Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιωάννης
Ιωάννης 19 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα στρεφόμαστε στο σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου για το κεφάλαιο 19 του Ιωάννη, όπου ο μεταρρυθμιστής παρακολουθεί προσεκτικά τις τελευταίες ώρες της δίκης και της σταύρωσης του Χριστού. Οι γνώσεις του Καλβίνου φωτίζουν το μυστήριο της θείας κυριαρχίας εν μέσω ανθρώπινης αδικίας, προσκαλώντας μας να δούμε τον Αμνό που σφαγιάστηκε. Μέσα από την ερμηνεία του κατά στίχο, οδηγούμαστε βαθύτερα στο θαύμα της εξιλαστήριας θυσίας και της σταθερής αγάπης του Θεού που φανερώνεται στον Γολγοθά. Ας καθοδηγήσουν τα λόγια του Καλβίνου τον διαλογισμό μας καθώς καθόμαστε ξανά με την αφήγηση του πάθους.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Σας προσκαλούμε τώρα να διαβάσετε το κεφάλαιο 19 του Ιωάννη ολόκληρο, επιτρέποντας στο ιερό κείμενο να μιλήσει πριν ακούσουμε την ερμηνεία του Καλβίνου. Αφιερώστε χρόνο στην αφήγηση της δίκης ενώπιον του Πιλάτου, του χλευασμού, της καταδίκης και της ίδιας της σταύρωσης. Προσέξτε τις λεπτομέρειες της ρωμαϊκής εξουσίας, της ιουδαϊκής αντίστασης και της ήσυχης υποταγής του Χριστού. Ας προετοιμάσει ο Λόγος την καρδιά σας για το σχόλιο που ακολουθεί.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ξεκινά αντιμετωπίζοντας τα γεγονότα γύρω από τον στίχο 1.
1. Τότε λοιπόν ο Πιλάτος πήρε τον Ιησού. Ο Πιλάτος εμμένει στην αρχική του πρόθεση, αλλά στην προηγούμενη ατιμία προσθέτει μια δεύτερη, ελπίζοντας ότι, όταν ο Χριστός μαστιγωθεί, οι Ιουδαίοι θα ικανοποιηθούν με αυτή την ελαφριά τιμωρία. Όταν εργάζεται τόσο επίμονα και χωρίς καμία επιτυχία, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε σε αυτό το διάταγμα του Ουρανού, με το οποίο ο Χριστός ορίστηκε σε θάνατο. Ωστόσο η αθωότητά του μαρτυρείται συχνά από τη μαρτυρία του κριτή, για να μας βεβαιώσει ότι ήταν ελεύθερος από κάθε αμαρτία, και ότι αντικαταστάθηκε ως ένοχος στη θέση άλλων, και έφερε την τιμωρία που οφειλόταν στις αμαρτίες άλλων. Βλέπουμε επίσης στον Πιλάτο ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα τρέμουσας συνείδησης. Αθωώνει τον Χριστό με το στόμα του, και ομολογεί ότι δεν υπάρχει ενοχή σε αυτόν, και όμως του επιβάλλει τιμωρία, σαν να ήταν ένοχος. Έτσι, όσοι δεν έχουν τόσο θάρρος ώστε να υπερασπιστούν, με ακλόνητη σταθερότητα, ό,τι είναι ορθό, πρέπει να οδηγούνται εδώ κι εκεί, και να υιοθετούν αντίθετες και συγκρουόμενες γνώμες.Ο Καλβίνος στρέφεται στη συνέχεια στις ενέργειες των στρατιωτών στον στίχο 2.
2. Και οι στρατιώτες, πλέκοντας στέφανο από αγκάθια. Αυτό έγινε αναμφίβολα με την εξουσία του Πιλάτου, για να προσθέσει ένα σημάδι ατιμίας στον Υιό του Θεού, επειδή έκανε τον εαυτό του βασιλιά, και αυτό για να ικανοποιήσει την οργή των Ιουδαίων, σαν να είχε πειστεί ότι οι κατηγορίες που έφεραν κατά του Χριστού ήταν καλά θεμελιωμένες. Ωστόσο η κακία και η αυθάδεια των στρατιωτών επιτρέπεται πιο ελεύθερα από ό,τι είχε διαταχθεί από τον κριτή, καθώς οι ασεβείς άνθρωποι αρπάζουν με προθυμία την ευκαιρία να κάνουν το κακό όποτε τους προσφέρεται. Αλλά βλέπουμε εδώ την εκπληκτική σκληρότητα του ιουδαϊκού έθνους, [158] του οποίου οι νόες δεν συγκινούνται από οίκτο από ένα τόσο ελεεινό θέαμα, αλλά όλα αυτά κατευθύνονται από τον Θεό, για να συμφιλιώσει τον κόσμο με τον εαυτό του μέσω του θανάτου του Υιού του.Στο ερώτημα της εξουσίας στον στίχο 11, ο Καλβίνος γράφει:
11. Δεν θα είχες καμία εξουσία. Κάποιοι το εξηγούν με γενική έννοια, ότι τίποτα δεν γίνεται στον κόσμο παρά με την άδεια του Θεού, σαν να είχε πει ο Χριστός ότι ο Πιλάτος, αν και νομίζει ότι μπορεί να κάνει τα πάντα, δεν θα κάνει τίποτα περισσότερο από ό,τι επιτρέπει ο Θεός. Η δήλωση είναι αναμφίβολα αληθής, ότι αυτός ο κόσμος ρυθμίζεται από τη διάθεση του Θεού, και ότι, όποιες και αν είναι οι προσπάθειες των πονηρών ανθρώπων, ακόμα δεν μπορούν ούτε να κουνήσουν ένα δάχτυλο παρά όπως κατευθύνει η μυστική δύναμη του Θεού. Αλλά προτιμώ τη γνώμη εκείνων που περιορίζουν αυτό το χωρίο στο αξίωμα του άρχοντα, γιατί με αυτά τα λόγια ο Χριστός ελέγχει την ανόητη καύχηση του Πιλάτου, που εξυψώνει τον εαυτό του, σαν να μην προερχόταν η εξουσία του από τον Θεό, σαν να είχε πει: Εσύ διεκδικείς τα πάντα για τον εαυτό σου', σαν να μην έχεις να αποδώσεις λογαριασμό μια μέρα στον Θεό, αλλά δεν ήταν χωρίς την πρόνοιά του που έγινες κριτής. Σκέψου, λοιπόν, ότι ο ουράνιος θρόνος του είναι πολύ υψηλότερος από το δικαστήριό σου. Είναι αδύνατο να βρεθεί κάποια νουθεσία πιο κατάλληλη για να καταστείλει την αυθάδεια εκείνων που κυβερνούν άλλους, ώστε να μην καταχρώνται την εξουσία τους. Ο πατέρας φαντάζεται ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει προς τα παιδιά του, ο σύζυγος προς τη σύζυγό του, ο κύριος προς τους υπηρέτες του, ο άρχοντας προς τον λαό του, εκτός αν κοιτάζουν προς τον Θεό, ο οποίος έχει ορίσει ότι η εξουσία τους θα περιορίζεται από έναν σταθερό κανόνα.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος κλείνει το τμήμα κατευθύνοντας την προσοχή στον σκοπό του Θεού.
18. Και δύο άλλους μαζί του, από τη μία και την άλλη πλευρά έναν, και τον Ιησού στη μέση. Σαν να μην ήταν αρκετή η αυστηρότητα της τιμωρίας από μόνη της, κρεμιέται στη μέση ανάμεσα σε δύο ληστές, σαν να μην είχε μόνο άξια να ταξινομηθεί με άλλους ληστές, αλλά ήταν ο πιο πονηρός και ο πιο απεχθής από όλους. Οφείλουμε πάντα να θυμόμαστε ότι οι πονηροί δήμιοι του Χριστού δεν έκαναν τίποτα παρά ό,τι είχε οριστεί από το χέρι και τον σκοπό του Θεού, [167] γιατί ο Θεός δεν παρέδωσε τον Υιό του στα άνομα πάθη τους, αλλά όρισε ότι, σύμφωνα με το δικό του θέλημα και ευαρέσκεια, θα προσφερόταν ως θυσία. Και αν υπήρχαν οι καλύτεροι λόγοι για τον σκοπό του Θεού σε όλα εκείνα που όρισε ότι ο Υιός του θα έπρεπε να υποφέρει, οφείλουμε να σκεφτούμε, από τη μία πλευρά, το φοβερό βάρος της οργής του κατά της αμαρτίας, και από την άλλη πλευρά, την άπειρη καλοσύνη του προς εμάς. Με κανέναν άλλο τρόπο δεν μπορούσε να αφαιρεθεί η ενοχή μας παρά μόνο αν ο Υιός του Θεού γινόταν κατάρα για εμάς. Τον βλέπουμε να διώχνεται σε έναν καταραμένο τόπο, σαν να είχε μολυνθεί από μια μάζα κάθε είδους εγκλημάτων, ώστε εκεί να φανεί καταραμένος ενώπιον του Θεού και των ανθρώπων. Ασφαλώς είμαστε υπερβολικά ανόητοι, αν δεν βλέπουμε καθαρά σε αυτόν τον καθρέφτη με τι αποστροφή ο Θεός θεωρεί την αμαρτία, και είμαστε σκληρότεροι από πέτρες, αν δεν τρέμουμε σε μια τέτοια κρίση όπως αυτή.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς διαμορφώνει η έμφαση του Καλβίνου στο θείο διάταγμα την άποψή σας για την οδύνη και την αδικία; Με ποιους τρόπους σας προσκαλεί το σχόλιο να δείτε την αθωότητα του Χριστού ως κεντρική για τη δική σας στάση ενώπιον του Θεού; Πού μπορεί να χρειαστεί να παραδώσετε υπερηφάνεια ή φόβο υπό το φως του παραδείγματος του Πιλάτου;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, ἐν τῇ ὥρᾳ τοῦ πάθους τοῦ Υἱοῦ σου βλέπομεν τὸ Ἀρνίον ὁδηγούμενον εἰς σφαγήν, ἄμωμον ὅμως, παραδοθὲν κατὰ τὴν ὡρισμένην βουλὴν καὶ πρόγνωσίν σου. Δὸς ἡμῖν ὀφθαλμοὺς νὰ βλέπωμεν τὴν κυρίαρχον χεῖρά σου διατάσσουσαν πᾶσαν λεπτομέρειαν τοῦ σταυροῦ καὶ καρδίας νὰ ἀναπαυώμεθα πλήρως εἰς τὸ τετελεσμένον ἔργον διὰ τοῦ ὁποίου ἐβάστασε τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν ἐν τῷ ἰδίῳ αὐτοῦ σώματι. Ἐνίσχυσον ἡμᾶς, διὰ τοῦ Πνεύματος, νὰ ζῶμεν ὡς ἐκεῖνοι οἱ ἀγορασθέντες μὲ τόσον τίμημα, περιπατοῦντες ἐν καινότητι ζωῆς πρὸς ἔπαινον τῆς χάριτος τῆς διαθήκης σου. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →