← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Μάρκος

Μάρκος 12 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Μάρκος 12Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στο σημερινό μάθημα αντλούμε από την προσεκτική ερμηνεία του Ιωάννη Καλβίνου καθώς αναλύει το δωδέκατο κεφάλαιο του Μάρκου. Η υπομονετική ερμηνεία του Καλβίνου στίχο προς στίχο αποκαλύπτει τη διαρκή συνάφεια της παραβολής του Ιησού για τον αμπελώνα και την προειδοποίηση που φέρει για κάθε γενιά. Τα λόγια του μας καθοδηγούν μέσα από την αφήγηση των απορριφθέντων υπηρετών και του ακρογωνιαίου λίθου, δείχνοντας πώς οι σκοποί του Θεού προχωρούν ακόμη και όταν οι ανθρώπινοι ηγέτες αντιστέκονται. Ακούγοντας τον Καλβίνο καλούμαστε να εξετάσουμε τη δική μας ανταπόκριση στον Υιό που ο Πατέρας έχει στείλει. Αυτή η μελέτη ανοίγει ένα παράθυρο τόσο στο έλεος όσο και στην κρίση που συναντώνται στον Χριστό.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αρχίζουμε διαβάζοντας το πλήρες κείμενο του κεφαλαίου 12 του Μάρκου. Αφήστε την παραβολή του αμπελώνα και τις γύρω αντιπαραθέσεις να μιλήσουν με τη δική τους φωνή πριν στραφούμε στο σχόλιο του Καλβίνου. Παρατηρήστε την επαναλαμβανόμενη αποστολή υπηρετών, την κορυφαία άφιξη του υιού και το αποφασιστικό απόσπασμα για τον απορριφθέντα λίθο. Διαβάστε αργά, αφήνοντας την εικόνα να εγκατασταθεί, και ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας για τις γνώσεις που ακολουθούν.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ανοίγει την ερμηνεία θέτοντας το πλαίσιο της παραβολής. Ματθαίος 21:33. Ακούστε μια άλλη παραβολή. Τα λόγια του Λουκά είναι κάπως διαφορετικά· γιατί λέει ότι ο Χριστός μίλησε στον λαό, ενώ εδώ ο λόγος απευθύνεται στους ιερείς και τους γραμματείς. Αλλά η λύση είναι εύκολη· γιατί, αν και ο Χριστός μίλησε εναντίον τους, αποκάλυψε την κακία τους ενώπιον όλου του λαού. Ο Μάρκος λέει ότι ο Χριστός άρχισε να μιλά με παραβολές, αλλά παραλείπει ό,τι ήταν πρώτο κατά σειρά, όπως και σε άλλα χωρία δίνει μόνο ένα μέρος του συνόλου. Η ουσία αυτής της παραβολής είναι ότι δεν είναι κάτι νέο, αν οι ιερείς και οι άλλοι άρχοντες της Εκκλησίας επιχειρούν πονηρά να στερήσουν τον Θεό από το δικαίωμά του· γιατί από παλιά ασκούσαν το ίδιο είδος αρπαγής προς τους προφήτες, και τώρα είναι έτοιμοι να θανατώσουν τον Υιό του· αλλά δεν θα μείνουν ατιμώρητοι, γιατί ο Θεός θα εγερθεί για να υπερασπιστεί το δικαίωμά του. Ο σκοπός είναι διπλός· πρώτον, να ελέγξει τους ιερείς για την άθλια και πονηρή αχαριστία τους· και, δεύτερον, να αφαιρέσει το σκάνδαλο που θα προκαλούσε ο επικείμενος θάνατός του. Γιατί, με έναν ψευδή τίτλο, είχαν αποκτήσει τέτοια επιρροή σε απλούς ανθρώπους και στο αδαή πλήθος, ώστε η θρησκεία των Ιουδαίων εξαρτιόταν από τη θέληση και την απόφασή τους. Ο Χριστός λοιπόν προειδοποιεί τους αδύναμους, και δείχνει ότι, όπως τόσοι προφήτες, ο ένας μετά τον άλλον, είχαν προηγουμένως θανατωθεί από τους ιερείς, κανείς δεν πρέπει να στενοχωριέται, αν ένα παρόμοιο παράδειγμα παρουσιαζόταν στο δικό του πρόσωπο. Ας το εξετάσουμε όμως τώρα λεπτομερώς. Ο Καλβίνος εξετάζει στη συνέχεια τη φύτευση του αμπελώνα. Ένας άνθρωπος φύτεψε αμπελώνα. Αυτή η σύγκριση εμφανίζεται συχνά στην Αγία Γραφή. Όσον αφορά το παρόν χωρίο, ο Χριστός εννοεί μόνο ότι, ενώ ο Θεός διορίζει ποιμένες στην Εκκλησία του, δεν μεταβιβάζει το δικαίωμά του σε άλλους, αλλά ενεργεί με τον ίδιο τρόπο σαν ένας ιδιοκτήτης να νοικιάζει αμπελώνα ή χωράφι σε γεωργό, ο οποίος θα εργαζόταν στην καλλιέργειά του και θα έδινε ετήσια απόδοση. Καθώς παραπονιέται μέσω του Ησαΐα (5:4) και του Ιερεμία (2:21), ότι δεν έλαβε καρπό από το αμπέλι για την καλλιέργεια του οποίου είχε αφιερώσει τόσο πολύ μόχθο και έξοδα· έτσι σε αυτό το χωρίο κατηγορεί τους αμπελουργούς τους ίδιους, οι οποίοι, σαν άθλιοι απατεώνες, ιδιοποιούνται τον καρπό του αμπελώνα. Ο Χριστός λέει ότι ο αμπελώνας ήταν καλά εξοπλισμένος και σε άριστη κατάσταση, όταν οι γεωργοί τον έλαβαν από τα χέρια του ιδιοκτήτη. Με αυτή τη δήλωση δεν παρουσιάζει μικρή επιδείνωση του εγκλήματός τους· γιατί όσο πιο γενναιόδωρα είχε ενεργήσει απέναντί τους, τόσο πιο αποτρόπαιη ήταν η αχαριστία τους. Ο Παύλος χρησιμοποιεί το ίδιο επιχείρημα, όταν θέλει να παροτρύνει τους ποιμένες να είναι επιμελείς στην εκπλήρωση του καθήκοντός τους, ότι είναι οικονόμοι, επιλεγμένοι να διοικούν τον οίκο του Θεού, ο οποίος είναι ο Για τη μεταχείριση των υπηρετών, ο Καλβίνος γράφει: 35. Και τραυμάτισε έναν, και σκότωσε έναν άλλο. Εδώ ο Μάρκος και ο Λουκάς διαφέρουν λίγο από τον Ματθαίο· γιατί ενώ ο Ματθαίος αναφέρει πολλούς υπηρέτες, όλοι τους κακομεταχειρισμένους και προσβεβλημένους, και λέει ότι αργότερα στάλθηκαν άλλοι υπηρέτες περισσότεροι από τους πρώτους, ο Μάρκος και ο Λουκάς αναφέρουν έναν κάθε φορά, σαν οι υπηρέτες να είχαν σταλεί, όχι δύο ή τρεις μαζί, αλλά ο ένας μετά τον άλλον. Αλλά αν και και οι τρεις Ευαγγελιστές έχουν τον ίδιο σκοπό, δηλαδή να δείξουν ότι οι Ιουδαίοι θα τολμήσουν να ενεργήσουν προς τον Υιό με τον ίδιο τρόπο που έχουν επανειλημμένα κάνει προς τους προφήτες, ο Ματθαίος εξηγεί το θέμα πιο εκτενώς, δηλαδή ότι ο Θεός, στέλνοντας πλήθος προφητών, αντιπαρατέθηκε με την κακία των ιερέων. [45] Εξ ου φαίνεται πόσο πεισματική ήταν η κακία τους, για τη διόρθωση της οποίας κανένα φάρμακο δεν ωφέλησε. [46] Ο Καλβίνος στρέφεται στη συνέχεια στο απόσπασμα από την Γραφή για τον λίθο. 42. Δεν διαβάσατε ποτέ στις Γραφές; Πρέπει να θυμηθούμε όσα είπαμε λίγο πριν, ότι, καθώς οι ιερείς και οι γραμματείς κρατούσαν τον λαό αφοσιωμένο σε αυτούς, ήταν μια αρχή διαδεδομένη μεταξύ τους, ότι μόνο αυτοί ήταν αρμόδιοι να κρίνουν και να αποφασίζουν για τη μελλοντική λύτρωση, ώστε κανείς δεν έπρεπε να γίνει δεκτός ως Μεσσίας, εκτός αν εγκρινόταν και επικυρωνόταν από τη φωνή τους. Επομένως διατηρούν ότι αυτό που είπε ο Χριστός είναι αδύνατο, ότι θα θανατώσουν τον υιό και κληρονόμο του ιδιοκτήτη του αμπελώνα. Αλλά ο Χριστός επιβεβαιώνει τη δήλωσή του με τη μαρτυρία της Γραφής, και η ερώτηση είναι εμφατική, σαν να είχε πει, 'Λογαριάζετε πολύ παράλογο να λέτε ότι είναι δυνατόν για τους αμπελουργούς να συνωμοτήσουν πονηρά εναντίον του Υιού του Θεού. Αλλά τι τότε; Η Γραφή (Ψαλμός 118:22) προφήτευσε ότι θα γινόταν δεκτός με χαρά, και εύνοια, και χειροκρότημα· ή μήπως, αντίθετα, προφήτευσε ότι οι ίδιοι οι άρχοντες θα του αντιστέκονταν;'
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος στοχάζεται το θαυμάσιο έργο του Θεού στην εγκαθίδρυση της βασιλείας. Αυτό έγινε από τον Κύριο, Καθώς είναι ένα θέμα πολύ μακριά από τη συνηθισμένη κρίση των ανθρώπων, ότι οι ποιμένες της Εκκλησίας θα απέρριπταν οι ίδιοι τον Υιό του Θεού από το να είναι ο Άρχοντάς τους, ο προφήτης το αναφέρει στον μυστικό σκοπό του Θεού, ο οποίος, αν και δεν μπορούμε να τον κατανοήσουμε με τις αισθήσεις μας, οφείλουμε να τον ενατενίσουμε και να τον θαυμάσουμε. Ας καταλάβουμε λοιπόν, ότι αυτό κόβει κάθε ερώτηση, και ότι κάθε άνθρωπος απαγορεύεται ρητά να κρίνει και να μετρά τη φύση της βασιλείας του Χριστού με τον λόγο της σάρκας· γιατί τι ανοησία είναι να θέλουμε να υποτάξουμε στην ικανότητα του νου μας ένα θαύμα για το οποίο ο προφήτης μας προτρέπει να προσκυνήσουμε; Θα δεχτείτε λοιπόν τίποτα παρά μόνο ό,τι φαίνεται σε εσάς πιθανό, σε σχέση με τη βασιλεία του Χριστού, η αρχή της οποίας το Άγιο Πνεύμα δηλώνει ότι είναι ένα μυστήριο άξιο του υψηλότερου θαυμασμού, επειδή είναι κρυμμένο από τα μάτια των ανθρώπων; Έτσι λοιπόν, όποτε η ερώτηση σχετίζεται με την προέλευση, την αποκατάσταση, την κατάσταση και όλη την ασφάλεια της Εκκλησίας, δεν πρέπει να συμβουλευόμαστε τις αισθήσεις μας, [53] αλλά πρέπει να τιμούμε τη δύναμη του Θεού θαυμάζοντας το κρυμμένο έργο του. [54] Υπάρχει επίσης μια υπονοούμενη αντίθεση μεταξύ Θεού και ανθρώπων· γιατί όχι μόνο μας διατάσσεται να αγκαλιάσουμε τον θαυμαστό τρόπο διακυβέρνησης της Εκκλησίας, επειδή είναι έργο του Θεού, αλλά επίσης αποσυρόμαστε από μια ανόητη ευλάβεια προς τους ανθρώπους, η οποία συχνά επισκιάζει τη δόξα του Θεού· σαν ο προφήτης να είχε πει, ότι όσο μεγαλειώδεις και αν είναι οι τίτλοι που φέρουν οι άνθρωποι, είναι πονηρό σε οποιονδήποτε άνθρωπο να τους αντιτάσσει στον Θεό. Τέλος, ο Καλβίνος εξετάζει τις συνέπειες για όσους αντιτίθενται στον Χριστό. 44. Και αυτός που θα πέσει σε αυτόν τον λίθο. Ο Χριστός επιβεβαιώνει πληρέστερα την προηγούμενη δήλωση, ότι δεν υφίσταται καμία απώλεια ή μείωση όταν απορρίπτεται από τους πονηρούς, επειδή, αν και η πείσμα τους ήταν σαν λίθος ή σαν σίδηρος, όμως με τη δική του σκληρότητα θα τους συντρίψει, και επομένως θα δοξαστεί ακόμη περισσότερο στην καταστροφή τους. Αντιλήφθηκε στους Ιουδαίους μια εκπληκτική πείσμα, και επομένως ήταν απαραίτητο αυτό το είδος τιμωρίας να περιγραφεί σε αυτούς με ανησυχητικό τρόπο, ώστε να μην κολακεύονται, ενώ έτσι προσέκρουαν σε αυτόν. Αυτή η διδασκαλία εν μέρει μας διδάσκει να παραδίνουμε τον εαυτό μας ήπια, με ήπια και ευέλικτη καρδιά, στην κυριαρχία του Χριστού, και εν μέρει μας οχυρώνει ενάντια στην πείσμα και τις μανιώδεις επιθέσεις των πονηρών, για τους οποίους περιμένει ένα τρομερό τέλος.
Απαντήστε

Ανταπόκριση

1. Πού στη ζωή μου πειράζομαι να μεταχειρίζομαι τα δώρα του Θεού ως δική μου ιδιοκτησία; 2. Πώς επηρεάζει την ανταπόκρισή μου στην αντίθεση η βεβαιότητα της εξύψωσης του Χριστού; 3. Ποιος καρπός ζητά το Πνεύμα να αποδώσω στο τμήμα του αμπελώνα που μου έχει εμπιστευθεί;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε Πατέρα, ἔπεμψας τὸν ἀγαπητόν σου Υἱὸν ὡς ἀκρογωνιαῖον λίθον ἐκλεκτὸν καὶ τίμιον, ἱδρύων τὴν βασιλείαν σου κατὰ τὸν ἀμετάβλητον σκοπόν σου. Δώρησαι ἡμῖν χάριν ἵνα δεχθῶμεν αὐτὸν μετὰ ταπεινῶν καὶ καρποφόρων καρδιῶν, ἵνα μὴ προσκόψωμεν ἐν ὑπερηφανείᾳ, ἀλλὰ μείνωμεν ἐν τῇ διαθηκικῇ πιστότητι δι’ ἧς ἀνάγεις λαὸν εἰς τὸν ἔπαινόν σου. Ἐνίσχυσον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός σου ἵνα πιστεύωμεν ὅτι ὁ λόγος σου θέλει σταθῆ, κἂν ὁ κόσμος ἀνθίσταται τοῖς ἀγγέλοις σου, μέχρις οὗ ὁ Υἱὸς ἐπιστρέψῃ νὰ συνάξῃ τὸν θερισμόν. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →