Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ησαΐας
Ησαΐας 39-40 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Ο σχολιασμός του Ματθαίου Χένρι προσφέρει σταθερό φως στο όραμα του Ησαΐα για την κρίση και το έλεος. Στα κεφάλαια 39 και 40 παρακολουθούμε την υπερηφάνεια ενός βασιλιά να συναντά τις συνέπειές της και στη συνέχεια ακούμε την τρυφερή εντολή να παρηγορήσουμε την Ιερουσαλήμ. Η μετρημένη έκθεση του Χένρι μας βοηθά να ανιχνεύσουμε τόσο την προειδοποίηση όσο και την υπόσχεση χωρίς βιασύνη. Τα λόγια του μας προσκαλούν να καθίσουμε με το κείμενο μέχρι η αρχαία ελπίδα του να σταθεροποιήσει τις δικές μας καρδιές. Σήμερα ακούμε την ίδια φωνή που κάποτε φώναξε στην έρημο και ακόμα μιλά παρηγοριά σε κουρασμένους ανθρώπους.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Καθίστε με τις ανοιχτές Γραφές και διαβάστε τον Ησαΐα 39-40 αργά. Αφήστε την ιστορία των επισκεπτών του Εζεκία να δώσει τη θέση της στην υψηλή αναγγελία της παρηγοριάς. Προσέξτε πώς ο προφήτης μετακινείται από την υπερηφάνεια ενός μόνο οίκου στην ευρεία πρόσκληση να υψωθεί κάθε κοιλάδα και να χαμηλώσει κάθε βουνό. Αφήστε τη επαναλαμβανόμενη διαβεβαίωση ότι ο λόγος του Κυρίου μένει για πάντα να εγκατασταθεί πάνω σας πριν στραφείτε στην καθοδήγηση του Χένρι.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ανοίγει τοποθετώντας το κεφάλαιο 39 στο ευρύτερο προφητικό του πλαίσιο.
Η ιστορία αυτού του κεφαλαίου επίσης την είχαμε προηγουμένως, Β' Βασιλέων κ'. 12 κ.εξ. Επαναλαμβάνεται εδώ, όχι μόνο ως πολύ αξιομνημόνευτο και ωφέλιμο χωρίο, αλλά επειδή καταλήγει με μια προφητεία της αιχμαλωσίας στη Βαβυλώνα· και όπως το πρώτο μέρος της προφητείας αυτού του βιβλίου αναφερόταν συχνά στην εισβολή του Σενναχειρείμ και στην ήττα εκείνου, για την οποία επομένως η ιστορία εκείνου ήταν πολύ κατάλληλα προσαρτημένη, έτσι το τελευταίο μέρος αυτού του βιβλίου μιλά πολύ για την αιχμαλωσία των Ιουδαίων στη Βαβυλώνα και την απελευθέρωσή τους από αυτήν, για την οποία επομένως η πρώτη πρόβλεψη αυτής, με την αφορμή της, είναι πολύ κατάλληλα προταγμένη. Έχουμε εδώ, Ι. Την υπερηφάνεια και την ανοησία του Εζεκία, στο να δείξει τους θησαυρούς του στους πρέσβεις του βασιλιά της Βαβυλώνας που στάλθηκαν να τον συγχαρούν για την ανάρρωσή του, εδ. 1, 2. ΙΙ. Την εξέταση του Ησαΐα γι' αυτό στο όνομα του Θεού, και την ομολογία του γι' αυτό, εδ. 3, 4. ΙΙΙ. Την ποινή που επιβλήθηκε σ' αυτόν γι' αυτό, ότι όλοι οι θησαυροί του θα μεταφερθούν, με την πάροδο του χρόνου, στη Βαβυλώνα, εδ. 5-7. IV. Την μετανοημένη και υπομονετική υποταγή του Εζεκία σ' αυτή την ποινή, εδ. 8.Ο Χένρι σημειώνει στη συνέχεια τη σαφή διαίρεση που αρχίζει το δεύτερο μισό του βιβλίου.
Σε αυτό το κεφάλαιο αρχίζει το τελευταίο μέρος της προφητείας αυτού του βιβλίου, το οποίο όχι μόνο χωρίζεται από το προηγούμενο από τα ιστορικά κεφάλαια που παρεμβάλλονται, αλλά φαίνεται να διακρίνεται από αυτό στο πεδίο και το ύφος του. Στο προηγούμενο μέρος το όνομα του προφήτη προτασσόταν συχνά στα ιδιαίτερα κηρύγματα, εκτός από τον γενικό τίτλο (ως κεφ. β'. 1· ζ'. 3· ιγ'. 1)· αλλά αυτό είναι όλο ένα συνεχές λόγιο, και ο προφήτης ούτε μία φορά δεν ονομάζεται. Εκείνο αποτελούνταν από πολλά βάρη, πολλές ουαί· αυτό αποτελείται από πολλές ευλογίες. Εκεί η θλίψη στην οποία βρισκόταν ο λαός του Θεού από τον Ασσύριο, και η απελευθέρωσή τους από αυτήν, προφητεύονταν κυρίως· αλλά αυτό εδώ μιλάται ως πράγμα παρελθόν (κεφ. νβ'. 4)· και η αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα, και η απελευθέρωσή τους από αυτήν, που ήταν πολύ μεγαλύτερα γεγονότα, πιο εκτεταμένης και διαρκούς σημασίας, προλέγονται εδώ εκτενώς. Πριν ο Θεός στείλει τον λαό του στην αιχμαλωσία τους εφοδίασε με πολύτιμες υποσχέσεις για την υποστήριξη και την παρηγοριά τους στη θλίψη τους· και μπορούμε να φανταστούμε καλά πόσο μεγάλη χρήση είχαν γι' αυτούς το ένδοξο, γεμάτο χάρη, φως αυτής της προφητείας, σε εκείνη την νεφελώδη και σκοτεινή ημέρα, και πόσο βοήθησε να στεγνώσει τα δάκρυά τους στις όχθες του Βαβυλώνα. Αλλά κοιτάζει ακόμα πιο πέρα, και σε μεγαλύτερα πράγματα· πολλά από τον Χριστό και τη χάρη του ευαγγελίου συναντούμε στο προηγούμενο μέρος αυτού του βιβλίου, αλλά σε αυτό το τελευταίο μέρος θα βρούμε πολύ περισσότερα· και, σαν να ήταν σχεδιασμένο ως προφητική σύνοψη της Καινής Διαθήκης, αρχίζει με αυτό που αρχίζουν τα ευαγγέλια, «Η φωνή ενός που κράζει στην έρημο» (κεφ. μ'. 3), και καταλήγει με αυτό που καταλήγει το βιβλίο της Αποκάλυψης, «Οι νέοι ουρανοί και η νέα γη», (κεφ. ξς'. 22). Ακόμα και ο κ. Γουάιτ αναγνωρίζει ότι, όπως όλα τα ελέη του Θεού προς το ιουδαϊκό έθνος έφεραν κάποια ομοιότητα με εκείνα τα ένδοξα πράγματα που επιτελέστηκαν από τον Σωτήρα μας για τη λύτρωση του ανθρώπου, έτσι εκφράζονται από το Πνεύμα του Θεού με όρους που δείχνουν σαφώς ότι ενώ ο προφήτης μιλά για τη λύτρωση των Ιουδαίων είχε στο νου του μια πιο ένδοξη απελευθέρωση. Και δεν χρειάζεται να ψάχνουμε για καμία περαιτέρω εκπλήρωση αυτών των προφητειών που ακόμα έρχεται· γιατί αν ο Ιησούς είναι αυτός, και η βασιλεία του είναι αυτή, που έπρεπε να έρθει, δεν πρέπει να ψάχνουμε για άλλη, παρά μόνο τη συνέχιση και την ολοκλήρωση του ίδιου ευλογημένου έργου που άρχισε στο πρώτο κήρυγμα και φύτευμα του Χριστιανισμού στον κόσμο.Ο Χένρι σκιαγραφεί στη συνέχεια τις έξι κινήσεις που διαμορφώνουν το κεφάλαιο 40.
Σε αυτό το κεφάλαιο έχουμε, Ι. Διαταγές δοθείσες να κηρυχθούν και να δημοσιευθούν τα χαρμόσυνα νέα της λύτρωσης, εδ. 1, 2. ΙΙ. Αυτά τα χαρμόσυνα νέα εισάγονται από μια φωνή στην έρημο, η οποία δίνει διαβεβαίωση ότι όλα τα εμπόδια θα αφαιρεθούν (εδ. 3-5), και ότι, αν και όλα τα πλάσματα αποτυγχάνουν και μαραίνονται, ο λόγος του Θεού θα εδραιωθεί και θα εκπληρωθεί, εδ. 5-8. ΙΙΙ. Μια χαρούμενη προοπτική δοθείσα στον λαό του Θεού για την ευτυχία που αυτή η λύτρωση θα έφερνε μαζί της, εδ. 9-11. IV. Η κυριαρχία και η δύναμη εκείνου του Θεού μεγαλύνεται που αναλαμβάνει να πραγματοποιήσει αυτή τη λύτρωση, εδ. 12-17. V. Τα είδωλα επομένως θριαμβεύονται και οι ειδωλολάτρες ελέγχονται για την ανοησία τους, εδ. 18-26. VI. Μια επίπληξη δοθείσα στον λαό του Θεού για τους φόβους και τις απελπισίες τους, και αρκετά ειπωμένα, με λίγα λόγια, για να σιγήσουν αυτούς τους φόβους, εδ. 27-31. Και εμείς, μέσω της υπομονής και της παρηγοριάς αυτής της γραφής, μπορούμε να έχουμε ελπίδα.Ο Χένρι προχωρεί να ξεδιπλώσει την αρχική εντολή να μιλήσει παρηγοριά.
Ι. Παρηγορητικά λόγια απευθυνόμενα στον λαό του Θεού γενικά, εδ. 1. Οι προφήτες έχουν οδηγίες από τον Θεό τους (γιατί αυτός είναι ο Κύριος ο Θεός των αγίων προφητών, Αποκ. κβ'. 6) να παρηγορούν τον λαό του Θεού· και η εντολή διπλασιάζεται, Παρηγορείτε, παρηγορείτε—όχι επειδή οι προφήτες είναι απρόθυμοι να το κάνουν (όχι, είναι το πιο ευχάριστο μέρος του έργου τους), αλλά επειδή μερικές φορές οι ψυχές του λαού του Θεού αρνούνται να παρηγορηθούν, και οι παρηγορητές τους πρέπει να επαναλαμβάνουν πράγματα ξανά και ξανά, πριν μπορέσουν να στερεώσουν οτιδήποτε πάνω τους. Παρατηρήστε εδώ, 1. Υπάρχει ένας λαός στον κόσμο που είναι λαός του Θεού. 2. Είναι θέλημα του Θεού ο λαός του να είναι παρηγορημένος λαός, ακόμα και στις χειρότερες εποχές. 3. Είναι έργο και καθήκον των διακόνων να κάνουν ό,τι μπορούν για την παρηγοριά του λαού του Θεού. 4. Λόγια ελέγχου, όπως είχαμε στο πρώτο μέρος αυτού του βιβλίου, πρέπει να ακολουθούνται με λόγια παρηγοριάς, όπως έχουμε εδώ· γιατί αυτός που έχει σχίσει θα μας θεραπεύσει.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Αναλογιζόμενος την ποινή που δόθηκε στον Εζεκία, ο Χένρι αντλεί διαρκή μαθήματα για τους υπερήφανους στην καρδιά.
Από εδώ ας παρατηρήσουμε, 1. Ότι, αν ο Θεός μας αγαπά, θα μας ταπεινώσει, και θα βρει κάποιον τρόπο ή άλλον να κατεβάσει τα πνεύματά μας όταν υψώνονται υπερβολικά. Ένα νεκρωτικό μήνυμα στέλνεται στον Εζεκία, ώστε να ταπεινωθεί για την υπερηφάνεια της καρδιάς του, και να πειστεί για την ανοησία της· γιατί αν και ο Θεός μπορεί να επιτρέψει στον λαό του να πέσει σε αμαρτία, όπως έκανε με τον Εζεκία εδώ, για να τον δοκιμάσει, ώστε να γνωρίσει όλα όσα ήταν στην καρδιά του, όμως δεν θα τους επιτρέψει να μείνουν ακίνητοι σ' αυτήν. 2. Είναι δίκαιο με τον Θεό να πάρει από εμάς αυτό που κάνουμε θέμα της υπερηφάνειάς μας, και πάνω στο οποίο χτίζουμε μια σαρκική εμπιστοσύνη. Όταν ο Δαβίδ υπερηφανευόταν για τους αριθμούς του λαού του ο Θεός πήρε μέτρα για να τους κάνει λιγότερους· και όταν ο Εζεκίας καυχιέται για τους θησαυρούς του, και τους βλέπει με υπερβολική ευαρέσκεια, του λέγεται ότι ενεργεί σαν τον ανόητο ταξιδιώτη που δείχνει τα χρήματα και τον χρυσό του σε κάποιον που αποδεικνύεται κλέφτης και έτσι παρακινείται να τον ληστέψει. 3. Αν μπορούσαμε να δούμε πράγματα που θα γίνουν, θα ντρεπόμασταν για τις σκέψεις μας για πράγματα που είναι. Αν ο Εζεκίας ήξερε ότι ο σπόρος και οι διάδοχοι αυτού του βασιλιά της Βαβυλώνας θα ήταν αργότερα η καταστροφή της οικογένειάς του και του βασιλείου του, δεν θα είχε φιλοφρονήσει τους πρέσβεις του όπως έκανε· και, όταν ο προφήτης του είπε ότι θα γινόταν έτσι, μπορούμε να φανταστούμε καλά πώς ενοχλήθηκε με τον εαυτό του για ό,τι είχε κάνει. Δεν μπορούμε να προβλέψουμε με βεβαιότητα τι θα γίνει, αλλά μας λέγεται, γενικά, Όλα είναι ματαιότητα, και επομένως είναι ματαιότητα για εμάς να παίρνουμε ευαρέσκεια και να βάζουμε εμπιστοσύνη σε οτιδήποτε πέφτει κάτω από αυτόν τον χαρακτήρα. 4. Εκείνοι που είναι φίλοι μιας γνωριμίας ή συμμαχίας με ασεβείς ανθρώπους θα έχουν πρώτα ή τελευταία αρκετά από αυτήν, και θα έχουν αιτία να μετανοήσουν γι' αυτήν. Ο Εζεκίας θεωρούσε τον εαυτό του πολύ ευτυχισμένο στη φιλία της Βαβυλώνας, αν και ήταν η μητέρα των πορνών και των ειδωλολατριών· αλλά η Βαβυλώνα, που τώρα φλέρταρε την Ιερουσαλήμ, με την πάροδο του χρόνου την κατέκτησε και την αιχμαλώτισε. Συμμαχίες με αμαρτωλούς, και συμμαχίες με την αμαρτία επίσης, θα τελειώσουν έτσι· είναι επομένως σοφία μας να κρατάμε απόσταση από αυτούς. 5. Εκείνοι που μετανοούν αληθινά για τις αμαρτίες τους θα δεχτούν καλά να ελεγχθούν γι' αυτές και θα είναι πρόθυμοι να τους λεχθούν τα σφάλματά τους. Ο Εζεκίας θεώρησε ότι ο λόγος του Κυρίου ήταν καλός που αποκάλυψε την αμαρτία σ' αυτόν, και τον έκανε να αισθανθεί ότι είχε κάνει κακώς, το οποίο πριν δεν το γνώριζε. Η γλώσσα των αληθινών μετανοούντων είναι, Ας με χτυπήσει ο δίκαιος· θα είναι καλοσύνη· και ο νόμος είναι επομένως καλός, επειδή, όντας πνευματικός, σ' αυτόν η αμαρτία εμφανίζεται αμαρτία, και υπερβολικά αμαρτωλή. 6. Οι αληθινοί μετανοούντες θα υποταχθούν ήσυχα, όχι μόνο στους ελέγχους του λόγου, αλλά και στις επιπλήξεις της Πρόνοιας για τις αμαρτίες τους. Όταν ο Εζεκίας πληροφορήθηκε την τιμωρία της ανομίας του είπε, Καλός είναι ο λόγος του Κυρίου, όχι μόνο η μετρίαση της ποινής, αλλά η ίδια η ποινή· δεν έχει τίποτα να αντιτάξει στην δικαιοσύνη της, αλλά λέει Αμήν στην απειλή. Εκείνοι που βλέπουν το κακό της αμαρτίας, και τι της αξίζει, θα δικαιώσουν τον Θεό σε όλα όσα φέρονται επάνω τους γι' αυτό, και θα ομολογήσουν ότι τους τιμωρεί λιγότερο από ό,τι αξίζουν οι ανομίες τους. 7. Αν και δεν πρέπει να αδιαφορούμε για εκείνους που έρχονται μετά από εμάς, όμως πρέπει να θεωρούμε τον εαυτό μας καλά τακτοποιημένο αν υπάρχει ειρήνη και αλήθεια στις ημέρες μας, και καλύτερα από ό,τι είχαμε λόγο να περιμένουμε. Αν έρχεται μια καταιγίδα, πρέπει να θεωρούμε ευλογία να μπούμε στο λιμάνι πριν έρθει, και να συγκεντρωθούμε στον τάφο εν ειρήνη· όμως δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε ασφαλείς γι' αυτό, αλλά πρέπει να προετοιμαστούμε για αλλαγές στον δικό μας καιρό, ώστε να σταθούμε πλήρεις σε όλο το θέλημα του Θεού, και να το καλωσορίσουμε ό,τι κι αν είναι.Ο Χένρι κλείνει το τμήμα δείχνοντας πώς η εμπιστοσύνη στον διαρκή λόγο μας προετοιμάζει για το έλεος.
1. Με αυτή την εκπλήρωση των προφητειών και υποσχέσεων της σωτηρίας, και την εκτέλεσή τους στο έπακρο στον κατάλληλο χρόνο, φαίνεται ότι ο λόγος του Κυρίου είναι βέβαιος και αυτός στον οποίο μπορεί να βασιστεί κανείς με ασφάλεια. Τότε είμαστε προετοιμασμένοι για απελευθέρωση όταν εξαρτόμαστε εντελώς από τον λόγο του Θεού, χτίζουμε τις ελπίδες μας σ' αυτόν, με τη διαβεβαίωση ότι δεν θα μας ντροπιάσει: σε εξάρτηση από αυτόν τον λόγο πρέπει να οδηγηθούμε να ομολογήσουμε ότι όλη η σάρκα είναι χορτάρι, που μαραίνεται και ξεθωριάζει. (1.) Η δύναμη του ανθρώπου, όταν εμφανίζεται ενάντια στην απελευθέρωση, δεν πρέπει να φοβόμαστε· γιατί θα είναι σαν χορτάρι μπροστά στον λόγο του Κυρίου: θα μαραθεί και θα ποδοπατηθεί. Οι υβριστικοί Βαβυλώνιοι, που υπόσχονται στον εαυτό τους ότι οι ερημώσεις της Ιερουσαλήμ θα είναι αιώνιες, δεν είναι παρά σαν χορτάρι που το πνεύμα του Κυρίου φυσά επάνω του, δεν κάνει τίποτα, αλλά καταστρέφει όλη τη δόξα του· γιατί ο λόγος του Κυρίου, που υπόσχεται την απελευθέρωσή τους, θα σταθεί για πάντα, και δεν είναι στη δύναμη των εχθρών τους να εμποδίσουν την εκτέλεσή του. (2.) Η δύναμη του ανθρώπου, όταν θα εμφανιζόταν για την απελευθέρωση, δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε· γιατί δεν είναι παρά σαν χορτάρι σε σύγκριση με τον λόγο του Κυρίου, που είναι το μόνο στερεό θεμέλιο για να χτίσουμε την ελπίδα μας επάνω του. Όταν ο Θεός πρόκειται να εργαστεί σωτηρία για τον λαό του θα τους απομακρύνει από την εξάρτηση από τα πλάσματα, και από το να προσδοκούν από λόφους και βουνά. Αυτά θα τους αποτύχουν, και οι προσδοκίες τους από αυτά θα ματαιωθούν: Το Πνεύμα του Κυρίου θα φυσήξει επάνω τους· γιατί ο Θεός δεν θα επιτρέψει σε κανένα πλάσμα να είναι αντίπαλος μαζί του για την ελπίδα και την εμπιστοσύνη του λαού του· και, όπως είναι μόνο ο λόγος του που θα σταθεί για πάντα, έτσι μόνο σ' αυτόν τον λόγο πρέπει να σταθεί η πίστη μας. Όταν οδηγηθούμε σ' αυτό, τότε, και όχι πριν, είμαστε κατάλληλοι για έλεος.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού έχω σιωπηλά επιδείξει τους θησαυρούς μου όπως έκανε ο Εζεκίας; Ποια κοιλάδα στη ζωή μου χρειάζεται ύψωση ή ποιο βουνό χρειάζεται χαμήλωμα πριν ο Χριστός έρθει πιο κοντά; Πώς αφήνω το μαραμένο χορτάρι αυτής της εποχής να δώσει τη θέση του στον λόγο που μένει για πάντα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Θεέ πολυεύσπλαχνε, ἑτοίμασον τὰς καρδίας ἡμῶν διὰ τοῦ Πνεύματός Σου καθὼς ἡ φωνὴ βοᾷ ἐν τῇ ἐρήμῳ, ὑψώνοντας πᾶσαν κοιλάδα φόβου καὶ ἰσιώνοντας πάντα λόφον αὐτοπεποιθήσεως. Λάλησον παρηγορίαν εἰς τὸν λαόν Σου, διακηρύττοντας ὅτι ὁ πόλεμος ἡμῶν ἐτελείωσε καὶ ἡ ἀνομία ἡμῶν συνεχωρήθη διὰ τοῦ αἰωνίου λόγου ὃς μένει ὅταν πᾶσα σὰρξ μαρανθῇ ὡς χόρτος. Στήριξον τὴν ἐλπίδα ἡμῶν μόνον ἐπὶ Σέ, ἵνα ἀποκαλυφθῇ ἡ δόξα Σου καὶ ἴδωσιν αὐτὴν πάντες ὁμοῦ. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →