← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λευιτικόν

Λευιτικόν 25-26 — με τον Ματθαίο Χένρι

Λευιτικόν 25-26Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα
Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στο Λευιτικόν 25–26 ανοίγει ένα παράθυρο στην προσεκτική τάξη του Θεού για τη ζωή του Ισραήλ στη γη. Οι σκέψεις του αποκαλύπτουν πώς η ανάπαυση του σαββάτου, η απελευθέρωση του ιωβηλαίου και η προστασία των φτωχών μαζί δείχνουν την κυριότητα του Κυρίου τόσο στο έδαφος όσο και στους ανθρώπους. Καθώς ακολουθούμε τον Χένρι μέσα από αυτά τα κεφάλαια, ανακαλύπτουμε πρότυπα που ακόμα διαμορφώνουν την πιστή ζωή σήμερα. Η μετρημένη έκθεσή του μας καλεί να σκεφτούμε πώς ο θείος νόμος καλλιεργεί την εμπιστοσύνη, τη γενναιοδωρία και την ελπίδα. Ας καθοδηγήσουν τα λόγια του τον διαλογισμό μας για την αγιότητα που ο Θεός προορίζει για κάθε σφαίρα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε αργά και προσευχητικά τα κεφάλαια 25 και 26 του Λευιτικού. Προσέξτε τις επαναλαμβανόμενες προσκλήσεις να αναπαύσετε τη γη, να κηρύξετε ελευθερία και να μεταχειριστείτε τους φτωχούς με αξιοπρέπεια. Αφήστε τον ρυθμό του σαββάτου και του ιωβηλαίου να εγκατασταθεί στο πνεύμα σας. Ζητήστε από το Πνεύμα να τονίσει οποιαδήποτε φράση που διεγείρει πόθο ή πεποίθηση. Επιστρέψτε όταν είστε έτοιμοι να μελετήσετε τις γνώσεις του Χένρι μαζί με το κείμενο.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά με το να περιγράφει τις απαιτήσεις του σαββατικού έτους. Ο νόμος του Μωυσή έδινε μεγάλη έμφαση στο σάββατο, η αγιασμός του οποίου ήταν ο αρχαιότερος και πιο αρχαίος από όλους τους θείους θεσμούς, σχεδιασμένος για τη διατήρηση της γνώσης και της λατρείας του Δημιουργού μεταξύ των ανθρώπων· ο νόμος αυτός όχι μόνο αναζωογόνησε την τήρηση του εβδομαδιαίου σαββάτου, αλλά, για την περαιτέρω προαγωγή της τιμής τους, πρόσθεσε τον θεσμό ενός σαββατικού έτους: Κατά το έβδομο έτος θα είναι σάββατο αναπαύσεως για τη γη, εδ. 4. Και από αυτό οι Ιουδαίοι συλλέγουν την κοινή παράδοση ότι μετά από έξι χιλιάδες χρόνια που έχει σταθεί ο κόσμος (χίλια χρόνια είναι για τον Θεό ως μία ημέρα) θα παύσει, και το αιώνιο σάββατο θα διαδεχθεί — ένα αδύναμο θεμέλιο πάνω στο οποίο να οικοδομηθεί ο καθορισμός εκείνης της ημέρας και ώρας που είναι προνόμιο του Θεού να γνωρίζει. Αυτό το σαββατικό έτος άρχιζε τον Σεπτέμβριο, στο τέλος του θερισμού, τον έβδομο μήνα του εκκλησιαστικού τους έτους: και ο νόμος ήταν, 1. Ότι κατά την εποχή της σποράς, που ακολουθούσε αμέσως μετά το τέλος της συγκομιδής τους, δεν έπρεπε να σπείρουν σιτάρι στη γη τους, και ότι δεν έπρεπε την άνοιξη να καλλιεργούν τα αμπέλια τους, και συνεπώς ότι δεν έπρεπε να περιμένουν ούτε θερισμό ούτε τρύγο το επόμενο έτος. 2. Ότι ό,τι παρήγαγε η γη τους από μόνη της δεν έπρεπε να διεκδικούν καμία ιδιοκτησία ή χρήση σε αυτό, παρά μόνο από χέρι σε στόμα, αλλά να το αφήνουν για τους φτωχούς, τους δούλους, τους ξένους και τα ζώα, εδ. 5-7. Πρέπει να είναι σάββατο αναπαύσεως για τη γη· δεν έπρεπε ούτε να κάνουν καμία εργασία γύρω από αυτό, ούτε να περιμένουν κανέναν καρπό από αυτό· όλες οι ετήσιες εργασίες έπρεπε να διακόπτονται κατά το έβδομο έτος, τόσο όσο οι ημερήσιες εργασίες την έβδομη ημέρα. Οι Ιουδαίοι λένε ότι «δεν άρχισαν να υπολογίζουν για το σαββατικό έτος μέχρι να ολοκληρώσουν την κατάκτηση της Χαναάν, η οποία ήταν το όγδοο έτος του Ιησού του Ναυή· το έβδομο έτος μετά από αυτό ήταν το πρώτο σαββατικό έτος, και έτσι το πεντηκοστό έτος ήταν το ιωβηλαίο». Αυτό το έτος έπρεπε να γίνει γενική απαλλαγή χρεών (Δευτ. ιε΄ 1, 2), και δημόσια ανάγνωση του νόμου στη γιορτή (Δευτ. λα΄ 10, 11), για να γίνει πιο επίσημη. Τώρα, (1.) Ο Θεός θα έδειχνε έτσι σε αυτούς ότι ήταν ο ιδιοκτήτης τους, και ότι ήταν ενοικιαστές κατά βούληση υπό αυτόν. Οι ιδιοκτήτες συνηθίζουν να συμφωνούν με τους ενοικιαστές τους πότε θα σκάψουν τη γη τους, πόσο καιρό θα την καλλιεργούν, και πότε θα την αφήνουν να αναπαυθεί: ο Θεός θα έδινε, θα παραχωρούσε και θα μεταβίβαζε έτσι εκείνη την καλή γη σε αυτούς, υπό τέτοιους όρους και περιορισμούς που θα τους έκαναν να γνωρίζουν ότι δεν ήταν ιδιοκτήτες, αλλά εξαρτώμενοι από τον Κύριό τους. (2.) Ήταν μια καλοσύνη για τη γη τους να την αφήνουν να αναπαύεται μερικές φορές, και θα την κρατούσε σε καλή κατάσταση (όπως εκφράζουν οι γεωργοί μας) για τους απογόνους, των οποίων την ικανοποίηση ο Θεός θα ήθελε να συμβουλεύονται, και να μην χρησιμοποιούν τη γη σαν να προοριζόταν μόνο για μία γενιά. (3.) Όταν ήταν έτσι για ολόκληρο το έτος απομακρυσμένοι από όλες τις αγροτικές εργασίες, θα είχαν περισσότερο ελεύθερο χρόνο για να παρακολουθούν τις ασκήσεις της θρησκείας, και να αποκτήσουν τη γνώση του Θεού και του νόμου του. (4.) Διδάσκονταν έτσι να είναι φιλάνθρωποι και γενναιόδωροι, και να μην συγκεντρώνουν τα πάντα στον εαυτό τους, αλλά να είναι πρόθυμοι να μοιραστούν με άλλους τα δώρα της αφθονίας του Θεού, που η γη παρήγαγε από μόνη της. (5.) Οδηγούνταν να ζουν σε συνεχή εξάρτηση από τη θεία πρόνοια, βρίσκοντας ότι, όπως ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με ψωμί, έτσι έχει ψωμί, όχι μόνο από τη δική του εργασία, αλλά, αν ο Θεός ευαρεστείται, από τον λόγο της ευλογίας από το στόμα του Θεού, χωρίς καμία φροντίδα ή πόνο του ανθρώπου, Ματθ. δ΄ 4. (6.) Τους υπενθύμιζαν την εύκολη ζωή που ζούσε ο άνθρωπος στον παράδεισο, όταν έτρωγε από κάθε καλό πράγμα, όχι, όπως μετά, με τον ιδρώτα του προσώπου του. Ο μόχθος και ο κόπος ήρθαν με την αμαρτία. (7.) Διδάσκονταν να σκέφτονται πώς ζούσαν οι φτωχοί, που ούτε έσπερναν ούτε θέριζαν, ακόμη και με την ευλογία του Θεού σε λίγο. (8.) Αυτό το έτος αναπαύσεως τυποποιούσε την πνευματική ανάπαυση που εισέρχονται όλοι οι πιστοί μέσω του Χριστού, του αληθινού Νώε μας, που μας δίνει παρηγοριά και ανάπαυση σχετικά με το έργο μας, και τον μόχθο των χεριών μας, εξαιτίας της γης που ο Κύριος έχει καταραστεί, Γεν. ε΄ 29. Μέσω αυτού απαλλασσόμαστε από το βάρος της κοσμικής φροντίδας και εργασίας, και τα δύο αγιάζονται και γλυκαίνονται σε εμάς, και είμαστε ικανοποιημένοι και ενθαρρυνόμενοι να ζούμε με πίστη. Και, όπως οι καρποί αυτού του σαββάτου της γης απολαμβάνονταν από κοινού, έτσι η σωτηρία που πραγματοποιήθηκε από τον Χριστό είναι κοινή σωτηρία· και αυτό το σαββατικό έτος φαίνεται να έχει αναζωογονηθεί στην χριστιανική εκκλησία, όταν οι πιστοί είχαν όλα τα πράγματα κοινά, Πράξ. β΄ 44. Ο Χένρι προχωρά για να εξηγήσει τις διατάξεις για την επιστροφή της περιουσίας στο ιωβηλαίο. (1.) Η ιδιοκτησία που είχε κάθε άνθρωπος στο μερίδιό του της γης της Χαναάν δεν μπορούσε να αλλοτριωθεί για περισσότερο από ό,τι μέχρι το έτος του ιωβηλαίου, και τότε αυτός ή οι κληρονόμοι του έπρεπε να επιστρέψουν σε αυτό, και να έχουν τίτλο σε αυτό τόσο αδιαμφισβήτητο, και την κατοχή του τόσο αδιατάρακτη, όσο ποτέ (εδ. 10, 13): «Θα επιστρέψετε κάθε άνθρωπος στην ιδιοκτησία του· έτσι ώστε αν ένας άνθρωπος είχε πουλήσει ή υποθηκεύσει το κτήμα του, ή οποιοδήποτε μέρος του, τότε έπρεπε να επιστρέψει σε αυτόν ή στους κληρονόμους του, απαλλαγμένο από κάθε χρέωση και βάρος. Τώρα αυτό δεν ήταν άδικο για τον αγοραστή, επειδή το έτος του ιωβηλαίου ήταν καθορισμένο, και κάθε άνθρωπος γνώριζε πότε θα ερχόταν, και έκανε τη συμφωνία του ανάλογα. Σύμφωνα με τον νόμο μας πράγματι, αν γη παραχωρηθεί σε έναν άνθρωπο και τους κληρονόμους του, υπό τον όρο ότι δεν θα πουλήσει ή αλλοτριώσει, η παραχώρηση είναι καλή, αλλά ο όρος είναι άκυρος και αντιφατικός: Είναι άδικο για ελεύθερους ανθρώπους (λένε οι νομικοί) να μην είναι ελεύθερη η αλλοτρίωση των πραγμάτων τους. Ωστόσο συμφωνείται στα βιβλία ότι αν ο βασιλιάς παραχωρήσει γη σε έναν άνθρωπο σε φέουδο υπό τον όρο ότι δεν θα αλλοτριώσει, ο όρος είναι καλός. Τώρα ο Θεός θα έδειχνε στον λαό του Ισραήλ ότι η γη τους ήταν δική του, και αυτοί ήταν οι ενοικιαστές του· και επομένως τους δένει έτσι ώστε να μην έχουν δύναμη να πουλήσουν, αλλά μόνο να κάνουν μισθώσεις για οποιαδήποτε περίοδο ετών, χωρίς να υπερβαίνουν το επόμενο ιωβηλαίο. Με αυτόν τον τρόπο προβλεπόταν, [1.] Ότι οι γενεαλογίες τους έπρεπε να διατηρούνται προσεκτικά, που θα ήταν χρήσιμες για την αποσαφήνιση της γενεαλογίας του Σωτήρα μας. [2.] Ότι η διάκριση των φυλών έπρεπε να διατηρείται· γιατί, αν και ένας άνθρωπος μπορούσε να αγοράσει γη σε άλλη φυλή, όμως δεν μπορούσε να την κρατήσει περισσότερο από ό,τι μέχρι το έτος του ιωβηλαίου, και τότε θα επέστρεφαν αυτόματα. [3.] Ότι κανείς δεν έπρεπε να γίνει υπερβολικά πλούσιος, βάζοντας σπίτι σε σπίτι, και χωράφι σε χωράφι (Ησ. ε΄ 8), αλλά μάλλον να αφιερωθεί στην καλλιέργεια αυτού που είχε παρά στην επέκταση των κτημάτων του. Η σοφία της ρωμαϊκής πολιτείας μερικές φορές προέβλεπε ότι κανείς δεν έπρεπε να είναι κύριος πάνω από 500 στρέμματα. [4.] Ότι καμία οικογένεια δεν έπρεπε να βυθιστεί και να καταστραφεί, και να καταδικαστεί σε αιώνια φτώχεια. Αυτή η ιδιαίτερη φροντίδα πήρε ο Θεός για την υποστήριξη της τιμής εκείνου του λαού, και τη διατήρηση, όχι μόνο εκείνης της καλής γης για το έθνος γενικά, αλλά του μεριδίου κάθε ανθρώπου για την οικογένειά του ιδιαίτερα, για αιώνια κληρονομιά, ώστε να τυποποιεί καλύτερα εκείνο το καλό μέρος που δεν θα αφαιρεθεί ποτέ από εκείνους που το έχουν. Ο Χένρι συνεχίζει με τους κανονισμούς σχετικά με την πώληση και την εξαγορά γαιών και οικιών. Εδώ είναι, Ι. Ένας νόμος σχετικά με τα ακίνητα των Ισραηλιτών στη γη της Χαναάν, και τη μεταβίβασή τους. 1. Κανένα έδαφος δεν έπρεπε να πωληθεί για πάντα από την οικογένεια στην οποία έπεσε κατά τη διαίρεση της γης. Και ο λόγος που δίνεται είναι, Η γη είναι δική μου, και εσείς είστε ξένοι και πάροικοι μαζί μου, εδ. 23. (1.) Ο Θεός έχοντας ιδιαίτερη ιδιοκτησία σε αυτή τη γη, θα κρατούσε με αυτόν τον περιορισμό αισθητό σε αυτούς. Οι κτήσεις των καλών ανθρώπων, που, έχοντας παραδώσει τον εαυτό τους στον Θεό, έχουν παραδώσει μαζί με αυτόν όλα όσα έχουν σε αυτόν, είναι με ιδιαίτερο τρόπο στη διάθεσή του, και η διάθεσή τους πρέπει να υποταχθεί. (2.) Όντας ξένοι και πάροικοι μαζί του σε εκείνη τη γη, και έχοντας τη σκηνή του ανάμεσά τους, να αλλοτριώσουν το μέρος τους εκείνης της γης θα ήταν στην ουσία να αποκόψουν τον εαυτό τους από τη συναδέλφωση και την κοινωνία τους με τον Θεό, της οποίας εκείνο ήταν σύμβολο και σύμβολο, για τον οποίο λόγο ο Ναβουθαί προτιμούσε να υποστεί την οργή ενός βασιλιά παρά να χωριστεί από την κληρονομιά των πατέρων του, Α΄ Βασ. κα΄ 3. 2. Αν ένας άνθρωπος ήταν αναγκασμένος από τη φτώχεια να πουλήσει τη γη του για τη συντήρηση της οικογένειάς του, όμως, αν αργότερα ήταν σε θέση, μπορούσε να την εξαγοράσει πριν από το έτος του ιωβηλαίου (εδ. 24, 26, 27), και η τιμή έπρεπε να καθοριστεί σύμφωνα με τον αριθμό των ετών από την πώληση και πριν από το ιωβηλαίο. 3. Αν το ίδιο το πρόσωπο δεν ήταν σε θέση να την εξαγοράσει, ο επόμενος συγγενής του μπορούσε (εδ. 25): Ο εξαγοραστής αυτής, αυτός που είναι κοντά σε αυτόν, θα έρθει και θα εξαγοράσει, έτσι μπορεί να διαβαστεί. Ο συγγενής ονομάζεται Γκοέλ, ο εξαγοραστής (Αρ. ε΄ 8· Ρουθ γ΄ 9), στον οποίο ανήκε το δικαίωμα εξαγοράς της γης. Και αυτό τυποποιούσε τον Χριστό, που ανέλαβε τη φύση μας, ώστε να είναι συγγενής μας, οστούν από τα οστά μας και σάρκα από τη σάρκα μας, και, όντας ο μόνος συγγενής που έχουμε που είναι ικανός να το κάνει, σε αυτόν ανήκε το δικαίωμα εξαγοράς. Όσο για όλους τους άλλους συγγενείς μας, το παπούτσι τους πρέπει να βγει (Ρουθ δ΄ 6, 7)· δεν μπορούν να εξαγοράσουν. Αλλά ο Χριστός μπορεί και έχει εξαγοράσει την κληρονομιά που εμείς με την αμαρτία είχαμε χάσει και αλλοτριώσει, και έκανε νέα εγκατάσταση αυτής σε όλους όσους με πίστη γίνονται συγγενείς του. Γνωρίζουμε ότι αυτός ο Εξαγοραστής ζει, Ιώβ ιθ΄ 25. Και μερικοί κάνουν αυτό το καθήκον του συγγενή να σημαίνει την αδελφική αγάπη που πρέπει να υπάρχει μεταξύ των χριστιανών, κλίνοντάς τους να ανακτήσουν εκείνους που έχουν πέσει, και να τους αποκαταστήσουν με το πνεύμα της πραότητας. 4. Αν η γη δεν εξαγοραζόταν πριν από το έτος του ιωβηλαίου, τότε έπρεπε να επιστρέψει αυτόματα σε αυτόν που την είχε πουλήσει ή υποθηκεύσει: Στο ιωβηλαίο θα βγει, εδ. 28. Αυτό ήταν μια εικόνα της ελεύθερης χάριτος του Θεού προς εμάς εν Χριστώ, με την οποία, και όχι με οποιαδήποτε τιμή ή αξία δική μας, αποκαθιστάμε την εύνοια του Θεού, και γινόμαστε δικαιούχοι του παραδείσου, από τον οποίο οι πρώτοι γονείς μας, και εμείς σε αυτούς, εκδιώχθηκαν για ανυπακοή. 5. Έγινε διαφορά μεταξύ οικιών σε τειχισμένες πόλεις, και γαιών στην ύπαιθρο, ή οικιών σε χωριά της υπαίθρου. Οι οικίες σε τειχισμένες πόλεις ήταν περισσότερο καρποί της δικής τους εργασίας παρά γη στην ύπαιθρο, που ήταν το άμεσο δώρο της αφθονίας του Θεού· και επομένως, αν ένας άνθρωπος πούλαγε οικία σε πόλη, μπορούσε να την εξαγοράσει οποιαδήποτε στιγμή μέσα σε ένα έτος μετά την πώληση, αλλά διαφορετικά επιβεβαιωνόταν στον αγοραστή για πάντα, και δεν έπρεπε να επιστρέψει, ούτε στο έτος του ιωβηλαίου, εδ. 29, 30. Αυτή η πρόβλεψη έγινε για να ενθαρρύνει ξένους και προσήλυτους να έρθουν και να εγκατασταθούν ανάμεσά τους. Αν και δεν μπορούσαν να αγοράσουν γη στη Χαναάν για αυτούς και τους κληρονόμους τους, όμως μπορούσαν να αγοράσουν οικίες σε τειχισμένες πόλεις, που θα ήταν πιο βολικές για εκείνους που υποτίθεται ότι ζούσαν από το εμπόριο. Αλλά οι οικίες της υπαίθρου δεν μπορούσαν να διατεθούν διαφορετικά από ό,τι οι γαίες. 6. Μια ρήτρα προστίθεται υπέρ των Λευιτών, ως εξαίρεση από αυτούς τους κανόνες. (1.) Οι κατοικίες στις πόλεις των Λευιτών μπορούσαν να εξαγοραστούν οποιαδήποτε στιγμή, και, αν δεν εξαγοράζονταν, έπρεπε να επανέλθουν στο έτος του ιωβηλαίου (εδ. 32, 33), επειδή οι Λευίτες δεν είχαν άλλες κτήσεις από πόλεις και τα προάστιά τους, και ο Θεός θα έδειχνε ότι οι Λευίτες ήταν η ιδιαίτερη φροντίδα του· και ήταν προς το συμφέρον του κοινού να μην είναι φτωχοί, ή να εκδιωχθούν από τις κληρονομιές τους. (2.) Τα χωράφια που γειτνίαζαν με τις πόλεις τους (Αρ. λε΄ 4, 5) δεν μπορούσαν να πωληθούν οποιαδήποτε στιγμή, γιατί ανήκαν, όχι σε συγκεκριμένους Λευίτες, αλλά στην πόλη των Λευιτών, ως σωματείο, που δεν μπορούσαν να αλλοτριώσουν χωρίς αδίκημα στη φυλή τους· επομένως, αν οποιοδήποτε από εκείνα τα χωράφια πωλούνταν, η συμφωνία ήταν άκυρη, εδ. 34. Ακόμη και οι Αιγύπτιοι φρόντιζαν να διατηρήσουν τη γη των ιερέων, Γεν. μζ΄ 22. Και δεν υπάρχει λιγότερος λόγος για την υπαγωγή της συντήρησης της ευαγγελικής διακονίας υπό την ειδική προστασία των χριστιανικών κυβερνήσεων.
Σκεφτείτε

Σκέψη

Ο Χένρι κλείνει το τμήμα υποσχόμενος θεία ευλογία για την υπακοή. ΙΙΙ. Διαβεβαίωση δόθηκε σε αυτούς ότι δεν θα ήταν ζημιωμένοι, αλλά μεγάλοι κερδισμένοι, τηρώντας αυτά τα έτη ανάπαυσης. Υπόσχεται, 1. Ότι θα ήταν ασφαλείς: Θα κατοικήσετε στη γη με ασφάλεια, εδ. 18, και πάλι, εδ. 19. Η λέξη σημαίνει τόσο εξωτερική ασφάλεια όσο και εσωτερική ασφάλεια και εμπιστοσύνη πνεύματος, ότι θα ήταν ήσυχοι τόσο από το κακό όσο και από τον φόβο του κακού. 2. Ότι θα ήταν πλούσιοι: Θα φάτε μέχρι χορτασμού. Σημείωση, Αν είμαστε προσεκτικοί να κάνουμε το καθήκον μας, μπορούμε με χαρά να εμπιστευθούμε τον Θεό με την παρηγοριά μας. 3. Ότι δεν θα τους έλειπε τροφή κατάλληλη εκείνο το έτος στο οποίο ούτε έσπερναν ούτε θέριζαν: Θα προστάξω την ευλογία μου κατά το έκτο έτος, και θα φέρει καρπό για τρία χρόνια, εδ. 21. Αυτό ήταν, (1.) Ένα μόνιμο θαύμα, ότι, ενώ σε άλλες περιπτώσεις ένα έτος μόνο εξυπηρετούσε για να φέρει άλλο, οι παραγωγές του έκτου έτους έπρεπε να εξυπηρετήσουν για να φέρουν το ένατο. Σημείωση, Η ευλογία του Θεού πάνω στην πρόνοιά μας θα κάνει λίγο να πάει πολύ μακριά, και να ικανοποιήσει ακόμα και τους φτωχούς με ψωμί, Ψαλμ. ρλα΄ 15. (2.) Ένα διαρκές μνημείο του μάννα που δόθηκε διπλό την έκτη ημέρα για δύο ημέρες. (3.) Προοριζόταν για ενθάρρυνση σε όλους τους ανθρώπους του Θεού, σε όλες τις εποχές, να τον εμπιστεύονται στον δρόμο του καθήκοντος, και να ρίχνουν τη φροντίδα τους επάνω του. Τίποτα δεν χάνεται από την πίστη και την αυταπάρνηση στην υπακοή μας.
Απαντήστε

Απάντηση

1. Πού στη ζωή μου αντιστέκομαι στην ανάπαυση που προστάζει ο Θεός, και τι μπορεί να αλλάξει αν εμπιστευόμουν την πρόνοιά του αντί αυτού; 2. Πώς η αρχή της επιστροφής στο ιωβηλαίο προκαλεί την προσκόλλησή μου σε ιδιοκτησίες ή θέση; 3. Με ποιον πρακτικό τρόπο μπορώ να προσφέρω ανακούφιση σε κάποιον που είναι φτωχός ή φορτωμένος αυτή την εβδομάδα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Θεέ τῆς χάριτος, σὲ αἰνοῦμεν γιὰ τὴν ἀνάπαυση τοῦ Σαββάτου καὶ τὸ ἔτος τῆς Ἰωβηλαίου ποὺ προσέταξες στὸν Λόγο Σου, διακηρύσσοντας ὅτι ἡ γῆ καὶ ὅλα τὰ προϊόντα της ἀνήκουν σὲ Ἐσένα μόνο. Ἐλευθέρωσέ μας ἀπὸ τὴν ἀγχώδη προσπάθεια καὶ τὴν ἀποθησαύριση, καὶ διαμόρφωσέ μας σὲ ἕναν γενναιόδωρο λαὸ ποὺ ἀποδίδει τὰ ὀφειλόμενα καὶ ἀποκαθιστᾶ τὰ χαμένα. Μὲ τὸ Πνεῦμα Σου, ἄς ἀντηχήσει ἡ ἐλευθερία ποὺ διακηρύσσει ὁ Χριστὸς στὶς καρδιές μας μέχρις ὅτου ὅλη ἡ κτίση ἑορτάσει τὴν τελικὴ ἀπολύτρωσή της. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →