← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γένεσις

Γεν 49-50 — με τον Ματθαίο Χένρι

Γένεσις 49-50Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στη Γένεση 49–50 μας προσκαλεί στις τελευταίες στιγμές της ζωής του Ιακώβ, όπου προφητικά λόγια διαμορφώνουν το πεπρωμένο των φυλών του Ισραήλ. Μέσα από την προσεκτική έκθεση του Χένρι ακούμε τόσο το βάρος των αρχαίων ευλογιών όσο και τις σοβαρές προειδοποιήσεις που τις συνοδεύουν. Οι στοχασμοί του μας καθοδηγούν να δεχθούμε την Γραφή όχι μόνο ως ιστορία αλλά ως ζωντανή συμβουλή για τα δικά μας νοικοκυριά και κληρονομιές. Καθώς ανοίγουμε αυτά τα κεφάλαια σήμερα, προετοιμαζόμαστε να ακούσουμε με την ίδια ευλάβεια που έδειξαν οι γιοι του Ιακώβ στο προσκέφαλο του πατέρα τους.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Στραφείτε τώρα στη Γένεση 49 και 50. Αφήστε τα λόγια της προφητείας του Ιακώβ στο νεκροκρέβατο και την αφήγηση της ταφής του να σας περιβάλουν. Προσέξτε πώς κάθε γιος λαμβάνει τόσο ένα πορτρέτο χαρακτήρα όσο και μια ματιά στη μελλοντική κληρονομιά. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας στον ρυθμό της ευλογίας και της επίπληξης να εγκατασταθεί στο πνεύμα σας πριν στραφούμε στις γνώσεις του Χένρι.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά περιγράφοντας λεπτομερώς τον πρόλογο της προφητείας του Ιακώβ. Εδώ είναι, Ι. Ο πρόλογος της προφητείας, στον οποίο, 1. Η σύναξη καλείται μαζί (εδ. 2): Συγκεντρωθείτε μαζί· ας σταλούν όλοι από τις διάφορες ασχολίες τους, για να δουν τον πατέρα τους να πεθαίνει και να ακούσουν τα τελευταία του λόγια. Ήταν παρηγοριά για τον Ιακώβ, τώρα που πέθαινε, να βλέπει όλα τα παιδιά του γύρω του, και κανένα να λείπει, αν και μερικές φορές νόμιζε ότι ήταν στερημένος. Ήταν χρήσιμο για αυτούς να τον παραστούν στις τελευταίες του στιγμές, ώστε να μάθουν από αυτόν πώς να πεθαίνουν, καθώς και πώς να ζουν: ό,τι είπε σε καθέναν το είπε ενώπιον όλων των υπολοίπων· γιατί μπορούμε να ωφεληθούμε από τις επιπλήξεις, τις συμβουλές και τις παρηγοριές που προορίζονται κυρίως για άλλους. Η επανειλημμένη πρόσκλησή του να συγκεντρωθούν υπαινίσσεται τόσο μια εντολή προς αυτούς να ενωθούν εν αγάπη, (να μείνουν μαζί, να μην αναμιχθούν με τους Αιγυπτίους, να μην εγκαταλείψουν τη σύναξή τους), όσο και μια πρόβλεψη ότι δεν θα χωριστούν ο ένας από τον άλλον, όπως οι γιοι του Αβραάμ και του Ισαάκ, αλλά θα ενσωματωθούν και όλοι θα αποτελέσουν έναν λαό. 2. Δίνεται μια γενική ιδέα του προορισμένου λόγου (εδ. 1): Για να σας πω τι θα συμβεί σε εσάς (όχι στα πρόσωπά σας, αλλά στους απογόνους σας) στις έσχατες ημέρες· αυτή η πρόβλεψη θα ήταν χρήσιμη σε εκείνους που θα έρχονταν μετά από αυτούς, για την ενίσχυση της πίστης τους και την καθοδήγηση του δρόμου τους, κατά την επιστροφή τους στη Χαναάν και την εγκατάστασή τους εκεί. Δεν μπορούμε να πούμε στα παιδιά μας τι θα συμβεί σε αυτά ή στις οικογένειές τους σε αυτόν τον κόσμο· αλλά μπορούμε να τους πούμε, από τον λόγο του Θεού, τι θα συμβεί σε αυτά την τελευταία ημέρα όλων, ανάλογα με το πώς θα συμπεριφερθούν σε αυτόν τον κόσμο. 3. Ζητείται προσοχή (εδ. 2): 'Ακούστε τον Ισραήλ τον πατέρα σας· ας επικρατήσει ο Ισραήλ, που επικράτησε με τον Θεό, σε εσάς.' Σημείωση, Τα παιδιά πρέπει να ακούνε επιμελώς τι λένε οι ευσεβείς γονείς τους, ιδιαίτερα όταν πεθαίνουν. Ακούστε, παιδιά, την διδασκαλία πατέρα, που φέρει μαζί της και αυθεντία και στοργή, Παρ. δ΄, 1. Ο Χένρι εξετάζει στη συνέχεια την προφητεία σχετικά με τον Ρουβήν. ΙΙ. Η προφητεία σχετικά με τον Ρουβήν. Ξεκινά με αυτόν (εδ. 3, 4), γιατί ήταν ο πρωτότοκος· αλλά με το να διαπράξει ακαθαρσία με τη σύζυγο του πατέρα του, προς μεγάλη ντροπή της οικογένειας στην οποία όφειλε να είναι στολίδι, έχασε τα προνόμια του πρωτοτοκίου· και ο ετοιμοθάνατος πατέρας του εδώ τον υποβαθμίζει επίσημα, αν και δεν τον αποκηρύσσει ούτε τον αποκληρώνει: θα έχει όλα τα προνόμια γιου, αλλά όχι πρωτοτόκου. Έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι ο Ρουβήν είχε μετανοήσει για την αμαρτία του, και συγχωρήθηκε· όμως ήταν αναγκαίο κομμάτι δικαιοσύνης, προς αποστροφή της κακουργίας, και για προειδοποίηση σε άλλους, να βάλει αυτό το σημάδι ατιμίας πάνω του. Τώρα σύμφωνα με τη μέθοδο της υποβάθμισης, 1. Ο Ιακώβ του βάζει εδώ τα στολίδια του πρωτοτοκίου (εδ. 3), ώστε αυτός και όλοι οι αδελφοί του να δουν τι έχασε, και σε αυτό να δουν το κακό της αμαρτίας: ως πρωτότοκος, ήταν η χαρά του πατέρα του, σχεδόν η υπερηφάνειά του, όντας η αρχή της δύναμής του. Πόσο ευπρόσδεκτος ήταν στους γονείς του το όνομά του το λέει, Ρουβήν, Δες έναν γιο. Σε αυτόν ανήκε η υπεροχή της αξιοπρέπειας πάνω από τους αδελφούς του, και κάποια εξουσία πάνω τους. Ο Χριστός Ιησούς είναι ο πρωτότοκος μεταξύ πολλών αδελφών, και σε αυτόν, δικαιωματικά, ανήκει η πιο εξαιρετική εξουσία και αξιοπρέπεια: η εκκλησία του επίσης, μέσω αυτού, είναι εκκλησία πρωτοτόκων. 2. Τον απογυμνώνει έπειτα από αυτά τα στολίδια (εδ. 4), τον υψώνει, για να τον ρίξει κάτω, με εκείνη τη μία λέξη, 'Δεν θα υπερέχεις· ύπαρξη θα έχεις ως φυλή, αλλά όχι υπεροχή.' Κανένας κριτής, προφήτης, ούτε άρχοντας, δεν βρίσκεται από εκείνη τη φυλή, ούτε κανένα πρόσωπο φήμης εκτός από τον Δαθάν και τον Αβειράμ, που διακρίθηκαν για την ασεβή επανάστασή τους κατά του Μωυσή. Εκείνη η φυλή, μη επιδιώκοντας να υπερέχει, επέλεξε ταπεινά εγκατάσταση στην άλλη πλευρά του Ιορδάνη. Ο ίδιος ο Ρουβήν φαίνεται να έχασε όλη εκείνη την επιρροή στους αδελφούς του στην οποία τον δικαίωνε το πρωτοτόκιο· γιατί όταν μίλησε σε αυτούς δεν άκουσαν, κεφ. μβ΄, 22. Εκείνοι που δεν έχουν κατανόηση και πνεύμα να υποστηρίξουν τις τιμές και τα προνόμια της γέννησής τους θα τα χάσουν σύντομα, και θα διατηρήσουν μόνο το όνομά τους. Ο χαρακτήρας που στερεώθηκε στον Ρουβήν, για τον οποίο τέθηκε κάτω από αυτό το σημάδι ατιμίας, είναι ότι ήταν ασταθής ως νερό. (1.) Η αρετή του ήταν ασταθής· δεν είχε την κυβέρνηση του εαυτού του και των δικών του επιθυμιών: μερικές φορές θα ήταν πολύ τακτικός και εύτακτος, αλλά άλλες φορές παρεξέκλινε στους πιο άγριους δρόμους. Σημείωση, Η αστάθεια είναι η καταστροφή της υπεροχής των ανθρώπων. Οι άνθρωποι δεν ευημερούν επειδή δεν σταθεροποιούνται. (2.) Η τιμή του συνεπώς ήταν ασταθής· απομακρύνθηκε από αυτόν, εξαφανίστηκε σε καπνό, και έγινε ως νερό χυμένο στο έδαφος. Σημείωση, Εκείνοι που πετούν την αρετή τους δεν πρέπει να περιμένουν να σώσουν τη φήμη τους. Ο Ιακώβ τον κατηγορεί ιδιαίτερα για την αμαρτία για την οποία ατιμάστηκε έτσι: Ανέβηκες στο κρεβάτι του πατέρα σου. Ήταν σαράντα χρόνια πριν που είχε διαπράξει αυτή την αμαρτία, όμως τώρα θυμάται εναντίον του. Σημείωση, Όπως ο χρόνος δεν θα φθείρει από μόνος του την ενοχή οποιασδήποτε αμαρτίας από τη συνείδηση, έτσι υπάρχουν μερικές αμαρτίες των οποίων οι λεκέδες δεν θα σβήσει από το καλό όνομα, ιδιαίτερα αμαρτίες της έβδομης εντολής. Η αμαρτία του Ρουβήν άφησε ένα ανεξίτηλο σημάδι ατιμίας στην οικογένειά του, μια ατιμία που ήταν πληγή μη θεραπεύσιμη χωρίς ουλή, Παρ. στ΄, 32, 33. Ας μην κάνουμε ποτέ κακό, και τότε δεν χρειαζόμαστε να φοβόμαστε ότι θα μας το πουν. Στη συνέχεια, ο Χένρι στρέφεται στις ένδοξες προβλέψεις για τον Ιούδα. Ένδοξα πράγματα λέγονται εδώ για τον Ιούδα. Η αναφορά των εγκλημάτων των τριών μεγαλύτερων από τους γιους του δεν είχε βγάλει τον ετοιμοθάνατο πατριάρχη από τη διάθεσή του τόσο ώστε να μην έχει έτοιμη ευλογία για τον Ιούδα, στον οποίο ανήκαν οι ευλογίες. Το όνομα του Ιούδα σημαίνει έπαινος, σε υπαινιγμό του οποίου λέει, Εσύ είσαι αυτός τον οποίο οι αδελφοί σου θα επαινέσουν, εδ. 8. Ο Θεός επαινέθηκε για αυτόν (κεφ. κθ΄, 35), επαινέθηκε από αυτόν, και επαινέθηκε εν αυτώ· και επομένως οι αδελφοί του θα τον επαινέσουν. Σημείωση, Εκείνοι που είναι για τον Θεό έπαινος θα είναι ο έπαινος των αδελφών τους. Προφητεύεται ότι, 1. Η φυλή του Ιούδα θα είναι νικηφόρα και επιτυχής στον πόλεμο: Το χέρι σου θα είναι στον λαιμό των εχθρών σου. Αυτό εκπληρώθηκε στον Δαβίδ, Ψαλμ. ιη΄, 40. 2. Θα είναι ανώτερη από τις υπόλοιπες φυλές· όχι μόνο από μόνη της πιο πολυάριθμη και ένδοξη, αλλά έχοντας κυριαρχία πάνω τους: Τα παιδιά του πατέρα σου θα προσκυνήσουν ενώπιόν σου. Ο Ιούδας ήταν ο νομοθέτης, Ψαλμ. ξ΄, 7. Εκείνη η φυλή οδήγησε την εμπροσθοφυλακή στην έρημο, και στην κατάκτηση της Χαναάν, Κριτ. α΄, 2. Τα προνόμια του πρωτοτοκίου που ο Ρουβήν είχε χάσει, η υπεροχή της αξιοπρέπειας και της εξουσίας, μεταδόθηκαν έτσι στον Ιούδα. Παρατηρήστε, 'Οι αδελφοί σου θα προσκυνήσουν ενώπιόν σου, και όμως θα σε επαινέσουν, θεωρώντας τους εαυτούς τους ευτυχείς που έχουν τόσο σοφό και τολμηρό διοικητή.' Σημείωση, Η τιμή και η εξουσία είναι τότε ευλογία για εκείνους που τις έχουν όταν δεν τους φθονούνται και ζηλεύονται, αλλά επαινούνται και επευφημούνται, και υποβάλλονται πρόθυμα. 3. Θα είναι ισχυρή και θαρραλέα φυλή, και έτσι κατάλληλη για διοίκηση και κατάκτηση: Ο Ιούδας είναι σκύμνος λέοντος, εδ. 9. Ο λέων είναι ο βασιλιάς των θηρίων, ο τρόμος του δάσους όταν βρυχάται· όταν αρπάζει τη λεία του, κανείς δεν μπορεί να του αντισταθεί· όταν ανεβαίνει από τη λεία, κανείς δεν τολμά να τον καταδιώξει για να την εκδικηθεί. Με αυτό προλέγεται ότι η φυλή του Ιούδα θα γίνει πολύ φοβερή, και όχι μόνο θα αποκτήσει μεγάλες νίκες, αλλά θα απολαύσει ειρηνικά και ήσυχα ό,τι αποκτήθηκε από εκείνες τις νίκες—ότι θα κάνουν πόλεμο, όχι για χάρη του πολέμου, αλλά για χάρη της ειρήνης. Ο Ιούδας συγκρίνεται, όχι με λέοντα ορθωμένο, πάντα σπαράσσοντα, πάντα μαινόμενο, πάντα περιπλανώμενο· αλλά με λέοντα ξαπλωμένο, απολαμβάνοντα την ικανοποίηση της δύναμης και της επιτυχίας του, χωρίς να δημιουργεί ενόχληση σε άλλους: αυτό είναι να είναι κανείς αληθινά μεγάλος. 4. Θα είναι η βασιλική φυλή, και η φυλή από την οποία θα έρθει ο Μεσσίας ο Άρχων: Το σκήπτρο δεν θα απομακρυνθεί από τον Ιούδα, έως ότου έρθει ο Σηλώ, εδ. 10. Ο Ιακώβ εδώ προβλέπει και προλέγει, (1.) Ότι το σκήπτρο θα έρθει στη φυλή του Ιούδα, που εκπληρώθηκε στον Δαβίδ, στην οικογένεια του οποίου το στέμμα ήταν δεσμευμένο. (2.) Ότι ο Σηλώ θα είναι από αυτή τη φυλή—το σπέρμα του, εκείνο το υποσχεμένο σπέρμα, εν ω η γη θα ευλογηθεί: εκείνος ο ειρηνικός και ευημερών, ή ο Σωτήρας, έτσι άλλοι το μεταφράζουν, θα έρθει από τον Ιούδα. Έτσι ο ετοιμοθάνατος Ιακώβ, από μεγάλη απόσταση, είδε την ημέρα του Χριστού, και ήταν παρηγοριά και στήριξή του στο νεκροκρέβατό του. (3.) Ότι μετά την έλευση του σκήπτρου στη φυλή του Ιούδα θα συνεχιστεί σε εκείνη τη φυλή, τουλάχιστον μια κυβέρνηση δική τους, έως την έλευση του Μεσσία, εν ω, ως βασιλιά της εκκλησίας, και του μεγάλου αρχιερέα, ήταν κατάλληλο να τελειώσουν και η ιεροσύνη και η βασιλεία. Έως την αιχμαλωσία, καθ' όλη την περίοδο από την εποχή του Δαβίδ, το σκήπτρο ήταν στον Ιούδα, και στη συνέχεια οι κυβερνήτες της Ιουδαίας ήταν από εκείνη τη φυλή, ή από τους Λευίτες που προσκολλήθηκαν σε αυτήν (που ήταν ισοδύναμο), έως ότου η Ιουδαία έγινε επαρχία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ακριβώς την εποχή της γέννησης του Σωτήρα μας, και φορολογήθηκε τότε ως μία από τις επαρχίες, Λουκ. β΄, 1. Και την εποχή του θανάτου του οι Ιουδαίοι ομολόγησαν ρητά, Δεν έχουμε βασιλιά παρά μόνο τον Καίσαρα. Εξ αυτού συνάγεται αναμφισβήτητα εναντίον των Ιουδαίων ότι ο Κύριος ημών Ιησούς είναι αυτός που έπρεπε να έρθει, και ότι δεν πρέπει να περιμένουμε άλλον· γιατί ήρθε ακριβώς την καθορισμένη στιγμή. Πολλές εξαιρετικές πένες έχουν απασχοληθεί θαυμάσια καλά στην εξήγηση και την εικονογράφηση αυτής της διάσημης προφητείας του Χριστού. 5. Θα είναι πολύ καρποφόρα φυλή, ιδιαίτερα ότι θα αφθονεί με γάλα για νήπια, και οίνο για να ευφραίνει την καρδιά των ισχυρών ανδρών (εδ. 11, 12)—αμπέλια τόσο κοινά στους φράχτες και τόσο δυνατά ώστε να δένουν τα γαϊδούρια τους σε αυτά, και τόσο καρποφόρα ώστε να φορτώνουν τα γαϊδούρια τους από αυτά—οίνος τόσο άφθονος όσο το νερό, ώστε οι άνδρες εκείνης της φυλής να είναι πολύ υγιείς και ζωηροί, τα μάτια τους ζωηρά και αστραφτερά, τα δόντια τους λευκά. Πολλά από όσα λέγονται εδώ για τον Ιούδα πρέπει να εφαρμοστούν στον Κύριο ημών Ιησού. (1.) Είναι ο άρχων όλων των παιδιών του πατέρα του, και ο κατακτητής όλων των εχθρών του πατέρα του· και αυτός είναι ο έπαινος όλων των αγίων. (2.) Είναι ο λέων της φυλής του Ιούδα, όπως ονομάζεται με αναφορά σε αυτή την προφητεία (Αποκ. ε΄, 5), ο οποίος, αφού λεηλάτησε αρχές και εξουσίες, ανέβηκε νικητής, και ξάπλωσε ώστε κανείς δεν μπορεί να τον ξεσηκώσει, όταν κάθισε στα δεξιά του Πατρός. (3.) Σε αυτόν ανήκει το σκήπτρο· είναι ο νομοθέτης, και σε αυτόν θα είναι η συγκέντρωση του λαού, ως η επιθυμία όλων των εθνών (Αγγ. β΄, 7), ο οποίος, υψωθείς από τη γη, θα ελκύσει όλους τους ανθρώπους προς αυτόν (Ιωάν. ιβ΄, 32), και εν ω τα τέκνα του Θεού που είναι διεσπαρμένα θα συναντηθούν ως το κέντρο της ενότητάς τους, Ιωάν. ια΄, 52. (4.) Εν αυτώ υπάρχει αφθονία όλων εκείνων που είναι θρεπτικά και αναζωογονητικά για την ψυχή, και που διατηρούν και ευφραίνουν τη θεία ζωή εν αυτή· εν αυτώ μπορούμε να έχουμε οίνο και γάλα, τα πλούτη της φυλής του Ιούδα, χωρίς χρήματα και χωρίς τιμή, Ησ. νε΄, 1.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι σταματά για να τονίσει την ξαφνική κραυγή πίστης του Ιακώβ. Έτσι προχωρούσε ο Ιακώβ με τον λόγο του· αλλά τώρα, σχεδόν εξαντλημένος από το να μιλά, και έτοιμος να λιποθυμήσει και να πεθάνει, ανακουφίζεται με εκείνα τα λόγια που έρχονται ως παρένθεση (εδ. 18), Περίμενα τη σωτηρία σου, Κύριε! ως εκείνοι που λιποθυμούν βοηθούνται παίρνοντας μια κουταλιά από ένα τονωτικό, ή μυρίζοντας ένα μπουκάλι πνεύματα· ή, αν πρέπει να διακόψει εδώ, και η αναπνοή του δεν θα τον υπηρετήσει να ολοκληρώσει ό,τι σκόπευε, με αυτά τα λόγια χύνει την ψυχή του στον κόλπο του Θεού του, και ακόμη και την αναπνέει έξω. Σημείωση, Οι ευσεβείς εκφωνήσεις μιας θερμής και ζωηρής λατρείας, αν και μερικές φορές μπορεί να είναι ασύνδετες, δεν πρέπει επομένως να επικρίνονται ως άσχετες· αυτό που μπορεί να ειπωθεί με στοργή δεν έρχεται μεθοδικά. Δεν είναι παραλογισμός, όταν μιλάμε σε ανθρώπους, να υψώνουμε τις καρδιές μας στον Θεό. Η σωτηρία που περίμενε ήταν ο Χριστός, το υποσχεμένο σπέρμα, για το οποίο είχε μιλήσει, εδ. 10. Τώρα που επρόκειτο να συναχθεί στον λαό του, αναπνέει προς αυτόν στον οποίο θα είναι η συγκέντρωση του λαού. Η σωτηρία που περίμενε ήταν επίσης ο ουρανός, η καλύτερη χώρα, την οποία δήλωσε σαφώς ότι ζητούσε (Εβρ. ια΄, 13, 14), και συνέχιζε να ζητά, τώρα που ήταν στην Αίγυπτο. Τώρα που πρόκειται να απολαύσει τη σωτηρία παρηγορείται με αυτό, ότι είχε περιμένει τη σωτηρία. Σημείωση, Είναι ο χαρακτήρας ενός ζωντανού αγίου ότι περιμένει τη σωτηρία του Κυρίου. Ο Χριστός, ως ο δρόμος μας προς τον ουρανό, πρέπει να αναμένεται· και ο ουρανός, ως η ανάπαυσή μας εν Χριστώ, πρέπει να αναμένεται. Πάλι, Είναι η παρηγοριά ενός ετοιμοθάνατου αγίου έτσι να έχει περιμένει τη σωτηρία του Κυρίου· γιατί τότε θα έχει αυτό που περίμενε: αυτό που περίμενε πολύ καιρό θα έρθει. Ο Χένρι κλείνει τις φυλετικές ευλογίες ξεδιπλώνοντας το μερίδιο του Ιωσήφ. Ι. Η ευλογία του Ιωσήφ, που είναι πολύ μεγάλη και πλήρης. Συγκρίνεται (εδ. 22) με εύκαρπο κλάδο, ή νεαρό δέντρο· γιατί ο Θεός τον είχε κάνει εύκαρπο στη γη της θλίψης του· το ομολόγησε, κεφ. μα΄, 52. Οι δύο γιοι του ήταν ως κλάδοι αμπέλου, ή άλλου απλωμένου φυτού, που έτρεχαν πάνω από τον τοίχο. Σημείωση, Ο Θεός μπορεί να κάνει εύκαρπους, μεγάλες παρηγοριές για τον εαυτό τους και για άλλους, εκείνους που θεωρούνταν ξηροί και μαραμένοι. Περισσότερα καταγράφονται στην ιστορία σχετικά με τον Ιωσήφ παρά σχετικά με οποιονδήποτε άλλον από τους γιους του Ιακώβ· και επομένως ό,τι λέει ο Ιακώβ γι' αυτόν είναι ιστορικό καθώς και προφητικό. Παρατηρήστε,
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σας έχετε δει τις μακροπρόθεσμες συνέπειες επιλογών που έγιναν δεκαετίες νωρίτερα; Πώς θα μπορούσατε να καλλιεργήσετε το είδος της σταθερής πίστης που επέδειξε ο Ιακώβ όταν η δύναμη απέτυχε; Με ποιους τρόπους μπορείτε να μιλήσετε λόγια ευλογίας πάνω στην επόμενη γενιά που να τους δείχνουν στον Χριστό;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ελεήμων Πατέρα, σε ευχαριστούμε για τη πιστή μαρτυρία ετοιμοθάνατων αγίων όπως ο Ιακώβ των οποίων τα λόγια ακόμη μας διδάσκουν. Δώσε μας τη χάρη να δεχθούμε τόσο τη διόρθωση όσο και την ευλογία με ταπεινοφροσύνη. Ενίσχυσε τις οικογένειές μας να περπατούν εν τω φόβω του Κυρίου ώστε οι μελλοντικές γενιές να κληρονομήσουν όχι μόνο επίγεια μερίδια αλλά τις αιώνιες υποσχέσεις που εκπληρώθηκαν εν Ιησού. Βοήθησέ μας να περιμένουμε τη σωτηρία Σου με υπομονετική ελπίδα έως ότου κι εμείς συναχθούμε στον λαό μας. Αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →