυμηγορίας να αλλάξει τον τρόπο που προσεύχεστε για τον εαυτό σας και για τους άλλους; Σε ποια συγκεκριμένη πρακτική αυτή την εβδομάδα θα μπορούσατε να αφήσετε την έκκληση της ομιλίας για ταπεινοφροσύνη να διαμορφώσει την ομιλία ή τη σιωπή σας;
Προσευχηθείτε
Ελεήμων Πατέρα, χάρισέ μας την ειλικρίνεια που απαιτεί η ομιλία. Ας εκθέσουν τα λόγια που συναντήσαμε κάθε κρυφή αξίωση για καλοσύνη που ακόμα παραμένει μέσα μας. Δίδαξέ μας να αναγνωρίζουμε την αδυναμία μας χωρίς απελπισία και να στραφούμε αμέσως στον μόνο Ιατρό που μπορεί να θεραπεύσει αυτό που δεν μπορούμε να διορθώσουμε. Κράτησέ μας από τη στάση του Φαρισαίου και φύτεψε μέσα μας την κραυγή του τελώνη. Είθε οι ίδιες Γραφές που μας απογυμνώνουν από την υπερηφάνεια να στερεώσουν επίσης την ελπίδα μας μόνο στον Χριστό, ώστε να περπατήσουμε σήμερα σε γνήσια μετάνοια και ήσυχη εμπιστοσύνη. Αμήν.

Τα Βιβλία των Ομιλιών (Certain Sermons or Homilies) · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →