← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Κορινθίους

Β' Κορινθίους 2 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Β' Κορινθίους 2Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στο Β' Κορινθίους κεφάλαιο 2 προσφέρει ένα παράθυρο στην ποιμαντική καρδιά του αποστόλου Παύλου και την προσεκτική ισορροπία αλήθειας και χάριτος μέσα στην πρώτη εκκλησία. Ο Καλβίνος οδηγεί τους αναγνώστες μέσα από τις αποφάσεις του Παύλου σχετικά με το πότε να επισκεφθεί, πώς να διορθώσει και πότε να αποκαταστήσει, αποκαλύπτοντας τη βαθιά στοργή που διαμόρφωσε κάθε λέξη. Οι σκέψεις του τονίζουν την ένταση μεταξύ της αναγκαίας πειθαρχίας και της κλήσης στο έλεος, δείχνοντας πώς και τα δύο υπηρετούν την υγεία του σώματος του Χριστού. Καθώς ακούμε τη φωνή του Καλβίνου σήμερα, καλούμαστε να σκεφτούμε πώς αυτές οι αρχαίες οδηγίες ακόμα καθοδηγούν ηγέτες και εκκλησίες σε θέματα μετάνοιας, συγχώρεσης και πνευματικής φροντίδας.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε το Β' Κορινθίους κεφάλαιο 2 ολόκληρο. Προσέξτε τη μετάβαση από τη λύπη στην παρηγοριά, από τη διόρθωση στην αποκατάσταση. Δώστε προσοχή στον πόθο του Παύλου για τη χαρά των Κορινθίων και τις προσεκτικές οδηγίες του σχετικά με αυτόν που είχε προκαλέσει πόνο. Αφήστε τον τόνο του κεφαλαίου, που συνδυάζει στερεότητα και τρυφερότητα, να εγκατασταθεί στην καρδιά σας πριν στραφούμε στις ερμηνείες του Καλβίνου στίχο προς στίχο.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά εξετάζοντας την απόφαση του Παύλου να επεκτείνει καλοσύνη ακόμα και σε αυτόν που είχε αμαρτήσει βαρύτερα. 6. Αρκετό. Τώρα επεκτείνει καλοσύνη ακόμα και στον άνθρωπο που είχε αμαρτήσει βαρύτερα από τους άλλους, και εξαιτίας του οποίου ο θυμός του είχε ανάψει εναντίον όλων, εφόσον είχαν συναινέσει στο έγκλημά του. Στο να δείχνει επιείκεια ακόμα και σε κάποιον που άξιζε αυστηρότερη τιμωρία, οι Κορινθίοι έχουν ένα εντυπωσιακό παράδειγμα που τους πείθει πόσο αντιπαθούσε την υπερβολική σκληρότητα. Είναι αλήθεια ότι δεν παίζει αυτόν τον ρόλο μόνο για χάρη των Κορινθίων, αλλά επειδή ήταν εκ φύσεως συγχωρητικός χαρακτήρας· όμως, σε αυτό το παράδειγμα πραότητας, οι Κορινθίοι δεν μπορούσαν παρά να αντιληφθούν την αξιοσημείωτη καλοσύνη της διάθεσής του. Επιπλέον, δεν δείχνει απλώς τον εαυτό του επιεική, αλλά προτρέπει και τους άλλους να τον δεχτούν στην εύνοιά τους, ασκώντας την ίδια πραότητα. Στο θέμα της εκκλησιαστικής πειθαρχίας, ο Καλβίνος στη συνέχεια εκθέτει την ανάγκη τόσο για αυστηρότητα όσο και για έγκαιρο έλεος. Αυτό το χωρίο πρέπει να παρατηρηθεί προσεκτικά, καθώς μας δείχνει με ποια δικαιοσύνη και επιείκεια πρέπει να ρυθμίζεται η πειθαρχία της Εκκλησίας, ώστε να μην υπάρχει υπερβολική αυστηρότητα. Υπάρχει ανάγκη αυστηρότητας, ώστε οι πονηροί να μην γίνονται πιο τολμηροί από την ατιμωρησία, η οποία δικαίως χαρακτηρίζεται ως δέλεαρ για την κακία. Αλλά από την άλλη, καθώς υπάρχει κίνδυνος ο τιμωρούμενος να αποθαρρυνθεί, πρέπει να χρησιμοποιείται μετριοπάθεια ως προς αυτό — ώστε η Εκκλησία να είναι έτοιμη να χορηγήσει συγχώρεση, μόλις ικανοποιηθεί πλήρως από τη μετάνοιά του. Σε αυτόν τον τομέα, διαπιστώνω έλλειψη σοφίας εκ μέρους των αρχαίων επισκόπων· και πράγματι δεν πρέπει να δικαιολογούνται, αλλά αντίθετα, πρέπει μάλλον να σημειώνουμε το σφάλμα τους, ώστε να μάθουμε να το αποφεύγουμε. Ο Παύλος ικανοποιείται με τη μετάνοια του παραβάτη, ώστε να γίνει συμφιλίωση με την Εκκλησία. Εκείνοι, από την άλλη, μη δίνοντας καμία σημασία στη μετάνοιά του, εξέδωσαν κανόνες για μετάνοια τριών ετών, επτά ετών, και σε ορισμένες περιπτώσεις ισόβια. Με αυτούς αποκλείουν τους φτωχούς δυστυχείς ανθρώπους από την κοινωνία της Εκκλησίας. Και με αυτόν τον τρόπο, ο παραβάτης είτε αποξενώνεται περισσότερο από την Εκκλησία, είτε [322] ωθείται να ασκεί υποκρισία. Αλλά ακόμα κι αν η διάταξη ήταν πιο πειστική από μόνη της, αυτή η σκέψη θα ήταν, κατά τη γνώμη μου, αρκετή για να την καταδικάσει — ότι έρχεται σε αντίθεση με τον κανόνα του Αγίου Πνεύματος, τον οποίο ο Απόστολος εδώ ορίζει. Ο Καλβίνος συνεχίζει προειδοποιώντας να μην αφήνεται ο μετανοημένος χωρίς παρηγοριά. 7. Μήπως κάποιος τέτοιος καταποντιστεί από υπερβολική λύπη. Ο σκοπός του αφορισμού, όσον αφορά τη δύναμη του παραβάτη, είναι αυτός: ότι, κατακλυσμένος από αίσθηση της αμαρτίας του, να ταπεινωθεί ενώπιον του Θεού και της Εκκλησίας, και να ζητήσει συγχώρεση με ειλικρινή αποστροφή και ομολογία ενοχής. Ο άνθρωπος που έχει φερθεί σε αυτό, τώρα χρειάζεται περισσότερο παρηγοριά παρά αυστηρή επίπληξη. Ως εκ τούτου, αν συνεχίσετε να τον αντιμετωπίζετε σκληρά, θα είναι — όχι πειθαρχία, αλλά σκληρή τυραννία. Ως εκ τούτου, πρέπει να φυλαγόμαστε προσεκτικά από το να τους πιέζουμε πέρα από αυτό το όριο. [323] Διότι τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο από το να δίνουμε στον Σατανά λαβή, για να πειράξει έναν παραβάτη σε απόγνωση. Τώρα εφοδιάζουμε τον Σατανά με όπλα σε κάθε περίπτωση, στην οποία αφήνουμε χωρίς παρηγοριά εκείνους που επηρεάζονται ειλικρινά από την άποψη της αμαρτίας τους.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος στη συνέχεια συνδέει αυτές τις ποιμαντικές οδηγίες με τις ύπουλες μηχανορραφίες του εχθρού. 11. Για να μην υπερνικηθούμε από τον Σατανά. Αυτό μπορεί να θεωρηθεί ότι αναφέρεται σε όσα είχε πει προηγουμένως σχετικά με την υπερβολική λύπη. Διότι είναι μια πολύ πονηρή [330] απάτη του Σατανά, όταν μας στερεί κάθε παρηγοριά, μας καταπίνει, όπως λέγεται, σε άβυσσο απόγνωσης· και αυτή είναι η εξήγηση που δίνει γι' αυτό ο Χρυσόστομος. Προτιμώ, όμως, να το δω ως αναφερόμενο στον Παύλο και τους Κορινθίους. Διότι υπήρχε διπλός κίνδυνος που τους απειλούσε από τις παγίδες του Σατανά — στην περίπτωση που θα ήταν υπερβολικά σκληροί και αυστηροί, ή, από την άλλη, σε περίπτωση που θα προέκυπτε διχόνοια μεταξύ τους. Διότι πολύ συχνά συμβαίνει, ότι, υπό το πρόσχημα ζήλου για πειθαρχία, εισχωρεί μια Φαρισαϊκή αυστηρότητα, η οποία οδηγεί τον ταλαίπωρο παραβάτη στην καταστροφή, αντί να τον θεραπεύσει. Είναι μάλλον, κατά τη γνώμη μου, για τον δεύτερο κίνδυνο που μιλά· διότι αν ο Παύλος δεν είχε ευνοήσει σε κάποιο βαθμό τις επιθυμίες των Κορινθίων, ο Σατανάς θα είχε επικρατήσει ανάβοντας διχόνοια μεταξύ τους.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη δική σας ζωή ή κοινότητα μπορεί να πειραχθείτε να παρακρατήσετε έλεος αφού έχει δειχθεί γνήσια μετάνοια; Πώς η έμφαση του Καλβίνου στην τρυφερή καρδιά ενός ποιμένα αμφισβητεί τον τρόπο που δίνετε ή δέχεστε διόρθωση; Σε ποια κατάσταση διακρίνετε επί του παρόντος τη διαφορά μεταξύ αναγκαίας στερεότητας και του κινδύνου υπερβολικής λύπης;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, διὰ τῆς κυριαρχικῆς σου χάριτος χορηγεῖς μετάνοιαν φέρουσαν σωτηρίαν καὶ οὐ μετάμελον, ἀποκαθιστῶν τοὺς μετανοοῦντας διὰ τοῦ αἵματος τοῦ Υἱοῦ σου καὶ τῆς παρακλήσεως τοῦ Πνεύματός σου. Στήριζε τὸν λαόν σου τῆς διαθήκης μὲ σοφίαν νὰ συγχωρῶμεν καθὼς συνεχωρήθημεν, φυλάσσων τὴν ἐκκλησίαν σου ἀπὸ ἀμφότερα, τῆς αὐστηρότητος ποὺ ἀποδιώκει τοὺς τετραυματισμένους καὶ τῆς ἐπιεικείας ποὺ ἀφήνει τὴν ἁμαρτίαν ἀνέλεγκτον, ἵνα ὁ Σατανᾶς μὴ ἀποκτήσῃ πλεονέκτημα μεταξὺ ἡμῶν. Εἴθε πᾶσα πρᾶξις πειθαρχίας νὰ ὑπηρετῇ τὴν δόξαν σου καὶ τὴν χαρὰν τῶν ἁγίων σου. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →