Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λευιτικόν
Λευιτικόν 9-10 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στο Λευιτικόν 9–10 μας προσκαλεί στον ιερό ρυθμό της ιερατικής καθιέρωσης και στην σοβαρή πραγματικότητα της αγίας λατρείας. Με προσεκτική προσοχή τόσο στη δόξα της θείας αποδοχής όσο και στον κίνδυνο της αυθαιρεσίας, ο Χένρι καθοδηγεί τους αναγνώστες μέσα από τις πρώτες προσφορές των νεοχειροτονημένων ιερέων και τα τραγικά γεγονότα που ακολουθούν αμέσως. Οι σκέψεις του τονίζουν πώς ο Θεός πλησιάζει εκείνους που Τον προσεγγίζουν με υπακοή ενώ προειδοποιεί ενάντια σε κάθε πρόχειρη μεταχείριση των ιερών καθηκόντων. Καθώς ακούμε τις γνώσεις του, μας υπενθυμίζεται ότι η αληθινή υπηρεσία προς τον Θεό απαιτεί τόσο ευλάβεια όσο και ετοιμότητα. Το σημερινό μάθημα μας καλεί να εξετάσουμε τη δική μας προσέγγιση στη λατρεία και την υπακοή υπό το φως αυτών των αρχαίων γεγονότων.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στραφείτε τώρα στα κεφάλαια 9 και 10 του Λευιτικού. Σε αυτά τα εδάφια βλέπουμε τον Ααρών και τους γιους του να εισέρχονται στους ιερατικούς ρόλους τους την όγδοη ημέρα, προσφέροντας θυσίες που φέρνουν τόσο ορατή δόξα όσο και καταναλωτική φωτιά από τον Κύριο. Η χαρά της αποδοχής ακολουθείται γρήγορα από την σοβαρή κρίση επάνω στον Ναδάβ και τον Αβιούδ για την προσφορά ξένου πυρός. Καθώς διαβάζετε, παρατηρήστε τις προσεκτικές οδηγίες, την αντίδραση του λαού με κραυγές και πτώση στα πρόσωπα, και την ξαφνική διακοπή της αμαρτίας και του θανάτου. Αφήστε το κείμενο να προετοιμάσει την καρδιά σας για το σχόλιο που ακολουθεί.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά περιγράφοντας τις εντολές που δόθηκαν για την πανηγυρική τελετή την όγδοη ημέρα.
Δίνονται εδώ εντολές για άλλη πανηγυρική τελετή την όγδοη ημέρα· διότι οι νεοχειροτονημένοι ιερείς τέθηκαν αμέσως σε έργο μετά την ολοκλήρωση των ημερών της καθιέρωσής τους, για να τους γνωστοποιήσουν ότι δεν χειροτονήθηκαν για να είναι αργοί: Εκείνος που επιθυμεί το αξίωμα επισκόπου επιθυμεί καλό έργο, το οποίο πρέπει να θεωρείται με επιθυμία, περισσότερο από την τιμή και το όφελος. Οι ιερείς δεν είχαν ούτε μία ημέρα ανάπαυσης από την υπηρεσία, ώστε να διασκεδάσουν και να δεχθούν τα συγχαρητήρια των φίλων τους για την ανύψωσή τους, αλλά απασχολούνταν πολυάσχολα την επόμενη ημέρα· διότι η καθιέρωσή τους ήταν η πλήρωση των χεριών τους. Οι πνευματικοί ιερείς του Θεού έχουν συνεχές έργο προετοιμασμένο γι' αυτούς, το οποίο απαιτεί το καθήκον κάθε ημέρας· και εκείνοι που θα έδιναν λογαριασμό με χαρά πρέπει να εξαγοράζουν τον χρόνο· βλέπε Ιεζ. μγ΄ 26, 27. Τώρα, 1. Ο Μωυσής υψώνει την προσδοκία τους για μια ένδοξη εμφάνιση του Θεού σε αυτούς αυτή την ημέρα (εδ. 4): «Σήμερα ο Κύριος θα εμφανιστεί σε εσάς που είστε οι ιερείς.» Και όταν όλη η συναγωγή συγκεντρωθεί και σταθεί ενώπιον του Κυρίου, τους λέει (εδ. 6), Η δόξα του Κυρίου θα εμφανιστεί σε εσάς. Αν και είχαν αρκετό λόγο να πιστέψουν την αποδοχή από τον Θεό όλων όσων είχαν κάνει σύμφωνα με τον διορισμό Του, με βάση τη γενική διαβεβαίωση ότι είναι ο ανταποδότης εκείνων που Τον επιζητούν επιμελώς (ακόμη κι αν δεν τους είχε δώσει κανένα αισθητό σημείο), όμως, αν ήταν δυνατόν, αυτοί και οι δικοί τους να δεσμευτούν αποτελεσματικά στην υπηρεσία και τη λατρεία του Θεού, και να μην απομακρυνθούν ποτέ προς τα είδωλα, η δόξα του Θεού εμφανίστηκε σε αυτούς, και ορατά ενέκρινε ό,τι είχαν κάνει. Δεν πρέπει τώρα να περιμένουμε τέτοιες εμφανίσεις· εμείς οι χριστιανοί περπατούμε περισσότερο με πίστη και λιγότερο με όραση από ό,τι εκείνοι. Αλλά μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι ο Θεός πλησιάζει εκείνους που πλησιάζουν σε Αυτόν, και ότι οι προσφορές της πίστης είναι πραγματικά αποδεκτές από Αυτόν, αν και, επειδή οι θυσίες είναι πνευματικές, τα σημεία της αποδοχής είναι, όπως είναι σωστό, πνευματικά επίσης. Σε εκείνους που είναι δεόντως καθιερωμένοι στον Θεό Αυτός θα φανερωθεί αναμφίβολα. 2. Θέτει τόσο τους ιερείς όσο και τον λαό να προετοιμαστούν για να λάβουν αυτή την εύνοια που ο Θεός τους σχεδίασε. Ο Ααρών και οι γιοι του, και οι πρεσβύτεροι του Ισραήλ, καλούνται όλοι να παρευρεθούν, εδ. 1. Σημείωσε, ο Θεός θα φανερωθεί στις πανηγυρικές συνάξεις του λαού Του και των λειτουργών Του· και εκείνοι που θα ήθελαν το όφελος και την παρηγοριά των εμφανίσεων του Θεού πρέπει σε αυτές να δώσουν την παρουσία τους. (1.) Ο Ααρών διατάσσεται να ετοιμάσει τις προσφορές του: Ένα νεαρό μοσχάρι για θυσία περί αμαρτίας, εδ. 2. Οι Ιουδαίοι συγγραφείς υποδεικνύουν ότι ένα μοσχάρι ορίστηκε για θυσία περί αμαρτίας για να του υπενθυμίσει την αμαρτία του στην κατασκευή του χρυσού μοσχαριού, με την οποία είχε καταστήσει τον εαυτό του για πάντα ανάξιο της τιμής της ιερωσύνης, και την οποία είχε λόγο να αναλογιστεί με λύπη και ντροπή σε όλες τις εξιλεώσεις που έκανε. (2.) Ο Ααρών πρέπει να κατευθύνει τον λαό να ετοιμάσουν τις δικές τους. Μέχρι τώρα ο Μωυσής είχε πει στον λαό τι έπρεπε να κάνουν· αλλά τώρα ο Ααρών, ως αρχιερέας πάνω στον οίκο του Θεού, πρέπει να είναι ο διδάσκαλός τους, σε ό,τι αφορά τον Θεό: Στα παιδιά του Ισραήλ θα μιλήσεις, εδ. 3. Τώρα που επρόκειτο να μιλήσει από αυτούς προς τον Θεό στις θυσίες (τη γλώσσα των οποίων Αυτός που τις διόρισε κατανοούσε πολύ καλά) έπρεπε να μιλήσει από τον Θεό προς αυτούς στους νόμους περί των θυσιών. Έτσι ο Μωυσής θα εξασφάλιζε τον σεβασμό και την υπακοή του λαού προς αυτόν, ως κάποιον που είχε τεθεί πάνω τους εν Κυρίω, για να τους νουθετεί. (3.) Ο Ααρών πρέπει να προσφέρει πρώτα το δικό του, και μετά του λαού, εδ. 7. Ο Ααρών πρέπει τώρα να πάει στο θυσιαστήριο, αφού ο Μωυσής του έδειξε τον δρόμο· και εκεί, [1.] Πρέπει να κάνει εξιλέωση για τον εαυτό του· διότι ο αρχιερέας, όντας περιβεβλημένος με αδυναμία, οφείλει, όπως για τον λαό, έτσι και για τον εαυτό του, να προσφέρει για αμαρτίες (Εβρ. ε΄ 2, 3), και για τον εαυτό του πρώτα· διότι πώς μπορούμε να περιμένουμε να γίνουμε δεκτοί στις προσευχές μας για άλλους, αν εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε συμφιλιωθεί με τον Θεό; Ούτε καμία υπηρεσία είναι ευάρεστη στον Θεό μέχρι να αφαιρεθεί η ενοχή της αμαρτίας από το ενδιαφέρον μας στη μεγάλη ιλαστική θυσία. Εκείνοι που έχουν τη φροντίδα των ψυχών άλλων διδάσκονται επίσης να φροντίζουν πρώτα τις δικές τους· αυτή η αγάπη πρέπει να αρχίζει από το σπίτι, αν και δεν πρέπει να τελειώνει εκεί. Είναι η εντολή προς τον Τιμόθεο, να φροντίζει να σώσει πρώτα τον εαυτό του, και μετά εκείνους που τον άκουσαν, Α΄ Τιμ. δ΄ 16. Ο αρχιερέας έκανε εξιλέωση για τον εαυτό του, ως ένας που ήταν ενωμένος με αμαρτωλούς· αλλά εμείς έχουμε αρχιερέα που ήταν χωρισμένος από αμαρτωλούς, και δεν χρειαζόταν εξιλέωση. Όταν ο Μεσσίας ο άρχων αποκόπηκε ως θυσία, δεν ήταν για τον εαυτό Του· διότι δεν γνώριζε αμαρτία. [2.] Πρέπει να κάνει εξιλέωση για τον λαό, προσφέροντας τις θυσίες τους. Τώρα που έγινε αρχιερέας έπρεπε να λάβει κατά νου τις υποθέσεις του λαού, και αυτό ως τη μεγάλη τους υπόθεση, τη συμφιλίωσή τους με τον Θεό, και την απομάκρυνση της αμαρτίας που είχε χωρίσει μεταξύ αυτών και του Θεού. Πρέπει να κάνει εξιλέωση όπως ο Κύριος διέταξε. Δείτε εδώ την υπέροχη συγκατάβαση του ελέους του Θεού, ότι όχι μόνο επιτρέπει να γίνει εξιλέωση, αλλά τη διατάζει· όχι μόνο δέχεται, αλλά απαιτεί να συμφιλιωθούμε με Αυτόν. Δεν μένει λοιπόν χώρος για αμφιβολία ότι η εξιλέωση που διατάσσεται θα γίνει δεκτή.Ο Χένρι στη συνέχεια περιγράφει πώς ο Ααρών εκτελεί τις προσφορές με ακρίβεια.
Αυτές όντας οι πρώτες προσφορές που προσφέρθηκαν ποτέ από την λευιτική ιερωσύνη, σύμφωνα με τον νεοθεσπισμένο νόμο των θυσιών, ο τρόπος προσφοράς τους σχετίζεται ιδιαίτερα, ώστε να φανεί πόσο ακριβώς συμφωνούσαν με τον θεσμό. 1. Ο Ααρών με τα ίδια του τα χέρια έσφαξε την προσφορά (εδ. 8), και έκανε το έργο των κατώτερων ιερέων· διότι, όσο μεγάλος και αν ήταν, δεν έπρεπε να θεωρεί καμία υπηρεσία κατώτερή του που μπορούσε να κάνει για την τιμή του Θεού· και, όπως ο Μωυσής του είχε δείξει πώς να κάνει αυτό το έργο ευπρεπώς και επιδέξια, έτσι έδειξε στους γιους του, ώστε να κάνουν το ίδιο· διότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος διδασκαλίας, και έτσι οι γονείς πρέπει να διδάσκουν τα παιδιά τους με παράδειγμα. Επομένως, όπως ο Μωυσής πριν, έτσι και ο Ααρών τώρα πρόσφερε μερικές από κάθε είδος θυσιών που είχαν οριστεί, των οποίων οι τελετουργίες διέφεραν, ώστε να είναι πλήρως εξοπλισμένοι για κάθε καλό έργο. 2. Πρόσφερε αυτές εκτός από τη θυσία ολοκαυτώματος του πρωινού, η οποία προσφερόταν κάθε ημέρα πρώτα, εδ. 17. Σημείωσε, Οι συνήθεις λατρείες μας πρωί και βράδυ, μόνοι και στις οικογένειές μας, δεν πρέπει να παραλείπονται με οποιαδήποτε πρόφαση, ούτε καν όταν πρόκειται να εκτελεστούν έκτακτες υπηρεσίες· ό,τι προστίθεται, αυτές δεν πρέπει να μειώνονται. 3. Δεν είναι σαφές αν, όταν λέγεται ότι έκαψε τέτοια και τέτοια μέρη των θυσιών στο θυσιαστήριο (εδ. 10-20), εννοείται ότι τα έκαψε αμέσως με συνηθισμένη φωτιά, όπως παλαιότερα, ή ότι τα τοποθέτησε στο θυσιαστήριο έτοιμα να καούν με τη φωτιά από τον ουρανό που περίμεναν (εδ. 24), ή αν, όπως νομίζει ο επίσκοπος Πάτρικ, έκαψε τις προσφορές για τον εαυτό του με συνηθισμένη φωτιά, αλλά όταν κάηκαν, τοποθέτησε τις θυσίες του λαού στο θυσιαστήριο, οι οποίες ανάφθηκαν και καταναλώθηκαν από τη φωτιά του Κυρίου. Θα προτιμούσα μάλλον να εικάσω, επειδή λέγεται για όλες αυτές τις θυσίες ότι τις έκαψε (εκτός από τη θυσία ολοκαυτώματος για τον λαό, για την οποία λέγεται ότι την πρόσφερε σύμφωνα με τον τρόπο, εδ. 16, που φαίνεται ισοδύναμο), ότι δεν άναψε τη φωτιά για να τις κάψει, αλλά ότι τότε η φωτιά από τον Κύριο προσκολλήθηκε σε αυτές, έσβησε τη φωτιά που είχε ανάψει (όπως ξέρουμε ότι μια μεγαλύτερη φωτιά σβήνει μια μικρότερη), και ξαφνικά κατανάλωσε το υπόλοιπο, το οποίο η φωτιά που είχε ανάψει θα είχε καταναλώσει αργά. 4. Όταν ο Ααρών είχε κάνει ό,τι από μέρους του έπρεπε να γίνει για τις θυσίες, ύψωσε το χέρι του προς τον λαό, και τους ευλόγησε, εδ. 22. Αυτό ήταν ένα μέρος του έργου του ιερέα, στο οποίο ήταν τύπος του Χριστού, ο οποίος ήρθε στον κόσμο για να μας ευλογήσει, και όταν αποχωρίστηκε από τους μαθητές Του, κατά την ανάληψή Του, ύψωσε τα χέρια Του και τους ευλόγησε, και σε αυτούς ολόκληρη την Εκκλησία Του, από τους οποίους ήταν οι πρεσβύτεροι και οι αντιπρόσωποι, ως ο μέγας αρχιερέας της ομολογίας μας. Ο Ααρών ύψωσε τα χέρια του ευλογώντας τους, για να υποδείξει από πού επιθυμούσε και περίμενε να έρθει η ευλογία, ακόμη και από τον ουρανό, που είναι ο θρόνος του Θεού. Ο Ααρών μπορούσε μόνο να ζητήσει ευλογία, είναι προνόμιο του Θεού να τη διατάξει. Ο Ααρών, όταν ευλόγησε, κατέβηκε· ο Χριστός, όταν ευλόγησε, ανέβηκε.Ο Χένρι εξετάζει τη μεγάλη αμαρτία που διέπραξαν ο Ναδάβ και ο Αβιούδ.
Εδώ είναι, Ι. Η μεγάλη αμαρτία που ήταν ένοχοι ο Ναδάβ και ο Αβιούδ: και μεγάλη αμαρτία πρέπει να την ονομάσουμε, όσο λίγο και αν φαίνεται στο μάτι μας, επειδή είναι προφανές από την τιμωρία της ότι ήταν ιδιαίτερα προκλητική στον Θεό του ουρανού, του οποίου η κρίση, είμαστε βέβαιοι, είναι σύμφωνα με την αλήθεια. Αλλά ποια ήταν η αμαρτία τους; Όλη η περιγραφή που δίνεται εδώ γι' αυτήν είναι ότι πρόσφεραν ξένο πυρ ενώπιον του Κυρίου, το οποίο δεν τους διέταξε (εδ. 1), και το ίδιο Αρ. γ΄ 4. 1. Δεν φαίνεται ότι είχαν καμία εντολή να κάψουν θυμίαμα καθόλου αυτή τη στιγμή. Είναι αλήθεια ότι η καθιέρωσή τους ολοκληρώθηκε την προηγούμενη ημέρα, και ήταν μέρος του έργου τους, ως ιερείς, να υπηρετούν στο θυσιαστήριο του θυμιάματος· αλλά, φαίνεται, ολόκληρη η υπηρεσία αυτής της πανηγυρικής ημέρας της ενθρόνισης επρόκειτο να εκτελεστεί από τον ίδιο τον Ααρών, διότι αυτός έσφαξε τις θυσίες (Λευ. θ΄ 8, 15, 18), και οι γιοι του ήταν μόνο για να τον υπηρετούν (εδ. 9, 12, 18)· επομένως μόνο ο Μωυσής και ο Ααρών μπήκαν στη σκηνή, εδ. 23. Αλλά ο Ναδάβ και ο Αβιούδ ήταν τόσο υπερήφανοι για την τιμή στην οποία είχαν πρόσφατα προαχθεί, και τόσο φιλόδοξοι να κάνουν το υψηλότερο και πιο τιμητικό μέρος του έργου τους αμέσως, ώστε, αν και η υπηρεσία αυτής της ημέρας ήταν έκτακτη, και έγινε με ιδιαίτερη κατεύθυνση από τον Μωυσή, όμως χωρίς να λάβουν εντολές, ή ούτε καν να ζητήσουν άδεια από αυτόν, πήραν τα θυμιατήριά τους, και θα έμπαιναν στη σκηνή, στην πόρτα της οποίας νόμιζαν ότι είχαν παρακολουθήσει αρκετά, και θα έκαιγαν θυμίαμα. Και τότε η προσφορά ξένου πυρός είναι το ίδιο με την προσφορά ξένου θυμιάματος, το οποίο απαγορεύεται ρητά, Έξ. λ΄ 9. Ο Μωυσής, μπορούμε να υποθέσουμε, είχε την επιμέλεια του θυμιάματος που είχε ετοιμαστεί για αυτόν τον σκοπό (Έξ. λθ΄ 38), και αυτοί, κάνοντας αυτό χωρίς την άδειά του, δεν είχαν από το θυμίαμα που έπρεπε να προσφερθεί, αλλά κοινό θυμίαμα, ώστε ο καπνός του θυμιάματός τους να προέρχεται από ξένο πυρ. Ο Θεός είχε πράγματι απαιτήσει από τους ιερείς να κάψουν θυμίαμα, αλλά, αυτή τη στιγμή, ήταν κάτι που δεν τους διέταξε· και έτσι το έγκλημά τους ήταν σαν εκείνο του Οζία του βασιλιά, Β΄ Χρον. κστ΄ 16. Οι ιερείς έπρεπε να κάψουν θυμίαμα μόνο όταν ήταν η σειρά τους (Λουκ. α΄ 9), και, αυτή τη στιγμή, δεν ήταν δική τους. 2. Προϋποθέτοντας έτσι να κάψουν θυμίαμα δικό τους χωρίς εντολή, δεν είναι περίεργο που έκαναν ένα περαιτέρω λάθος, και αντί να πάρουν τη φωτιά από το θυσιαστήριο, που είχε πρόσφατα ανάψει από ενώπιον του Κυρίου και που από εδώ και πέρα πρέπει να χρησιμοποιείται στην προσφορά τόσο θυσίας όσο και θυμιάματος (Αποκ. η΄ 5), πήραν κοινή φωτιά, πιθανώς από εκείνη με την οποία βράστηκε η σάρκα των ειρηνικών προσφορών, και αυτή τη χρησιμοποίησαν για να κάψουν θυμίαμα· μη όντας αγία φωτιά, ονομάζεται ξένο πυρ· και, αν και δεν απαγορεύεται ρητά, ήταν αρκετό έγκλημα ότι ο Θεός δεν το διέταξε. Διότι (όπως παρατηρεί καλά εδώ ο επίσκοπος Χολ) «Είναι επικίνδυνο πράγμα, στην υπηρεσία του Θεού, να αποκλίνουμε από τους δικούς Του θεσμούς· έχουμε να κάνουμε με έναν Θεό που είναι σοφός να ορίζει τη δική Του λατρεία, δίκαιος να απαιτεί ό,τι έχει ορίσει, και δυνατός να εκδικηθεί ό,τι δεν έχει ορίσει.» 3. Το θυμίαμα έπρεπε πάντα να καίγεται από μόνο έναν ιερέα κάθε φορά, αλλά εδώ ήθελαν και οι δύο να μπουν μαζί για να το κάνουν. 4. Το έκαναν βιαστικά, και με βιασύνη. Άρπαξαν τα θυμιατήριά τους, όπως διαβάζουν μερικοί, με ελαφρύ και απρόσεκτο τρόπο, χωρίς τη δέουσα ευλάβεια και σοβαρότητα: όταν όλος ο λαός έπεσε στα πρόσωπά του, ενώπιον της δόξας του Κυρίου, νόμιζαν ότι η αξιοπρέπεια του αξιώματός τους ήταν τέτοια ώστε να τους απαλλάσσει από τέτοιες ταπεινώσεις. Η οικειότητα στην οποία είχαν γίνει δεκτοί γέννησε περιφρόνηση της θείας Μεγαλειότητας· και τώρα που ήταν ιερείς νόμιζαν ότι μπορούσαν να κάνουν ό,τι ήθελαν. 5. Υπάρχει λόγος να υποπτευόμαστε ότι ήταν μεθυσμένοι όταν το έκαναν, εξαιτίας του νόμου που δόθηκε με αυτή την ευκαιρία, εδ. 8. Είχαν γλεντήσει με τις ειρηνικές προσφορές, και τις σπονδές που τις συνόδευαν, και έτσι τα κεφάλια τους ήταν ελαφριά, ή, τουλάχιστον, οι καρδιές τους ήταν χαρούμενες με κρασί· ήπιαν και ξέχασαν τον νόμο (Παρ. λα΄ 5) και έγιναν ένοχοι αυτής της μοιραίας παράπτωσης. 6. Αναμφίβολα έγινε με αυθαιρεσία· διότι, αν είχε γίνει από άγνοια, θα τους είχε επιτραπεί το όφελος του νόμου που έγινε πρόσφατα, ακόμη και για τους ιερείς, ότι θα έφερναν θυσία περί αμαρτίας, Λευ. δ΄ 2, 3. Αλλά η ψυχή που κάνει οτιδήποτε με αυθαιρεσία, και σε περιφρόνηση της μεγαλειότητας, της εξουσίας και της δικαιοσύνης του Θεού, αυτή η ψυχή θα αποκοπεί, Αρ. ιε΄ 30.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χένρι εισάγει τη θλιβερή διακοπή στους λευιτικούς θεσμούς.
Η ιστορία αυτού του κεφαλαίου είναι τόσο θλιβερή διακοπή στους θεσμούς του λευιτικού νόμου όσο και εκείνη του χρυσού μοσχαριού στην αφήγηση της ανέγερσης της σκηνής. Εδώ είναι, Ι. Η αμαρτία και ο θάνατος του Ναδάβ και του Αβιούδ, των γιων του Ααρών, εδ. 1, 2. ΙΙ. Η ηρεμία του Ααρών κάτω από αυτή τη σκληρή θλίψη, εδ. 3. ΙΙΙ. Εντολές που δόθηκαν και τηρήθηκαν για την κηδεία και το πένθος, εδ. 4-7. IV. Εντολή προς τους ιερείς να μην πίνουν κρασί όταν έμπαιναν να λειτουργήσουν, εδ. 8-11. V. Η φροντίδα που πήρε ο Μωυσής ώστε να συνεχίσουν το έργο τους, παρά την ταραχή που προκάλεσε αυτό το γεγονός, εδ. 12, κ.εξ.Ο Χένρι αναλογίζεται την τρομερή τιμωρία που ακολούθησε.
ΙΙ. Η τρομερή τιμωρία αυτής της αμαρτίας: Βγήκε φωτιά από τον Κύριο, και τους κατέφαγε, εδ. 2. Αυτή η φωτιά που κατανάλωσε τις θυσίες ήρθε με τον ίδιο τρόπο με εκείνη που είχε καταναλώσει τις θυσίες (Λευ. θ΄ 24), η οποία έδειξε τι θα έκανε η δικαιοσύνη σε όλο τον ένοχο λαό αν το άπειρο έλεος δεν είχε βρει και δεχτεί λύτρο· και, αν εκείνη η φωτιά προκάλεσε τόσο δέος στον λαό, πολύ περισσότερο θα έκανε αυτή.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πού στην καθημερινή μου λατρεία μπορεί να πειραστώ να μεταχειριστώ τα ιερά καθήκοντα πρόχειρα αντί με πλήρη ευλάβεια;
2. Πώς η ισορροπία μεταξύ χαρούμενης αποδοχής και αγίας δέος διαμορφώνει τον τρόπο που προσεγγίζω την παρουσία του Θεού;
3. Ποια βήματα μπορώ να κάνω σήμερα για να διασφαλίσω ότι η υπηρεσία μου προς τον Θεό πηγάζει από υπακοή και όχι από αυθαιρεσία;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ὁ Θεός, καθὼς ἀτενίζομεν τὸ πῦρ τὸ καταβὰν ἐκ τῆς παρουσίας Σου διὰ νὰ καταναλώσῃ τὴν καθωρισμένην θυσίαν, παρακαλοῦμέν Σε νὰ καθαρίσῃς τὰς καρδίας ἡμῶν καὶ νὰ διδάξῃς ἡμᾶς νὰ Σὲ πλησιάζωμεν μόνον κατὰ τὸν τρόπον τὸν ὁποῖον Σὺ ἔχεις διατάξει. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τὴν ἀλαζονείαν τοῦ νὰ προσφέρωμεν ξένον πῦρ, καὶ χάρισον ἡμῖν ταπεινὰς καὶ ὑπάκουους καρδίας αἱ ὁποῖαι ἀναπαύονται εἰς τὸ τετελεσμένον ἔργον τοῦ Χριστοῦ μόνου. Ἀνάψον ἐν ἡμῖν ἀληθινὴν καὶ ἁγίαν ἀφοσίωσιν ἡ ὁποία Σοὶ φέρει δόξαν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →