← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Χρονικών

Β' Χρονικών 17-20 — με τον Μακλάρεν

Β' Χρονικών 17-20Εκθέσεις της Αγίας Γραφής υπό του Alexander Maclaren20 λεπ
Άνοιγμα
Σήμερα στρεφόμαστε στις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάνδρου Μακλάρεν για ένα ταξίδι έξι βημάτων μέσα από το Β' Χρονικών 17-20. Ο Μακλάρεν παρακολουθεί τις μεταρρυθμίσεις του βασιλιά Ιωσαφάτ, τη δέσμευσή του στη διδασκαλία του νόμου του Θεού και την απεγνωσμένη προσευχή του όταν εχθροί περικυκλώνουν τον Ιούδα. Οι γνώσεις του αποκαλύπτουν πώς η προσωπική ευσέβεια τροφοδοτεί την εθνική ανανέωση και πώς η εμπιστοσύνη στον Θεό μετατρέπει αδύνατες πιθανότητες σε απροσδόκητη απελευθέρωση. Καθώς ακούμε, καλούμαστε να εξετάσουμε τη δική μας συνέχεια της πίστης, το θάρρος μας εν μέσω πολιτιστικής πίεσης και την ετοιμότητά μας να αναζητήσουμε τον Κύριο πρώτα σε κάθε κρίση. Η μετρημένη έκθεση του Μακλάρεν βοηθά τους σύγχρονους αναγνώστες να δουν αρχαία πρότυπα που ακόμα διαμορφώνουν ζωές παραδομένες στον Θεό.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε λίγα ήσυχα λεπτά για να διαβάσετε το Β' Χρονικών 17-20 ολόκληρο. Ακούστε τον σταθερό ρυθμό των μεταρρυθμίσεων του Ιωσαφάτ, την αποστολή διδασκάλων, τον διορισμό κριτών και την μεγάλη προσευχή που προηγείται μιας εκπληκτικής νίκης. Αφήστε την αφήγηση να σας περιβάλει πριν εξερευνήσουμε μαζί τους στοχασμούς του Μακλάρεν.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Μακλάρεν ξεκινά εξετάζοντας την πιστότητα του Ιωσαφάτ στην πίστη των προγόνων. Το πρώτο σημείο που πρέπει να σημειωθεί σε αυτό το απόσπασμα είναι ότι ο Ιωσαφάτ ακολούθησε τα βήματα του Ασά του πατέρα του. Δίνεται έμφαση στην προσήλωσή του στην πίστη των προγόνων, «τους πρώτους τρόπους του πατέρα του Δαβίδ»,—πριν από την μεγάλη πτώση του,—και στο πατρικό παράδειγμα, «εζήτησε τον Θεό του πατέρα του». Τέτοια συνέχιση του έργου ενός προκατόχου είναι σπάνια στη γραμμή των βασιλέων του Ιούδα, όπου πατέρας και γιος σπανίως είχαν την ίδια γνώμη στη θρησκεία. Η αρχή της κληρονομικής μοναρχίας εξασφαλίζει ειρηνική διαδοχή, αλλά όχι συνέχεια πολιτικής. Πολλοί βασιλιάς του Ιούδα έπρεπε να πει στην καρδιά του αυτό που ο Εκκλησιαστής βάζει στο στόμα του Σολομώντα, «Εμίσησα όλον τον μόχθον μου, . . . βλέπων ότι πρέπει να τον αφήσω εις τον άνθρωπον ο οποίος θέλει έλθει μετ' εμέ. Και τις γινώσκει εάν θέλει είσθαι σοφός άνθρωπος ή άφρων;» Αλλά δεν είναι μόνο στα σπίτια των βασιλέων που πραγματοποιείται αυτή η εμπειρία. Πολλά σπίτια λυπούνται σήμερα επειδή τα παιδιά δεν ζητούν τον Θεό των πατέρων τους. Στη συνέχεια στρέφεται στην αποφασιστική στάση του βασιλιά κατά της γύρω ειδωλολατρίας. Η θρησκεία του Ιωσαφάτ ήταν, επιπλέον, αποφασιστικά κρατημένη μπροστά στην επικρατούσα αντίθεση. «Οι Βααλείμ» ήταν δημοφιλείς· ήταν της μόδας να τους λατρεύουν. Ήταν πολλοί, και όλες οι ποικιλίες γούστου μπορούσαν να βρουν έναν Βάαλ να τους ευχαριστεί. Αλλά αυτός ο νέος βασιλιάς αποστράφηκε τους δελεαστικούς δρόμους που άνοιγαν μπροστά του στρωμένους με άνθη, και επέλεξε τον στενό δρόμο που οδηγούσε προς τα πάνω. «Έτσι δεν έκανα εγώ, εξαιτίας του φόβου του Θεού», θα μπορούσε να ήταν το σύνθημά του. Μια παρόμοια αποφασιστική στροφή των προσώπων μας προς τον Θεό, παρά το πλήθος των δελεαστικών ψευδών θεοτήτων γύρω μας, πρέπει να μας χαρακτηρίζει, αν πρόκειται να έχουμε οποιαδήποτε θρησκεία άξια να ονομάζεται έτσι. Αυτός ο βασιλιάς απομακρύνθηκε από το παράδειγμα της γειτονικής μοναρχίας, και περπάτησε «όχι κατά τα έργα του Ισραήλ». Η αναζήτησή του προς τον Θεό ήταν πολύ πρακτική, διότι δεν φανερωνόταν απλώς με ομολογημένες πεποιθήσεις ή με συναίσθημα, αλλά με την τακτοποίηση της ζωής του σε υπακοή στο θέλημα του Θεού. Η δοκιμασία της αληθινής θρησκείας είναι, τελικά, μια ζωή διαφορετική από τις ζωές των ανθρώπων που δεν μοιράζονται την πίστη μας, και διαμορφωμένη σύμφωνα με το γνωστό θέλημα του Θεού. Είναι μάταιο να ισχυριζόμαστε ότι ζητούμε τον Κύριο εκτός αν περπατούμε στις εντολές Του. Έπειτα ο Μακλάρεν εξετάζει τα πρακτικά βήματα που έγιναν για τη διάδοση της γνώσης του Κυρίου. Αλλά αυτό το καταστροφικό έργο δεν πρέπει να γίνεται με βία. Τα θεσμικά όργανα μπορούν να εξαλειφθούν μόνο όταν η κοινή γνώμη έχει ωριμάσει ώστε να δει τα κακά τους. Οι βίαιες μεταρρυθμίσεις των ηθών, και ακόμα περισσότερο της θρησκείας, δεν διαρκούν ποτέ, αλλά ακολουθούνται σίγουρα από βίαιες επιστροφές στην παλιά τάξη. Έτσι, παράλληλα με την απομάκρυνση της ειδωλολατρίας, αυτός ο βασιλιάς φρόντισε να διαδώσει τη γνώση της αληθινής λατρείας, στέλνοντας ένα σώμα επιδραστικών επιτρόπων για να διδάξουν στον Ιούδα. Αυτό ήταν μια νέα κίνηση μεγάλης σημασίας. Παρουσιάζει αρκετά ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά. Η σύνθεση του προσωπικού των διδασκάλων είναι αξιοσημείωτη. Οι κύριοι άνδρες σε αυτό είναι πέντε αυλικοί αξιωματούχοι, αμέσως μετά από τους οποίους, και υποδεέστεροι, όπως φαίνεται όχι μόνο από τη σειρά απαρίθμησης αλλά και από τη φράση «μετ' αυτών», ήταν εννέα Λευίτες, και, τελευταίοι και κατώτεροι από όλους, δύο ιερείς. Θα περιμέναμε ότι οι ιερείς θα ήταν τα πολυπληθέστερα και σημαντικότερα μέλη ενός τέτοιου σώματος, και οδηγούμαστε να υποψιαστούμε ότι η ιερωσύνη ήταν τόσο διεφθαρμένη ώστε να αδιαφορεί για τη θρησκευτική μεταρρύθμιση. Ένα κληρικό τάγμα δεν είναι πάντα το πιο ένθερμο σε θρησκευτική αναζωπύρωση. Οι επίτροποι πιθανότατα επιλέχθηκαν, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη αν ήταν ιερείς, Λευίτες ή «λαϊκοί», λόγω του ζήλου τους στη λατρεία του Ιεχωβά· και οι πέντε «άρχοντες» προηγούνται του καταλόγου για να δείξουν τη βασιλική αυθεντία της επιτροπής.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Μακλάρεν κλείνει την ενότητα τονίζοντας τη δύναμη των ματιών στραμμένων στον Θεό όταν η ανθρώπινη δύναμη αποτυγχάνει. Η προσευχή του Ιωσαφάτ είχε στηριχθεί στην αυτοαποκάλυψη του Θεού στην ιστορία, και στο δώρο της γης στους πατέρες τους. Είχε ικετεύσει ότι η εχθρότητα του εχθρού ήταν μια φτωχή «ανταμοιβή» για την αρχαία ανεκτικότητα του Ισραήλ, και τώρα, με μια έκρηξη αγωνίας, ρίχνει μπροστά στον Θεό, σαν να λέγαμε, την απελπισμένη κατάσταση του Ιούδα ως υπερφαλαγγισμένου από το σμήνος των εισβολέων και φερμένου στα έσχατα όριά του—«δεν έχομεν ισχύν κατά της μεγάλης ταύτης ομήγυρος . . . ουδέ γινώσκομεν τι να κάμωμεν». Αλλά το ίδιο το βάθος της απελπισίας τους ωθεί να ανέβουν στο ύψος της εμπιστοσύνης. Αυτό το δυνατό «Αλλά» ενώνει σε μία πρόταση δύο τέτοιες αντιθέσεις που μας αντιμετωπίζουν εδώ. «Δεν γνωρίζομεν τι να κάμωμεν, αλλά οι οφθαλμοί ημών είναι επάνω Σου»—μακάρια είναι η απελπισία που αρπάζεται από το χέρι του Θεού· στερεά είναι η εμπιστοσύνη που πηδά από την απελπισία!
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σας μεταδίδεται ή παραμελείται η πίστη; Πώς αντιστέκεστε στην έλξη των δημοφιλών αλλά ψευδών προτεραιοτήτων; Όταν πραγματικά δεν γνωρίζετε τι να κάνετε, πού στρέφονται πρώτα τα μάτια σας;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε των πατέρων μας, δώσε μας τη χάρη να περπατούμε στους πιστούς δρόμους που λάβαμε και να τους μεταδίδουμε χωρίς συμβιβασμό. Ενίσχυσε την αποφασιστικότητά μας όταν πολλές φωνές μας καλούν προς κατώτερους θεούς. Στείλε την αλήθεια Σου μέσω ημών ώστε άλλοι να σε γνωρίσουν. Όταν εχθροί συγκεντρώνονται και η δύναμή μας έχει εξαντληθεί, στρέψε τα μάτια μας μόνο σε Σένα. Δίδαξέ μας να προσευχόμαστε πριν αγωνιστούμε, να δοξολογούμε πριν δούμε τη νίκη, και να εμπιστευόμαστε ότι Εσύ πολεμάς για εκείνους που εμπιστεύονται το όνομά Σου. Αμήν.

Εκθέσεις της Αγίας Γραφής υπό του Alexander Maclaren · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →