← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους

Προς Ρωμαίους 13 — με τον Χοτζ

Ρωμαίους 13Charles Hodge — Υπομνήματα επί των Ρωμαίων, Α΄-Β΄ Κορινθίους, Εφεσίων20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στην ήσυχη πειθαρχία της καθημερινής μελέτης της Γραφής, στρεφόμαστε ξανά στο Υπόμνημα του Καρόλου Χοτζ για την Προς Ρωμαίους, την Προς Κορινθίους Α΄ και την Προς Εφεσίους. Αυτό το σεβαστό έργο καθοδηγεί την εκκλησία μέσα από τις οδηγίες του αποστόλου με δογματική σαφήνεια και ποιμαντική φροντίδα. Σήμερα η εστίαση βρίσκεται στο κεφάλαιο 13 της Προς Ρωμαίους, όπου τα καθήκοντα του πιστού μέσα στην οργανωμένη κοινωνία λαμβάνουν προσεκτική προσοχή. Η μετρημένη ερμηνεία του Χοτζ μας υπενθυμίζει ότι η ίδια η πολιτική ζωή στέκεται κάτω από το κυρίαρχο χέρι του Θεού. Είθε το Πνεύμα να μας χαρίσει δεκτικές καρδιές καθώς ακούμε.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Με ευλάβεια διαβάζουμε τώρα ολόκληρο το κεφάλαιο 13 της Προς Ρωμαίους. Ας εγκατασταθούν βαθιά τα λόγια του αποστόλου πριν προσέξουμε το υπόμνημα που ακολουθεί. Διαβάστε αργά, σημειώνοντας κάθε εντολή και κάθε βάση πάνω στην οποία στηρίζεται. Ζητήστε από τον Κύριο να ανοίξει το κείμενο στην κατανόησή σας.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χοτζ ανοίγει την ερμηνεία του εδαφίου 1 ορίζοντας το πεδίο των ανωτέρων εξουσιών. Ως ανώτερες εξουσίες νοούνται πιο συχνά και φυσικά εκείνοι που έχουν εξουσία, χωρίς αναφορά στον βαθμό του αξιώματός τους ή στον χαρακτήρα τους. Πρέπει να υποτασσόμαστε όχι μόνο στους ανώτατους άρχοντες, αλλά σε όλους όσοι έχουν εξουσία πάνω μας. Η αφηρημένη λέξη εξουσίες ή αρχές (ἐξουσίαι) χρησιμοποιείται για εκείνους που είναι επενδεδυμένοι με εξουσία, Λουκάς 12:11· Εφεσίους 1:21· Εφεσίους 3:10, κ.λπ. Η λέξη (ὑπερεχούσαις) που αποδίδεται ως ανώτερες, εφαρμόζεται σε οποιονδήποτε υπερέχει σε αξιοπρέπεια και εξουσία. Στην Α΄ Πέτρου 2:13 εφαρμόζεται στον βασιλιά ως υπέρτατο, δηλαδή ανώτερο από όλους τους άλλους άρχοντες. Αλλά εδώ δεν γίνεται σύγκριση μιας τάξης αρχόντων με μια άλλη, αλλά μιλούνται ως υπερέχοντες άλλων ανθρώπων που δεν κατέχουν αξίωμα. Είναι πολύ αφύσικη ερμηνεία που κάνει αυτή τη λέξη να αναφέρεται στον χαρακτήρα των αρχόντων, σαν να ήταν η έννοια «Υποτάσσεστε σε καλούς άρχοντες». Στη συνέχεια θεμελιώνει τη θεία πηγή κάθε κυβερνητικής εξουσίας. Πᾶσα ἐξουσία ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν. Αυτή είναι μια πολύ περιεκτική πρόταση. Όλη η εξουσία είναι από τον Θεό. Κανείς δεν έχει κανένα νόμιμο δικαίωμα πάνω σε άλλους ανθρώπους, το οποίο δεν προέρχεται από τον Θεό. Όλη η ανθρώπινη εξουσία είναι αντιπροσωπευτική και υπηρετική. Αυτό ισχύει για τους γονείς, τους άρχοντες και τους εκκλησιαστικούς αξιωματούχους. Ωστόσο, αυτό δεν είναι όλο ό,τι σημαίνει το χωρίο. Δεν ισχυρίζεται μόνο ότι όλη η κυβέρνηση (ἐξουσία) προέρχεται από τον Θεό, αλλά ότι κάθε άρχοντας είναι από τον Θεό· δηλαδή η εξουσία του είναι jure divino. Η λέξη ἐξουσία χρησιμοποιείται προφανώς σε αυτή τη σύνδεση με συγκεκριμένη έννοια. Αυτό είναι σαφές από τη χρήση της λέξης στις άλλες προτάσεις του εδαφίου. «Οι ανώτερες εξουσίες» και «οι υπάρχουσες εξουσίες» είναι συγκεκριμένοι όροι, που σημαίνουν εκείνους που είναι επενδεδυμένοι με εξουσία. Ο Χοτζ στη συνέχεια δείχνει γιατί οι άρχοντες λειτουργούν ως διάκονοι του Θεού για το κοινό καλό. Εδάφιο 3. Προς Ρωμαίους 13:3 Διότι οι άρχοντες δεν είναι φόβος για τα καλά έργα, αλλά για τα κακά. Αυτό το εδάφιο δεν πρέπει να συνδεθεί με το δεύτερο, αλλά με το πρώτο, καθώς αποδίδει έναν επιπλέον λόγο για το καθήκον που επιβάλλεται εκεί. Οι άρχοντες πρέπει να υπακούονται, διότι αυτό είναι το θέλημα του Θεού, και επειδή διορίζονται για να καταστέλλουν το κακό και να προάγουν το καλό. Υπάρχει λοιπόν λόγος στην ίδια τη φύση του αξιώματός τους, για τον οποίο δεν πρέπει να αντιστέκονται. Θέλεις λοιπόν να μη φοβάσαι την εξουσία; Κάνε το καλό, και θα έχεις έπαινο από αυτήν. Δηλαδή, η κυβέρνηση δεν είναι κακό που πρέπει να φοβάται, παρά μόνο από τους κακούς. Καθώς οι άρχοντες διορίζονται για την τιμωρία του κακού, ο τρόπος να αποφύγεις την ταλαιπωρία από την εξουσία τους δεν είναι να αντισταθείς σε αυτήν, αλλά να κάνεις το καλό. Ο Παύλος μιλάει για τον νόμιμο σκοπό της κυβέρνησης, όχι για την κατάχρηση της εξουσίας από πονηρούς ανθρώπους. Ολοκληρώνει το τμήμα για το πολιτικό καθήκον θεμελιώνοντας την υπακοή στη συνείδηση καθώς και στον φόβο της ποινής. Εδάφιο 5. Προς Ρωμαίους 13:5 Διότι πρέπει να υποτάσσεστε, όχι μόνο για την οργή, αλλά και για τη συνείδηση. Δηλαδή, η υποταγή στους άρχοντες δεν είναι μόνο πολιτικό καθήκον που επιβάλλεται από ποινικούς νόμους, αλλά και θρησκευτικό καθήκον, και μέρος της υπακοής μας στον Θεό. Για την οργή, δηλαδή από φόβο τιμωρίας. Για τη συνείδηση, δηλαδή από σεβασμό προς τον Θεό, από ευσυνείδητα κίνητρα. Παρομοίως, ο Παύλος επιβάλλει όλα τα σχετικά και κοινωνικά καθήκοντα σε θρησκευτικές βάσεις. Τα παιδιά πρέπει να υπακούν τους γονείς τους, επειδή είναι σωστό ενώπιον του Θεού· και οι δούλοι πρέπει να είναι υπάκουοι στους κυρίους τους, ως προς τον Χριστό, κάνοντας το θέλημα του Θεού από την καρδιά, Εφεσίους 6:1, Εφεσίους 6:5, Εφεσίους 6:6.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χοτζ πιέζει το αναγκαίο όριο σε κάθε ανθρώπινη εξουσία. Δεν υπάρχει περιορισμός στην εντολή αυτού του εδαφίου, όσον αφορά τα αντικείμενα της υπακοής, αν και υπάρχει όσον αφορά την έκταση της ίδιας της υπακοής. Δηλαδή, πρέπει να υπακούμε σε όλους όσοι έχουν πραγματική εξουσία πάνω μας, είτε η εξουσία τους είναι νόμιμη είτε σφετερισμένη, είτε είναι δίκαιοι είτε άδικοι. Ο πραγματικός βασιλεύων αυτοκράτορας έπρεπε να υπακούεται από τους Ρωμαίους χριστιανούς, ό,τι κι αν σκέφτονταν για τον τίτλο του στο σκήπτρο. Αλλά αν υπερέβαινε την εξουσία του και απαιτούσε να λατρεύουν είδωλα, έπρεπε να υπακούν τον Θεό παρά τον άνθρωπο. Αυτός είναι ο περιορισμός σε κάθε ανθρώπινη εξουσία. Όταν η υπακοή στον άνθρωπο είναι ασυμβίβαστη με την υπακοή στον Θεό, τότε η ανυπακοή γίνεται καθήκον. Επιβεβαιώνει ότι η αρχή εφαρμόζεται σε κάθε υπάρχουσα μορφή κυβέρνησης. Καθώς η λέξη καταδίκη περιορίζεται από τη σύγχρονη χρήση στην τελική και αιώνια καταδίκη των πονηρών, δεν ταιριάζει σε αυτό το χωρίο και σε μερικά άλλα στα οποία εμφανίζεται στην απόδοσή μας· βλέπε Α΄ Κορινθίους 11:29. Ο Παύλος δεν αναφέρεται στην τιμωρία που μπορεί να επιβάλει ο πολιτικός άρχοντας· διότι μιλάει για την ανυπακοή προς εκείνους που έχουν εξουσία ως αμαρτία κατά του Θεού, την οποία θα τιμωρήσει. Είναι σαφές ότι αυτό το χωρίο (Προς Ρωμαίους 13:1, Προς Ρωμαίους 13:2) εφαρμόζεται σε ανθρώπους που ζουν κάτω από κάθε μορφή κυβέρνησης, μοναρχική, αριστοκρατική ή δημοκρατική, σε όλες τις διάφορες τροποποιήσεις τους. Εκείνοι που έχουν εξουσία πρέπει να υπακούονται μέσα στη σφαίρα τους, ανεξάρτητα από το πώς ή από ποιον διορίστηκαν. Είναι οι ὑπερέχουσαι ἐξουσίαι, οι υπάρχουσες εξουσίες, η de facto κυβέρνηση, που πρέπει να θεωρείται, για την ώρα, ως τεταγμένη από τον Θεό.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πώς διαμορφώνει η αναγνώριση ότι όλη η εξουσία προέρχεται από τον Θεό τη στάση σας προς εκείνους που κυβερνούν; 2. Με ποιους τρόπους μπορεί η συνείδηση να απαιτεί διαφορετική απόκριση από τον απλό φόβο τιμωρίας; 3. Πού γίνεται σαφέστερο το όριο της υπακοής στη δική σας κατάσταση;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ελεήμων Κύριε, σε ευχαριστούμε για την οργανωμένη ζωή που έχεις διατάξει μέσω των πολιτικών αρχόντων. Χάρισέ μας πρόθυμες καρδιές να αποδίδουμε ό,τι οφείλεται, όχι μόνο από φόβο οργής αλλά από σεβασμό στο όνομά σου. Φύλαξέ μας από κάθε πνεύμα ανομίας ενώ διατηρείς μέσα μας έναν άγιο φόβο που υπακούει σε σένα πάνω από όλα. Ενίσχυσε την εκκλησία σου να ζει ήσυχα και ειρηνικά κάτω από κάθε νόμιμη εξουσία, φέρνοντας πιστή μαρτυρία μέχρι την ημέρα της απελευθέρωσης να ανατείλει. Στο όνομα του Χριστού προσευχόμαστε. Αμήν.

Charles Hodge — Υπομνήματα επί των Ρωμαίων, Α΄-Β΄ Κορινθίους, Εφεσίων · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →