← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Εκκλησιαστής

Εκκλησιαστής 1-2 — με τον Μακλάρεν

Εκκλησιαστής 1-2Εκθέσεις της Αγίας Γραφής υπό του Alexander Maclaren20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που αντλείται από τις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάνδρου Μακλάρεν. Στην πραγματεία του για τα κεφάλαια 1 και 2 του Εκκλησιαστή, ο Μακλάρεν τοποθετεί τις νηφάλιες παρατηρήσεις του Ιεροκήρυκα για τις φευγαλέες γενιές δίπλα στη λαμπρή διαβεβαίωση του Αποστόλου Ιωάννη ότι όσοι κάνουν το θέλημα του Θεού μένουν για πάντα. Η έκθεσή του μας καλεί να κρατήσουμε και τις δύο αλήθειες μαζί ώστε η άποψή μας για τον χρόνο και την αιωνιότητα να διαμορφώνει την καθημερινή πιστότητα. Καθώς προχωρούμε μέσα από τα μέρη, είθε το Πνεύμα να χρησιμοποιήσει αυτά τα αρχαία λόγια για να σταθεροποιήσει τις καρδιές μας για το έτος που έρχεται.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε αργά τα κεφάλαια 1 και 2 του Εκκλησιαστή. Προσέξτε την ειλικρινή επισκόπηση του Ιεροκήρυκα για τους κύκλους της ζωής και το επαναλαμβανόμενο εφύμνιο ότι όλα είναι ματαιότητα κάτω από τον ήλιο. Αφήστε το βάρος των γενεών που έρχονται και φεύγουν να εγκατασταθεί στο πνεύμα σας πριν στραφούμε στην έκθεση του Μακλάρεν για βαθύτερη κατανόηση.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Μακλάρεν ανοίγει τοποθετώντας τη μελαγχολία του Ιεροκήρυκα δίπλα στην πίστη του Αποστόλου. Δεν εννοώ να συζητήσω σε αυτό το κήρυγμα ούτε τον παλιό αιώνα ούτε τον νέο στις ευρύτερες κοινωνικές και άλλες πτυχές τους. Αυτό έχει γίνει άφθονα. Θα κάνουμε καλύτερα το μέρος μας για να κάνουμε τις ημέρες, και τα έτη, και τον αιώνα αυτό που πρέπει να είναι, αν αφήσουμε τις αλήθειες που προέρχονται από αυτά τα συνδυασμένα κείμενα να εισχωρήσουν και να επηρεάσουν τις ατομικές μας ζωές. Τα έχω ενώσει, επειδή είναι τόσο εντυπωσιακά αντιθετικά, και τα δύο αληθινά, και όμως βλέπουν τα ίδια γεγονότα από αντίθετες οπτικές γωνίες. Αλλά η αντίθεση δεν είναι πραγματικά τόσο πλήρης όσο ακούγεται στην πρώτη ακρόαση, επειδή αυτό που εννοεί ο Ιεροκήρυκας με 'τη γη' που 'μένει για πάντα' δεν είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό που εννοεί ο Απόστολος με τον 'κόσμο' που 'παρέρχεται' και οι γενεές που έρχονται και φεύγουν δεν είναι ακριβώς οι ίδιες με τους ανθρώπους που 'μένουν για πάντα'. Αλλά παρ' όλα αυτά η αντίθεση είναι πραγματική και εντυπωσιακή. Η πικρή μελαγχολία του Ιεροκήρυκα είδε μόνο την επιφάνεια· η χαρούμενη πίστη του Αποστόλου πήγε πολύ πιο βαθιά, και ενώνοντας τα δύο σύνολα σκέψεων και τρόπων θέασης του ανθρώπου και της κατοικίας του, λαμβάνουμε μαθήματα που μπορούν κάλλιστα να διαμορφώσουν τις ατομικές μας ζωές. Ο Μακλάρεν δείχνει στη συνέχεια πώς το σημείο εκκίνησης του Ιεροκήρυκα απαιτεί τη διόρθωση του Ιωάννη. Ο κυνικός δεν βλέπει ποτέ τα βάθη· αυτό είναι επιφυλαγμένο για το μυστικιστικό μάτι του εραστή. Έτσι λέει ο Ιωάννης: 'Όχι, όχι· αυτό δεν είναι όλο. Εδώ είναι η αληθινή κατάσταση των πραγμάτων: "Ο κόσμος παρέρχεται, και η επιθυμία αυτού· αλλά αυτός που κάνει το θέλημα του Θεού μένει για πάντα."' Η διδασκαλία των παρερχόμενων γενεών και της μένουσας γης αντιμετωπίζεται ευθέως στο δεύτερο κείμενό μου από τη μη αντιφατική, αλλά συμπληρωματική διδασκαλία του παρερχόμενου κόσμου και των μενόντων ανθρώπων. Δεν υποθέτω ότι ο Ιωάννης είχε αυτό το εδάφιο του Εκκλησιαστή στο νου του, γιατί η λέξη 'μένω' είναι μία από τις αγαπημένες του εκφράσεις, και εμφανίζεται συνεχώς. Αλλά ακόμα κι αν δεν το είχε, βρίσκουμε στην έκφρασή του την αναγκαία διόρθωση στο πρώτο κείμενο. Όπως είπα, και τώρα δεν χρειάζεται να επαναλάβω παρά μόνο σε μία πρόταση, η αντίθεση δεν είναι τόσο πλήρης όσο φαίνεται. Ο 'κόσμος' του Ιωάννη δεν είναι η 'γη' του Ιεροκήρυκα, αλλά εννοεί με αυτό, όπως όλοι γνωρίζουμε, το σύνολο των δημιουργημένων πραγμάτων, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων, θεωρούμενων χωριστά από τον Θεό, και στο βαθμό που περιλαμβάνει εθελούσιους παράγοντες που τίθενται σε αντίθεση με τον Θεό και το θέλημα του Θεού. Εννοεί τη γη αποσπασμένη από τον Θεό, και μετατραπείσα σε αυτό που δεν προοριζόταν να είναι, υπηρέτη του κακού, και εννοεί τους ανθρώπους, στο βαθμό που έχουν αποχωριστεί από τον Θεό και αποτελούν μια ξένη, αν όχι θετικά εχθρική, ομάδα. Ο Μακλάρεν στη συνέχεια αναπτύσσει τι σημαίνει για τους υπάκουους να μένουν για πάντα. Αυτός θα 'μείνει για πάντα', με την έννοια ότι το έργο του είναι αιώνιο. Με μία πολύ βαθιά και σοβαρή έννοια, τίποτα ανθρώπινο δεν πεθαίνει ποτέ, αλλά με μία άλλη, ό,τι δεν τρέχει προς την ίδια κατεύθυνση με, και δεν φέρεται από την ώθηση του, το θέλημα του Θεού, προορίζεται να εξουδετερωθεί και να μηδενιστεί τελικά. Μπορεί να υπάρχει μια σειρά από ψηφία τόσο μακριά ώστε να φτάνει από εδώ μέχρι τους απλανείς αστέρες, αλλά αν δεν υπάρχει μπροστά τους το σημαντικό ψηφίο, που προέρχεται από την υπακοή στο θέλημα του Θεού, όλα δεν είναι παρά μια σειρά από μηδενικά, και το καθαρό αποτέλεσμά τους είναι τίποτα. Και 'μένει για πάντα', με την πιο ευλογημένη και βαθιά έννοια, στο ότι μέσω της πίστης του, που έχει ανάψει την αγάπη του, και της αγάπης του που έχει θέσει σε κίνηση την πρακτική υπακοή του, γίνεται μέτοχος της ίδιας της αιωνιότητας του ζώντος Θεού. 'Αυτή είναι η αιώνια ζωή', όχι μόνο να γνωρίζει, αλλά 'να κάνει το θέλημα' του Πατέρα μας. Τίποτα άλλο δεν θα διαρκέσει, και τίποτα άλλο δεν θα ευοδωθεί, περισσότερο από ό,τι ένα κομμάτι παρασυρόμενου ξύλου μπορεί να αντισταθεί στον Νιαγάρα. Ενώστε τον εαυτό σας με το θέλημα του Θεού, και μένετε.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Μακλάρεν κλείνει την έκθεση με μια άμεση πρόσκληση να ευθυγραμμίσουμε τις θελήσεις μας με του Θεού. Και το τελευταίο μάθημα είναι, ας φροντίσουμε ώστε οι θελήσεις μας να είναι σε αρμονία με τη δική Του, και το έργο των χεριών μας έργο Του. Μπορούμε να κάνουμε αυτό το θέλημα σε όλες τις κοσμικές πτυχές της καθημερινής μας ζωής. Η διαφορά μεταξύ του έργου που μαραίνεται και εξαφανίζεται και του έργου που μένει δεν είναι τόσο πολύ στον εξωτερικό του χαρακτήρα, ή στα υλικά στα οποία δαπανάται, όσο στο κίνητρο από το οποίο προέρχεται. Έτσι ώστε, αν μπορούσα να πω, αν δύο γυναίκες κάθονται στον ίδιο μύλο πρόσωπο με πρόσωπο, και γυρίζουν την ίδια λαβή, η μία για το μισό της περιφέρειας, και η άλλη για το άλλο, και αλέθουν το ίδιο σιτάρι, το έργο της μίας μπορεί να είναι 'χρυσός, άργυρος, πολύτιμοι λίθοι', που θα αντέξουν τη δοκιμαστική φωτιά· και της άλλης μπορεί να είναι 'ξύλα, χόρτα, καλάμια', που θα καούν. 'Αυτός που κάνει το θέλημα του Θεού μένει για πάντα.'
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στην παρούσα ρουτίνα σας αισθάνεστε περισσότερο το βάρος των γενεών που παρέρχονται; Πώς μπορεί η υπόσχεση ότι όσοι κάνουν το θέλημα του Θεού μένουν για πάντα να αναπλαισιώσει ένα συνηθισμένο έργο σήμερα; Ποια μοναδική πράξη υπακοής θα μπορούσατε να προσφέρετε αυτή την εβδομάδα ως άγκυρα μέσα στην αλλαγή;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Αιώνιε Πατέρα, Σε ευχαριστούμε για τη σταθερή μαρτυρία της Γραφής ότι οι γενεές υψώνονται και πέφτουν όμως οι σκοποί Σου παραμένουν. Δώσε μας χάρη να αριθμούμε τις ημέρες μας σοφά και να οικοδομούμε τις ζωές μας στον Βράχο που δεν μετακινείται. Δίδαξέ μας να κάνουμε το θέλημά Σου στους μικρούς και συνηθισμένους τόπους ώστε το έργο μας να μένει. Κράτα τις επιθυμίες μας από το να προσκολλώνται σε ό,τι παρέρχεται και στερέωσε τις καρδιές μας σε ό,τι διαρκεί μαζί Σου. Είθε οι ερχόμενες ημέρες να μας βρουν πιο σταθερούς, πιο ήρεμους, και πιο καρποφόρους επειδή μάθαμε να μένουμε στην υπακοή. Διά του Χριστού του Κυρίου μας, Αμήν.

Εκθέσεις της Αγίας Γραφής υπό του Alexander Maclaren · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →