← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 131-132 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ψαλμοί 131-132Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα
Με την ήσυχη δύναμη της ταπεινής εμπιστοσύνης, ο Ιωάννης Καλβίνος μας καθοδηγεί στους Ψαλμούς 131 και 132, αποκαλύπτοντας πώς μια σταθερή καρδιά ενώπιον του Θεού διαμορφώνει τόσο την προσωπική λατρεία όσο και τη ζωή ολόκληρης της Εκκλησίας. Αυτοί οι ψαλμοί μετακινούνται από την ήσυχη άρνηση της φιλοδοξίας του Δαβίδ στον ένθερμο όρκο του για τον τόπο κατοικίας του Θεού, δείχνοντας ότι η αληθινή ηγεσία και λατρεία πηγάζουν από την υπομονετική εξάρτηση από τον Κύριο. Η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου μας προσκαλεί να εξετάσουμε τις δικές μας επιθυμίες και να αναπαυθούμε εκεί όπου ο Θεός μας έχει τοποθετήσει. Καθώς ακούμε, ας καλλιεργήσει το Πνεύμα μέσα μας την ίδια απλότητα και ζήλο που χαρακτήριζαν τον ψαλμωδό, φέρνοντάς μας πιο κοντά σε Εκείνον που επιλέγει να κατοικήσει με τον λαό του.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε λίγες ανεβίαστες στιγμές για να διαβάσετε τους Ψαλμούς 131 και 132 δυνατά ή σιωπηλά. Προσέξτε την ήπια αυτοσυγκράτηση του πρώτου ψαλμού και τον ειλικρινή πόθο του δεύτερου. Αφήστε τα λόγια να εγκατασταθούν· επιτρέψτε στο Πνεύμα να τονίσει φράσεις που μιλούν στην παρούσα περίοδο εμπιστοσύνης ή επιθυμίας σας. Όταν τελειώσετε, επιστρέψτε εδώ έτοιμοι να μελετήσετε με τη διορατικότητα του Καλβίνου.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά εξετάζοντας την διαβεβαίωση του Δαβίδ για μια ταπεινή καρδιά. 1. Ω Ιεχωβά! Η καρδιά μου δεν έχει υψωθεί Ο Δαβίδ είχε γίνει κεφαλή πάνω στον λαό του Θεού, και για να αποδείξει ότι ήταν ο νόμιμος άρχοντάς τους, δικαιωμένος να λάβει την υπακοή των πιστών, επιθυμεί να δείξει ότι δεν είχε επηρεαστεί, σε οτιδήποτε είχε επιχειρήσει, από φιλοδοξία ή υπερηφάνεια, αλλά είχε υποταχθεί με ήσυχο και ταπεινό πνεύμα στη θεία διάθεση. Σε αυτό μας διδάσκει ένα πολύ χρήσιμο μάθημα, και ένα με το οποίο πρέπει να κυβερνόμαστε στη ζωή -- να είμαστε ικανοποιημένοι με τον κλήρο που ο Θεός έχει σημειώσει για εμάς, να εξετάζουμε σε τι μας καλεί, και να μην στοχεύουμε στο να διαμορφώνουμε τον δικό μας κλήρο, να είμαστε μετριοπαθείς στις επιθυμίες μας, να αποφεύγουμε να εμπλεκόμαστε σε βιαστικές επιχειρήσεις, και να περιοριζόμαστε πρόθυμα μέσα στη δική μας σφαίρα, αντί να επιχειρούμε μεγάλα πράγματα. Αρνείται ότι η καρδιά του είχε υψωθεί, γιατί αυτό είναι η αληθινή αιτία κάθε αδικαιολόγητης βιασύνης και αυθάδειας στη συμπεριφορά. Δεν είναι η υπερηφάνεια που οδηγεί τους ανθρώπους, υπό την παρότρυνση των παθών τους, να τολμούν τέτοιες αυθάδεις πτήσεις, να σπεύδουν απερίσκεπτα στην πορεία τους, και να ρίχνουν όλο τον κόσμο σε σύγχυση; Αν αυτό το ύψος του πνεύματος ελεγχόταν, το αποτέλεσμα θα ήταν, ότι όλοι οι άνθρωποι θα μελετούσαν μετριοπάθεια στη συμπεριφορά. Τα μάτια του δεν είχαν υψωθεί· δεν υπήρχαν συμπτώματα υπερηφάνειας στις όψεις ή τις χειρονομίες του, όπως αλλού (Ψαλμός 18:28) βρίσκουμε καταδικασμένες τις υπερήφανες όψεις. Κάτι περισσότερο από αυτό, όμως, μπορεί να εννοείται: Ότι ενώ έθεσε περιορισμό στις αναδύσεις της φιλοδοξίας στην καρδιά του, ήταν προσεκτικός ώστε τα μάτια του να μην προσφέρουν τη βοήθειά τους στην καρδιά σε οποιεσδήποτε άπληστες επιδιώξεις μεγαλείου. Όλες οι αισθήσεις, εν συντομία, καθώς και η καρδιά του, υποτάχθηκαν στους περιορισμούς της ταπεινότητας. Αρνούμενος ότι περπάτησε σε, ή ήταν εξοικειωμένος με, μεγάλα πράγματα, πρέπει να υποτεθεί ότι αναφέρεται στη διάθεση ή την ιδιοσυγκρασία της ψυχής του. Γιατί, να κατέχει όπως κατείχε το αξίωμα του Προφήτη, να είναι επενδεδυμένος με βασιλική αξιοπρέπεια, μάλιστα, να κάθεται στον ιερό θρόνο του μονογενούς Υιού του Θεού, για να μην μιλήσουμε για άλλες διακρίσεις με τις οποίες τιμήθηκε πάνω από τη γενικότητα των ανθρώπων, ήταν μεγάλα πράγματα. Αλλά η έκφραση ήταν εφαρμόσιμη, στο βαθμό που περιοριζόταν αυστηρά στον ένα στόχο του να είναι χρήσιμος στον Θεό και στην Εκκλησία. Αν κάποιος ακόμα είναι διατεθειμένος να δώσει υπερβολική έμφαση στη λέξη που χρησιμοποιείται εδώ, θα παρατηρούσα ότι οι λέξεις από ή πάνω μου, στο τέλος του στίχου, πρέπει να θεωρηθούν συνδεδεμένες με ό,τι λέει εδώ ο Δαβίδ για μεγάλα πράγματα, καθώς και για τα πράγματα που είναι κλειστά, ή κρυμμένα, ώστε να μπορούμε να διαβάσουμε Δεν περπάτησα σε μεγάλα πράγματα που είναι πάνω μου. Το ερώτημα, επομένως, δεν ήταν αν ο κλήρος του Δαβίδ ήταν μέτριος ή υψηλός· αρκεί ότι ήταν προσεκτικός να μην υπερβεί τα κατάλληλα όρια της κλήσης του. Δεν θεωρούσε τον εαυτό του ελεύθερο να κάνει ένα βήμα εκτός αν καλούνταν σε αυτό από τον Θεό. Ο Καλβίνος στη συνέχεια χρησιμοποιεί την εικόνα ενός απογαλακτισμένου παιδιού για να απεικονίσει την ικανοποίηση. 2. Αν δεν έχω θέσει, κ.λπ. Εδώ χρησιμοποιεί μια εικόνα που εξηγεί κατάλληλα ό,τι εννοούσε, και παρομοιάζει τον εαυτό του με ένα απογαλακτισμένο παιδί· με το οποίο εννοείται, ότι απέβαλε όλες τις ανησυχίες που ταράζουν τον φιλόδοξο άνθρωπο, και ήταν πρόθυμος να ικανοποιείται με μικρά πράγματα. Αυτή η διαβεβαίωση, την οποία κάποιοι μπορεί να είναι διατεθειμένοι να αμφισβητήσουν, την κάνει με όρκο, εκφρασμένο με εκείνη την ιδιαίτερη μορφή για την οποία έχω πάρει γνώση αλλού, στην οποία η κατάρα δεν προβάλλεται άμεσα, αλλά αφήνεται να εννοηθεί, για να μας διδάξει προσοχή στη χρήση του ονόματος του Θεού. [124] Όσον αφορά τις λέξεις, να θέσει την ψυχή του σαν παιδί, είναι σαν να είχε πει, ότι θα την διαμόρφωνε σε τέτοια ομοιότητα. Και αυτό με σκοπό, όπως δηλώνει, να συνθέσει τον εαυτό του σε σιωπή. Γιατί το dvmmty domaintee, σχηματίζεται από το dvm dum, και έχει την ενεργητική έννοια της μείωσης σε σιωπή. Η ησυχία της ψυχής στην οποία αναφέρεται είναι αντίθετη με εκείνες τις ταραχώδεις επιθυμίες με τις οποίες πολλοί προκαλούν ανησυχία στον εαυτό τους, και είναι τα μέσα ρίψης του κόσμου σε αναταραχή. Η εικόνα της παιδικότητας χρησιμοποιείται αλλού με άλλη έννοια, για να μεταφέρει επίπληξη. (Ησαΐας 28:9.) Στρεφόμενος στον Ψαλμό 132, ο Καλβίνος αναλογίζεται την κλήση να θυμηθούμε τον Δαβίδ. 1. Ω Ιεχωβά! θυμήσου τον Δαβίδ. Οι ερμηνευτές δεν συμφωνούν σχετικά με τον συγγραφέα αυτού του Ψαλμού, αν και υπάρχει μικρή αμφιβολία ότι ήταν είτε ο Δαβίδ είτε ο Σολομών. Στην επίσημη αφιέρωση του Ναού, όταν ο Σολομών προσευχόταν, αρκετοί στίχοι αναφέρονται στην ιερή ιστορία ως έχοντες παρατεθεί από αυτόν, από τους οποίους μπορούμε να συμπεράνουμε ότι ο Ψαλμός ήταν αρκετά γνωστός στον λαό, ή ότι ο Σολομών εφάρμοσε λίγες λέξεις του για μια περίσταση σε σχέση με την οποία είχε γράψει ολόκληρο τον Ψαλμό. Το όνομα του Δαβίδ αναφέρεται εξέχοντα, επειδή σε αυτόν είχε υποσχεθεί η συνέχεια της βασιλείας και του Ναού, και αν και νεκρός, αυτό δεν μπορούσε να επηρεάσει την αλήθεια του λόγου του Θεού. Η Εκκλησία μπορούσε πολύ σωστά να προσευχηθεί με τον τρόπο που γίνεται εδώ, ότι ο Θεός θα εκπλήρωνε ό,τι είχε υποσχεθεί στον δούλο του Δαβίδ, όχι ως ιδιώτη, αλλά υπέρ όλου του λαού του. Ήταν επομένως μια παράλογη ιδέα των Παπικών να επιχειρηματολογούν από αυτό το χωρίο ότι μπορούμε να ωφεληθούμε από τη μεσιτεία των νεκρών. Ακριβώς σαν να έπρεπε να εννοηθεί ότι οι πιστοί εδώ καλούν έναν συνήγορο από τον τάφο για να υπερασπιστεί την υπόθεσή τους ενώπιον του Θεού, όταν είναι άφθονα σαφές από το πλαίσιο ότι κοιτάζουν εξ ολοκλήρου στη διαθήκη που ο Θεός είχε κάνει με τον Δαβίδ, γνωρίζοντας καλά ότι αν και δόθηκε σε έναν άνθρωπο, ήταν με την κατανόηση ότι θα μεταδιδόταν σε όλους. Υπάρχει μια καταλληλότητα γιατί γίνεται μνεία της θλίψης ή της ταπείνωσής του. Κάποιοι αποδίδουν τη λέξη πραότητα, αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος για αυτό καθόλου. Στο Β' Χρονικών 6:42, είναι αλήθεια ότι διαβάζουμε chsdym· δηλαδή, ελέη, τα οποία θεωρώ ότι εννοούνται εκεί με την παθητική έννοια, ως εννοώντας τα οφέλη που είχαν αποδοθεί στον Δαβίδ· αλλά είμαι σαφώς της γνώμης ότι εδώ η αναφορά είναι στις ανήσυχες φροντίδες, τις πολυάριθμες δυσκολίες και αγώνες που ο Δαβίδ έπρεπε να υπομείνει, όσο κρατιόταν από τον Θεό σε αβεβαιότητα. Θυμήσου, σαν να είχε ειπωθεί, τις μεγάλες ανησυχίες, τις βαριές ταραχές, που ο Δαβίδ υπέμεινε πριν έρθει στη βασιλεία, και πόσο θερμά και σοβαρά επιθυμούσε να οικοδομήσει τον Ναό, αν και δεν του επιτράπηκε να το κάνει κατά τη διάρκεια όλης της ζωής του. Οι κίνδυνοι, οι κόποι και οι ταραχές που υπέστη, πρέπει σαφώς να είχαν επιβεβαιώσει την πίστη του λαού του Θεού στην αλήθεια του θείου χρησμού, εφόσον έδειξαν πόσο σταθερά και σίγουρα ήταν ο ίδιος πεπεισμένος για την αλήθεια όσων είχε μιλήσει ο Θεός. Κάποιοι εισάγουν τον σύνδεσμο διαβάζοντας, θυμήσου τον Δαβίδ και τη θλίψη· αλλά για αυτό δεν εγκρίνω. Το μόριο 't eth, μάλλον δηλώνει εκείνη την ειδική σχέση με την οποία θα ήθελαν να θυμηθούν τον Δαβίδ, δηλαδή, όσον αφορά τις θλίψεις του, ή ότι θα μπορούσε να έρθει μπροστά στην όψη του Θεού με τις θλίψεις του, και να λάβει την επιθυμία του σύμφωνα με αυτές.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος ολοκληρώνει το κεφάλαιο συνδέοντας την ταπεινότητα με την ελπίδα στον Κύριο. Οι μάταιες επιθυμίες με τις οποίες παρασύρονται οι άνθρωποι πηγάζουν από το ότι επιδιώκουν να είναι σοφοί και προσεκτικοί πέρα από ό,τι είναι απαραίτητο. Ο Δαβίδ προσθέτει ανάλογα, η ψυχή μου πάνω μου είναι ησυχασμένη, όχι ως εκφράζοντας τη γλώσσα της αυτοπεποίθησης, αλλά μιλώντας σαν η ψυχή του να κείτονταν γλυκά και ειρηνικά στον κόρφο του, αδιατάρακτη από άτακτες επιθυμίες. Αντιπαραθέτει την άστατη και ταραχώδη αναταραχή που επικρατεί σε εκείνους με δυσαρεστημένο πνεύμα, με την ειρήνη που βασιλεύει στον άνθρωπο που παραμένει στην κλήση του Κυρίου. Από τον στίχο με τον οποίο κλείνει ο Ψαλμός, βλέπουμε τον λόγο για τον οποίο ο Δαβίδ διαβεβαίωσε ότι δεν είχε αναλάβει τίποτα με το πνεύμα μιας σαρκικής φιλοδοξίας. Καλεί τον Ισραήλ να ελπίζει στον Κύριο, λόγια που θα έπρεπε να ήταν απότομα αν δεν αφορούσε βαθιά την κοινή ασφάλεια της Εκκλησίας, να γνωρίζει ότι καθόταν στον θρόνο της βασιλείας με θεία διορισμό, στην οποία περίπτωση οι πιστοί θα ήταν βέβαιοι για την απονομή της υποσχεθείσας ευλογίας. Η ελπίδα μας είναι του σωστού είδους όταν καλλιεργούμε ταπεινές και νηφάλιες απόψεις για τον εαυτό μας, και ούτε επιθυμούμε ούτε επιχειρούμε τίποτα χωρίς την καθοδήγηση και την έγκριση του Θεού.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού μπορεί να αναδεύεται ακόμα κρυμμένη φιλοδοξία στην καρδιά σας, και πώς το παράδειγμα του Δαβίδ σας προσκαλεί να την απελευθερώσετε; Με ποιους τρόπους σας έχει ήδη δείξει ο Θεός τον τόπο που έχει ετοιμάσει για εσάς για να τον υπηρετήσετε πιστά; Πώς η ανάμνηση των θλίψεων του Χριστού για εσάς βαθαίνει την ελπίδα σας ότι ο Κύριος θα εκπληρώσει κάθε υπόσχεση;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε, ὁ μόνος ὕψιστος καὶ ἐπηρμένος, κατάπαυσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν ἐνώπιόν Σου ὡς βρέφος ἀπογαλακτισμένον, ἵνα μὴ ἀσχολώμεθα περὶ πραγμάτων ὑπὲρ ἡμᾶς μεγάλων, ἀλλὰ ἀναπαυθῶμεν ἐν τῇ ἁπλότητι τῆς ταπεινῆς ἐμπιστοσύνης. Μνήσθητι τῆς διαθήκης Σου τῆς ὀμωμοσμένης τῷ Δαυΐδ, καὶ πλήρωσον αὐτὴν ἐν τῷ Υἱῷ τοῦ Δαυΐδ, ἐνδύων τὴν Ἐκκλησίαν Σου τὴν δικαιοσύνην τοῦ Χριστοῦ καὶ ποιῶν τὴν παρουσίαν Σου κατοικεῖν ἐν ἡμῖν. Δώρησαι ἡμῖν ὑπομονὴν τοῦ μένειν ἐν τῷ μεριδίῳ ὃ ἀπέταξας, ἕως οὗ ἴδωμεν τὴν δόξαν Σου πρόσωπον πρὸς πρόσωπον. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →