← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Σαμουήλ

Β' Σαμουήλ 1-2 — Eterniseed (ευαγγελικός Προτεστάντης)

Β' Σαμουήλ 1-2Eterniseed Original — Φωνή Προτεσταντική Ευαγγελική22 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Όταν η μακρά περίοδος αναμονής τελικά δίνει τη θέση της, η καρδιά που έμαθε να εμπιστεύεται τον Θεό στα κρυφά χρόνια συναντά την είδηση που αλλάζει τα πάντα. Η Β' Σαμουήλ ανοίγει αμέσως μετά τον θάνατο του Σαούλ στο πεδίο της μάχης, και βρίσκουμε τον Δαβίδ ακόμη στη Σικλάγ, αγνοώντας ότι ο θρόνος που αρνήθηκε να αρπάξει είναι τώρα κενός. Ο άνθρωπος κατά την καρδιά του Θεού δεν προχωρεί βιαστικά· αντίθετα δέχεται την αναφορά με δάκρυα. Σε αυτά τα κεφάλαια παρακολουθούμε τον μελλοντικό βασιλιά να πενθεί αυτόν που τον κυνηγούσε, να τιμά τον φίλο που τον αγάπησε και να αρνείται να γιορτάσει την καταστροφή άλλου. Η ιστορία μας προσκαλεί να δούμε πώς ο Ιησούς ο Ίδιος αργότερα έκλαψε για την Ιερουσαλήμ και αγάπησε τους εχθρούς Του, δείχνοντάς μας ότι η αληθινή βασιλεία αρχίζει με μια συντετριμμένη καρδιά πριν φτάσει ποτέ σε στέμμα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο στη Β' Σαμουήλ 1–2 και παρατηρήστε πώς αντιδρά ο Δαβίδ όταν ο Αμαληκίτης φέρνει την είδηση για τους θανάτους του Σαούλ και του Ιωνάθαν. Προσέξτε τον τρόπο με τον οποίο η θλίψη, η δικαιοσύνη και η υπομονετική εμπιστοσύνη εμφανίζονται στον ίδιο άνθρωπο. Δώστε προσοχή στον θρήνο που γράφει ο Δαβίδ και στα ήσυχα βήματα που κάνει στο κεφάλαιο 2 όταν τελικά χρίζεται στη Χεβρών. Ζητήστε από τον Κύριο να σας δείξει τι αποκαλύπτουν αυτές οι στιγμές για την καρδιά που διαμορφώνει στον λαό Του.
Μελετήστε

Μελέτη

Η αφήγηση ξεκινά με έναν Αμαληκίτη αγγελιαφόρο που περιμένει ανταμοιβή ισχυριζόμενος ότι τελείωσε τη ζωή του Σαούλ. Η πρώτη αντίδραση του Δαβίδ δεν είναι ανακούφιση ή θρίαμβος αλλά το σκίσιμο των ρούχων και μια ημέρα νηστείας. Πενθεί τον Σαούλ ως τον χρισμένο του Κυρίου και τον Ιωνάθαν ως τον φίλο του οποίου η αγάπη ήταν καλύτερη από τη ζωή. Ακόμη και ο εχθρός που κάποτε προσπάθησε να τον καταστρέψει λαμβάνει την αξιοπρέπεια της γνήσιας θλίψης. Ο Δαβίδ στρέφεται έπειτα στον αγγελιαφόρο. Επειδή ο άνθρωπος ομολόγησε ότι χτύπησε τον βασιλιά, ο Δαβίδ τον θεωρεί υπεύθυνο· αυτός που σήκωσε το χέρι του εναντίον του χρισμένου του Κυρίου δεν μπορεί να ζήσει. Η δικαιοσύνη εκτελείται χωρίς προσωπική εκδίκηση, απλώς επειδή ο θρόνος ανήκει μόνο στον Θεό. Ο θρήνος του Δαβίδ στο κεφάλαιο 1 γίνεται δημόσιο τραγούδι που διδάσκεται στον Ιούδα, διατηρώντας τη μνήμη του θάρρους του Σαούλ και της πίστης του Ιωνάθαν ενώ αρνείται να μιλήσει άσχημα για τους πεσόντες. Στο κεφάλαιο 2 ο ίδιος άνθρωπος που έκλαψε τώρα κινείται σύμφωνα με την κατεύθυνση του Θεού προς τη Χεβρών, όπου οι άνδρες του Ιούδα τον χρίζουν βασιλιά. Ωστόσο το κεφάλαιο δεν τελειώνει με εύκολη νίκη. Ο Αβενήρ εγκαθιστά τον Ιεβοσθέ και εμφανίζονται οι πρώτες συγκρούσεις μεταξύ των οίκων. Η αυτοσυγκράτηση του Δαβίδ είναι και πάλι ορατή όταν αρνείται να εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημα μετά τη συμπλοκή στη Γαβαών. Σε όλη τη διάρκεια και των δύο κεφαλαίων βλέπουμε έναν άνθρωπο που έμαθε ότι η βασιλεία έρχεται στον καιρό του Θεού και πρέπει να λαμβάνεται με καθαρά χέρια. Το πρότυπο δείχνει προς τα εμπρός στον Ιησού, ο οποίος επίσης αρνήθηκε να αρπάξει την εξουσία, πένθησε αυτούς που Τον απέρριψαν και περίμενε τον Πατέρα να Τον υψώσει. Τα δάκρυα και τα μετρημένα βήματα του Δαβίδ γίνονται μια πρώιμη εικόνα του μεγαλύτερου Βασιλιά του οποίου ο θρόνος θα εδραιωνόταν όχι με ταχεία κατάκτηση αλλά μέσω υπομονετικής υπακοής και θυσιαστικής αγάπης.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Αυτά τα κεφάλαια βρίσκονται ανάμεσα στα μακρά χρόνια της φυγής του Δαβίδ και στα χρόνια της βασιλείας του, υπενθυμίζοντάς μας ότι ο δρόμος προς την επαγγελία περνά συχνά μέσα από γνήσια θλίψη. Το ίδιο Πνεύμα που αργότερα ενέπνευσε τον Παύλο να γράψει 'κλαίετε με εκείνους που κλαίνε' διαμόρφωνε ήδη αυτή την τρυφερότητα στον Δαβίδ. Ακούμε επίσης απόηχους των λόγων του Ιησού για την αγάπη προς τους εχθρούς και την αφήγηση της κρίσης στα χέρια του Θεού. Η άρνηση του Δαβίδ να χαρεί για τον θάνατο του Σαούλ προλαμβάνει τον σταυρό, όπου ο αληθινός Βασιλιάς πεθαίνει για εκείνους που Τον αντιτάχθηκαν. Στην ευρύτερη ιστορία της Γραφής, η χρίση στη Χεβρών προτυπώνει τη μεγαλύτερη χρίση του αναστημένου Χριστού, ο οποίος συγκεντρώνει έναν λαό όχι με βία αλλά με το Πνεύμα. Ο θρήνος που διδάσκει ο Δαβίδ στον Ιούδα γίνεται μέρος του ίδιου βιβλίου τραγουδιών που θα περιλαμβάνει μια μέρα τους ψαλμούς του πάσχοντος και υψωμένου Μεσσία.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σας αυτή τη στιγμή σας προσκαλεί ο Κύριος να πενθήσετε αντί να γιορτάσετε την πτώση κάποιου; Πώς θα μπορούσατε να ασκήσετε την ίδια υπομονετική εμπιστοσύνη που έδειξε ο Δαβίδ ενώ περίμενε τον καιρό του Θεού αντί να αρπάξετε αυτό που μοιάζει με ανοιχτή πόρτα; Σε ποια σχέση σας ζητά ο Ιησούς να επεκτείνετε τιμή ακόμη και όταν το άλλο πρόσωπο σας έχει προκαλέσει πόνο;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε Ιησού, Σε ευχαριστούμε που μας δείχνεις έναν βασιλιά που κλαίει πριν βασιλέψει. Δίδαξε τις καρδιές μας να πενθούν ό,τι σε πενθεί και να αφήνουμε κάθε έκβαση στα χέρια Σου. Φύλαξέ μας από τη γρήγορη ορμή προς το πλεονέκτημα που θα λέρωνε τη μαρτυρία μας. Διαμόρφωσε μέσα μας την ήσυχη εμπιστοσύνη που περιμένει τη χρίση Σου αντί να αρπάζει για τον εαυτό της. Ας διαμορφώσει η αγάπη που μας έδειξες στον σταυρό τον τρόπο με τον οποίο φερόμαστε ακόμη και σε εκείνους που μας αντιτάσσονται. Το ζητούμε στο όνομά Σου, αμήν.

Eterniseed Original — Φωνή Προτεσταντική Ευαγγελική · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.