Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Άσμα Ασμάτων
Άσμα Ασμάτων 5-6 — Eterniseed (Καθολική με δευτεροκανόνια)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στο ιερό άσμα που η Εκκλησία από μακρού αγαπά ως το τραγούδι της νυμφικής αγάπης μεταξύ Χριστού και ψυχής, τα κεφάλαια πέντε και έξι ξεδιπλώνουν μια νύχτα αναζήτησης που δίνει τόπο στην ακτινοβόλο αναγνώριση. Η νύφη, ήδη σφραγισμένη από τη διαθήκη της θείας στοργής, παραμένει εντός του θαλάμου της ιδίας της άνεσης ενώ ο Νυμφίος στέκεται έξω. Η φωνή του καλεί· η απάντησή της καθυστερεί. Όταν σηκώνεται, οι φύλακες της πόλεως τη συναντούν με πληγές που παρ’ όλα αυτά την οδηγούν να διακηρύξει την ωραιότητα εκείνου τον οποίο ζητά. Το χωρίο μεταβαίνει από απουσία σε παρουσία, από δισταγμό σε μαρτυρία, αποκαλύπτοντας πώς η ψυχή μαθαίνει να θησαυρίζει τον Αγαπημένο του οποίου η ίδια η μορφή φέρει τα σημάδια τόσο της δόξας όσο και του πάθους. Μέσα στη ζώσα μνήμη της Εκκλησίας αυτό το δράμα δεν είναι ποτέ απλώς ποιητικό· είναι το πρότυπο της μυστηριακής συνάντησης που ανανεώνεται κάθε φορά που οι πιστοί αγρυπνούν με τον Κύριο που κρούει και την Παρθένο που τηρεί την αγρυπνία.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώσατε τα κεφάλαια πέντε και έξι του Άσματος Ασμάτων αργά, επιτρέποντας στον διάλογο του πόθου να ηχήσει εντός της καρδίας. Προσέξτε την αιφνίδια αποχώρηση του Νυμφίου, την έγερση της νύφης κατά τα μεσάνυκτα, τη συνάντηση με τους φρουρούς των τειχών, και το λεπτομερές πορτρέτο που προσφέρει έπειτα για τον αγαπημένο της. Προσέξτε επίσης την ερώτηση των φίλων και τα ίδια τα λόγια του αγαπημένου περί ευαρέσκειας στον κήπο του. Αφήστε την εικόνα του σμύρνου επί των χειρών, της ερυθράς όψεως, και των τεταγμένων τάξεων της ωραιότητας του αγαπημένου να οδηγήσουν τη φαντασία προς το μυστήριο της ενσαρκωμένης αγάπης που η Εκκλησία θεωρεί στη λειτουργία της και φέρει στην καθημερινή προσευχή.
Μελετήστε
Μελέτη
Η αφήγηση ανοίγει με τη νύφη ήδη εντός του οίκου όμως απροετοίμαστη για την άφιξη του Νυμφίου. Έχει αποβάλει το ένδυμά της και έχει νίψει τους πόδας της, χειρονομίες που κατά την ανάγνωση της Εκκλησίας σημαίνουν την περιστασιακή προτίμηση της ψυχής για την άνεση έναντι της ετοιμότητας. Όταν ο Αγαπημένος καλεί και θέτει την χείρα του επί του μοχλού, η ευωδία του σμύρνου ρέει· η ψυχή αναγνωρίζει το κόστος της ελεύσεώς του όμως διστάζει μία στιγμή περισσότερο. Όταν ανοίγει, αυτός έχει αποχωρήσει. Η αναζήτηση που ακολουθεί την οδηγεί στους δρόμους κατά τη νύχτα, όπου οι φύλακες, μορφές των ιδίων των διακόνων της Εκκλησίας και της ιδίας της συνειδήσεως, την πληγώνουν εν τω ζήλω τους. Αυτές οι πληγές γίνονται τα ίδια τα σημεία διά των οποίων αργότερα ταυτοποιεί τον εαυτό της προς τις θυγατέρες της Ιερουσαλήμ. Κατά την παράδοση αυτή η νυκτερινή πορεία αναγινώσκεται ως το καθαρτήριο σκότος που προηγείται της πληρεστέρας ενώσεως, η ίδια νύχτα κατά την οποία η Εκκλησία αγρυπνεί ενώπιον του τεταμιευμένου μυστηρίου ή συνοδεύει τον Κύριο στη Γεθσημανή. Όταν η νύφη τελικώς περιγράφει τον αγαπημένο της, τον ονομάζει ωραίο και ερυθρό, φέροντα τας δύο φύσεις εν ενί προσώπω και το ερυθρό του πάθους επί της λευκότητας της σαρκός του. Ο κατάλογός της περί των μελών του—κεφαλή χρυσή, οφθαλμοί ως περιστεραί, χείρες κεκοσμημέναι με λίθους—αντηχεί την τεταγμένη ωραιότητα που η Εκκλησία θεάται εν τω δεδοξασμένω Χριστώ ο οποίος παρ’ όλα αυτά διατηρεί τας πληγάς που ο Θωμάς προσκλήθηκε να ψηλαφήσει. Η ερώτηση των φίλων στο έκτο κεφάλαιο επαναφέρει την ψυχή στην εκκλησιαστική διάσταση: ο αγαπημένος δεν κατέχεται εν απομονώσει αλλά ζητείται από κοινού μετά του συνόλου της λυτρωθείσης συντροφιάς. Η απάντηση της νύφης τον τοποθετεί στον κήπο των αρωμάτων, τον ίδιο κήπο που η Εκκλησία εισέρχεται κάθε φορά που εορτάζει την Ευχαριστία, όπου η ευωδία της θυσίας ανέρχεται και η ψυχή γεύεται το γάλα και το μέλι της επαγγελθείσης γης ήδη δεδομένης υπό μυστηριακά καλύμματα. Ούτω το χωρίο ιχνηλατεί την κίνηση από τον προσωπικό πόθο διά της εκκλησιαστικής δοκιμασίας προς τη λειτουργική αναγνώριση, δείχνοντας πώς η ψυχή που διστάζει εξακολουθεί να έλκεται προς τα εμπρός από την ίδια την ωραιότητα την οποία έχει προσωρινώς παραμελήσει.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Η ίδια φωνή που κρούει σε αυτά τα κεφάλαια αντηχεί στην Αποκάλυψη, όπου ο αναστάς Κύριος στέκεται επί της θύρας και υπόσχεται δείπνο μετά εκείνου που ανοίγει. Η νυκτερινή αναζήτηση ανακαλεί τις φρόνιμες παρθένους που εγείρονται να συναντήσουν τον Νυμφίο με τους λύχνους ητοιμασμένους, καθώς και την κραυγή του ψαλμωδού ότι η ψυχή διψά τον ζώντα Θεό. Μέσα στην ερμηνευτική κληρονομιά της Εκκλησίας το πορτρέτο της νύφης περί του αγαπημένου έχει διαμορφώσει τόσο την εικονογραφία όσο και την υμνογραφία, παρέχοντας τη γλώσσα διά της οποίας οι πιστοί χαιρετίζουν τον Ευχαριστιακό Κύριο ως «ωραιότερον των υιών των ανθρώπων». Η μαριανή παράδοση βλέπει στον κήπο τον εσφραγισμένον και την πηγήν την εσφραγισμένην εικόνα της Παρθένου της οποίας η συγκατάθεση ανοίγει την οδό για την ενδιαίτηση του Νυμφίου· ο ίδιος κήπος γίνεται η ίδια η Εκκλησία, καρποφόρος μόνο διότι παραμένει εσφραγισμένη προς κάθε άλλη αγάπη. Οι πληγές που ελήφθησαν από τους φύλακες προτυπώνουν τα στίγματα που εδόθησαν σε αγίους οι οποίοι, όπως ο Φραγκίσκος ή η Αικατερίνη, φέρουν εν τοις σώμασιν αυτών τα σημεία του απόντος όμως παρόντος Κυρίου. Εν τω κύκλω της λειτουργίας αυτά τα κεφάλαια ακούονται πλησίον εορτών της Ιεράς Καρδίας και της Αμώμου Συλλήψεως, υπενθυμίζοντα στους πιστούς ότι η αναζήτηση του Χριστού πάντοτε τους επαναφέρει εις την καρδίαν της Εκκλησίας όπου η ωραιότητά του και διακηρύσσεται και λαμβάνεται.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού εντός του καθημερινού κύκλου ήκουσα το κτύπημα του Νυμφίου όμως δίστασα μία στιγμή περισσότερο από ό,τι απαιτούσε η αγάπη; Πώς οι πληγές που λαμβάνω ζητώντας τον Χριστό—είτε διά της συνειδήσεως, της κοινότητος, είτε της δοκιμασίας—γίνονται τα ίδια τα σημεία διά των οποίων αργότερα τον αναγνωρίζω και τον διακηρύσσω; Με ποιον συγκεκριμένο τρόπο αυτή την εβδομάδα μπορώ να ενωθώ με τις θυγατέρες της Ιερουσαλήμ ερωτώντας περί του αγαπημένου ώστε άλλοι να οδηγηθούν στον κήπο όπου αυτός βόσκει μεταξύ των κρίνων;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Χριστέ, ωραίε και ερυθρέ, ο οποίος άλλοτε εστάθης επί της θύρας με σμύρνον επί των χειρών σου, χάρισον να αναστηθούμε ημείς οι οποίοι ενίοτε εδιστάσαμεν κατά την φωνήν σου και να ακολουθήσωμεν ακόμη και εις την νύχτα. Ας πληρώσει η ευωδία της παρουσίας σου τον οίκον των καρδιών ημών, και ας σημάνουν αι πληγαί της αγίας αναζητήσεως ημάς ως ιδικούς σου. Διά της μεσιτείας της αμώμου Νύφης η οποία ετήρησε την αγρυπνίαν και ήνοιξεν άνευ δισταγμού, έλκυσον όλην την Εκκλησίαν εις τον κήπον τον οποίον εσφράγισας δι’ εαυτόν. Εκεί ας γευθώμεν το γάλα και τον οίνον των μυστηρίων σου, ας θεασθώμεν την τεταγμένην ωραιότητά σου, και μετά πάντων των αγίων και αγγέλων ας σοι δώσωμεν δόξαν, νυν και εν τη ατελευτήτω ημέρα της βασιλείας σου. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.