Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Φιλιππησίους
Ἐμοὶ τὸ ζῆν Χριστός, καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Ὁ Παῦλος γράφει πρὸς τοὺς Φιλιππησίους ἀπὸ τὴν φυλακήν, καὶ ὅμως ἡ ἐπιστολὴ ξεχειλίζει ἀπὸ χαρὰν. Εὐχαριστεῖ τὸν Θεὸν ἐπὶ πάσῃ τῇ μνείᾳ αὐτῶν, προσεύχεται ὅπως ἡ ἀγάπη αὐτῶν περισσεύῃ ἔτι μᾶλλον καὶ μᾶλλον, καὶ βεβαιοῖ αὐτοὺς ὅτι ἀκόμη καὶ οἱ δεσμοί του ἀπέβησαν εἰς προκοπὴν τοῦ Εὐαγγελίου. Ἔπειτα, ἀντιμέτωπος μὲ τὴν δυνατότητα ἐκτελέσεως ὑπὸ τοῦ Νέρωνος, καταγράφει μίαν ἀπὸ τὰς πλέον ἀφόβους φράσεις ποὺ ἔγραψε ποτὲ ἀνθρώπινον ὄν: «Ἐμοὶ γὰρ τὸ ζῆν Χριστός, καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος». Ἡ χριστιανικὴ Ἀνατολὴ ἐθησαύρισε τὰς ὁμιλίας τοῦ Χρυσοστόμου ἐπὶ τῆς ἐπιστολῆς ταύτης, ὅπου ὁ χρυσόστομος ἱεροκήρυξ θαυμάζει πῶς ἄνθρωπος δεδεμένος καὶ συκοφαντούμενος, ἱστάμενος ἐν τῇ σκιᾷ τοῦ θανάτου, οὐχὶ μόνον ὑπομένει ἀλλὰ χαίρει — καὶ διχάζεται μεταξὺ δύο ἀγαθῶν, τοῦ ἀπελθεῖν καὶ εἶναι μετὰ Χριστοῦ, ἢ τοῦ παραμεῖναι διὰ χάριν ἐκείνων ποὺ ἀγαπᾷ. Τὸ πρῶτον κεφάλαιον τῶν Φιλιππησίων διδάσκει τὸ μυστικὸν τῆς χαρᾶς ἐκείνης: ψυχὴ ἧς ἡ ζωὴ κρύπτεται ἐν Χριστῷ δὲν ἔχει πλέον τίποτε ποὺ ὁ θάνατος νὰ λάβῃ.
Διαβάστε
Ἀνάγνωσις
Ἀναγινώσκετε Φιλιππησίους 1 — Παῦλος καὶ Τιμόθεος, δοῦλοι Χριστοῦ Ἰησοῦ, χαιρετίζοντες τοὺς ἁγίους ἐν Φιλίπποις· ἡ εὐχαριστία καὶ ἡ προσευχὴ αὐτοῦ ὅπως ἡ ἀγάπη αὐτῶν περισσεύῃ ἐν ἐπιγνώσει καὶ πάσῃ αἰσθήσει· ἡ πεποίθησις αὐτοῦ ὅτι ὁ ἐναρξάμενος ἐν αὐτοῖς ἔργον ἀγαθὸν τελειώσει αὐτό· πῶς οἱ δεσμοί του ὑπηρέτησαν εἰς προκοπὴν τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ἐνεθάρρυναν τοὺς ἀδελφούς· «ἐμοὶ γὰρ τὸ ζῆν Χριστός, καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος»· ἡ στενοχωρία αὐτοῦ μεταξὺ τοῦ ἀπελθεῖν καὶ εἶναι μετὰ Χριστοῦ, ὅπερ πολὺ μᾶλλον κρεῖσσον, καὶ τοῦ ἐπιμένειν ἐν τῇ σαρκὶ διὰ χάριν αὐτῶν· καὶ ἡ τελικὴ προτροπὴ ὅπως ὁ τρόπος ζωῆς αὐτῶν ἀξίως τοῦ Εὐαγγελίου πολιτεύηται, ἑστῶτες ἐν ἑνὶ πνεύματι, συναθλοῦντες τῇ πίστει τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ ἐν μηδενὶ πτυρόμενοι ὑπὸ τῶν ἀντικειμένων.
Μελετήστε
Μελέτη
Πῶς δύναται ἄνθρωπος ἐν δεσμοῖς νὰ ὀνομάζῃ τὸν θάνατον «κέρδος»; Ὁ Χρυσόστομος ἀποκρίνεται ὅτι διὰ τὸν Παῦλον ὁ θάνατος δὲν εἶναι τέλος ἀλλὰ ἐπάνοδος εἰς οἶκον, διότι ἡ ἀληθινὴ ζωὴ αὐτοῦ οὐδέποτε ἦτο ἡ ζωὴ ἣν ὁ κόσμος δύναται νὰ ἀφαιρέσῃ.
Ἐμοὶ γάρ, φησίν, τὸ ζῆν Χριστός, καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος. Καὶ γὰρ ἀποθνῄσκων, φησίν, οὐκ ἀπέθανον, ἔχων τὴν ζωὴν ἐν ἐμαυτῷ— καὶ οὕτως οἱ βουλόμενοι ἀποκτεῖναι αὐτὸν μόνον πρὸς τὸν Χριστὸν ἠδύναντο νὰ ἀποστείλωσιν αὐτόν. Διὰ τοῦτο λέγει ὁ Παῦλος ὅτι δὲν «ζῇ» τὴν κοινὴν ζωήν: πᾶσα ἐπιθυμία καὶ πρᾶξις αὐτοῦ τείνει πρὸς ἄλλον κόσμον. Ὁ Χρυσόστομος ἐπιμένει εἰς τὸ σημεῖον ἕως οὗ ἐρευνᾷ ἡμᾶς:
Ὁ μὴ ἐπιθυμῶν τὴν παροῦσαν ζωήν, πῶς ζῇ ταύτην; Ὁ σπεύδων πρὸς ἑτέραν, πῶς ζῇ ταύτην τὴν ζωήν; Ὁ καταφρονῶν τοῦ θανάτου, πῶς ζῇ ταύτην τὴν ζωήν;Τοιοῦτος ἄνθρωπος ἤδη ἐλεύθερος· ὁ θάνατος ἀπώλεσε τὸν τρόμον αὐτοῦ διότι ἀπώλεσε τὸ θήραμα αὐτοῦ.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ὁ Παῦλος δὲν κρατεῖ τὴν τόλμην ταύτην δι’ ἑαυτόν· συγκαλεῖ τοὺς Φιλιππησίους εἰς τὴν αὐτὴν μάχην. Ὁ τρόπος ζωῆς ὑμῶν ἀξίως τοῦ Εὐαγγελίου πολιτευέσθω, προτρέπει, ἑστῶτες ἐν ἑνὶ πνεύματι, «συναθλοῦντες τῇ πίστει τοῦ Εὐαγγελίου». Ὁ Χρυσόστομος ἀκούει ἐν τῇ φράσει ταύτῃ οὐχὶ πιστοὺς παλαίοντας κατ’ ἀλλήλων, ἀλλὰ συντρόφους ὑποβαστάζοντας κοινὸν φορτίον:
συναθλεῖτε, φησίν, ἀλλήλοις τῇ πίστει τοῦ Εὐαγγελίου. Καὶ προτρέπει αὐτοὺς νὰ εἶναι «ἐν μηδενὶ πτυρόμενοι ὑπὸ τῶν ἀντικειμένων» — διότι ἡ πᾶσα δύναμις τοῦ ἐχθροῦ εἶναι ἀπάτη. Ὁ διώκτης δύναται νὰ ὀργίζηται καὶ νὰ ἀπειλῇ, ἀλλὰ κατὰ ψυχῆς ἥτις οὐ μετακινεῖται ἐκτίθεται ὡς κενός: αἱ ἐπιθέσεις αὐτοῦ γίνονται «ἔνδειξις ἀπωλείας» δι’ αὐτοὺς καὶ «σωτηρίας» διὰ τοὺς πιστούς. Οὕτως τὸ πρῶτον κεφάλαιον τῶν Φιλιππησίων μετατρέπει τὴν φυλακὴν εἰς ἄμβωνα καὶ τὴν ἀπειλὴν τοῦ θανάτου εἰς ἀπόδειξιν τῆς δυνάμεως τοῦ Εὐαγγελίου. Οἱ δεσμοὶ οἵτινες ἐσκόπευον νὰ σιγήσωσι τὸν Παῦλον μόνον ἠδύναντο νὰ τὸν καταστήσωσιν ἠχηρότερον· ὁ φόβος ὅστις ἐσκόπευε νὰ διασκορπίσῃ τὴν ἐκκλησίαν μόνον συνέδεσεν αὐτὴν στερεώτερον.
Απαντήστε
Ἀπόκρισις
Ἐρωτῆσαι ἑαυτὸν εἰλικρινῶς ποῦ ἀληθῶς εὑρίσκεται ἡ ζωή σου. Ἐὰν εὑρίσκεται ἐν τοῖς πράγμασιν ἅτινα ὁ θάνατος δύναται νὰ ἀφαιρέσῃ — παρηγορίαν, ὑπόληψιν, τὴν ἀσφάλειαν τοῦ σώματος — τότε πᾶσα ἀπειλὴ ἔχει λαβὴν ἐπὶ σοῦ, καὶ ὁ φόβος θὰ βασιλεύῃ. Ἀλλ’ ἐὰν, ὡς ὁ Παῦλος, δύνασαι εἰπεῖν «ἐμοὶ τὸ ζῆν Χριστός», τότε ὁ θάνατος αὐτὸς γίνεται κέρδος, θύρα μᾶλλον ἢ τεῖχος. Αἱ ἐρωτήσεις τοῦ Χρυσοστόμου προορίζονται νὰ βιωθῶσιν, οὐχὶ μόνον νὰ θαυμασθῶσιν: ἐπιθυμεῖς τὴν παροῦσαν ζωὴν τόσον ὥστε νὰ μὴ δύνασαι νὰ χαλαρώσῃς τὴν λαβήν σου ἐπ’ αὐτῆς; Ἄρχισον νὰ κρατῇς αὐτὴν ἐλαφρῶς, σπεύδων πρὸς Ἕτερον. Καὶ λάβε τὴν θέσιν σου ἐν τῇ γραμμῇ. Ὁ Παῦλος οὐκ ᾐτήσατο τοὺς Φιλιππησίους νὰ πολεμήσωσι μόνοι ἀλλὰ νὰ «συναθλῶσι», βοηθοῦντες ἀλλήλους διὰ τὴν πίστιν τοῦ Εὐαγγελίου. Εὑρὲ τὸν ἀδελφὸν ἐν τῷ ἀγῶνι καὶ στῆθι παρ’ αὐτῷ· ἀρνήθητι νὰ «πτυρῇς ὑπὸ τῶν ἀντικειμένων», διότι ἡ δύναμις αὐτῶν εἶναι μικροτέρα ἢ φαίνεται. Ἐκκλησία ἥτις οὐ πτυρθήσεται ἤδη νενίκηκεν.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ὢ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὅστις ἐποίησας τοὺς δεσμοὺς τοῦ ἀποστόλου σου προκοπὴν τοῦ Εὐαγγελίου καὶ μετέβαλες τὴν ἀπειλὴν τοῦ θανάτου εἰς κέρδος: γίνου οὕτως ἀληθῶς ἡ ζωή μου ὥστε μηδὲν ὅπερ ὁ κόσμος δύναται νὰ ἀφαιρέσῃ νὰ ἔχῃ κυριότητα ἐπ’ ἐμοῦ. Ἀπόσπασον τὴν καρδίαν μου ἀπὸ τοῦ προσκολλᾶσθαι εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν, καὶ δίδαξόν με νὰ σπεύδω πρὸς Σέ, ὅπως ὁ θάνατος μηδὲν τρόμον ἔχῃ ἀλλὰ γίνῃ ἐπάνοδος εἰς οἶκον. Σύνδησόν με μετὰ τῶν ἀδελφῶν καὶ ἀδελφῶν μου ἐν ἑνὶ πνεύματι, ὅπως συναθλῶμεν τῇ πίστει τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ἐν μηδενὶ πτυρώμεθα ὑπὸ τῶν ἀντιτιθεμένων ἡμῖν. Ποίησον τὸν ὅλον τρόπον ζωῆς μου ἀξίως τοῦ Εὐαγγελίου σου, ὅπως εἴτε διὰ ζωῆς εἴτε διὰ θανάτου μεγαλυνθῇς ἐν ἐμοί. Σοί, ὦ Κύριε, ὅστις εἶ ἡ ζωὴ καὶ ἡ σωτηρία ἡμῶν, μετὰ τοῦ Πατρὸς τοῦ ἀπ’ αἰῶνος καὶ τοῦ παναγίου Πνεύματός σου, δόξα νῦν καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →