← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Κορινθίους

Α' Κορ 3 — με τον Ματθαίο Χένρι

Α' Κορινθίους 3Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σήμερα ανοίγουμε τις σελίδες της Α' Κορινθίους κεφαλαίου 3 μαζί με τον σεβαστό σχολιαστή Ματθαίο Χένρι, του οποίου οι στοχασμοί στίχο προς στίχο συνεχίζουν να καθοδηγούν τους πιστούς προς βαθύτερη κατανόηση των λόγων του αποστόλου Παύλου. Η προσεκτική ερμηνεία του Χένρι αναδεικνύει τόσο τις προκλήσεις που αντιμετώπισε η πρώιμη εκκλησία της Κορίνθου όσο και τις διαχρονικές αρχές που εφαρμόζονται στη δική μας πορεία πίστης. Καθώς διατρέχουμε τις γνώσεις του, καλούμαστε να εξετάσουμε τη δική μας πνευματική ωριμότητα, την ενότητα των υπηρετών του Χριστού και την ιερότητα του σώματος ως ναού του Θεού. Ας διεγείρουν τα λόγια του τις καρδιές μας σε μεγαλύτερη ταπεινοφροσύνη και αφοσίωση.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Σταματήστε τώρα και διαβάστε ολόκληρο το κεφάλαιο 3 της Α' Κορινθίους. Αφήστε την άμεση προσφώνηση του αποστόλου προς τους Κορινθίους να μιλήσει στην καρδιά σας. Προσέξτε τα θέματα της πνευματικής ανάπτυξης, τον ρόλο των διακόνων και την κλήση στην καθαρότητα. Καθώς διαβάζετε, προετοιμαστείτε να δεχθείτε τον πολυεπίπεδο σχολιασμό του Ματθαίου Χένρι που φωτίζει κάθε ενότητα με ποιμαντική σοφία και γραφικές παραπομπές.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά εξετάζοντας την επίπληξη του Παύλου για τη σαρκικότητα. Εδώ, Ι. Ο Παύλος κατηγορεί τους Κορινθίους για την αδυναμία και την έλλειψη προόδου τους. Όσοι αγιάζονται είναι μόνο εν μέρει: υπάρχει ακόμη χώρος για ανάπτυξη και αύξηση τόσο στη χάρη όσο και στη γνώση, Β' Πέτρου 3:18. Όσοι μέσω της θείας χάριτος ανανεώνονται σε πνευματική ζωή μπορεί ακόμη σε πολλά πράγματα να είναι ελλιπείς. Ο απόστολος τους λέει ότι δεν μπορούσε να τους μιλήσει ως πνευματικούς ανθρώπους, αλλά ως σαρκικούς, ως νήπια εν Χριστώ, εδ. 1. Ήταν τόσο μακριά από το να διαμορφώνουν τις αρχές και τα μέτρα τους με βάση τη θεία αποκάλυψη και να εισέρχονται στο πνεύμα του ευαγγελίου, ώστε ήταν πολύ εμφανές ότι βρίσκονταν πολύ υπό την κυριαρχία σαρκικών και διεφθαρμένων επιθυμιών. Ήταν ακόμη απλά νήπια εν Χριστώ. Είχαν δεχθεί μερικές από τις πρώτες αρχές του Χριστιανισμού, αλλά δεν είχαν φτάσει στην ωριμότητα της κατανόησης σε αυτές, ή της πίστης και της αγιότητας· και όμως είναι σαφές, από αρκετά χωρία αυτής της επιστολής, ότι οι Κορινθίοι ήταν πολύ υπερήφανοι για τη σοφία και τη γνώση τους. Σημείωσε, Είναι πολύ συνηθισμένο για πρόσωπα με πολύ μέτρια γνώση και κατανόηση να έχουν μεγάλο μέτρο αυτοπεποίθησης. Ο απόστολος αποδίδει την μικρή τους πρόοδο στη γνώση του Χριστιανισμού ως λόγο για τον οποίο δεν τους είχε μεταδώσει περισσότερα από τα βαθιά πράγματα αυτής. Δεν μπορούσαν να αντέξουν τέτοια τροφή, χρειαζόταν να τρέφονται με γάλα, όχι με στερεά τροφή, εδ. 2. Σημείωσε, Είναι καθήκον ενός πιστού διακόνου του Χριστού να συμβουλεύεται τις ικανότητες των ακροατών του και να τους διδάσκει όπως μπορούν να αντέξουν. Και όμως είναι φυσικό για τα νήπια να μεγαλώνουν σε άνδρες· και τα νήπια εν Χριστώ πρέπει να επιδιώκουν να αυξάνονται σε ανάστημα και να γίνονται άνδρες εν Χριστώ. Αναμένεται ότι οι πρόοδοι τους στη γνώση να είναι ανάλογες με τα μέσα και τις ευκαιρίες τους, και τον χρόνο της ομολογίας της θρησκείας, ώστε να μπορούν να αντέξουν ομιλίες για τα μυστήρια της θρησκείας μας, και να μην αναπαύονται πάντα σε απλά πράγματα. Ήταν όνειδος για τους Κορινθίους ότι είχαν καθίσει τόσο καιρό υπό τη διακονία του Παύλου και δεν είχαν κάνει περισσότερη πρόοδο στη χριστιανική γνώση. Σημείωσε, Οι χριστιανοί είναι εντελώς υπεύθυνοι όταν δεν επιδιώκουν να αυξάνονται στη χάρη και τη γνώση. Ο Χένρι στη συνέχεια δείχνει πώς οι διάκονοι είναι απλώς όργανα στο χέρι του Θεού. Ι. Υπενθυμίζοντάς τους ότι οι διάκονοι για τους οποίους διαφιλονικούσαν ήταν μόνο διάκονοι: Ποιος λοιπόν είναι ο Παύλος, και ποιος ο Απολλώς, παρά διάκονοι μέσω των οποίων πιστέψατε; Ακόμη και όπως ο Κύριος έδωσε σε κάθε άνθρωπο, εδ. 5. Είναι μόνο διάκονοι, απλά όργανα που χρησιμοποιούνται από τον Θεό όλης της χάριτος. Μερικοί από τους φατριαστές στην Κόρινθο φαίνεται να τους έκαναν περισσότερο, σαν να ήταν κύριοι της πίστης τους, συγγραφείς της θρησκείας τους. Σημείωσε, Πρέπει να προσέχουμε να μην θεοποιούμε τους διακόνους, ούτε να τους βάζουμε στη θέση του Θεού. Οι απόστολοι δεν ήταν οι συγγραφείς της πίστης και της θρησκείας μας, αν και ήταν εξουσιοδοτημένοι και ικανοί να την αποκαλύψουν και να τη διαδώσουν. Ενήργησαν σε αυτό το αξίωμα όπως ο Θεός έδωσε σε κάθε άνθρωπο. Παρατήρησε, Όλα τα χαρίσματα και οι δυνάμεις που ακόμη και οι απόστολοι ανακάλυψαν και άσκησαν στο έργο της διακονίας ήταν από τον Θεό. Προορίζονταν να φανερώσουν ότι η αποστολή και η διδασκαλία τους είναι θεία. Ήταν εντελώς λάθος, εξαιτίας τους, να μεταφέρουμε εκείνη την εκτίμηση στους αποστόλους που έπρεπε να αποδίδεται μόνο στη θεία εξουσία με την οποία ενεργούσαν, και στον Θεό, από τον οποίο είχαν την εξουσία τους. Ο Παύλος φύτεψε και ο Απολλώς πότισε, εδ. 6. Και οι δύο ήταν χρήσιμοι, ο ένας για έναν σκοπό, ο άλλος για έναν άλλο. Σημείωσε, Ο Θεός χρησιμοποιεί ποικιλία οργάνων, και τα προσαρμόζει στις διάφορες χρήσεις και προθέσεις τους. Ο Παύλος ήταν προσαρμοσμένος για έργο φύτευσης, και ο Απολλώς για έργο ποτίσματος, αλλά ο Θεός έδωσε την αύξηση. Σημείωσε, Η επιτυχία της διακονίας πρέπει να προέρχεται από τη θεία ευλογία: Ούτε αυτός που φυτεύει είναι τίποτα, ούτε αυτός που ποτίζει, αλλά ο Θεός που δίνει την αύξηση, εδ. 7. Ακόμη και οι αποστολικοί διάκονοι είναι τίποτα από μόνοι τους, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα με αποτελεσματικότητα και επιτυχία εκτός αν ο Θεός δώσει την αύξηση. Σημείωσε, Οι καλύτερα προικισμένοι και πιο πιστοί διάκονοι έχουν δίκαιη αίσθηση της δικής τους ανεπάρκειας, και επιθυμούν πολύ ο Θεός να έχει όλη τη δόξα της επιτυχίας τους. Ο Παύλος και ο Απολλώς είναι τίποτα απολύτως κατά τη δική τους εκτίμηση, αλλά ο Θεός είναι όλα σε όλα. Ο Χένρι στη συνέχεια διακρίνει ανάμεσα στο χτίσιμο με χρυσό και το χτίσιμο με άχυρο. Ι. Μερικοί χτίζουν πάνω σε αυτό το θεμέλιο χρυσό, ασήμι και πολύτιμους λίθους (εδ. 12), δηλαδή εκείνοι που δέχονται και διαδίδουν τις καθαρές αλήθειες του ευαγγελίου, που δεν κρατούν τίποτα παρά την αλήθεια όπως είναι στον Ιησού, και δεν κηρύττουν τίποτα άλλο. Αυτό είναι το καλό χτίσιμο πάνω σε καλό θεμέλιο, κάνοντας όλα ενιαία, όταν οι διάκονοι όχι μόνο εξαρτώνται από τον Χριστό ως τον μεγάλο προφήτη της εκκλησίας, και τον παίρνουν για οδηγό και αλάνθαστο διδάσκαλό τους, αλλά δέχονται και διαδίδουν τις διδασκαλίες που δίδαξε, στην καθαρότητά τους, χωρίς καμία διεφθαρμένη ανάμειξη, χωρίς να προσθέτουν ή να αφαιρούν. Ο Χένρι ολοκληρώνει το τμήμα προειδοποιώντας κατά της μόλυνσης του ναού του Θεού. Εδώ ο απόστολος επαναλαμβάνει το επιχείρημα και την προτροπή του, θεμελιώνοντάς το στην προηγούμενη αλληγορία του, Εσείς είστε οικοδομή του Θεού, εδ. 9, και εδώ, Δεν γνωρίζετε ότι είστε ναός του Θεού, και το Πνεύμα του Θεού κατοικεί εν υμίν; Αν κάποιος μολύνει (διαφθείρει και καταστρέφει) τον ναό του Θεού, αυτόν θα καταστρέψει ο Θεός (η ίδια λέξη είναι στο πρωτότυπο και στις δύο προτάσεις)· διότι ο ναός του Θεού είναι άγιος, τον οποίο ναό είστε εσείς. Φαίνεται από άλλα μέρη της επιστολής, όπου ο απόστολος επιχειρηματολογεί για τον ίδιο ακριβώς σκοπό (βλ. κεφ. στ' 13-20), σαν οι ψευδοδιδάσκαλοι μεταξύ των Κορινθίων να ήταν όχι μόνο χαλαροί στη ζωή, αλλά δίδασκαν ασελγείς διδασκαλίες, και ό,τι ήταν ιδιαίτερα προσαρμοσμένο στο γούστο αυτής της ασελγούς πόλης, σχετικά με την πορνεία. Τέτοια διδασκαλία δεν έπρεπε να λογίζεται μεταξύ χόρτου και άχυρου, που θα καταναλωνόταν ενώ το πρόσωπο που τα έθεσε στο θεμέλιο θα διέφευγε την καύση· διότι τείνει να διαφθείρει, να μολύνει και να καταστρέψει την εκκλησία, που ήταν οικοδομή ανεγερμένη για τον Θεό, και αφιερωμένη σε αυτόν, και επομένως πρέπει να διατηρείται καθαρή και άγια. Όσοι διαδίδουν αρχές αυτού του είδους θα προκαλούσαν τον Θεό να τους καταστρέψει. Σημείωσε, Όσοι διαδίδουν χαλαρές αρχές, που έχουν άμεση τάση να μολύνουν την εκκλησία του Θεού, και να την καθιστούν ακάθαρτη και ασεβή, είναι πιθανό να φέρουν καταστροφή στους εαυτούς τους. Μπορεί επίσης να νοηθεί ως επιχείρημα κατά της διχόνοιας και των φατριαστικών ερίδων τους, η διαίρεση είναι ο δρόμος προς την καταστροφή. Αλλά αυτό που ανέφερα φαίνεται να είναι η κατάλληλη έννοια του χωρίου: Δεν γνωρίζετε ότι είστε ναός του Θεού, και ότι το Πνεύμα του Θεού κατοικεί εν υμίν; Μπορεί να νοηθεί για την εκκλησία της Κορίνθου συλλογικά, ή για κάθε μεμονωμένο πιστό μεταξύ τους· οι χριστιανικές εκκλησίες είναι ναοί του Θεού. Κατοικεί μεταξύ τους μέσω του Αγίου Πνεύματός του. Είναι οικοδομημένοι μαζί για κατοικία του Θεού μέσω του Πνεύματος, Εφεσ. β' 22. Κάθε χριστιανός είναι ζωντανός ναός του ζωντανού Θεού. Ο Θεός κατοικούσε στον ιουδαϊκό ναό, τον κατέλαβε, και διέμενε σε αυτόν, μέσω εκείνου του ένδοξου νέφους που ήταν το σημείο της παρουσίας του με εκείνο τον λαό. Έτσι ο Χριστός μέσω του Πνεύματός του κατοικεί σε όλους τους αληθινούς πιστούς. Ο ναός ήταν αφιερωμένος και καθαγιασμένος στον Θεό, και ξεχωρισμένος από κάθε κοινή σε άγια χρήση, στην άμεση υπηρεσία του Θεού. Έτσι όλοι οι χριστιανοί είναι ξεχωρισμένοι από κοινές χρήσεις, και αφιερωμένοι στον Θεό και την υπηρεσία του. Είναι ιεροί σε αυτόν—ένα πολύ καλό επιχείρημα αυτό κατά όλων των σαρκικών επιθυμιών, και όλων των διδασκαλιών που τους δίνουν έρεισμα. Αν είμαστε ναοί του Θεού, δεν πρέπει να κάνουμε τίποτα που θα μας αποξενώσει από αυτόν, ή θα διαφθείρει και θα μολύνει τον εαυτό μας, και έτσι θα μας κάνει ακατάλληλους για τη χρήση του· και δεν πρέπει να ακούμε καμία διδασκαλία ούτε διδάσκαλο που θα μας παρασύρει σε τέτοιες πρακτικές. Σημείωσε, Οι χριστιανοί είναι άγιοι κατά την ομολογία, και πρέπει να είναι καθαροί και άσπιλοι τόσο στην καρδιά όσο και στη συναναστροφή. Πρέπει να αποστρεφόμαστε ειλικρινά, και να αποφεύγουμε προσεκτικά, ό,τι θα μολύνει τον ναό του Θεού, και θα πορνεύει ό,τι πρέπει να είναι ιερό σε αυτόν.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι κλείνει με μια κλήση σε αληθινή ταπεινοφροσύνη ενώπιον του Θεού. Εδώ προτείνει την ταπεινοφροσύνη, και μια μετριοπαθή γνώμη για τον εαυτό τους, ως το φάρμακο για τις ανωμαλίες στην εκκλησία της Κορίνθου, τις διαιρέσεις και τις έριδες μεταξύ τους: 'Ας μη εξαπατά κανείς τον εαυτό του, εδ. 18. Μην παρασύρεστε από την αλήθεια και την απλότητα του ευαγγελίου από προσποιητές της επιστήμης και της ευγλωττίας, από επίδειξη βαθιάς μάθησης, ή από άνθη λόγων, από ραβίνους, ρήτορες ή φιλοσόφους.' Σημείωσε, Βρισκόμαστε σε μεγάλο κίνδυνο να εξαπατούμε τον εαυτό μας όταν έχουμε πολύ υψηλή γνώμη για την ανθρώπινη σοφία και τέχνες· ο απλός και καθαρός Χριστιανισμός είναι πιθανό να περιφρονηθεί από εκείνους που μπορούν να προσαρμόσουν τις διδασκαλίες τους στο διεφθαρμένο γούστο των ακροατών τους, και να τις παρουσιάσουν με ωραία γλώσσα, ή να τις υποστηρίξουν με επίδειξη βαθιάς και ισχυρής συλλογιστικής. Αλλά αυτός που φαίνεται σοφός πρέπει να γίνει μωρός για να γίνει σοφός. Πρέπει να είναι αισθητός της δικής του άγνοιας, και να την θρηνεί· πρέπει να δυσπιστεί στην κατανόησή του, και να μην στηρίζεται σε αυτήν. Το να έχει υψηλή γνώμη για τη σοφία μας είναι μόνο να κολακεύουμε τον εαυτό μας, και η αυτοκολακεία είναι το αμέσως επόμενο βήμα προς την αυτοεξαπάτηση. Ο δρόμος προς την αληθινή σοφία είναι να βυθίσουμε τη γνώμη μας για τον εαυτό μας σε κατάλληλο επίπεδο, και να είμαστε πρόθυμοι να διδαχθούμε από τον Θεό. Πρέπει να γίνει μωρός αυτός που θα ήταν αληθινά και ολοκληρωτικά σοφός. Το πρόσωπο που παραδίδει την κατανόησή του, για να ακολουθήσει την οδηγία του Θεού, είναι στον δρόμο προς την αληθινή και αιώνια σοφία. Τους πραείς θα οδηγήσει στην κρίση, τους πραείς θα διδάξει την οδό του, Ψαλμ. κε' 9. Αυτός που έχει χαμηλή γνώμη για τη δική του γνώση και δυνάμεις θα υποταχθεί σε καλύτερη πληροφόρηση· ένα τέτοιο πρόσωπο μπορεί να ενημερωθεί και να βελτιωθεί από την αποκάλυψη: αλλά ο υπερήφανος άνθρωπος, πεπεισμένος για τη σοφία και την κατανόησή του, θα αναλάβει να διορθώσει ακόμη και τη θεία σοφία την ίδια, και να προτιμήσει τους δικούς του ρηχούς συλλογισμούς από τις αποκαλύψεις της αλάνθαστης αλήθειας και σοφίας. Σημείωσε, Πρέπει να ταπεινώνουμε τον εαυτό μας ενώπιον του Θεού αν θέλουμε να είμαστε είτε αληθινά σοφοί είτε αγαθοί: Διότι η σοφία αυτού του κόσμου είναι μωρία ενώπιον του Θεού, εδ. 19. Η σοφία που εκτιμούν οι κοσμικοί άνθρωποι (πολιτική, φιλοσοφία, ρητορική) είναι μωρία ενώπιον του Θεού. Είναι έτσι κατά τρόπο σύγκρισης με τη σοφία του. Κατηγορεί τους αγγέλους του με μωρία (Ιώβ δ' 18), και πολύ περισσότερο τους σοφότερους μεταξύ των υιών των ανθρώπων. Η κατανόησή του είναι άπειρη, Ψαλμ. ρμζ' 5. Δεν μπορεί να υπάρχει περισσότερη σύγκριση μεταξύ της σοφίας του και της δικής μας από ό,τι μεταξύ της δύναμης και της ύπαρξής του και της δικής μας. Δεν υπάρχει κοινό μέτρο με το οποίο να συγκρίνουμε το πεπερασμένο και το άπειρο. Και πολύ περισσότερο η σοφία του ανθρώπου είναι μωρία ενώπιον του Θεού όταν τίθεται σε ανταγωνισμό με τη δική του. Πόσο δίκαια την περιφρονεί, πόσο εύκολα μπορεί να την νικήσει και να την συγχύσει! Πιάνει τους σοφούς στην πανουργία τους (Ιώβ ε' 13), τους πιάνει στα δικά τους δίκτυα, και τους μπλέκει στις δικές τους παγίδες: στρέφει τα πιο μελετημένα, πιθανά και υποσχόμενα σχέδιά τους εναντίον τους, και τους καταστρέφει με τη δική τους επινόηση. Ναι, Γνωρίζει τους λογισμούς των σοφών, ότι είναι μάταιοι (εδ. 20), ότι είναι ματαιότητα, Ψαλμ. Ϟδ' 11. Σημείωσε, Ο Θεός έχει τέλεια γνώση των λογισμών των ανθρώπων, των βαθύτερων λογισμών των σοφότερων ανθρώπων, των πιο μυστικών συμβουλών και σκοπών τους: τίποτα δεν είναι κρυμμένο από αυτόν, αλλά όλα τα πράγματα είναι γυμνά και ακάλυπτα ενώπιόν του, Εβρ. δ' 13. Και τους γνωρίζει ως ματαιότητα. Οι λογισμοί των σοφότερων ανθρώπων στον κόσμο έχουν μεγάλη ανάμειξη ματαιότητας, αδυναμίας και μωρίας, σε αυτούς· και ενώπιον του Θεού οι σοφότεροι και καλύτεροι λογισμοί τους είναι πολύ ματαιότητα, σε σύγκριση, εννοώ, με τους λογισμούς του για τα πράγματα. Και δεν πρέπει όλο αυτό να μας διδάσκει μετριοπάθεια, δυσπιστία στον εαυτό μας, και σεβασμό στη σοφία του Θεού, να μας κάνει ευγνώμονες για τις αποκαλύψεις του, και πρόθυμους να διδαχθούμε από τον Θεό, και να μην παρασυρόμαστε από φαινομενικές προσποιήσεις ανθρώπινης σοφίας και ικανότητας, από την απλότητα του Χριστού, ή από σεβασμό στη ουράνια διδασκαλία του; Σημείωσε, Αυτός που θα ήταν αληθινά σοφός πρέπει να μαθαίνει από τον Θεό, και να μην θέτει τη δική του σοφία σε ανταγωνισμό με του Θεού.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού μπορεί ακόμη να τρέφομαι με γάλα όταν ο Θεός με προσκαλεί σε στερεά τροφή; 2. Πώς πειράζομαι να δοξάζω ανθρώπινους ηγέτες παρά μόνο τον Χριστό; 3. Με ποιους τρόπους φυλάττω ενεργά τον ναό του σώματός μου ως άγιο στον Κύριο;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, στήριξον ἡμᾶς ἀσφαλῶς ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τοῦ Χριστοῦ καὶ δώρησαι χάριν ἵνα οἰκοδομῶμεν διὰ τῶν τιμίων καὶ διαρκῶν ἐνώπιόν σου. Ἐλευθέρωσον ἡμᾶς ἀπὸ σαρκικῶν διαιρέσεων καὶ σαρκικῆς σοφίας, καὶ ἔστω τὸ Πνεῦμά σου πλουσίως ἐν ἡμῖν ὡς ὁ ἅγιός σου ναός, καθαρίζον τὰς καρδίας ἡμῶν διὰ πιστὴν διακονίαν. Εἴθε πᾶς ὁ κόπος ἡμῶν νὰ φέρῃ δόξαν εἰς σὲ μόνον μέχρι τῆς ἡμέρας τῆς δοκιμασίας. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →