Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Εβραίους
Προς Εβραίους 5 — με το Καθολικό Σχόλιο του Χέιντοκ
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα εισερχόμαστε στα ιερά βάθη της προς Εβραίους επιστολής κεφάλαιο πέμπτο μέσω του σχολίου της καθολικής οικογενειακής βίβλου του Χέιντοκ ενός θησαυρού που συγκεντρώνει τις φωνές των πατέρων της εκκλησίας για να ξεδιπλώσει το μυστήριο της αιώνιας ιερωσύνης του Χριστού αυτός ο σεβάσμιος οδηγός μας προσκαλεί να συλλογιστούμε πώς ο υιός του θεού κλήθηκε από τον πατέρα να προσφέρει θυσία για τη σωτηρία μας καθώς ακούμε είθε το πνεύμα να ανοίξει τις καρδιές μας για να δεχθούμε τον ζωντανό λόγο που μεταμορφώνει τον φόβο σε ευλάβεια και την αδυναμία σε δύναμη η προσεκτική συλλογή του Χέιντοκ μας υπενθυμίζει ότι κάθε στίχος φέρει το βάρος της αποστολικής παραδόσεως και της θείας αλήθειας.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας διαβάσουμε τώρα το πέμπτο κεφάλαιο της Προς Εβραίους αργά και προσευχητικά. Αφήστε τα λόγια του ιερού κειμένου να εγκατασταθούν μέσα σας σαν σπόρος σε γόνιμο έδαφος. Προσέξτε τον ήπιο ρυθμό του αποσπάσματος καθώς μεταβαίνει από την αρχαία ιερωσύνη στην μοναδική κλήση του Χριστού. Αναπνεύστε βαθιά ανάμεσα στους στίχους και αφήστε το Άγιο Πνεύμα να τονίσει αυτό που η ψυχή σας χρειάζεται περισσότερο να ακούσει σήμερα.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χέιγντοκ ανοίγει το σχόλιο παρουσιάζοντας το γενικό αξίωμα των ιερέων.
Σχόλιο της Καθολικής Βίβλου Χέιγντοκ Κάθε αρχιερέας. Ομιλεί πρώτα για το αξίωμα των ιερέων γενικά, προτού ομιλήσει για την ιερωσύνη του Χριστού. Ένας ιερέας εκλέγεται και προτιμάται έναντι άλλων ανθρώπων, ως κατάλληλος για τη θεία διακονία, για να προσφέρει δώρα, προσφορές, θυσίες, προκειμένου να λάβει συγχώρεση για τις δικές του αμαρτίες και εκείνες του λαού, ο οποίος, από την πείρα που έχει για τις δικές του αδυναμίες, μπορεί να συμπαθήσει άλλους που αμαρτάνουν λόγω αδυναμίας ή άγνοιας, κάθε ιερέας (εκτός από τον Σωτήρα μας Χριστό) όντας αμαρτωλός. Ούτε πρέπει να αναλάβει ο ίδιος βιαστικά και απερίσκεπτα, για κοσμικά κίνητρα, αυτή τη ιερή διακονία, φοβερή (λέει ο Άγιος Γρηγόριος) ακόμη και για τους ώμους των Αγγέλων· πρέπει να συμβουλευθεί τον Θεό με προσευχή, να ακολουθήσει τη συμβουλή των πνευματικών του οδηγών και ευσεβών γονέων· με αυτά τα μέσα να γνωρίσει αν έχει κλήση από τον Θεό σε αυτή τη διακονία, όπως ο Ααρών. (Ουίθαμ) — Ο ιερέας και ποιμένας δεν πρέπει ποτέ να λησμονεί ότι είναι άνθρωπος και αμαρτωλός· ότι τιμάται με αυτή τη θεία διακονία, για να προσφέρει θυσία τόσο για τις δικές του αμαρτίες όσο και για τις αμαρτίες των πιστών· ότι η προσευχή πρέπει να είναι η απόλαυσή του, το θυσιαστήριο το κέντρο του, και η θυσία του σώματος και του αίματος του Χριστού η υπέρτατη ευτυχία του. «Αυτή η θυσία της Ευχαριστίας», λέει ο Άγιος Αυγουστίνος, «διαδέχθηκε όλα τα αρχαία θύματα που θυσιάζονταν παλαιά, για να σημάνουν τη μελλοντική θυσία.» (lib. 10. chap. xx. de Civit. Dei.) Όσον αφορά τη λέξη λειτουργία, ήταν σε χρήση για να σημάνει αυτή τη ιερή θυσία του θυσιαστηρίου πριν από δεκατρία και πλέον αιώνες. Βλέπε τη δεύτερη Σύνοδο της Καρχηδόνας, κανόνα 3.· τον Άγιο Ιερώνυμο επί των Παροιμιών, κεφ. ια΄· τον Άγιο Αμβρόσιο, lib. 2. ep. 14. Missa facere cœpi· Άρχισα να τελώ λειτουργία. Εισήχθη σε αυτή τη χώρα [Μεγάλη Βρετανία] μαζί με τον ίδιο τον Χριστιανισμό. Βλέπε την ιστορία του Αιδ. Βήδη, κεφ. κζ΄. & β. 4. κεφ. ιδ΄.Σχετικά με τη θεία κλήση του Χριστού, το σχόλιο σημειώνει:
Ούτω και ο Χριστός, ως άνθρωπος, δεν εδόξασε ο ίδιος τον εαυτό του, αναλαμβάνοντας αυτή την αξιοπρέπεια του αρχιερέα, αλλά του εδόθη από τα θεία διατάγματα του αιωνίου Πατρός του, ο οποίος είπε προς αυτόν: Συ είσαι ο Υιός μου, και συ είσαι ιερέας εις τον αιώνα, κ.λπ. (Ουίθαμ)Ο Χέιγντοκ εξετάζει έπειτα τις προσευχές του Χριστού που προσφέρθηκαν στις ημέρες της σαρκός αυτού.
Όστις εν ταις ημέραις της σαρκός αυτού, της θνητής και πασχούσης καταστάσεως αυτού, ακόμη και με ισχυρά και θερμή κραυγή, και δάκρυα, προσφέρων ως άνθρωπος, προσευχάς και ικεσίας προς αυτόν, προς τον Θεόν, ο οποίος ηδύνατο να σώσει αυτόν από του θανάτου· δηλαδή, εν τω κήπω της Γεθσημανή, και επί του σταυρού, όμως με τέλεια παραίτηση και συμμόρφωση του ανθρωπίνου θελήματος αυτού προς το θείο θέλημα, εισηκούσθη διά την ευλάβειαν αυτού.[1] Αφήνω αυτή τη μετάφραση, η οποία είναι εν τη Ρημική Διαθήκη, πολύ κυριολεκτική από τη Λατινική Βουλγάτα, και η οποία δεν δύναται να λεχθεί ότι είναι καθ’ οιονδήποτε τρόπο ασυμβίβαστη προς το ελληνικό κείμενο. Ως προς την έννοια, υπάρχουν δύο ερμηνείες στους καλυτέρους ερμηνευτάς. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και πολλοί άλλοι εννοούν, ότι εισηκούσθη ως προς πάσαν προσευχήν την οποίαν εποίησε απολύτως, και όχι μόνον υπό όρους, (ως όταν προσηύχετο να παρέλθει από αυτού το ποτήριον των παθημάτων αυτού) και εισηκούσθη διά την ευλάβειαν εκείνη, την ευλαβή εκτίμηση, και δικαίαν θεώρησιν την οποίαν ο αιώνιος Πατήρ είχε προς αυτόν, ο οποίος ήτο ο αληθής Υιός αυτού. Αυτή η ερμηνεία συμφωνεί καλύτερον με το ελληνικό κείμενο, εν τω οποίω παραλείπεται η λέξις αυτού. Άλλοι διά της ευλαβείας αυτού, εννοούν ότι εισηκούσθη ένεκα εκείνου του ευλαβούς φόβου, της σεβαστής υποταγής και ευσεβείας, την οποίαν πάντοτε είχε προς τον αιώνιον Πατέρα αυτού. Και εάν ερωτηθεί εις τι ο Χριστός δεν εισηκούσθη, και εις τι εισηκούσθη: δεν εισηκούσθη όταν είπεν, ας παρέλθει από εμού το ποτήριον τούτο των παθημάτων, ή ο θάνατος ούτος, διότι δεν ήτο αυτό το οποίον εζήτει και προσηύχετο με απόλυτον επιθυμίαν, αλλά μόνον δι’ αυτού εξέφραζε τον φυσικόν φόβον τον οποίον, ως άνθρωπος, είχε προς τον θάνατον, και επομένως ευθύς προσέθεσε, πλην ουχί το θέλημά μου αλλά το σον ας γίνη, εκφράζων ό,τι εγνώριζεν ότι είναι το θείο θέλημα. Και διά να δείξει τούτο, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος επί των λόγων τούτων, φέρει όλας εκείνας τας ρήσεις δι’ ων ο Σωτήρ, ο Χριστός, είχε διακηρύξει ότι έχει εξουσίαν να καταθέσει την ζωήν αυτού, και εξουσίαν να λάβει αυτήν πάλιν· ότι ουδείς λαμβάνει αυτήν από αυτού, αλλά ότι αυτός κατέθεσεν αυτήν αφ’ εαυτού. Βλέπε Ιωάν. ι΄. 18. και Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ομιλ. ζ΄. σελ. 475. Αλλά ο Χριστός εισηκούσθη εις πάντα όσα προσηύχετο με απόλυτον θέλημα, κατά το ό,τι είπεν προς τον Πατέρα αυτού, Γνωρίζω ότι πάντοτε με ακούεις. (Ιωάν. ια΄. 42.) Εισηκούσθη ως προς πάντα όσα εζήτησε με απόλυτον θέλημα, είτε δι’ εαυτόν είτε διά την Εκκλησίαν αυτού. (Ουίθαμ) — Πόσον εξαίρετες διαθέσεις αυτές του Ιησού Χριστού εν τη θυσία αυτού, τας οποίας μανθάνομεν από τους αποστόλους αυτού. Πόσον αληθώς άξια είναι τα δάκρυα ταύτα και της αγάπης ημών και της προσκυνήσεως ημών! Εντεύθεν φαίνεται, ότι ο Ιησούς Χριστός εν τη προσευχή αυτού και εν τω κήπω και επί του σταυρού έχυσε δάκρυα, μολονότι οι ευαγγελισταί σιωπώσιν επί του σημείου τούτου. (Μενοχίους)
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χέιντοκ συνδέει με τη θυσία του Μελχισεδέκ.
Εβρ ε΄, ϛ΄ ίσως απορεί γιατί ο άγιος Παύλος δεν επεκτείνεται περισσότερο στην επιστολή αυτή στη θυσία της ευχαριστίας· αλλά έως ότου οι Εβραίοι κατανοήσουν τη θυσία του αίματος επί του σταυρού, δεν θα μπορούσαν να υποτεθεί ότι κατανοούν την αναίμακτη θυσία του θυσιαστηρίου. Οι άγιοι πατέρες παρατηρούν ότι η θυσία του Μελχισεδέκ, (Γένεσις ιδ΄, ιη΄) προσφερθείσα εν άρτω και οίνω, προεικόνιζε την αναίμακτη θυσία προσφερθείσα υπό του Ιησού Χριστού κατά το τελευταίον δείπνον αυτού. Βλέπε Κλήμην τον Αλεξανδρέα, βιβλ. δ΄ Στρωματ. κεφ. η΄· άγιον Κυπριανόν, βιβλ. β΄ επιστ. γ΄ προς Καικίλιον· Ευσέβιον τον Καισαρέα, βιβλ. ε΄ Αποδ. Ευαγγ. κεφ. γ΄· άγιον Ιερώνυμον, προς Μαρκέλλαν· άγιον Αυγουστίνον, επιστ. Ϟε΄ προς Ιννοκέντιον πάπαν· άγιον Αμβρόσιον· άγιον Επιφάνιον· άγιον Ιωάννην τον Χρυσόστομον· κ.τ.λ. παρά Βελλαρμίνῳ, βιβλ. α΄ περί λειτουργίας κεφ. ϛ΄. Εκ τούτου έπεται ότι η αγία ευχαριστία είναι αληθώς και κυρίως θυσία καθώς και μυστήριον, καθώς το πασχάλιον αρνίον ή πάσχα του παλαιού νόμου ήτο και μυστήριον και θυσία. Διότι είτε ο σωτήρ ημών προσέφερεν θυσίαν κατά το τελευταίον δείπνον υπό τα είδη του άρτου και του οίνου, είτε δεν δύναται να ονομασθή ιερεύς εις τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδέκ. Διότι αι διάφοροι τάξεις των ιερέων διακρίνονται κυρίως διά της θυσίας αυτών· (βλέπε εδ. α΄) και εάν υποτεθή ότι ο σωτήρ ημών προσέφερεν μόνον αιματηράν θυσίαν, θα εκαλείτο μετ’ ορθότητος μάλλον ιερεύς κατά την τάξιν Ααρών, και ουχί Μελχισεδέκ. Βλέπε άγιον Αυγουστίνον, βιβλ. ιϚ΄ περί Πόλεως Θεού κεφ. κβ΄.Το σχόλιο καταλήγει αντανακλώντας στην τελείωση εν αρεταίς.
Και τελειωθείς, ή τελειοποιηθείς ως άνθρωπος εν πάσαις ταις αρεταίς, και συγχρόνως αληθής Θεός διά της θείας αυτού υποστάσεως, κατέστη ο αίτιος της σωτηρίας εις πάντας εκείνους οίτινες και πιστεύουσιν εις αυτόν και υπακούουσιν αυτώ. (Ουίθαμ)
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς η κλήση του Πατέρα προς τον Χριστό αντηχεί στη δική σας ζωή σήμερα; Με ποιους τρόπους μπορεί η ευλάβεια να βαθύνει την προσευχή σας όταν προκύπτει φόβος; Πού σας καλεί το Πνεύμα σε μεγαλύτερη υπακοή μέσω του παραδείγματος της ιερωσύνης του Χριστού;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Αἰώνιε Πάτερ, χάρισέ μας τὴ χάρη νὰ πλησιάζουμε τὸν Υἱό σου μὲ τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν ὑποταγὴ ποὺ ἔδειξε ὡς ὁ αἰώνιος Ἀρχιερέας μας, προσφέροντας προσευχὲς μὲ ἐμπιστοσύνη ἐν μέσω παθημάτων καὶ μαθαίνοντας ὑπακοὴ στὸ θέλημά σου. Ἕνωσέ μας μὲ τὴν τέλεια θυσία του, γιὰ νὰ ζήσουμε ὡς ἅγιος λαὸς σύμφωνος μὲ τὴν ὑπακοή του καὶ νὰ ὁδηγηθοῦμε στὴ σωτηρία. Διὰ πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, διαμόρφωσε τὶς καρδιές μας ἀκόμη βαθύτερα σὲ αὐτὸ τὸ μυστήριο.
Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →