← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Κορινθίους

Β΄ Κορινθίους 1 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Β' Κορινθίους 1Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στο σημερινό μάθημα στρεφόμαστε στις εναρκτήριες λέξεις του αποστόλου Παύλου στη Β΄ Κορινθίους μέσα από την προσεκτική ερμηνεία του Ιωάννη Καλβίνου. Το σχόλιο του Καλβίνου αποκαλύπτει πώς ο πόνος και η παρηγοριά υφαίνονται μαζί για χάρη της Εκκλησίας, δείχνοντας ότι κάθε δοκιμασία και κάθε παρηγοριά υπηρετεί έναν μεγαλύτερο σκοπό. Καθώς ακούμε τις γνώσεις του, καλούμαστε να δούμε τις δικές μας θλίψεις υπό το φως εκείνων του Χριστού και να δεχθούμε την ίδια θεία παρηγοριά που στήριξε τον απόστολο. Η ποιμαντική σοφία του Καλβίνου μας βοηθά να προχωρήσουμε πέρα από την απλή υπομονή προς μια ελπίδα που ενισχύει τους άλλους. Ας μας οδηγήσουν τα λόγια του βαθύτερα στην Αγία Γραφή και πιο κοντά στον Θεό που μας παρηγορεί σε όλες τις θλίψεις μας.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αρχίζουμε διαβάζοντας ολόκληρο το πρώτο κεφάλαιο της Β΄ Κορινθίους. Ας εγκατασταθούν οι λόγοι του Παύλου στην καρδιά σας καθώς ακούτε τα θέματα του πόνου, της παρηγοριάς και της ελπίδας που ο Καλβίνος θα ξεδιπλώσει αργότερα. Προσέξτε πώς ο απόστολος θεμελιώνει τον χαιρετισμό και την ευχαριστία του στο θέλημα του Θεού και στην κοινωνία των αγίων. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας στο Πνεύμα να τονίσει φράσεις που μιλούν για τις παρούσες περιστάσεις σας. Όταν τελειώσετε, επιστρέψτε εδώ για να μελετήσετε το απόσπασμα με την καθοδήγηση του Καλβίνου.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ανοίγει εξηγώντας τον σκοπό της ευχαριστίας του Παύλου. 3 Ευλογητός ο Θεός Αρχίζει (όπως έχει παρατηρηθεί) με αυτήν την ευχαριστία — εν μέρει για να υμνήσει την αγαθότητα του Θεού — εν μέρει, με σκοπό να εμψυχώσει τους Κορινθίους με το παράδειγμά του στην αποφασιστική υπομονή των διωγμών· και εν μέρει, για να μεγαλύνει τον εαυτό του με τόνο ευσεβούς καυχήματος, σε αντίθεση προς τις κακόβουλες συκοφαντίες των ψευδαποστόλων. Διότι τέτοια είναι η διαφθορά του κόσμου, ώστε περιγελά τα μαρτύρια, [217] τα οποία όφειλε να θαυμάζει, και επιχειρεί να βρει αφορμή μομφής στα λαμπρά τρόπαια των ευσεβών. [218] Ευλογητός ο Θεός, λέγει. Για ποιον λόγο; ο παρηγορών ημάς [219] — η αναφορική αντωνυμία χρησιμοποιείται αντί του αιτιολογικού συνδέσμου. [220] Είχε υπομείνει τις θλίψεις του με ανδρεία και προθυμία· αυτήν την ανδρεία την αποδίδει στον Θεό, διότι οφειλόταν στην υποστήριξη που προερχόταν από την παρηγοριά Του ώστε να μην λιποψυχήσει. Στο εδάφιο 4 ο Καλβίνος γράφει: 4. Ώστε να δυνάμεθα να παρηγορούμεν Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, όπως λίγο πριν είχε καθαρίσει τις θλίψεις του από μομφή και δυσμενείς αναφορές, έτσι τώρα διδάσκει τους Κορινθίους ότι η νίκη του μέσω της ουράνιας παρηγοριάς έγινε για χάρη τους και με σκοπό το όφελός τους, ώστε να εγερθούν σε κοινωνία του πάθους, αντί να περιφρονούν υπεροπτικά τις συγκρούσεις του. Καθώς, όμως, ο Απόστολος δεν έζησε για τον εαυτό του αλλά για την Εκκλησία, έτσι λογάριασε ότι όποια ευεργετήματα του χάρισε ο Θεός, δεν δόθηκαν μόνο για χάρη του ιδίου, [221] αλλά για να έχει περισσότερα στη δύναμή του να βοηθά τους άλλους. Και, αναμφίβολα, όταν ο Κύριος μας χαρίζει κάποια εύνοια, κατά κάποιον τρόπο μας προσκαλεί με το παράδειγμά Του να γίνουμε γενναιόδωροι προς τους πλησίον μας. Οι πλούτοι του Πνεύματος, επομένως, δεν πρέπει να κρατούνται από εμάς για τον εαυτό μας, αλλά ο καθένας πρέπει να μεταδίδει στους άλλους ό,τι έχει λάβει. Αυτό, αληθώς, πρέπει να θεωρείται ότι εφαρμόζεται κυρίως στους διακόνους του Λόγου. [222] Είναι, όμως, κοινό σε όλους, ανάλογα με το μέτρο του καθενός. Έτσι ο Παύλος εδώ ομολογεί ότι στηρίχθηκε από την παρηγοριά του Θεού, ώστε να μπορεί ο ίδιος να παρηγορεί τους άλλους Ο Καλβίνος στρέφεται έπειτα στην έννοια των παθημάτων του Χριστού. 5. Διότι καθώς τα παθήματα του Χριστού περισσεύουν — Αυτή η δήλωση μπορεί να ερμηνευθεί με δύο τρόπους — ενεργητικά και παθητικά. Αν την εκλάβετε ενεργητικά, η έννοια θα είναι αυτή: «Όσο περισσότερο δοκιμάζομαι με ποικίλες θλίψεις, τόσο περισσότερους πόρους έχω για να παρηγορώ τους άλλους.» Εγώ, όμως, κλίνω περισσότερο να την εκλάβω με παθητική έννοια, ως ένδειξη ότι ο Θεός πολλαπλασίασε τις παρηγορίες Του ανάλογα με το μέτρο των θλίψεών του. Και ο Δαβίδ ομολογεί ότι έτσι συνέβη με αυτόν:
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος δείχνει πώς η απελπισία από τον εαυτό οδηγεί στην ελπίδα στον Θεό. Αλλά στον Θεό που εγείρει τους νεκρούς Καθώς πρέπει πρώτα να αποθάνουμε, [245] για να απαρνηθούμε την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και, συνειδητοποιώντας την αδυναμία μας, να μην διεκδικούμε καμία τιμή για τον εαυτό μας, έτσι ούτε αυτό θα αρκούσε, αν δεν προχωρούσαμε ένα βήμα παραπέρα. Ας αρχίσουμε, λοιπόν, απελπίζοντας τον εαυτό μας, αλλά με σκοπό να τοποθετήσουμε την ελπίδα μας στον Θεό. Ας ταπεινωθούμε στον εαυτό μας, αλλά για να υψωθούμε από τη δύναμή Του. Ο Παύλος, αναλόγως, αφού μηδένισε την υπερηφάνεια της σάρκας, αντικαθιστά αμέσως στη θέση της μια εμπιστοσύνη που στηρίζεται στον Θεό. Όχι στον εαυτό μας, λέγει, αλλά στον Θεό
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς έχει χρησιμοποιήσει ο Θεός παρελθούσες δοκιμασίες για να σας προετοιμάσει να παρηγορήσετε κάποιον άλλον; Σε ποιο τομέα εξακολουθείτε να πειράζεστε να εμπιστεύεστε τη δική σας δύναμη αντί της δύναμης του Θεού; Πού αισθάνεστε ότι ο Κύριος σας προσκαλεί να μοιραστείτε την παρηγοριά που έχετε λάβει;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, σὺ εἶ ὁ Θεὸς πάσης παρακλήσεως, ὁ κυριαρχικῶς συντηρῶν τὸν λαόν σου ἐν πάσῃ θλίψει, ἵνα δυνηθῶμεν νὰ ἐκτείνωμεν εἰς ἄλλους τὴν παρηγορίαν τὴν ὁποίαν ἐλάβομεν ἀπὸ σοῦ. Γύμνωσον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ψευδοῦς ἐμπιστοσύνης εἰς ἑαυτούς, καὶ στερέωσον τὴν ἐλπίδα ἡμῶν ἐπὶ σοῦ, τοῦ ἐγείροντος τοὺς νεκρούς, κατὰ τὸν πλοῦτον τῆς χάριτος τῆς διαθήκης σου. Εἴθε αἱ δοκιμασίαι ἡμῶν νὰ γίνωνται εὐκαιρίαι διὰ τὴν ἐπίδειξιν τῆς δόξης σου καὶ τὴν ἐνίσχυσιν τῆς ἐκκλησίας σου, καθὼς ἐπικαλούμεθα σε ἐν πίστει. Διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →