← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Σοφία Σειράχ

Η Σοφία από το Στόμα του Υψίστου: Ο Αιώνιος Λόγος Εδραιωμένος στη Σιών

Σοφία Σειράχ 22-24Εις τον Εκκλησιαστικόν (Commentaria in Ecclesiasticum) του Αγίου Ραβάνου Μαύρου (αποδοθέν εκ του δημοσίου λατινικού από την Eterniseed)20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Αυτά τα τρία κεφάλαια της Σοφίας Σειράχ ανεβαίνουν από τις μικρές πληγές της καθημερινής ζωής προς το υψηλότερο μυστήριο της πίστης μας. Στο κεφάλαιο 22 ο σοφός ζυγίζει τις φιλίες που κάνουμε και ξεγινόμαστε· στο κεφάλαιο 23 προσεύχεται για φύλαξη στο δικό του στόμα· και τότε, στο κεφάλαιο 24, το βιβλίο ανοίγει σαν πόρτα, και η ίδια η Σοφία αρχίζει να μιλά: 'Εγώ βγήκα από το στόμα του Υψίστου, η πρωτότοκη πριν από όλα τα πλάσματα.' Ο Άγιος Ραβανός Μαύρος, ηγούμενος της Φούλντα στην αδιαίρετη Εκκλησία, ακούει σε αυτά τα λόγια όχι ένα δημιουργημένο πράγμα αλλά τον αιώνιο Υιό. Ας τον ακολουθήσουμε από την πειθαρχία του λόγου στον έπαινο του Λόγου μέσω του οποίου έγιναν όλα τα πράγματα, και στην Παρθένο στην οποία αυτός ο Λόγος έστησε τη σκηνή Του ανάμεσά μας.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Διαβάστε αργά τη Σοφία Σειράχ 22 έως 24, και παρατηρήστε πώς αλλάζει ο τόνος. Οι πρώτοι στίχοι είναι πρακτικοί και γήινοι: ο οκνηρός, το απείθαρχο παιδί, ο καβγάς που διαρρηγνύει μια φιλία, το ξίφος ενός θυμωμένου λόγου. Τότε μια προσευχή υψώνεται στο κεφάλαιο 23 - 'Ω Κύριε, Πατέρα, και Θεέ της ζωής μου, μη με αφήσεις στη βουλή τους' - ζητώντας από τον Θεό να θέσει φρουρό στα χείλη. Και τέλος το κεφάλαιο 24 υψώνεται σε δόξα, καθώς η Σοφία επαινεί τον εαυτό της στη σύναξη των αγίων και ιχνηλατεί την πορεία της από την καρδιά του Πατέρα στη Σιών, στην Ιερουσαλήμ, στην πληρότητα της Εκκλησίας. Διαβάστε το ως μία ενιαία ανάβαση: από τις πληγές της γλώσσας, στην προσευχή του μετανοούντος, στον ύμνο του Λόγου.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Ραβανός πρώτα μας διδάσκει πόσο εύθραυστοι και πόσο πολύτιμοι είναι οι ανθρώπινοι δεσμοί. Για τον καβγά που διασκορπίζει έναν φίλο σαν φοβισμένο πουλί γράφει ότι όπως η πτήση ενός πουλιού ρίχνεται κάτω από το χτύπημα μιας πέτρας, έτσι και η δύναμη της φιλίας διαλύεται από έναν λόγο κακολογίας. Ωστόσο, απέναντι σε αυτή την ευθραυστότητα θέτει τον έναν δεσμό που τίποτα δεν μπορεί να σπάσει - την ψυχή ενωμένη με τον Χριστό και τους αποστόλους Του. Διαβάζοντας το πλαίσιο ξύλου που τοποθετείται στο θεμέλιο ενός κτιρίου ως την πιστή καρδιά τοποθετημένη στην Εκκλησία, λέει η πίστη του πάθους του Χριστού στις καρδιές των πιστών, ενωμένη με τη διδασκαλία των αποστόλων, δημιουργεί ένα αδιάλυτο οικοδόμημα της Εκκλησίας, ισχυρά συνδεδεμένο με την κόλλα της αληθινής αγάπης. Η διαφορά μεταξύ των δύο είναι η πειθαρχία του στόματος, την οποία το κεφάλαιο 23 καθιστά μεγάλο θέμα του. Σχολιάζοντας την κλήση να τηρήσουμε την πειθαρχία των λόγων, ο Ραβανός χαράζει τη γραμμή καθαρά: Διότι αυτός που φυλάττει το στόμα του, φυλάττει την ψυχή του από θλίψη. Έτσι η προσευχή του Σειράχ 23 - 'μη με αφήσεις στη βουλή τους' - είναι η προσευχή κάθε χριστιανού που γνωρίζει ότι δεν μπορεί να κρατήσει σιωπή με τη δική του δύναμη, αλλά πρέπει να στραφεί σε Εκείνον που τον έπλασε.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Τώρα το κεφάλαιο 24 αποκαλύπτει το μυστήριό του, και εδώ οι Πατέρες Ανατολής και Δύσης, με τον Ραβανό ανάμεσά τους, διαβάζουν τη Σοφία όχι ως κτίσμα αλλά ως τον αιώνιο Υιό. Στην ίδια την αρχή την ονομάζει χωρίς προσωπείο: Η Σοφία ομιλεί, δηλαδή ο Χριστός ο Υιός του Θεού, η δύναμη του Θεού και η σοφία του Θεού, μέσω του οποίου όλα τα πλάσματα τάσσονται. Όταν η Σοφία λέει, 'Εγώ βγήκα από το στόμα του Υψίστου', ο Ραβανός φυλάττει το μυστήριο με προσοχή, μήπως κάποιος φανταστεί ότι ο Υιός είναι κτιστός: Επομένως η Σοφία, που είναι ο Χριστός ο Υιός του Θεού, θέλοντας να δείξει ότι, κατά τη θεότητά Του, δεν δημιουργήθηκε από υπάρχοντα πράγματα ούτε καν από το μηδέν, αλλά γεννήθηκε από την ουσία του Θεού Πατρός. Αυτή είναι η αιώνια γέννηση που ομολογεί η Εκκλησία στο Σύμβολο: φως εκ φωτός, γεννηθέντα ου ποιηθέντα. Και τότε η ίδια Σοφία κατέρχεται. Διαβάζοντας τον θρόνο 'σε στύλο νεφέλης' ως τις δύο φύσεις του Κυρίου, ο Ραβανός μας δείχνει την Παρθένο που είναι η Έδρα της Σοφίας: η ανθρώπινη φύση φαίνεται διότι το σώμα που η Παρθένος Μήτηρ συνέλαβε εκ Πνεύματος Αγίου και εγέννησε δεν βαρύνθηκε από το βάρος οιασδήποτε αμαρτίας, ούτε δεσμεύθηκε από τις ηδονές και τις επιθυμίες των γήινων πραγμάτων, αλλά υψώθηκε από υπερκόσμια δύναμη. Ο Λόγος που εξήλθε από τον Πατέρα έστησε τη σκηνή Του στην πάναγνη Θεοτόκο, και δι' αυτής λαμβάνει την κατοικία Του ανάμεσά μας - στη Σιών, στην Εκκλησία. Διότι όταν η Σοφία λέει 'στη Σιών εδραιώθηκα', ο Ραβανός απαντά: Η Σιών και η Ιερουσαλήμ επομένως δεν σημαίνουν τίποτε άλλο παρά την πόλη του Θεού, δηλαδή την αγία Εκκλησία, η οποία οικοδομείται από τους πρώτους εκλεκτούς έως τους τελευταίους. Ο ύμνος της Σοφίας είναι έτσι ολόκληρο το Ευαγγέλιο σε μικρογραφία: ο Υιός γεννηθείς από τον Πατέρα προ των αιώνων, γεννηθείς από την Παρθένο εν χρόνω, και μένων αιωνίως στην πλήρη σύναξη των αγίων.
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς θα απαντήσουμε σε τέτοια Σοφία; Η ίδια η Σοφία Σειράχ 24 παρέχει την απόκριση, καλώντας μας να ελθούμε και να πληρωθούμε. Ο Ραβανός ακούει σε αυτή την πρόσκληση την ίδια τη φωνή του Σωτήρος: Με μητρική στοργή η σοφία νουθετεί τους υιούς της να σπεύσουν προς αυτήν, για να πλουτισθούν από το δώρο της και να αναπαυθούν από τη βοήθειά της. Το να πλησιάσουμε τον Χριστό τη Σοφία του Θεού είναι να δεχθούμε την πηγή κάθε αγαθού, διότι εν Αυτώ μόνο γεννώνται οι αρετές μας. Όπως λέει ο Ραβανός, Η σοφία του Θεού, επομένως, η οποία είναι ο Χριστός, είναι η μητέρα της καλής αγάπης και η αρχή όλων των αρετών, διότι με τη χάρη Του η στοργή της αληθινής αγάπης, ο υγιής φόβος, η κατανόηση της πνευματικής γνώσεως, και η ελπίδα της αιωνίου ζωής και της μελλούσης χαράς γεννώνται στις καρδιές των εκλεκτών. Έτσι η απόκρισή μας δεν είναι πρώτα να πράξουμε, αλλά να ελθουμε και να πληρωθούμε - να φυλάξουμε το στόμα, να τηρήσουμε πίστη με φίλο και πλησίον, και πάνω απ' όλα να σπεύσουμε προς τον Λόγο που μας καλεί, ώστε από την πληρότητά Του να λάβουμε χάριν αντί χάριτος.
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Χριστέ Θεέ ημών, αιώνια Σοφία του Πατρός, Εσύ που εξήλθες από το στόμα του Υψίστου προ πάντων των κτισμάτων και εδραιώθηκες στη Σιών, την αγία Εκκλησία: διά των πρεσβειών της παναγνότατης Μητρός Σου, της Θεοτόκου και Έδρας της Σοφίας, εν η έστησας την σκηνήν Σου ανάμεσά μας, θέσε φρουρόν επί των χειλέων ημών, δέσε τας πληγάς που επροξενήσαμεν, και σύρε ημάς να σπεύσωμεν προς Σε. Πλήρωσον ημάς εκ της πληρότητός Σου, ώστε εν τη αγάπη των εντολών Σου να μη καταισχυνθώμεν, και αρίθμησον ημάς εν τέλει εν τη πλήρει συνάξει των αγίων Σου. Διότι Εσύ είσαι ο Άρτος ο χορταίνων και επιθυμούμενος περισσότερον, και εις Σε αποδίδομεν δόξαν, μετά του Πατρός Σου του άναρχου, και του παναγίου και αγαθού και ζωοποιού Σου Πνεύματος, νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Εις τον Εκκλησιαστικόν (Commentaria in Ecclesiasticum) του Αγίου Ραβάνου Μαύρου (αποδοθέν εκ του δημοσίου λατινικού από την Eterniseed) · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →