Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λουκάς
Λουκάς 23 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στην προσεκτική ερμηνεία του Ιωάννη Καλβίνου για τα γεγονότα γύρω από τη δίκη και την καταδίκη του Χριστού. Οι γνώσεις του Καλβίνου φωτίζουν τα βάθη της ανθρώπινης αμαρτίας και τους κυρίαρχους σκοπούς του Θεού ακόμη και στις πιο σκοτεινές ώρες της αφήγησης του πάθους. Καθώς ακολουθούμε την ερμηνεία του εδάφιο προς εδάφιο του κεφαλαίου 23 του Λουκά, καλούμαστε να δούμε τόσο τη βαρύτητα της προδοσίας όσο και το θαύμα της θείας πρόνοιας που εργάζεται. Τα λόγια του Καλβίνου μας καθοδηγούν μέσα από το πρωινό συμβούλιο, τη μετάνοια του Ιούδα και την απρόθυμη ετυμηγορία του Πιλάτου, δείχνοντας πάντα πίσω στην καρδιά του ευαγγελίου. Είθε αυτή η μελέτη να βαθύνει την ευλάβειά μας για τον Σωτήρα που στάθηκε στη θέση μας.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Προετοιμάστε την καρδιά σας για να ακούσετε το ιερό κείμενο του κεφαλαίου 23 του Λουκά. Διαβάστε αργά την αφήγηση του Ιησού ενώπιον του Πιλάτου, τις κατηγορίες των αρχηγών και τη μεταφορά στον Ηρώδη. Αφήστε την αφήγηση να ξεδιπλωθεί χωρίς βιασύνη, παρατηρώντας την ένταση μεταξύ των επίγειων εξουσιών και του σιωπηλού Βασιλιά. Καθώς διαβάζετε, ζητήστε από το Πνεύμα να ανοίξει τα μάτια σας στην εκπλήρωση της προφητείας και στο κόστος της λύτρωσής μας. Αφιερώστε χρόνο για να σταθείτε στις λέξεις που περιγράφουν την ψυχραιμία του Χριστού εν μέσω αδικίας.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ξεκινά διευκρινίζοντας τον χρόνο της τελικής απόφασης του συμβουλίου.
Ματθαίος 27:1. Αλλά όταν έγινε πρωί. Ο αρχιερέας, με το συμβούλιό του, αφού τον εξέτασε σε ακατάλληλη ώρα της νύχτας, τελικά αποφασίζει, με την ανατολή του ηλίου, να τον οδηγήσει ενώπιον του ηγεμόνα. Με αυτόν τον τρόπο τηρούν τον τύπο των δικαστικών διαδικασιών, ώστε να μην υποψιαστούν ότι βιάζονται υπερβολικά, όταν τρέχουν στον Πιλάτο σε ασυνήθιστα πρώιμη ώρα, όπως συμβαίνει συνήθως σε περιπτώσεις ταραχών. Αλλά είναι πιθανό, όταν ο Χριστός είχε οδηγηθεί μακριά από το συμβούλιό τους, να πραγματοποίησαν αμέσως διαβούλευση και, χωρίς μεγάλη καθυστέρηση, να αποφάσισαν τι θα έκαναν· γιατί μας έχει ήδη ειπωθεί σε ποια ώρα ο Χριστός βγήκε από αυτούς και συνάντησε τον Πέτρο, που ήταν μετά το λάλημα του πετεινού και μόλις άρχιζε να χαράζει η ημέρα. Οι Ευαγγελιστές, επομένως, δεν εννοούν ότι απομακρύνθηκαν από τον τόπο, αλλά μόνο αναφέρουν ότι μόλις ξημέρωσε, καταδίκασαν τον Χριστό σε θάνατο και δεν έχασαν ούτε στιγμή για να εκτελέσουν με ζήλο το πονηρό τους σχέδιο. Αυτό που ο Λουκάς ανέφερε προηγουμένως (22:66), ότι συγκεντρώθηκαν το πρωί, δεν πρέπει να ερμηνευθεί ως αναφερόμενο στην αρχή, αλλά στην τελευταία πράξη, που προστίθεται αμέσως: σαν να έλεγε ότι μόλις έγινε ημέρα, αφού ο Κύριός μας ομολόγησε ότι ήταν ο Υιός του Θεού, εξέδωσαν την απόφαση για τον θάνατό του. Τώρα, αν τους επιτρεπόταν να αποφασίσουν για την αφαίρεση της ζωής, θα ήταν όλοι πρόθυμοι, στη μανία τους, να τον δολοφονήσουν με τα ίδια τους τα χέρια· αλλά επειδή ο Πιλάτος είχε αρμοδιότητα για τα κεφαλικά εγκλήματα, αναγκάζονται να παραπέμψουν το ζήτημα στη δικαιοδοσία του· μόνο που τον εμπλέκουν με την προηγούμενη απόφασή τους. Διότι ο λιθοβολισμός του Στεφάνου (Πράξεις 7:59) έγινε με στασιαστικό τρόπο, όπως συμβαίνει σε περιπτώσεις ταραχών· αλλά ήταν σωστό ο Υιός του Θεού να καταδικαστεί επίσημα από έναν επίγειο κριτή, ώστε να εξαλείψει την καταδίκη μας στον ουρανό.Για την αντίδραση του Ιούδα ο Καλβίνος γράφει:
Λέει ότι ο Ιούδας μετανόησε· όχι ότι μεταρρυθμίστηκε, αλλά ότι το έγκλημα που είχε διαπράξει του προκάλεσε ανησυχία· καθώς ο Θεός συχνά ανοίγει τα μάτια των αποδοκιμασμένων, ώστε να αρχίσουν να αισθάνονται τις δυστυχίες τους και να τρομάζουν από αυτές. Διότι εκείνοι που λυπούνται ειλικρινά ώστε να μεταρρυθμιστούν, λέγεται ότι όχι μόνο (μεταμέλειν), αλλά και (μετανοεῖν), από το οποίο προέρχεται επίσης η (μετάνοια), που είναι αληθινή επιστροφή της ψυχής στον Θεό. Έτσι λοιπόν, ο Ιούδας συνέλαβε αηδία και φρίκη, όχι ώστε να στραφεί στον Θεό, αλλά μάλλον ώστε, κατακλυσμένος από απελπισία, να χρησιμεύσει ως παράδειγμα ανθρώπου εντελώς αποκλεισμένου από τη χάρη του Θεού. Δικαίως, πράγματι, λέει ο Παύλος ότι η λύπη που οδηγεί σε μετάνοια είναι σωτήρια (Β΄ Κορινθίους 7:10)· αλλά αν ένας άνθρωπος σκοντάψει στο ίδιο το κατώφλι, δεν θα ωφεληθεί από μια συγκεχυμένη και εσφαλμένη λύπη. Τι περισσότερο, αυτό είναι μια δίκαιη τιμωρία με την οποία ο Θεός τελικά επισκέπτεται τους πονηρούς, που έχουν πεισματικά περιφρονήσει την κρίση του, ώστε να τους παραδώσει στον Σατανά για να βασανίζονται χωρίς ελπίδα παρηγοριάς.Ο Καλβίνος εξετάζει στη συνέχεια την αντίδραση των ιερέων στο αργύριο του αίματος.
4. Τι είναι αυτό σε εμάς; Εδώ περιγράφεται η βλακεία και η τρέλα των ιερέων, αφού ακόμη και αφού προειδοποιήθηκαν από το τρομερό παράδειγμα του Ιούδα, ακόμη δεν σκέφτονται τον εαυτό τους. Αναγνωρίζω ότι οι υποκριτές, καθώς συνηθίζουν να κολακεύουν τον εαυτό τους, είχαν κάποια εύλογη δικαιολογία στο χέρι για να διακρίνουν μεταξύ της περίπτωσής τους και αυτής του Ιούδα· γιατί δεν πίστευαν ότι ήταν μέτοχοι του εγκλήματός του, αν και καταχρήστηκαν την προδοσία του Ιούδα. Αλλά ο Ιούδας όχι μόνο ομολογεί ότι αμάρτησε, αλλά και διακηρύττει την αθωότητα του Χριστού· από το οποίο έπεται ότι είχαν μελετήσει τον θάνατο ενός δικαίου ανθρώπου και, επομένως, ότι ήταν ένοχοι ενός αποτρόπαιου φόνου. Ούτε υπάρχει αμφιβολία ότι ο Θεός σκόπευε να σφραγίσει τις συνειδήσεις τους με καυτό σίδερο, για να αποκαλύψει την κρυμμένη διαφθορά. Ας μάθουμε λοιπόν ότι όταν βλέπουμε πονηρούς ανθρώπους, με τους οποίους έχουμε κάτι κοινό, γεμάτους συναγερμό, αυτά είναι τόσα ερεθίσματα για μετάνοια, και ότι εκείνοι που παραμελούν τέτοια ερεθίσματα επιβαρύνουν την ενοχή τους. Πρέπει επίσης να πιστεύουμε ότι το έγκλημα ενός ανθρώπου δεν μπορεί να έχει κανένα αποτέλεσμα στην αθώωση όλων εκείνων που εμπλέκονται με οποιονδήποτε τρόπο σε αυτό· και ακόμη περισσότερο, ότι οι κύριοι δράστες ενός εγκλήματος δεν μπορούν να κερδίσουν κανένα πλεονέκτημα διακρίνοντας μεταξύ τους και των πρακτόρων τους, ώστε να μην υποστούν την ίδια τιμωρία.Στρέφοντας στην ετυμηγορία του Πιλάτου, ο Καλβίνος γράφει:
Λουκάς 23:4. Και ο Πιλάτος είπε στους αρχιερείς και στους γραμματείς. Καθώς ο Χριστός ήρθε για να φέρει την τιμωρία των αμαρτιών μας, ήταν σωστό να καταδικαστεί πρώτα από το στόμα του κριτή του, ώστε αργότερα να είναι φανερό ότι καταδικάστηκε για χάρη άλλων, και όχι για τον εαυτό του. Αλλά καθώς ο Πιλάτος, από φόβο να προκαλέσει ταραχή, δεν τόλμησε να τον αθωώσει απολύτως, επωφελήθηκε πρόθυμα από την ευκαιρία που παρουσιάστηκε, να τον υποβάλει στη δικαιοδοσία του Ηρώδη. Αυτός ο Ηρώδης ήταν εκείνος που φέρει το επώνυμο Αντίπας, στον οποίο άφησε την τετραρχία της Γαλιλαίας, όταν ο Αρχέλαος ήταν φυλακισμένος στη Βιέννη, και όταν η Ιουδαία είχε προσαρτηθεί στην επαρχία της Συρίας. Τώρα, αν και θα βρούμε σύντομα μετά ότι ο Λουκάς αναφέρει ότι αυτό το σημάδι σεβασμού ειρήνευσε τον Ηρώδη, που ήταν προηγουμένως εξοργισμένος εναντίον του Πιλάτου, ακόμη ο σκοπός του δεν ήταν τόσο να κερδίσει την εύνοια του Ηρώδη, όσο να απαλλαγεί από μια δυσάρεστη υπόθεση υπό μια έντιμη δικαιολογία, και έτσι να αποφύγει την ανάγκη να καταδικάσει τον Χριστό.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος στοχάζεται για την εμφάνιση του Χριστού ενώπιον του ηγεμόνα.
Διότι ο Υιός του Θεού επέλεξε να σταθεί δεμένος ενώπιον ενός επίγειου κριτή, και εκεί να λάβει την απόφαση θανάτου, ώστε εμείς, απελευθερωμένοι από την καταδίκη, να μην φοβόμαστε να προσεγγίσουμε ελεύθερα τον ουράνιο θρόνο του Θεού. Εάν, λοιπόν, εξετάσουμε τι όφελος αποκομίζουμε από το ότι ο Χριστός δικάστηκε ενώπιον του Πιλάτου, η ντροπή μιας τόσο ανάξιας υποταγής θα ξεπλυθεί αμέσως. Και σίγουρα κανείς δεν προσβάλλεται από την καταδίκη του Χριστού, παρά μόνο εκείνοι που είναι είτε υπερήφανοι υποκριτές, είτε ανόητοι και χονδροειδείς περιφρονητές του Θεού, που δεν ντρέπονται για τη δική τους ανομία.Για τον σκοπό της σιωπής του Χριστού ο Καλβίνος γράφει:
Αλλά για να μην απορούμε, όπως ο Πιλάτος, για τη σιωπή του Χριστού, σαν να ήταν παράλογη, πρέπει να προσέξουμε τον σκοπό του Θεού, που αποφάσισε ότι ο Υιός του—τον οποίο είχε ορίσει ως θυσία για να εξιλεώσει τις αμαρτίες μας—να καταδικαστεί ως ένοχος στη θέση μας, αν και ο ίδιος ήταν καθαρός. Ο Χριστός λοιπόν ήταν σιωπηλός εκείνη την ώρα, ώστε να είναι τώρα ο συνήγορός μας, και με τη μεσιτεία του να μας ελευθερώσει από την καταδίκη. Ήταν σιωπηλός, ώστε να καυχόμαστε ότι με τη χάρη του είμαστε δίκαιοι. Και έτσι εκπληρώθηκε η πρόρρηση του Ησαΐα (53:7), ότι οδηγήθηκε ως πρόβατο στη σφαγή.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς η αντιμετώπιση της μετάνοιας του Ιούδα από τον Καλβίνο αμφισβητεί τον τρόπο που βλέπετε τη δική σας μετάνοια; Με ποιους τρόπους η σκληρυμένη αντίδραση των ιερέων σας προειδοποιεί για τον κίνδυνο να δικαιολογείτε την αμαρτία στη ζωή σας; Πού βλέπετε την πρόνοια του Θεού να εργάζεται πιο καθαρά στα γεγονότα που τονίζει ο Καλβίνος από τον Λουκά 23;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Δεσπότα, ἐν τῇ δίκῃ καὶ σταυρώσει τοῦ Υἱοῦ σου ἐφανέρωσας τὸ μυστήριον τῆς αἰωνίου σου βουλῆς, δι’ ἧς ὁ Ἀμνὸς παρεδόθη κατὰ τὴν προκαθορισμένην σου θέλησιν. Δὸς ἡμῖν καρδίας συντετριμμένας ἐπὶ τῇ ἁμαρτίᾳ, ἀλλὰ ἐστηριγμένας ἐν τῷ ἐλέει τῆς διαθήκης τῷ ἐξασφαλισθέντι ἐν τῷ Γολγοθᾷ, ἵνα ἐμπιστευώμεθα τὴν χεῖρά σου ὅταν ἡ δικαιοσύνη βραδύνῃ καὶ ἀναπαυώμεθα ἐν τῇ σιωπῇ τοῦ Χριστοῦ, ὅστις παρέδωκεν ἑαυτὸν εἰς σέ, τὸν δίκαιον Κριτήν. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ σκληροκαρδίας καὶ φέρε ἡμᾶς καθ’ ἑκάστην εἰς τοὺς πόδας τοῦ σταυροῦ, ἔνθα ἡ χάρις βασιλεύει διὰ δικαιοσύνης εἰς ζωὴν αἰώνιον. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →