← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δανιήλ

Δανιήλ 12 — με τον Μακλάρεν

Δανιήλ 12Εκθέσεις της Αγίας Γραφής υπό του Alexander Maclaren20 λεπ
Άνοιγμα
Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που αντλείται από τις κλασικές Expositions of Holy Scripture του Αλεξάνδρου Μακλάρεν. Στην επεξεργασία του του δωδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, ο Μακλάρεν καθοδηγεί τους αναγνώστες μέσα από την ένταση μεταξύ των σφραγισμένων μυστηρίων του μέλλοντος και των σαφών καθηκόντων του παρόντος. Τα λόγια του μας προσκαλούν να περπατήσουμε πιστά κατά μήκος του μονοπατιού της ζωής ενώ εμπιστευόμαστε τον Θεό που κρατά τόσο το ταξίδι όσο και το τέλος του. Καθώς ακούμε, ας μιλήσει η αρχαία κλήση στην επιμονή φρέσκα στις δικές μας εποχές αβεβαιότητας και ελπίδας.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Στραφείτε τώρα στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ και διαβάστε το τελικό όραμα αργά. Αφήστε τα λόγια για το σφραγισμένο βιβλίο, το ορισμένο τέλος και την υπόσχεση της ανάπαυσης να εγκατασταθούν στην καρδιά σας. Παρατηρήστε πώς το κεφάλαιο μετακινείται από την κρυμμένη γνώση στην σταθερή κλήση της πιστής ζωής. Προετοιμαστείτε να ακούσετε τον Μακλάρεν να ξεδιπλώνει αυτούς τους στίχους με ποιμαντική σαφήνεια και διαχρονική εφαρμογή.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Μακλάρεν ανοίγει θέτοντας το σφραγισμένο μέλλον απέναντι στο σαφές καθήκον που δόθηκε στον Δανιήλ. Ο Δανιήλ είχε λάβει μερική γνώση του μέλλοντος μέσω των οραμάτων που καταγράφηκαν σε προηγούμενα κεφάλαια. Ζήτησε σαφέστερη γνώση και του ειπώθηκε ότι το βιβλίο του μέλλοντος ήταν σφραγισμένο και κλειστό, ώστε να μην είναι δυνατή περαιτέρω διαφώτιση γι' αυτόν. Αλλά το καθήκον ήταν σαφές, ό,τι κι αν ήταν σκοτεινό· και υπήρχαν ορισμένα πράγματα στο μέλλον βέβαια, ό,τι κι αν ήταν προβληματικό. Έτσι του δίνεται εντολή να επιστρέψει στους κοινούς δρόμους της ζωής και του συνιστάται να ακολουθήσει την υπομονετική πορεία του με το βλέμμα στο τέλος προς το οποίο οδηγεί, και να αφήσει το άγνωστο μέλλον να ξεδιπλωθεί όπως μπορεί. Ο Μακλάρεν στη συνέχεια τονίζει το αποφασιστικό 'αλλά' που ανακατευθύνει τον προφήτη από την εικασία στην καθημερινή υπακοή. Αυτή είναι μια φθαρμένη μεταφορά για τη ζωή. Αλλά όσο φθαρμένη κι αν είναι, η σημασία της είναι ανεξάντλητη. Αλλά πριν ασχοληθώ με αυτήν, σημειώστε αυτό το πολύ σημαντικό 'αλλά' με το οποίο αρχίζει το κείμενό μου. Ο Προφήτης είχε ζητήσει λίγο περισσότερο φως να λάμψει στο σκοτεινό άγνωστο που απλώνεται μπροστά του. Και το αίτημά του απορρίπτεται-'Αλλά πήγαινε εσύ τον δρόμο σου.' Στη σύνδεση αυτό σημαίνει, 'Μην σπαταλάς τον χρόνο σου ονειρευόμενος ή κοιτάζοντας τι δεν μπορείς ποτέ να δεις, αλλά γέμισε το παρόν με έντονη υπηρεσία.' 'Πήγαινε εσύ τον δρόμο σου.' Μην ασχολείσαι με τα μακρινά αποτελέσματα· το βήμα μπροστά σου είναι σαφές, και αυτό είναι ό,τι σε αφορά. Προχώρα κατά μήκος του μονοπατιού και άσε το αύριο να φροντίσει τον εαυτό του. Υπάρχει ένα κομμάτι απλής πρακτικής σοφίας, όχι λιγότερο απαραίτητο για εμάς να το λάβουμε κατά νου επειδή είναι τόσο προφανές και κοινότοπο. Ο Μακλάρεν στη συνέχεια ιχνηλατεί την εικόνα του συνεχούς ταξιδιού της ζωής και τον σωρευτικό χαρακτήρα του. Διαμορφώνουμε τον χαρακτήρα μας με τη συνεχή επανάληψη μικρών πράξεων. Ας μην σκέφτεται κανείς τη ζωή του σαν να ήταν σωρός ασύνδετων σημείων. Είναι μια αλυσίδα κρίκων που σφυρηλατούνται μαζί αδιαχώριστα. Ας μην πει κανείς, 'Κάνω αυτό το πράγμα και δεν θα υπάρξουν κακές συνέπειες που θα αποτυπωθούν στη ζωή μου ως αποτελέσματά του.' Δεν μπορεί να γίνει. 'Αύριο θα είναι όπως αυτή η ημέρα και πολύ πιο άφθονο.' Αύριο θα είμαστε περισσότερο από οτιδήποτε είμαστε σήμερα, εκτός αν με κάποια ισχυρή προσπάθεια μετάνοιας και αλλαγής σπάσουμε τη μοιραία συνέχεια και κάνουμε μια νέα αρχή με τη χάρη του Θεού. Αλλά ας λάβουμε κατά νου αυτό, ως μια πολύ σοβαρή αλήθεια που ανυψώνει σε μυστικιστική και ανείπωτη σημασία τα πράγματα που οι άνθρωποι αδιάφορα αποκαλούν ασήμαντα, ότι η ζωή είναι ένα συνεχές σύνολο, μια πορεία προς ένα ορισμένο τέλος. Ο Μακλάρεν κλείνει το τμήμα τονίζοντας την ανάγκη για συνεχή προσπάθεια μέχρι το ίδιο το τέλος. Περαιτέρω, η μεταφορά υποδηλώνει ότι καμία ζωή δεν παίρνει την κατάλληλη πορεία της εκτός αν υπάρχει συνεχής προσπάθεια. Θα υπάρξουν κρίσεις όταν θα πρέπει να τρέξουμε με λαχανιασμένη ανάσα και τεντωμένους μυς. Θα υπάρξουν μακρές εκτάσεις επίπεδου κοινού όπου η ταχύτητα δεν χρειάζεται, αλλά το 'συνεχές χτύπημα' είναι, και το ένα καθήκον είναι η επίμονη συνέχεια σε μια πορεία. Αλλά είτε το έργο της στιγμής είναι να 'τρέχουμε και να μην κουραζόμαστε', είτε να 'περπατάμε και να μην λιποθυμούμε', οι κρίσεις και οι κοινές εκτάσεις γης απαιτούν εξίσου συνεχή προσπάθεια, αν πρόκειται να 'τρέξουμε με υπομονή τον αγώνα που είναι μπροστά μας'.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Μακλάρεν στρέφεται στην υπόσχεση της ανάπαυσης και τη διπλή της όψη για όσους έζησαν μόνο για επίγεια έργα. Αλλά, αγαπητοί φίλοι, αυτή η τελική παύση του επίγειου έργου έχει διπλό χαρακτήρα. 'Θα αναπαυθείς' ειπώθηκε σε αυτόν τον άνθρωπο του Θεού. Αλλά τι γίνεται με ανθρώπους που ο θάνατος απομακρύνει από το μόνο είδος έργου για το οποίο είναι κατάλληλοι; Δεν θα είναι ανάπαυση να λαχταρούν τις ασχολίες που δεν μπορούν ποτέ πια να έχουν. Και αν ζούσατε για αυτό το άθλιο παρόν, το να καταδικαστείτε να μην έχετε τίποτα να κάνετε πια σε αυτό και με αυτό θα είναι βασανιστήριο και όχι ανάπαυση. Ρωτήστε τον εαυτό σας πώς θα σας άρεσε να σας βγάλουν από το κατάστημά σας, ή τον μύλο σας, ή τη μελέτη σας, ή το εργαστήριό σας, ή το γραφείο σας, και να μην σας επιτρέπεται ποτέ να μπείτε ξανά. Κάποιοι από εσάς ξέρετε πόσο κουραστικές είναι οι διακοπές όταν δεν μπορείτε να φτάσετε στην καθημερινή σας εργασία. Θα πάρετε πολύ μακρές διακοπές αφού πεθάνετε. Και αν η πείνα για την αποσυρθείσα ασχολία επιμένει, θα υπάρχει πολύ λίγη ευχαρίστηση στην ανάπαυση. Υπάρχει μόνο ένας τρόπος με τον οποίο μπορούμε να κάνουμε αυτό το αναπόφευκτο τέλος ευλογία, και να μετατρέψουμε τον θάνατο στην άνοιξη της πύλης του τόπου ανάπαυσής μας· και αυτός είναι θέτοντας τις επιθυμίες της καρδιάς μας και την εμπιστοσύνη του πνεύματός μας στον Ιησού Χριστό, ο οποιος είναι ο 'Κύριος και των νεκρών και των ζωντανών.' Αν το κάνουμε αυτό, ακόμα και αυτός ο τελευταίος εχθρός θα έρθει σε εμάς ως αντιπρόσωπος του Χριστού, με τον ίδιο τον λόγο του Χριστού στα χείλη του, 'Ελάτε σε Εμένα, εσείς που είστε κουρασμένοι και φορτωμένοι, και Εγώ'-επειδή Μου έδωσε τη δύναμη-' Εγώ θα σας δώσω ανάπαυση.' Ο Μακλάρεν ολοκληρώνει δείχνοντας πώς η τελική μοίρα διαμορφώνεται από το μονοπάτι που διανύθηκε μέσα στον χρόνο. Αλλά τότε, πέρα από αυτό, στο οποίο δεν πρέπει να επεκταθώ, το κείμενό μου υποδηλώνει μία ή δύο σκέψεις. Ο Θεός είναι η αληθινή κληρονομιά. Κάθε άνθρωπος έχει το δικό του μερίδιο της κοινής κατοχής, ή, για να το πούμε με απλούστερα λόγια, σε εκείνη την τέλεια γη κάθε άτομο έχει ακριβώς τόσο από τον Θεό όσο είναι ικανό να κατέχει. 'Θα σταθείς στο μερίδιό σου', και αυτό που καθορίζει το μερίδιο είναι πώς πορευόμαστε τον δρόμο μας μέχρι εκείνο το άλλο τέλος, το τέλος της ζωής. 'Το τέλος των ημερών' είναι μια περίοδος πολύ πέρα από το τέλος της ζωής του Δανιήλ. Και όπως η πορεία που τερματίστηκε σε ανάπαυση ήταν, έτσι θα είναι και η κατοχή 'του μεριδίου της κληρονομιάς των αγίων στο φως', για την οποία αυτή η πορεία έκανε τους ανθρώπους κατάλληλους. Η μοίρα είναι ο χαρακτήρας που επεξεργάστηκε. Ένας άνθρωπος θα είναι εκεί όπου είναι κατάλληλος, και θα έχει ό,τι είναι κατάλληλος. Ο χρόνος είναι ο υπηρέτης της αιωνιότητας. Η ζωή του εδώ καθορίζει πόσο από τον Θεό μπορεί να κρατήσει ένας άνθρωπος, όταν στέκεται στο μερίδιό του στο 'τέλος των ημερών', και το αποδοθέν μερίδιό του, καθώς απλώνεται γύρω του, θα είναι μόνο το αποτέλεσμα και η έκβαση της ζωής του εδώ στη γη.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στο παρόν μονοπάτι σας σας προσκαλεί ο Κύριος να σταματήσετε να κοιτάτε μπροστά και απλώς να 'πηγαίνετε τον δρόμο σας'; Πώς επηρεάζει την αλήθεια ότι η ζωή είναι μια συνεχής αλυσίδα τον τρόπο που αντιμετωπίζετε τις μικρές επιλογές της σημερινής ημέρας; Σε ποια περιοχή πειράζεστε να χαλαρώσετε την προσπάθειά σας πριν έρθει πραγματικά το τέλος;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε του ταξιδιού και του τέλους, Σε ευχαριστούμε για τον σταθερό λόγο που μας καλεί πίσω από την ανήσυχη ματιά σε σφραγισμένα μέλλοντα. Δίδαξέ μας να περπατάμε το μονοπάτι μπροστά μας με ήσυχη πιστότητα, γνωρίζοντας ότι κάθε βήμα σφυρηλατεί τον χαρακτήρα που σε συναντά τελικά. Δώσε μας χάρη να συνεχίσουμε να τρέχουμε ή να περπατάμε όπως απαιτεί ο δρόμος, μέχρι να ακούσουμε τον λόγο της ανάπαυσης. Διαμόρφωσε το μερίδιό μας με το Πνεύμα Σου ώστε να σταθούμε στο τέλος των ημερών στο μερίδιο που ετοίμασες. Κάθε συνηθισμένη ημέρα να γίνει πράξη εμπιστοσύνης μέχρι να Σε δούμε πρόσωπο με πρόσωπο. Αμήν.

Εκθέσεις της Αγίας Γραφής υπό του Alexander Maclaren · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →