← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Κορινθίους

Α' Κορινθίους 15 — με το Καθολικό Σχόλιο του Χέιντοκ

Α' Κορινθίους 15Υπόμνημα της Βίβλου Haydock20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σήμερα εισερχόμαστε στο Καθολικό Οικογενειακό Σχόλιο της Βίβλου του Χέιντοκ για το κεφάλαιο 15 της Α' Κορινθίους, μια πλούσια συλλογή καθολικών ερμηνευτών που υπερασπίζεται την ανάσταση με σαφήνεια και βάθος. Αυτός ο σεβάσμιος πόρος συγκεντρώνει γνώσεις από τον Ουίθαμ, τον Τσάλλονερ και άλλους για να καθοδηγήσει τους πιστούς μέσα από τα επιχειρήματα του Αγίου Παύλου. Καθώς διασχίζουμε αυτούς τους στοχασμούς, είθε το Πνεύμα να ανανεώσει την εμπιστοσύνη μας στον θρίαμβο του Χριστού επί του θανάτου και να αφυπνίσει φρέσκον πόθο για τη ζωή που έρχεται. Οι σελίδες του Χέιντοκ μας προσκαλούν να σταθούμε σταθεροί σε αυτό το κεντρικό μυστήριο της πίστης μας.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας διαβάσουμε τώρα ολόκληρο το κεφάλαιο 15 της Α' Κορινθίους. Ακούστε προσευχητικά καθώς ο Άγιος Παύλος αντιμετωπίζει αμφιβολίες για την ανάσταση και ξεδιπλώνει την αναγκαιότητά της για τη χριστιανική ελπίδα. Αφήστε κάθε στίχο να εγκατασταθεί στην καρδιά σας, προετοιμάζοντας το έδαφος για το σχόλιο που ακολουθεί.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χέιντοκ ανοίγει παρουσιάζοντας πολλαπλά επιχειρήματα υπέρ της αναστάσεως. Α΄ Κορ 15:13-23 φέρει πολλούς λόγους για να τους πείσει περί της αναστάσεως. 1. Εάν δεν υπάρχει ανάσταση για τους άλλους, ο Χριστός δεν ανέστη εκ νέου· αλλά η ανάστασή Του (όπως τους λέγει εδ. 4) είχε προφητευθεί εν ταις Γραφαίς. 2. Και εάν ο Χριστός δεν ανέστη εκ νέου,... η πίστις σας είναι επίσης μάταια, διότι αυτό αποτελεί ένα εκ των κυρίων άρθρων της πίστεώς σας. 3. Θα ευρεθώμεν ένοχοι ψευδών και απατών· και όμως εβεβαιώσαμεν αυτήν την διδασκαλίαν διά πολλών θαυμάτων. 4. Θα συνέβαινε ώστε να μη έχετε απελευθερωθεί από τας αμαρτίας σας· δηλαδή εκτός εάν ο Χριστός, διά της αναστάσεώς Του, ενίκησε την αμαρτίαν και τον θάνατον. 5. Άνευ αναστάσεως ημείς οι Χριστιανοί, οι οποίοι ζώμεν υπό αυταπαρνήσεις και διωγμούς, θα ήμεθα οι πλέον δυστυχείς εκ πάντων των ανθρώπων, ούτε ευτυχείς εν τω κόσμω τούτω ούτε εν τω επομένω, διότι η ευτυχία της ψυχής απαιτεί επίσης ευτυχή ανάστασιν του σώματος. 6. Ο Χριστός είναι ο πρώτος καρπός, και ο πρωτότοκος εκ των νεκρών, εκείνων οι οποίοι εκοιμήθησαν· και διά του ότι είναι ο πρώτος καρπός, πρέπει να υποτεθεί ότι και άλλοι επίσης θα αναστηθούν μετ’ Αυτού. 7. Καθώς ο θάνατος ήλθεν διά του πρώτου ανθρώπου, (Αδάμ) ούτω και ο δεύτερος άνθρωπος (Χριστός) ήλθεν να επανορθώσει τον θάνατον των ανθρώπων, τόσον κατά το σώμα όσον και κατά την ψυχήν· και άνευ της αναστάσεως του Χριστού, αι ψυχαί των ανθρώπων θα παρέμενον νεκραί εν ταις αρχεγόνοις αμαρτίαις αυτών, και τα σώματα αυτών δεν θα αναστηθούν εκ νέου. (Ουίθαμ) Το υπόμνημα έπειτα στρέφεται προς αντιρρήσεις και απαντά διά φυσικών παραδειγμάτων. Πώς ανασταίνονται οι νεκροί; Απαντά τώρα εις τας αντιρρήσεις τας οποίας ούτοι οι νέοι διδάσκαλοι έκαμον κατά της αναστάσεως. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τας ανάγει εις τας δύο ταύτας ερωτήσεις· πώς είναι δυνατόν να αναστηθούν; και κατά ποίον τρόπον, ή με ποίας ιδιότητας, θα αναστηθούν; Διά να δείξει την δυνατότητα, φέρει το παράδειγμα ενός κόκκου σίτου, ή οποιουδήποτε σπόρου, ο οποίος πρέπει να φθαρή, και να αποθάνη ως εν τη γη, και έπειτα μεταβάλλεται εντελώς, αναφύεται με βλαστόν, στέλεχος, και στάχυν εντελώς διάφορον από εκείνο το οποίον εσπάρη, και όμως γίνεται πάλιν σίτος, ή δένδρον το οποίον παράγει τον αυτόν καρπόν· ούτω ο Θεός δύναται να αναστήση τα σώματά μας καθώς ευαρεστείται. Λέγει επίσης εις αυτούς ότι υπάρχουν πολύ διάφορα σώματα, επίγεια, και επουράνια, άλλα πλέον, άλλα ολιγώτερον ένδοξα, διαφέροντα εις το κάλλος και άλλας ιδιότητας, καθώς ευαρεστείται ο Θεός. Καθώς ο ήλιος είναι λαμπρότερος της σελήνης, και καθώς είς αστήρ είναι λαμπρότερος άλλου, ούτω θα γίνη κατά την γενικήν ανάστασιν. Αλλά πάντα τα σώματα των εκλεκτών θα μεταβληθούν ευτυχώς εις κατάστασιν αφθαρσίας. (εδ. 42.) Ενταύθα τα σώματα ακόμη και των δικαίων υπόκεινται εις φθοράν, εις αποσύνθεσιν, επιδεκτικά θανάτου, αλλά τότε θα αναστηθούν εις κατάστασιν αφθαρσίας και αθανασίας· και ούτω απαντά εις την δευτέραν ερώτησιν, ότι ενταύθα το σώμα εκάστου είναι ασθενές, αισθησιακόν, ζωώδες σώμα, φορτωμένον με πολλάς ατελείας, όμοιον με εκείνο του Αδάμ μετά την αμαρτίαν αυτού· αλλά κατά την ανάστασιν, τα σώματα των αγίων θα είναι πνευματικά σώματα, ευλογημένα με πάσας τας τελειότητας και ιδιότητας ενός δοξασμένου σώματος, ομοίου με εκείνο του Χριστού μετά την ανάστασίν Του. --- Ο απόστολος Παύλος επίσης, συγκρίνων τον πρώτον άνθρωπον (Αδάμ) με τον Χριστόν, τον οποίον καλεί δεύτερον ή έσχατον Αδάμ, (εδ. 45) λέγει ότι ο πρώτος Αδάμ εποιήθη εις ψυχήν ζώσαν, (δηλαδή ζώον ζων, ή ζώον ζων, με ζωήν και σώμα το οποίον απήτει να υποστηρίζεται με σωματικήν τροφήν) αλλά ότι ο Χριστός εποιήθη εις πνεύμα ζωοποιούν· εννοεί, ότι αν και είχεν αληθές θνητόν σώμα εκ της γεννήσεώς Του εκ της Παρθένου Μητρός Του, όμως ότι διά της αναστάσεώς Του είχεν δοξασμένον σώμα, αθάνατον, το οποίον δεν εχρειάζετο σωματικήν τροφήν, και ότι θα εδώριζεν επίσης τοιαύτα πνευματικά και αθάνατα σώματα εις εκείνους τους οποίους θα εποίει μετόχους της δόξης Του. --- Αλλά ουχί πρώτον το πνευματικόν, κ.λπ. (εδ. 46) δηλαδή, και εν τω Αδάμ και εν ημίν, και ακόμη εν τω Χριστώ, το σώμα ήτο πρώτον θνητόν, το οποίον έπρεπε έπειτα να γίνη πνευματικόν και αθάνατον διά ευτυχούς αναστάσεως. --- Ο πρώτος Αδάμ (εδ. 47) ήτο εκ της γης, χοϊκός, πεποιημένος εκ πηλού, και με τοιούτον σώμα το οποίον ηδύνατο να αποθάνη, αλλά ο δεύτερος άνθρωπος (Χριστός) ήτο εξ ουρανού, επουράνιος· ουχί ότι έλαβεν σώμα εξ ουρανού, καθώς τινές αρχαίοι αιρετικοί προσεποιήθησαν, αλλά ήτο επουράνιος ουχί μόνον διότι ήτο ο Υιός του Θεού, αλλά εν τω τόπω τούτω φαίνεται καλούμενος επουράνιος ακόμη και κατά το σώμα, μετά την ανάστασίν Του, του σώματός Του γενομένου τότε πνευματικού και αθανάτου. --- Οποίος είναι ο χοϊκός άνθρωπος, κ.λπ. (εδ. 48) δηλαδή, καθώς ο πρώτος άνθρωπος, ο Αδάμ, ήτο χοϊκός διά του χοϊκού και θνητού σώματός του, ούτω ήμεθα ημείς και πάσα η απογονή αυτού χοϊκοί· αλλά οποίος ήτο ο επουράνιος άνθρωπος, ο Χριστός, επουράνιος, και ανέστη με επουράνιον και αθάνατον σώμα· ούτω θα είναι επουράνιοι πάντες εκείνοι, εις τους οποίους θα δώση πνευματικόν, επουράνιον, και αθάνατον σώμα κατά την ευτυχή ανάστασίν των. --- Διά τούτο, (εδ. 49) καθώς εφορέσαμεν την εικόνα του χοϊκού ανθρώπου, (δηλαδή εγεγόναμεν θνητοί, και επίσης διά της αμαρτίας υποκείμενοι εις τας φθαρτάς ροπάς του θνητού τούτου σώματος) ούτω ας φορέσωμεν επίσης την εικόνα του επουρανίου, διά νέας ζωής μιμούμενοι τον Χριστόν, διά των οποίων μέσων θα δοξασθώμεν μετ’ Αυτού, και κατά την ψυχήν και κατά το σώμα. --- Τούτο δε λέγω, και νουθετώ υμάς, αδελφοί, (εδ. 50) ότι σαρξ και αίμα δεν δύνανται να κληρονομήσουν την βασιλείαν του Θεού· δηλαδή εκείνοι οι οποίοι ζουν αισθησιακήν και σαρκικήν ζωήν, ούτε η φθορά της αμαρτίας, αξίζουν την κατάστασιν της αφθαρσίας εν δόξη. (Ουίθαμ) Ο Χέιντοκ έπειτα εξερευνά την αμφισβητουμένην φράσιν περί του βαπτίσματος υπέρ των νεκρών. Τίνες βαπτίζονται υπέρ των νεκρών.[1] Φέρει ακόμη άλλας αποδείξεις της αναστάσεως. Ο τόπος ούτος είναι δύσκολος, και αι λέξεις ερμηνεύονται διαφόρως. 1. Τινές νεώτεροι ερμηνευταί εννοούν μεταφορικόν βάπτισμα, και το βαπτίζεσθαι υπέρ των νεκρών, είναι να αναλαμβάνουν αυταπαρνήσεις, νεκρώσεις, και έργα μετανοίας, εν ελπίδι ευτυχούς αναστάσεως· και η ερμηνεία αύτη συμφωνεί με τα ακολουθούντα, περί του να εκτίθενται εις κινδύνους καθ’ εκάστην ώραν, του αποθνήσκειν καθ’ ημέραν, κ.λπ. Αλλά εάν αύτη ήτο η έννοια του αποστόλου, θα έλεγεν μάλλον, Τίνες βαπτίζουν εαυτούς. Εκτός τούτου, η ερμηνεία αύτη δεν αναφέρεται ουδέ καν εις ουδένα των αρχαίων ερμηνευτών. 2. Τινές νομίζουν ότι ο άγιος Παύλος λέγει εις τους Κορινθίους ότι δεν πρέπει να αμφισβητούν την ανάστασιν των νεκρών, οι οποίοι είχον έθιμον μεταξύ αυτών, εάν τις απέθνησκεν άνευ βαπτίσματος, να βαπτίζουν άλλον ζώντα υπέρ αυτού· και τούτο έπραττον, φανταζόμενοι ότι τοιούτον βάπτισμα θα ήτο ωφέλιμον εις τον νεκρόν, προς ευτυχή ανάστασιν. Ο Τερτυλλιανός μνημονεύει το έθιμον τούτο εις ένα ή δύο τόπους, και επίσης ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος επί του τόπου τούτου. Αλλά δεν φαίνεται πιθανόν ότι ο άγιος Παύλος θα έφερεν οιανδήποτε απόδειξιν της αναστάσεως εκ εθίμου το οποίον ο ίδιος δεν ηδύνατο να εγκρίνη, ούτε εγκρίθη ποτέ εν τη Εκκλησία. 3. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και οι Έλληνες ερμηνευταί, οι οποίοι γενικώς ακολουθούν αυτόν, ερμηνεύουν τας λέξεις ταύτας, τίνες βαπτίζονται υπέρ των νεκρών, ως εάν ήτο το αυτό να είπη, οίτινες λαμβάνουν βάπτισμα με ελπίδας ότι αυτοί οι ίδιοι, και πάντες οι νεκροί, θα αναστηθούν· και διά τούτο κάμνουν ομολογίαν, όταν βαπτίζωνται, ότι πιστεύουν την ανάστασιν. Ώστε ο άγιος Παύλος φέρει εδώ την απόδειξιν ταύτην μεταξύ άλλων, ότι εκείνοι οι οποίοι εγένοντο Χριστιανοί, και παραμένουσι Χριστιανοί, δεν δύνανται να αμφισβητούν την ανάστασιν, την οποίαν ωμολόγησαν ότι πιστεύουν εις το σύμβολον της πίστεως κατά το βάπτισμά των, του συμβόλου επαναλαμβανομένου πάντοτε προ του βαπτίσματος αυτών. 4. Άλλοι, διά του βαπτίζεσθαι υπέρ των νεκρών, εννοούν εκείνους οι οποίοι εζήτουν και εζήτουν βάπτισμα όταν ήσαν εις κίνδυνον θανάτου, και ουδαμώς ήθελον να εξέλθουν εκ του κόσμου τούτου άνευ βαπτίσματος, ελπίζοντες διά τούτου να έχωσιν ευτυχή ανάστασιν των σωμάτων αυτών· ώστε το βαπτίζεσθαι υπέρ των νεκρών είναι το αυτό ως ένεκεν της καταστάσεως των νεκρών, εις την οποίαν εισήρχοντο. Βλέπε άγιον Επιφάνιον, αιρ. η΄. σελ. 144. Έκδ. Πεταβίου. (Ουίθαμ) Τινές νομίζουν ότι ο απόστολος ενταύθα υπαινίσσεται εις τελετήν τότε εν χρήσει· αλλά άλλοι, πιθανώτερον, εις τας προσευχάς και τας μετανοητικάς εργασίας τας εκτελουμένας υπό των αρχαίων Χριστιανών υπέρ των ψυχών των πιστών κεκοιμημένων· ή εις το βάπτισμα θλίψεων και παθημάτων υπομενομένων υπέρ αμαρτωλών πνευματικώς νεκρών. (Χάλλονερ)
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χέιντοκ εξετάζει την τελική παράδοση της βασιλείας μετά την ανάσταση. Έπειτα το τέλος· δηλαδή μετά την καθολική ανάσταση όλων, θα είναι το τέλος του κόσμου. Τότε ο Χριστός θα παραδώσει τη βασιλεία Του, ως προς αυτόν τον κόσμο, πάνω σε όλους τους ανθρώπους, πάνω στον διάβολο και τους αποστάτες αγγέλους του, που σημαίνονται από τις αρχές και τις εξουσίες· όχι ότι ο Χριστός, τόσο ως Θεός όσο και ως άνθρωπος, δεν θα βασιλεύει για όλη την αιωνιότητα, όχι μόνο πάνω στους εκλεκτούς Του αλλά πάνω σε όλα τα πλάσματα, έχοντας θριαμβεύσει με την ανάστασή Του επί του εχθρού της ανθρωπότητας, του διαβόλου, επί της αμαρτίας, και επί του θανάτου, που είναι ως ένα βαθμό ο τελευταίος εχθρός των εκλεκτών Του. Στην καθολική ανάσταση, ο Χριστός θα παρουσιάσει αυτούς τους εκλεκτούς στον ουράνιο Πατέρα Του, ως τους καρπούς της νίκης Του επί της αμαρτίας και του θανάτου· και αν και ως άνθρωπος ήρθε να υποφέρει και να πεθάνει, και επίσης υποτάχθηκε στον αιώνιο Πατέρα Του, όμως όντας Θεός καθώς και άνθρωπος, είναι Κύριος όλων, και θα κάνει τους πιστούς υπηρέτες Του μετόχους της δόξας Του στη βασιλεία Του των ουρανών. (Ουίθαμ)
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς η βεβαιότητα της ανάστασης αναδιατάσσει τις προτεραιότητές σας σήμερα; Σε ποιο τομέα της ζωής χρειάζεστε περισσότερο την ελπίδα ότι ο θάνατος έχει νικηθεί; Πού μπορείτε να προσκαλέσετε κάποιον άλλον να εξετάσει τη νίκη του Χριστού επί του τάφου;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε Ἰησοῦ, ἀναστάς ἐκ νεκρῶν, σὲ αἰνοῦμεν διὰ τὴν βεβαίαν ὑπόσχεσιν τῆς ἰδικῆς ἡμῶν ἀναστάσεως καὶ τὴν νίκην ἣν ἐνίκησας κατὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου. Διὰ τῆς δυνάμεως τοῦ Πνεύματός σου, συμμόρφωσον ἡμᾶς ἀεὶ πληρέστερον πρὸς τὴν εἰκόνα τοῦ ἐπουρανίου ἀνθρώπου, ἵνα ζῶμεν μετὰ ἀκλονήτου θάρρους καὶ χαρᾶς. Διὰ πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, κράτησον τὰς καρδίας ἡμῶν προσηλωμένας εἰς τὴν ἡμέραν καθ' ἣν θέλομεν ἰδεῖ σε πρόσωπον πρὸς πρόσωπον. Ἀμήν.

Υπόμνημα της Βίβλου Haydock · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →