← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αριθμοί

Αριθμοί 35-36 — με το Καθολικό Σχόλιο του Χέιντοκ

Αριθμοί 35-36Υπόμνημα της Βίβλου Haydock20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που αντλείται από το Σχόλιο της Καθολικής Οικογενειακής Βίβλου του Χέιντοκ στους Αριθμούς κεφάλαια τριάντα πέντε και τριάντα έξι. Αυτά τα τελευταία κεφάλαια του βιβλίου αποκαλύπτουν τις προσεκτικές διατάξεις του Θεού για τη δικαιοσύνη το έλεος και την κληρονομία του λαού του. Ο Χέιντοκ συγκεντρώνει τις γνώσεις παλαιότερων καθολικών ερμηνευτών για να φωτίσει τις λευιτικές πόλεις τις πόλεις καταφυγίου και τη διαφύλαξη των φυλετικών μεριδίων. Καθώς μελετούμε καλούμαστε να δούμε πώς αυτοί οι αρχαίοι νόμοι προτυπώνουν βαθύτερες πνευματικές πραγματικότητες και συνεχίζουν να διδάσκουν την Εκκλησία σήμερα στους τρόπους της δικαιοσύνης και της συμπόνιας.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Πάρτε το ιερό κείμενο των Αριθμών κεφάλαια 35 και 36 και διαβάστε τα αργά και προσευχητικά. Προσέξτε τις λεπτομερείς οδηγίες σχετικά με τις πόλεις των Λευιτών, την ίδρυση τόπων καταφυγίου και τους προσεκτικούς κανόνες που προστατεύουν την κληρονομιά κάθε φυλής. Αφήστε τον μετρημένο ρυθμό του νόμου να εγκατασταθεί στην καρδιά σας, προετοιμάζοντας τον δρόμο για το σχόλιο που ακολουθεί.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χέιδοκ ξεκινά περιγράφοντας τις σαράντα οκτώ πόλεις που δόθηκαν στους Λευίται μαζί με τα γύρω εδάφη τους. Ο Χέιδοκ Καθολικό Σχόλιο Βίβλου Πόλεις, συνολικά σαράντα οκτώ, με χίλια βήματα γύρω τους. Αυτή η γη ανήκε στην κοινότητα: αλλά μερικοί έχτισαν πάνω της, Ιησούς Ναυή κα΄ 18, και Α΄ Παραλειπομένων ϛ΄ 60. Ο τόπος ταφής για τους Λευίτες βρισκόταν πίσω της. (Δρούσιος) --- Σε αυτές τις πόλεις μόνο, οι Λευίται είχαν σπίτια και κήπους δικούς τους· άλλοι μπορούσαν να ζουν μαζί τους, και πράγματι οι πόλεις αναγνώριζαν άλλους κυρίους, καθώς η Χεβρών ανήκε στον Χάλεβ, Ιησούς Ναυή ιδ΄ 14. Οι Λευίται διασκορπίστηκαν σε όλη τη γη, ώστε να διδάσκουν τον λαό τόσο με τον λόγο όσο και με το παράδειγμα, Δευτερονόμιο λγ΄ 10. Είχαν σαφές εισόδημα χωρίς μόχθο γεωργίας, ισοδύναμο με οποιεσδήποτε δύο από τις άλλες φυλές. (Αβουλένσις.) --- Έξι από τις πόλεις τους ορίστηκαν ως τόποι καταφυγίου, καθώς ήταν οι κατάλληλοι κριτές των περιπτώσεων στις οποίες ο φόνος μπορεί να δικαιολογηθεί, και για να τους υπενθυμίζει ότι οφείλουν να είναι πολύ ελεήμονες. Εξ αυτού προέκυψαν τα προνόμια που παραχωρήθηκαν σε ορισμένες εκκλησίες, να προστατεύουν όσους κατέφευγαν σε αυτές για άσυλο. Για να μην εμποδίζεται κανείς να απολαμβάνει αυτό το όφελος, τρεις από αυτές τις πόλεις βρίσκονταν σε κάθε πλευρά του Ιορδάνη, και σε ίσες αποστάσεις. (Σαλιέν) Το σχόλιο στη συνέχεια εξηγεί τις έξι πόλεις καταφυγίου και τις νομικές προστασίες που παρείχαν. Πόλεις. Ο Μαϊμονίδης ισχυρίζεται ότι και οι σαράντα οκτώ πόλεις των Λευιτών ήταν άσυλα· αν και μόνο έξι ήταν υποχρεωμένες να δέχονται τον φυγάδα δωρεάν. Ο Μωυσής είχε υποσχεθεί τόπο καταφυγίου, τον οποίο τώρα παραχωρεί, Έξοδος κα΄ 13. Το θυσιαστήριο και ο ναός απολάμβαναν το ίδιο προνόμιο: ο τελευταίος ακόμη μέχρι την καταστροφή του. (Φίλων) --- Ο Ιώσηπος αναφέρει μόνο έξι πόλεις καταφυγίου. Όσοι δεν μπορούσαν να θεωρηθεί ότι σκότωσαν πρόσωπο εκ προμελέτης δεν ήταν υποχρεωμένοι να καταφύγουν σε αυτές· όπως, από την άλλη πλευρά, ο φονιάς δεν επιτρεπόταν να εισέλθει, αν η κακία του ήταν προφανής, ή η αμέλειά του ακραία. (Ραββίνοι επ. Σέλντεν, Jur. δ΄ 2.) Για να εξασφαλιστεί στο θυσιαστήριο ολοκαυτωμάτων, ήταν απαραίτητο να αγγίξει το πλέγμα. Αν οι κριτές δήλωναν ότι η περίπτωση του προσώπου ήταν τέτοια που ο νόμος δεχόταν, οδηγούνταν μακριά, υπό ισχυρή φρουρά, σε μία από τις πόλεις· ή, αν κρινόταν ανάξιος, θανατωνόταν, έξω από τον ιερό τόπο. Το θυσιαστήριο ήταν συνήθως καταφύγιο μόνο ιερέων. Όσοι δεν ήταν εβραϊκής καταγωγής, δεν μπορούσαν να διεκδικήσουν τα δικαιώματα ασύλου, σύμφωνα με τους Ραββίνους. Αλλά το αντίθετο φαίνεται να διατυπώνεται, εδ. 15. Οι δρόμοι προς τις πόλεις καταφυγίου έπρεπε να διατηρούνται σε καλή κατάσταση, και σε περίπτωση που βρισκόντουσαν απαραίτητες περισσότερες από έξι, τρεις άλλες μπορούσαν να οριστούν, Δευτερονόμιο ιθ΄ 3, 8. Αυτό το προνόμιο βασίζεται στον νόμο της φύσης, ο οποίος ορίζει ότι η ζωή του αθώου ανθρώπου, που είχε την ατυχία να σκοτώσει άλλον, δεν πρέπει να αφαιρεθεί. Άλλα έθνη επέκτειναν αυτό το δικαίωμα σε σχεδόν κάθε έγκλημα, ώστε οι αδύναμοι να έχουν ευκαιρία να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους. Οι γιοι του Ηρακλή ανήγειραν για αυτόν τον σκοπό το θυσιαστήριο του ελέους, στην Αθήνα. Μερικοί από τους ειδωλολατρικούς ναούς μπορούσαν να προστατεύσουν ακόμη και τους μεγαλύτερους εγκληματίες, καθώς και τους αθώους, που μπορεί να φοβούνταν καταπίεση. Εκείνοι του Απόλλωνα, στους Δελφούς, του Βάκχου, στην Έφεσο, κ.ά., ήταν πολύ διάσημοι. Βλέπε Μάρσαμ, Chron. αι. 13. Ο Τιβέριος βρήκε απαραίτητο να ανακαλέσει αυτά τα προνόμια μεταξύ των Ελλήνων, καθώς καταχρώτανταν πολύ. (Τάκιτος, Αν. γ΄ 6.) Αλλά το διάταγμά του δεν τηρήθηκε πολύ. Οι Ρωμαίοι είχαν επίσης τα άσυλά τους, στη Νάπολη, κ.ά., όπου όσοι είχαν καταδικαστεί σε θάνατο, μπορούσαν να είναι ασφαλείς. Η ίδια η Ρώμη ήταν άσυλο για όλους τους ξένους, όπως παρατηρεί ο Άγιος Αυγουστίνος, Πόλη του Θεού α΄. Οι χριστιανοί αυτοκράτορες παραχώρησαν παρόμοια προνόμια στις εκκλησίες μας. Αλλά μερικοί που ήταν ένοχοι εγκλημάτων μοιχείας, φόνου, αίρεσης, κ.ά., στερήθηκαν το όφελος. (Καλμέτ) --- Όσοι κατέφευγαν στο θυσιαστήριο μεταξύ των Ιουδαίων έπρεπε πρώτα να καθαριστούν· (Φίλων) και αν είχαν διαπράξει φόνο δημόσια, όπως ο Ιωάβ, σύρονταν μακριά, Γ΄ Βασιλειών β΄. (Τιρίνους) Ο Χέιδοκ στη συνέχεια διευκρινίζει τον ρόλο του εκδικητή του αίματος και την απαιτούμενη δικαστική διαδικασία. Συγγενής, ο πλησιέστερος συγγενής, ο οποίος ονομαζόταν εκδικητής του αίματος, (εδ. 25, 27.· Χέιδοκ) ή ο λυτρωτής, επειδή ήταν καθήκον του να διασφαλίζει ότι η δικαιοσύνη αποδίδεται στον αποθανόντα. Όταν το πρόσωπο, που ακούσια διέπραξε φόνο, έφτανε στην πόλη, έπρεπε να εμφανιστεί ενώπιον των κριτών της, και, αν θεωρούσαν ικανοποιητική την αφήγησή του, τον δέχονταν, αλλά υπό τον όρο ότι θα έπαιρνε τη δίκη του ενώπιον των κριτών και του λαού εκείνης της χώρας όπου είχε λάβει χώρα ο φόνος, (εδ. 25, και Ιησούς Ναυή κ΄ 4, 9.· Τιρίνους) αν και μερικοί νομίζουν ότι οι κριτές της πόλης καταφυγίου εξέδιδαν την απόφαση. (Μάσιος· κ.ά.) --- Αν αποδεικνυόταν ευνοϊκή, ήταν υποχρεωμένος να παραμείνει στην πόλη μέχρι τον θάνατο του αρχιερέα, διαφορετικά οι συγγενείς μπορούσαν να τον σκοτώσουν ως παράνομο· όπως μπορούσαν επίσης αν κρινόταν ένοχος. Σε περίπτωση που ο φόνος ήταν εκούσιος, οι κριτές του τόπου όπου διαπράχθηκε έστελναν να απαιτήσουν τον εγκληματία, Δευτερονόμιο ιθ΄ 11.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χέιντοκ εξάγει το μυστικό νόημα του θανάτου του αρχιερέα για τους χριστιανούς αναγνώστες. Παραδοθείς. Εβραϊκά, «το πλήθος θα παραδώσει τον φονέα.» Φαίνεται ότι οι κριτές εξέφεραν την απόφαση σύμφωνα με τις ψήφους του συγκεντρωμένου λαού· (Καλμέτ) ή η πλειοψηφία των φωνών μεταξύ των είκοσι ενός κριτών αποφάσιζε το ζήτημα. (Γκρότιους) (Χέιντοκ) --- Αρχιερέας. Αυτό μυστικώς σήμαινε ότι η απελευθέρωσή μας επρόκειτο να επιτευχθεί με τον θάνατο του Χριστού, του αρχιερέα και του χρισμένου του Θεού. (Τσαλλόνερ) --- Αυτός μας ελευθέρωσε από το χέρι του εκδικητή, του διαβόλου. (Θεοδώρητος, ερ. 50, 51.) --- Πριν από τον θάνατό του, ο δρόμος της αληθινής μας πατρίδας δεν ήταν ανοιχτός ούτε ασφαλής. (Άγιος Γρηγόριος, ομιλία 6 εις Ιεζεκιήλ.) (Γουόρθινγκτον) --- Με αυτόν τον νόμο ο Μωυσής έδειξε αποστροφή για τον φόνο και τον σεβασμό που οφείλεται στο πρόσωπο του αρχιερέα, κατά τη διάρκεια της ζωής του οποίου ακόμη και ο ακούσιος φονέας ήταν υποχρεωμένος να κρατιέται απομονωμένος σε πόλη καταφυγίου. (Μάσιους) --- Κατά τον θάνατο του αρχιερέα όλος ο Ισραήλ έντυνε πένθος, ώστε οι ιδιωτικές αδικίες έπρεπε να λησμονηθούν, όταν το δημόσιο είχε τόση αιτία θλίψης· και εν τω μεταξύ η εκδίκηση των συγγενών θα μαλάκωνε. (Μαϊμονίδης· Περισσότερα. γ΄. 40.) --- Ο φόνος τιμωρούνταν από τους Έλληνες, στις ημέρες του Ομήρου, με εξορία, μολονότι μερικές φορές αυτή η ποινή αίρονταν από τους συγγενείς, έναντι χρηματικού ποσού. (Ιλιάς θ΄.) (Καλμέτ)
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς η παροχή καταφυγίου αποκαλύπτει το έλεος του Θεού μέσα στη δικαιοσύνη του; Με ποιους τρόπους μπορεί η διασπορά των Λευιτών μεταξύ των φυλών να μιλά ακόμη για την αποστολή της Εκκλησίας σήμερα; Πού βλέπετε τον θάνατο του αρχιερέα να δείχνει προς το λυτρωτικό έργο του Χριστού;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε της δικαιοσύνης και του ελέους, χάρισέ μας καρδιές που ευλαβούνται τον άγιο νόμο Σου και αναγνωρίζουν την εκπλήρωσή του εν Χριστώ. Είθε οι πόλεις καταφυγίου να μας υποδεικνύουν το καταφύγιο της χάριτός Σου, και η κληρονομιά που μας απονέμεις να μας διδάσκει να φυλάσσουμε πιστά όσα εμπιστεύτηκες στον λαό Σου. Με τις πρεσβείες της Υπεραγίας Θεοτόκου και πάντων των Αγίων, διαμόρφωσέ μας σε αληθινή συμπόνια και πιστότητα. Αμήν.

Υπόμνημα της Βίβλου Haydock · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →