Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γαλάτες
Γαλ 1 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στο πρώτο κεφάλαιο της προς Γαλάτας προσφέρει έναν σταθερό οδηγό μέσα από την επείγουσα υπεράσπιση του ευαγγελίου από τον απόστολο. Σε αυτές τις σελίδες ο Χένρι ανιχνεύει τον αρχικό χαιρετισμό του Παύλου, την έκπληξή του για την ξαφνική μεταστροφή των εκκλησιών και τις προσεκτικές αποδείξεις της δικής του θείας αποστολής. Η μετρημένη έκθεσή του βοηθά τους αναγνώστες να δουν τόσο την τρυφερότητα όσο και την σταθερότητα με την οποία ο Παύλος φυλάει το μήνυμα της χάριτος. Καθώς ακολουθούμε την επεξεργασία του Χένρι, καλούμαστε να ακούσουμε ξανά το ίδιο ευαγγέλιο που κάλεσε πρώτα τους Γαλάτες και ακόμα μας καλεί σήμερα. Αυτό το μάθημα προχωρά μέσα από χαιρετισμό, προειδοποίηση και προσωπική μαρτυρία ώστε η καρδιά να σταθεροποιηθεί στην αλήθεια που παραδόθηκε μια για πάντα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε ολόκληρο το πρώτο κεφάλαιο της προς Γαλάτας αργά και προσευχητικά. Προσέξτε τον χαιρετισμό του αποστόλου, την άμεση επίπληξη που ακολουθεί και την προσωπική ιστορία που προσφέρει για την υπεράσπιση του μηνύματός του. Αφήστε τα λόγια να εγκατασταθούν πριν στραφείτε στην έκθεση του Χένρι. Καθώς διαβάζετε, ζητήστε από το Πνεύμα να ανοίξει τα αυτιά σας στο ίδιο ευαγγέλιο που κήρυξε ο Παύλος και να σας φυλάξει από οποιοδήποτε άλλο.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ανοίγει σκιαγραφώντας τη δομή του κεφαλαίου και τις κύριες ανησυχίες του.
Σε αυτό το κεφάλαιο, μετά τον πρόλογο ή την εισαγωγή (εδ. 1-5), ο απόστολος επιπλήττει αυστηρά αυτές τις εκκλησίες για την αποστασία τους από την πίστη (εδ. 6-9), και έπειτα αποδεικνύει την αποστολικότητά του, την οποία οι εχθροί του είχαν κάνει να αμφισβητηθεί, Ι. Από τον σκοπό και τον στόχο του στην κήρυξη του ευαγγελίου, εδ. 10. ΙΙ. Από το ότι το έλαβε με άμεση αποκάλυψη, εδ. 11, 12. Για την απόδειξη του οποίου τους γνωστοποιεί, 1. Ποια ήταν η προηγούμενη συμπεριφορά του, εδ. 13, 14. 2. Πώς μεταστράφηκε και κλήθηκε στην αποστολικότητα, εδ. 15, 16. 3. Πώς συμπεριφέρθηκε μετά, εδ. 16, μέχρι το τέλος.Ο Χένρι εξετάζει στη συνέχεια τα πρόσωπα από τα οποία αποστέλλεται η επιστολή.
Ι. Το πρόσωπο ή τα πρόσωπα από τα οποία αποστέλλεται αυτή η επιστολή—από τον Παύλο απόστολο, κ.λπ., και όλους τους αδελφούς που ήταν μαζί του. 1. Η επιστολή αποστέλλεται από τον Παύλο· αυτός μόνο ήταν ο γραφέας της. Και, επειδή υπήρχαν μερικοί μεταξύ των Γαλατών που προσπαθούσαν να μειώσουν τον χαρακτήρα και την αυθεντία του, στην αρχή της δίνει μια γενική περιγραφή τόσο του αξιώματός του όσο και του τρόπου με τον οποίο κλήθηκε σε αυτό, την οποία αργότερα, σε αυτό και στο επόμενο κεφάλαιο, επεκτείνει περισσότερο. Όσον αφορά το αξίωμά του, ήταν απόστολος. Δεν φοβάται να αυτοαποκαλείται έτσι, αν και οι εχθροί του δύσκολα θα του επέτρεπαν αυτόν τον τίτλο· και, για να τους δείξει ότι δεν ανέλαβε αυτόν τον χαρακτήρα χωρίς δίκαιη βάση, τους γνωστοποιεί πώς κλήθηκε σε αυτή την αξιοπρέπεια και το αξίωμα, και τους διαβεβαιώνει ότι η αποστολή του σε αυτό ήταν εξ ολοκλήρου θεία, διότι ήταν απόστολος, όχι από άνθρωπο, ούτε από άνθρωπο· δεν είχε την κοινή κλήση ενός συνηθισμένου διακόνου, αλλά μια έκτακτη κλήση από τον ουρανό σε αυτό το αξίωμα. Ούτε έλαβε τα προσόντα του για αυτό, ούτε τον διορισμό του σε αυτό, με τη μεσολάβηση ανθρώπων, αλλά είχε και τα δύο απευθείας από πάνω· διότι ήταν απόστολος από τον Ιησού Χριστό, είχε τις οδηγίες και την αποστολή του αμέσως από αυτόν, και κατά συνέπεια από τον Θεό τον Πατέρα, ο οποίος ήταν ένας μαζί του όσον αφορά τη θεία φύση του, και ο οποίος τον είχε διορίσει, ως Μεσίτη, να είναι ο απόστολος και αρχιερέας της ομολογίας μας, και ως τέτοιος να εξουσιοδοτεί άλλους σε αυτό το αξίωμα. Προσθέτει, Ο οποίος τον ανέστησε από τους νεκρούς, τόσο για να μας γνωστοποιήσει ότι σε αυτό ο Θεός ο Πατέρας έδωσε δημόσια μαρτυρία ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του και ο υποσχεμένος Μεσσίας, όσο και ότι, καθώς η κλήση του στην αποστολικότητα ήταν αμέσως από τον Χριστό, έτσι ήταν μετά την ανάστασή του από τους νεκρούς, και όταν είχε εισέλθει στην υψωμένη κατάστασή του· ώστε είχε λόγο να θεωρεί τον εαυτό του, όχι μόνο ως ισότιμο με τους άλλους αποστόλους, αλλά ως κατά κάποιον τρόπο προτιμώμενο πάνω από αυτούς· διότι, ενώ αυτοί κλήθηκαν από αυτόν όταν ήταν στη γη, αυτός είχε την κλήση του από αυτόν όταν ήταν στον ουρανό. Έτσι ο απόστολος, αναγκαζόμενος από τους αντιπάλους του, μεγαλύνει το αξίωμά του, το οποίο δείχνει ότι αν και οι άνθρωποι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να υπερηφανεύονται για οποιαδήποτε αυθεντία κατέχουν, ωστόσο σε ορισμένες στιγμές και σε ορισμένες περιστάσεις μπορεί να γίνει αναγκαίο να το διεκδικήσουν. Αλλά, 2. Ενώνει όλους τους αδελφούς που ήταν μαζί του στην επιγραφή της επιστολής, και γράφει στο όνομά τους καθώς και στο δικό του. Με τους αδελφούς που ήταν μαζί του μπορεί να εννοηθούν είτε οι χριστιανοί γενικά του τόπου όπου βρισκόταν τώρα, είτε όσοι απασχολούνταν ως διάκονοι του ευαγγελίου. Αυτούς, παρά τον δικό του ανώτερο χαρακτήρα και τα προσόντα του, είναι έτοιμος να τους αναγνωρίσει ως αδελφούς του· και, αν και αυτός μόνο έγραψε την επιστολή, εντούτοις τους ενώνει με τον εαυτό του στην επιγραφή της. Σε αυτό, καθώς δείχνει τη μεγάλη του μετριοφροσύνη και ταπεινοφροσύνη, και πόσο μακριά ήταν από ένα αυταρχικό πνεύμα, έτσι μπορεί να το έκανε για να διαθέσει αυτές τις εκκλησίες σε μεγαλύτερη προσοχή σε ό,τι έγραψε, αφού έτσι θα φαινόταν ότι είχε τη συμφωνία τους μαζί του στο δόγμα που είχε κηρύξει, και που τώρα επρόκειτο να επιβεβαιώσει, και ότι δεν ήταν άλλο από αυτό που δημοσιεύτηκε και ομολογήθηκε από άλλους καθώς και από τον ίδιο.Ο Χένρι στρέφεται έπειτα στην έκπληξη του αποστόλου για την αποστασία των Γαλατών.
Ι. Πόσο πολύ τον ανησυχούσε η αποστασία τους: Θαυμάζω, κ.λπ. Τον γέμισε αμέσως με τη μεγαλύτερη έκπληξη και λύπη. Η αμαρτία και η ανοησία τους ήταν ότι δεν κράτησαν σταθερά το δόγμα του χριστιανισμού όπως τους είχε κηρυχθεί, αλλά επέτρεψαν στον εαυτό τους να απομακρυνθούν από την καθαρότητα και την απλότητά του. Και υπήρχαν αρκετά πράγματα με τα οποία η αποστασία τους επιβαρύνθηκε πολύ· όπως, 1. Ότι απομακρύνθηκαν από αυτόν που τους κάλεσε· όχι μόνο από τον απόστολο, ο οποίος ήταν το όργανο της κλήσης τους στην κοινωνία του ευαγγελίου, αλλά από τον ίδιο τον Θεό, με την εντολή και την καθοδήγηση του οποίου το ευαγγέλιο κηρύχθηκε σε αυτούς, και προσκλήθηκαν σε συμμετοχή στα προνόμιά του· ώστε σε αυτό είχαν διαπράξει μεγάλη κατάχρηση της καλοσύνης και του ελέους του προς αυτούς. 2. Ότι είχαν κληθεί στη χάρη του Χριστού. Καθώς το ευαγγέλιο που τους είχε κηρυχθεί ήταν η πιο ένδοξη αποκάλυψη της θείας χάριτος και ελέους στον Ιησού Χριστό· έτσι με αυτό είχαν κληθεί να μετάσχουν στις μεγαλύτερες ευλογίες και ωφέλειες, όπως η δικαίωση, και η συμφιλίωση με τον Θεό εδώ, και η αιώνια ζωή και ευτυχία στο εξής. Αυτά ο Κύριός μας Ιησούς τα αγόρασε για εμάς με το τίμημα του πολύτιμου αίματός του, και τα δωρίζει ελεύθερα σε όλους όσοι τον αποδέχονται ειλικρινά· και επομένως, ανάλογα με το μέγεθος του προνομίου που απολάμβαναν, τέτοια ήταν η αμαρτία και η ανοησία τους στην εγκατάλειψή του και στην παραχώρηση του εαυτού τους να αποσυρθούν από τον καθιερωμένο τρόπο απόκτησης αυτών των ευλογιών. 3. Ότι απομακρύνθηκαν τόσο σύντομα. Σε πολύ λίγο χρόνο έχασαν εκείνη την απόλαυση και την εκτίμηση αυτής της χάριτος του Χριστού που φαινόταν να έχουν, και πολύ εύκολα συμφώνησαν με εκείνους που δίδασκαν τη δικαίωση με τα έργα του νόμου, όπως έκαναν πολλοί, οι οποίοι είχαν ανατραφεί στις απόψεις και τις έννοιες των Φαρισαίων, τις οποίες αναμίγνυαν με το δόγμα του Χριστού, και έτσι το διέφθειραν· και αυτό, καθώς ήταν παράδειγμα της αδυναμίας τους, ήταν περαιτέρω επιβάρυνση της ενοχής τους. 4. Ότι απομακρύνθηκαν σε άλλο ευαγγέλιο, το οποίο όμως δεν ήταν άλλο. Έτσι ο απόστολος αντιπροσωπεύει το δόγμα αυτών των ιουδαϊζόντων διδασκάλων· το αποκαλεί άλλο ευαγγέλιο, επειδή άνοιγε έναν διαφορετικό τρόπο δικαίωσης και σωτηρίας από αυτόν που αποκαλύφθηκε στο ευαγγέλιο, δηλαδή με έργα, και όχι με πίστη στον Χριστό. Και όμως προσθέτει, «Το οποίο δεν είναι άλλο—θα διαπιστώσετε ότι δεν είναι ευαγγέλιο καθόλου—όχι πραγματικά άλλο ευαγγέλιο, αλλά η διαστρέβλωση του ευαγγελίου του Χριστού, και η ανατροπή των θεμελίων αυτού»—με το οποίο υπαινίσσεται ότι όσοι επιχειρούν να καθιερώσουν οποιονδήποτε άλλο δρόμο προς τον ουρανό από αυτόν που το ευαγγέλιο του Χριστού έχει αποκαλύψει είναι ένοχοι χονδροειδούς διαστρέβλωσης αυτού, και στο τέλος θα βρεθούν άθλια παραπλανημένοι. Έτσι ο απόστολος προσπαθεί να εντυπώσει σε αυτούς τους Γαλάτες μια δέουσα αίσθηση της ενοχής τους στην εγκατάλειψη του ευαγγελικού τρόπου δικαίωσης· και όμως ταυτόχρονα μετριάζει την επίπληξή του με πραότητα και τρυφερότητα προς αυτούς, και τους αντιπροσωπεύει ως μάλλον παρασυρθέντες σε αυτό από τις τέχνες και την επιμέλεια κάποιων που τους ενοχλούσαν παρά ως ερχόμενους σε αυτό με τη δική τους θέληση, το οποίο, αν και δεν τους δικαιολογούσε, ήταν κάποια ελάττωση του σφάλματός τους. Και με αυτό μας διδάσκει ότι, στην επίπληξη άλλων, καθώς πρέπει να είμαστε πιστοί, έτσι πρέπει επίσης να είμαστε ευγενείς, και να προσπαθούμε να τους αποκαθιστούμε με πνεύμα πραότητας, κεφ. στ΄. 1.Ο Χένρι προχωρά για να δείξει πώς ο Παύλος αποδεικνύει την αποστολικότητά του από τον στόχο της διακονίας του.
Ι. Από το πεδίο και τον στόχο της διακονίας του, που δεν ήταν να πείσει ανθρώπους, αλλά τον Θεό, κ.λπ. Η έννοια αυτού μπορεί να είναι είτε ότι στο κήρυγμά του το ευαγγέλιο δεν ενεργούσε σε υπακοή σε ανθρώπους, αλλά στον Θεό, ο οποίος τον είχε καλέσει σε αυτό το έργο και το αξίωμα· είτε ότι ο στόχος του σε αυτό ήταν να φέρει πρόσωπα στην υπακοή, όχι ανθρώπων, αλλά του Θεού. Καθώς ομολογούσε ότι ενεργούσε με αποστολή από τον Θεό· έτσι αυτό που κυρίως στόχευε ήταν να προάγει τη δόξα του, ανακτώντας αμαρτωλούς σε κατάσταση υποταγής σε αυτόν. Και καθώς αυτός ήταν ο μεγάλος στόχος που επιδίωκε, έτσι, σύμφωνα με αυτό, δεν ζητούσε να ευαρεστήσει ανθρώπους. Δεν προσαρμοζόταν στο δόγμα του στις διαθέσεις προσώπων, είτε για να κερδίσει την αγάπη τους είτε για να αποφύγει την αγανάκτησή τους· αλλά η μεγάλη του φροντίδα ήταν να εγκριθεί στον Θεό. Οι ιουδαϊζόντες διδάσκαλοι, από τους οποίους αυτές οι εκκλησίες διαφθάρηκαν, είχαν δείξει πολύ διαφορετικό πνεύμα· ανάμιξαν έργα με πίστη, και τον νόμο με το ευαγγέλιο, μόνο για να ευαρεστήσουν τους Ιουδαίους, τους οποίους ήταν πρόθυμοι να φλερτάρουν και να διατηρήσουν σχέσεις μαζί τους, ώστε να αποφύγουν τον διωγμό. Αλλά ο Παύλος ήταν άνθρωπος άλλου πνεύματος· δεν ήταν τόσο ανήσυχος να τους ευαρεστήσει, ούτε να μετριάσει την οργή τους εναντίον του, ώστε να αλλοιώσει το δόγμα του Χριστού είτε για να κερδίσει την εύνοιά τους είτε για να αποφύγει την οργή τους. Και δίνει αυτόν τον πολύ καλό λόγο για αυτό, ότι, αν ακόμα ευαρεστούσε ανθρώπους, δεν θα ήταν δούλος του Χριστού. Αυτά ήξερε ότι ήταν εντελώς ασυμβίβαστα, και ότι κανείς δεν μπορούσε να υπηρετήσει δύο τέτοιους κυρίους· και επομένως, αν και δεν θα δυσαρεστούσε άσκοπα κανέναν, όμως δεν τολμούσε να επιτρέψει στον εαυτό του να ικανοποιήσει ανθρώπους εις βάρος της πιστότητάς του στον Χριστό. Έτσι, από την ειλικρίνεια των στόχων και των προθέσεών του στην εκτέλεση του αξιώματός του, αποδεικνύει ότι ήταν αληθινά απόστολος του Χριστού. Και από αυτό το πνεύμα και τη συμπεριφορά του μπορούμε να σημειώσουμε, 1. Ότι ο μεγάλος στόχος που πρέπει να επιδιώκουν οι διάκονοι του ευαγγελίου είναι να φέρουν ανθρώπους στον Θεό. 2. Ότι όσοι είναι πιστοί δεν θα ζητούν να ευαρεστήσουν ανθρώπους, αλλά να εγκριθούν στον Θεό. 3. Ότι δεν πρέπει να είναι ανήσυχοι να ευαρεστήσουν ανθρώπους, αν θέλουν να εγκριθούν ως πιστοί δούλοι του Χριστού. Αλλά, αν αυτό το επιχείρημα δεν θεωρηθεί επαρκές, συνεχίζει να αποδεικνύει την αποστολικότητά του,
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χένρι κλείνει το τμήμα υπογραμμίζοντας την πεποίθηση του Παύλου ότι κανένα άλλο ευαγγέλιο δεν μπορεί να κηρυχθεί.
ΙΙ. Πόσο βέβαιος ήταν ότι το ευαγγέλιο που είχε κηρύξει σε αυτούς ήταν το μόνο αληθινό ευαγγέλιο. Ήταν τόσο πλήρως πεπεισμένος γι' αυτό ώστε επρόφερε ανάθεμα σε όσους προσποιούνταν ότι κηρύττουν οποιοδήποτε άλλο ευαγγέλιο (εδ. 8), και, για να τους δείξει ότι αυτό δεν προερχόταν από καμία βιασύνη ή ακραίο ζήλο σε αυτόν, το επανέλαβε, εδ. 9. Αυτό δεν θα δικαιολογήσει το να βροντοφωνάζουμε αναθέματα εναντίον εκείνων που διαφέρουν από εμάς σε δευτερεύοντα πράγματα. Είναι μόνο εναντίον εκείνων που σφυρηλατούν ένα νέο ευαγγέλιο, που ανατρέπουν το θεμέλιο της διαθήκης της χάριτος, θέτοντας τα έργα του νόμου στη θέση της δικαιοσύνης του Χριστού, και διαφθείροντας τον χριστιανισμό με τον ιουδαϊσμό, που ο Παύλος καταγγέλλει αυτό. Θέτει την περίπτωση: «Ας υποθέσουμε ότι εμείς θα κηρύξουμε οποιοδήποτε άλλο ευαγγέλιο· ναι, ας υποθέσουμε ότι ένας άγγελος από τον ουρανό θα έπρεπε:» όχι σαν να ήταν δυνατό για έναν άγγελο από τον ουρανό να είναι ο αγγελιαφόρος ενός ψέματος· αλλά εκφράζεται έτσι περισσότερο για να ενισχύσει αυτό που επρόκειτο να πει. «Αν σας κηρυχθεί οποιοδήποτε άλλο ευαγγέλιο από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, υπό το όνομά μας, ή υπό το πρόσχημα ότι προέρχεται από έναν άγγελο ο ίδιος, πρέπει να συμπεράνετε ότι σας έχουν επιβάλει: και όποιος κηρύττει άλλο ευαγγέλιο θέτει τον εαυτό του υπό κατάρα, και κινδυνεύει να θέσει και εσάς υπό αυτήν επίσης.»
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πού στη δική μου ζωή έχω πειραχθεί να προσθέσω οτιδήποτε στο τελειωμένο έργο του Χριστού;
2. Πώς η άρνηση του Παύλου να ευαρεστήσει ανθρώπους αμφισβητεί τον τρόπο με τον οποίο μοιράζομαι ή υπερασπίζομαι το ευαγγέλιο;
3. Τι φρέσκια ευγνωμοσύνη αναδύεται όταν θυμάμαι ότι ο ίδιος Χριστός που κάλεσε τον Παύλο έχει καλέσει εμένα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, σὲ αἰνοῦμεν διὰ τὸ ἓν ἀληθὲς εὐαγγέλιον τοῦ Υἱοῦ σου, ἐν ᾧ ἡ σωτηρία ἔρχεται διὰ χάριτος μόνης χωρὶς οἱανδήποτε ἀνθρωπίνην προσθήκην. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ νὰ στραφῶμεν πρὸς ἄλλο μήνυμα τὸ ὁποῖον θὰ μείωνε τὸ τετελεσμένον ἔργον τοῦ Χριστοῦ, καὶ δώρησον ἡμῖν τὴν σταθερὰν πεποίθησιν νὰ τιμῶμεν τὴν χάριν αὐτοῦ ὑπὲρ πᾶσαν ἀντίπαλον ἀξίωσιν. Ἐνίσχυσον τὴν ἐκκλησίαν σου νὰ κρατῇ σταθερῶς ταύτην τὴν ἀλήθειαν μετὰ παρρησίας καὶ ἀγάπης μέχρι τῆς ἐπιστροφῆς αὐτοῦ. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →