← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 77-78 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ψαλμοί 77-78Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στους Ψαλμούς έχει καθοδηγήσει γενιές μέσα από εποχές θρήνου και αίνου. Στους Ψαλμούς 77 και 78 συναντούμε μια ψυχή που μεταβαίνει από συντριπτική λύπη σε ανανεωμένη εμπιστοσύνη, ανακαλώντας τα ισχυρά έργα του Κυρίου. Η προσεκτική ερμηνεία του Χένρι μας βοηθά να δούμε πώς οι προσωπικοί αγώνες και οι δοκιμασίες της Εκκλησίας μπορούν να σταθεροποιηθούν από τη μνήμη της πιστότητας του Θεού. Καθώς ακολουθούμε τις σκέψεις του σήμερα, καλούμαστε να φέρουμε τα δικά μας ερωτήματα και φόβους στο ίδιο φως της Γραφής. Ας ενισχύσουν αυτά τα αρχαία λόγια, φωτισμένα από τη διορατικότητα του Χένρι, την ελπίδα μας και ας βαθύνουν την εμπιστοσύνη μας στον Ύψιστο.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τους Ψαλμούς 77 και 78 αργά και προσευχητικά. Προσέξτε τις ειλικρινείς κραυγές θλίψης στο κεφάλαιο 77 και την ευρεία επανάληψη της ιστορίας του Ισραήλ στο κεφάλαιο 78. Αφήστε την κίνηση του ψαλμωδού από την απόγνωση στη μνήμη να διαμορφώσει την καρδιά σας. Καθώς διαβάζετε, σκεφτείτε πώς αυτά τα κεφάλαια μιλούν τόσο στις προσωπικές δοκιμασίες όσο και στην ευρύτερη ζωή του λαού του Θεού δια μέσου των γενεών.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά σκιαγραφώντας τον αγώνα του ψαλμωδού υπό μελαγχολία. Έχουμε εδώ τη ζωηρή απεικόνιση ενός καλού ανθρώπου υπό επικρατούσα μελαγχολία, που έπεσε και βυθίζεται σε εκείνο το φρικτό λάκκο και εκείνο το λασπώδες πηλό, αλλά παλεύει να βγει. Πένθιμοι άγιοι, που έχουν πνεύμα λύπης, μπορούν εδώ σαν σε καθρέφτη να δουν τα δικά τους πρόσωπα. Η σύγκρουση που είχε ο ψαλμωδός με τις λύπες και τους φόβους του φαίνεται να έχει τελειώσει όταν συνέταξε αυτή την καταγραφή της· γιατί λέει (στ. 1), 'Εβόησα προς τον Θεό, και μου έδωσε ακοή', το οποίο, ενώ διαρκούσε ο αγώνας, δεν είχε την παρήγορη αίσθηση, όπως είχε αργότερα· αλλά το εισάγει στην αρχή της αφήγησής του ως ένδειξη ότι ο κόπος του δεν κατέληξε σε απόγνωση· γιατί ο Θεός τον άκουσε, και, τελικά, γνώριζε ότι τον άκουσε. Παρατηρήστε, Ο Χένρι στη συνέχεια ανιχνεύει τους μελαγχολικούς φόβους και τον ξαφνικό έλεγχο της πίστης. Ε. Οι μελαγχολικοί φόβοι και οι ανησυχίες του: 'Συνομίλησα με την καρδιά μου, στ. 6. Έλα, ψυχή μου, ποιο θα είναι το αποτέλεσμα αυτών των πραγμάτων; Τι μπορώ να σκεφτώ γι' αυτά και τι μπορώ να περιμένω ότι θα καταλήξουν τελικά; Έκανα επιμελή έρευνα στις αιτίες του κόπου μου, ρωτώντας γιατί ο Θεός διαφιλονικούσε μαζί μου και ποιο θα ήταν το αποτέλεσμά του. Και έτσι άρχισα να συλλογίζομαι, Θα απορρίψει ο Κύριος για πάντα, όπως κάνει προς το παρόν; Δεν είναι τώρα ευνοϊκός· και δεν θα είναι ευνοϊκός πλέον; Το έλεός του έχει φύγει τώρα· και έχει φύγει τελείως για πάντα; Η υπόσχεσή του αποτυγχάνει τώρα· και αποτυγχάνει για πάντα; Ο Θεός δεν είναι τώρα ελεήμων· αλλά έχει ξεχάσει να είναι ελεήμων; Οι τρυφεροί οικτιρμοί του έχουν παρακρατηθεί, ίσως με σοφία· αλλά είναι κλειστοί, κλειστοί με οργή;' στ. 7-9. Αυτή είναι η γλώσσα μιας απαρηγόρητης εγκαταλελειμμένης ψυχής, που περπατά στο σκοτάδι και δεν έχει φως, περίπτωση όχι ασυνήθιστη ακόμη και με εκείνους που φοβούνται τον Κύριο και υπακούουν στη φωνή του υπηρέτη του, Ησ. 50:10. Μπορεί να θεωρηθεί εδώ, 1. Ως στενάζοντας υπό σοβαρό κόπο. Ο Θεός έκρυψε το πρόσωπό του από αυτόν, και απέσυρε τα συνήθη σημάδια της εύνοιάς του. Σημείωση, Ο πνευματικός κόπος είναι από όλους τους κόπους ο πιο βαρύς για μια ευσεβή ψυχή· τίποτα δεν την πληγώνει και τη διαπερνά όπως οι ανησυχίες ότι ο Θεός είναι οργισμένος, η αναστολή της εύνοιάς του και η αναστολή της υπόσχεσής του· αυτό πληγώνει το πνεύμα· και ποιος μπορεί να το αντέξει; 2. Ως παλεύοντας με ισχυρό πειρασμό. Σημείωση, Ο λαός του Θεού, σε μια συννεφιασμένη και σκοτεινή ημέρα, μπορεί να πειραστεί να βγάλει απελπισμένα συμπεράσματα για τη δική του πνευματική κατάσταση και την κατάσταση της Εκκλησίας και της βασιλείας του Θεού στον κόσμο, και, και για τα δύο, να τα παρατήσει όλα. Μπορεί να πειραστούμε να σκεφτούμε ότι ο Θεός μας έχει εγκαταλείψει και μας έχει απορρίψει, ότι η διαθήκη της χάριτος μας αποτυγχάνει, και ότι ο τρυφερός έλεος του Θεού μας θα παρακρατηθεί για πάντα από εμάς. Αλλά δεν πρέπει να υποκύψουμε σε τέτοιες υποδείξεις. Αν ο φόβος και η μελαγχολία κάνουν τέτοια πεισματάρικα ερωτήματα, ας απαντήσει η πίστη από τη Γραφή: Θα απορρίψει ο Κύριος για πάντα; Μη γένοιτο, Ρωμ. 11:1. Όχι· ο Κύριος δεν θα απορρίψει τον λαό του, Ψαλμ. 94:14. Θα είναι ευνοϊκός πλέον; Ναι, θα είναι· γιατί, αν και προκαλεί λύπη, όμως θα έχει οικτιρμό, Θρ. 3:32. Έχει φύγει τελείως το έλεός του για πάντα; Όχι· το έλεός του διαρκεί για πάντα· όπως είναι από αιώνος, είναι έως αιώνος, Ψαλμ. 103:17. Αποτυγχάνει η υπόσχεσή του για πάντα; Όχι· είναι αδύνατο για τον Θεό να ψεύδεται, Εβρ. 6:18. Έχει ξεχάσει ο Θεός να είναι ελεήμων; Όχι· δεν μπορεί να αρνηθεί τον εαυτό του, και το ίδιο του το όνομα που έχει διακηρύξει ελεήμων και οικτίρμων, Εξ. 34:6. Έχει κλείσει με οργή τους τρυφερούς οικτιρμούς του; Όχι· είναι νέοι κάθε πρωί (Θρ. 3:23)· και επομένως, Πώς να σε παραδώσω, Εφραίμ; Ωσ. 11:8, 9. Έτσι προχωρούσε με τις σκοτεινές και ζοφερές ανησυχίες του όταν, ξαφνικά, πρώτα συγκράτησε τον εαυτό του με εκείνη τη λέξη, Σελά, 'Σταμάτα εκεί· μην προχωράς περισσότερο· ας μην ακούσουμε άλλα από αυτές τις άπιστες υποψίες·' και τότε επέπληξε τον εαυτό του (στ. 10): Είπα, Αυτή είναι η αδυναμία μου. Σύντομα αντιλαμβάνεται ότι δεν ειπώθηκε καλά, και επομένως, 'Γιατί είσαι ταραγμένη, ω ψυχή μου; Είπα, Αυτή είναι η θλίψη μου' (έτσι το καταλαβαίνουν μερικοί)· 'Αυτή είναι η συμφορά που πέφτει στον κλήρο μου και πρέπει να κάνω το καλύτερο από αυτή· ο καθένας έχει τη θλίψη του, τον κόπο του στη σάρκα· και αυτή είναι η δική μου, ο σταυρός που πρέπει να σηκώσω.' Ή, μάλλον, 'Αυτή είναι η αμαρτία μου· είναι η ανομία μου, η πληγή της καρδιάς μου.' Αυτές οι αμφιβολίες και οι φόβοι προέρχονται από την έλλειψη και την αδυναμία της πίστης και τη διαφθορά ενός διαταραγμένου νου. Σημείωση, (1.) Όλοι γνωρίζουμε για τον εαυτό μας κάτι για το οποίο πρέπει να πούμε, 'Αυτή είναι η αδυναμία μας, αμαρτία που μας περιβάλλει πιο εύκολα.' (2.) Η απελπισία του πνεύματος, και η δυσπιστία προς τον Θεό, υπό θλίψη, είναι πολύ συχνά οι αδυναμίες των καλών ανθρώπων, και, ως τέτοιες, πρέπει να αναλογιστούμε με λύπη και ντροπή, όπως ο ψαλμωδός εδώ: Αυτή είναι η αδυναμία μου. Όταν οποιαδήποτε στιγμή εργάζεται μέσα μας, πρέπει έτσι να καταστείλουμε την άνοδό της, και να μην επιτρέψουμε στο πονηρό πνεύμα να μιλήσει. Πρέπει να αντικρούσουμε τις εξεγέρσεις της απιστίας, όπως ο ψαλμωδός εδώ: Αλλά θα θυμηθώ τα έτη της δεξιάς χειρός του Υψίστου. Είχε εξετάζει τα έτη των αρχαίων χρόνων (στ. 5), τις ευλογίες που απολάμβανε παλαιότερα, η ανάμνηση των οποίων πρόσθετε μόνο στη λύπη του· αλλά τώρα τις θεωρούσε ως τα έτη της δεξιάς χειρός του Υψίστου, ότι εκείνες οι ευλογίες των αρχαίων χρόνων προήλθαν από τον Αρχαίο των ημερών, από τη δύναμη και την κυρίαρχη διάθεση της δεξιάς χειρός του που είναι πάνω από όλα, Θεός, ευλογημένος για πάντα, και αυτό τον ικανοποίησε· γιατί δεν μπορεί ο Ύψιστος με τη δεξιά του χείρα να κάνει όποιες αλλαγές θέλει; Ο Χένρι στη συνέχεια δείχνει πώς η ανάμνηση των έργων του Θεού αποκαθιστά την ελπίδα. Ο ψαλμωδός εδώ ανακτά τον εαυτό του από τη μεγάλη θλίψη και την πληγή στην οποία βρισκόταν, και σιωπά τους δικούς του φόβους ότι ο Θεός απορρίπτει τον λαό του με την ανάμνηση των μεγάλων πραγμάτων που είχε κάνει για αυτούς παλαιότερα, τα οποία αν και είχε προσπαθήσει μάταια να ηρεμήσει τον εαυτό του με αυτά (στ. 5, 6) όμως τα δοκίμασε ξανά, και, σε αυτή τη δεύτερη δοκιμασία, βρήκε ότι δεν ήταν μάταια. Είναι καλό να επιμένουμε στα κατάλληλα μέσα για την ενίσχυση της πίστης, αν και δεν αποδεικνύονται αποτελεσματικά στην αρχή: 'Θα θυμηθώ, σίγουρα θα θυμηθώ, τι έχει κάνει ο Θεός για τον λαό του παλαιά, μέχρι να μπορέσω από εκεί να συμπεράνω ένα ευτυχές αποτέλεσμα της παρούσας σκοτεινής διανομής,' στ. 11, 12. Σημείωση, 1. Τα έργα του Κυρίου, για τον λαό του, ήταν θαυμαστά έργα. 2. Καταγράφονται για εμάς, ώστε να τα θυμόμαστε. 3. Για να έχουμε όφελος από την ανάμνησή τους, πρέπει να διαλογιζόμαστε επ' αυτών, και να παραμένουμε επ' αυτών στις σκέψεις μας, και πρέπει να μιλάμε γι' αυτά, ώστε να ενημερώνουμε τον εαυτό μας και τους άλλους περαιτέρω σχετικά με αυτά. 4. Η δέουσα ανάμνηση των έργων του Θεού θα είναι ισχυρό αντίδοτο κατά της δυσπιστίας στην υπόσχεση και την αγαθότητά του· γιατί είναι Θεός και δεν αλλάζει. Αν αρχίσει, θα τελειώσει το έργο του και θα φέρει την κορυφαία πέτρα.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι κλείνει το κεφάλαιο παρατηρώντας την απότομη αλλά πλήρη επίλυση του φόβου. Ο ψαλμός τελειώνει απότομα, και δεν εφαρμόζει εκείνα τα αρχαία παραδείγματα της δύναμης του Θεού στις παρούσες θλίψεις της Εκκλησίας, όπως θα περίμενε κανείς. Αλλά μόλις ο καλός άνθρωπος άρχισε να διαλογίζεται σε αυτά τα πράγματα, βρήκε ότι είχε κερδίσει τον στόχο του· η ίδια η είσοδός του σε αυτό το θέμα του έδωσε φως και χαρά (Ψαλμ. 119:130)· οι φόβοι του ξαφνικά και παράξενα εξαφανίστηκαν, ώστε δεν χρειαζόταν να προχωρήσει περισσότερο· πήγε τον δρόμο του, και έφαγε, και το πρόσωπό του δεν ήταν πλέον λυπημένο, όπως η Άννα, 1 Σαμ. 1:18. Ο Χένρι εισάγει τον επόμενο ψαλμό με τον υπερκείμενο σκοπό και την έκτασή του. Αυτός ο ψαλμός είναι ιστορικός· είναι αφήγηση των μεγάλων ελέων που ο Θεός είχε δώσει στον Ισραήλ, των μεγάλων αμαρτιών με τις οποίες τον είχαν προκαλέσει, και των πολλών σημείων της δυσαρέσκειάς του που είχαν υποστεί για τις αμαρτίες τους. Ο ψαλμωδός άρχισε, στον προηγούμενο ψαλμό, να αφηγείται τα θαύματα του Θεού παλαιά, για τη δική του ενθάρρυνση σε δύσκολη εποχή· εκεί διέκοψε απότομα, αλλά εδώ επαναλαμβάνει το θέμα, για την οικοδομή της Εκκλησίας, και επεκτείνεται πολύ επ' αυτού, δείχνοντας όχι μόνο πόσο καλός ήταν ο Θεός σε αυτούς, που ήταν εγγύηση περαιτέρω τελειωτικού ελέους, αλλά πόσο άσχημα είχαν συμπεριφερθεί προς τον Θεό, που τον δικαιολογούσε να τους διορθώνει όπως έκανε αυτή τη στιγμή, και απαγόρευε όλα τα παράπονα. Εδώ είναι, Ι. Το προοίμιο αυτής της εκκλησιαστικής ιστορίας, που διατάσσει την προσοχή της παρούσας γενιάς σε αυτή και τη συνιστά στη μελέτη των γενεών που έρχονται, στ. 1-8. ΙΙ. Η ίδια η ιστορία από τον Μωυσή έως τον Δαβίδ· τίθεται σε ψαλμό ή τραγούδι ώστε να θυμάται καλύτερα και να μεταδοθεί στους απογόνους, και ώστε το τραγούδι της να τους επηρεάσει με τα πράγματα που αφηγούνται εδώ, περισσότερο από ό,τι θα έκανε μια απλή αφήγηση. Η γενική έκταση αυτού του ψαλμού έχουμε (στ. 9-11) όπου γίνεται λόγος για τις παρούσες επιπλήξεις που ήταν υπό (στ. 9), την αμαρτία που τις έφερε (στ. 10), και τους ελέους του Θεού σε αυτούς παλαιότερα, που επιδείνωσαν εκείνη την αμαρτία, στ. 11. Όσον αφορά τις λεπτομέρειες, μας λέγεται εδώ, 1. Τι θαυμαστά έργα είχε κάνει ο Θεός για αυτούς βγάζοντάς τους από την Αίγυπτο (στ. 12-16), προνοώντας για αυτούς στην έρημο (στ. 23-29), μαστίζοντας και καταστρέφοντας τους εχθρούς τους (στ. 43-53), και τελικά θέτοντάς τους στην κατοχή της γης της επαγγελίας, στ. 54, 55. 2. Πόσο αχάριστοι ήταν προς τον Θεό για τις ευεργεσίες του σε αυτούς και πόσες και μεγάλες προκλήσεις ήταν ένοχοι. Πώς γόγγυζαν κατά του Θεού και δυσπιστούσαν σε αυτόν (στ. 17-20), και έκαναν μόνο προσποιητή μετάνοια και υποταγή όταν τους τιμώρησε (στ. 34-37), έτσι λυπώντας και πειράζοντάς τον, στ. 40-42. Πώς πρόσβαλαν τον Θεό με τις ειδωλολατρίες τους αφού ήρθαν στη Χαναάν, στ. 56-58. 3. Πώς ο Θεός τους είχε τιμωρήσει δικαίως για τις αμαρτίες τους (στ. 21, 22) στην έρημο, κάνοντας την αμαρτία τους τιμωρία τους (στ. 29-33), και τώρα, πρόσφατα, όταν η κιβωτός πάρθηκε από τους Φιλισταίους, στ. 59-64. 4. Πώς ο Θεός τους είχε φεισθεί με χάρη και επέστρεψε με έλεος σε αυτούς, παρά τις προκλήσεις τους. Τους είχε συγχωρήσει παλαιότερα (στ. 38, 39), και τώρα, πρόσφατα, είχε απομακρύνει τις κρίσεις που είχαν φέρει στον εαυτό τους, και τους είχε φέρει υπό ευτυχή εγκατάσταση τόσο στην Εκκλησία όσο και στο κράτος, στ. 65-72. Όπως η γενική έκταση αυτού του ψαλμού μπορεί να είναι χρήσιμη σε εμάς στο τραγούδι του, για να μας ωθήσει να ανακαλέσουμε τι έχει κάνει ο Θεός για εμάς και για την Εκκλησία του παλαιότερα, και τι έχουμε κάνει εναντίον του, έτσι και οι λεπτομέρειες μπορεί επίσης να είναι χρήσιμες σε εμάς, για προειδοποίηση κατά εκείνων των αμαρτιών της απιστίας και της αχαριστίας που ο Ισραήλ παλαιά ήταν διαβόητα ένοχος, και η καταγραφή των οποίων διατηρήθηκε για τη μάθησή μας. 'Αυτά συνέβησαν σε αυτούς ως παραδείγματα,' 1 Κορ. 10:11· Εβρ. 4:11.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πότε χρειάστηκε, όπως ο ψαλμωδός, να διακόψετε την απόγνωση με την εσκεμμένη πράξη της ανάμνησης της παρελθούσας πιστότητας του Θεού; 2. Πώς μπορεί το πρότυπο του θρήνου που μετατρέπεται σε αίνο σε αυτούς τους ψαλμούς να διαμορφώσει τον τρόπο που φέρνετε τις δικές σας δημόσιες ή ιδιωτικές ανησυχίες ενώπιον του Κυρίου; 3. Με ποιους τρόπους μπορεί η επανάληψη των έργων του Θεού για προηγούμενες γενιές να ενισχύσει την ελπίδα σας για την Εκκλησία σήμερα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ πολυεύσπλαχνε, ὅταν ἡ θλίψις μᾶς κατακλύζῃ, δίδαξέ μας νὰ ἐκχέωμεν τὰς ψυχάς μας ἐνώπιόν Σου, ὡς ὁ ψαλμῳδός, ἀρνούμενοι νὰ ἀμφιβάλλωμεν περὶ τοῦ ἐλέους Σου. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, στερέωσον τοὺς ὀφθαλμούς μας ἐπὶ τῶν θαυμάτων τὰ ὁποῖα ἐτέλεσας εἰς τοὺς παρελθόντας αἰῶνας, διὰ νὰ εὕρωμεν νέον θάρρος ἐν τῇ ἀμεταβλήτῳ ἀγάπῃ Σου καὶ τῇ ἀκλονήτῳ πιστότητί Σου. Ὁδήγησόν μας διὰ τῆς ἰδικῆς Σου χειρός, καθὼς ὡδήγησας τὸν Ἰσραὴλ τοῦ παλαιοῦ, καὶ κάμε τὴν ἱστορίαν τῆς λυτρωτικῆς Σου χάριτος ἰδικήν μας. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →