Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Εφεσίους
Προς Εφεσίους 2 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα εισερχόμαστε στην πλούσια ερμηνεία του δευτέρου κεφαλαίου προς Εφεσίους μέσω της φωνής του Ιωάννη Καλβίνου. Το σχόλιό του μας οδηγεί από την σκληρή πραγματικότητα του πνευματικού θανάτου στην υπερβαίνουσα ευσπλαχνία που μας ανασταίνει με τον Χριστό. Η προσεκτική προσοχή του Καλβίνου στα λόγια του αποστόλου αποκαλύπτει τόσο το βάθος της προηγούμενης κατάστασής μας όσο και τη μοναδική πηγή της νέας ζωής. Καθώς ακούμε, καλούμαστε να θυμηθούμε ποιοι ήμασταν κάποτε χωρίς τη χάρη και να αναπαυθούμε στο δώρο που μόνο ο Θεός παρέχει. Αυτό το μάθημα προετοιμάζει την καρδιά να δεχθεί την αλήθεια ότι η σωτηρία είναι εξ ολοκλήρου του Κυρίου, διεγείροντας φρέσκο θαυμασμό για την καλοσύνη του προς αμαρτωλούς ανάξιους.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Εγκατασταθείτε σε έναν ήσυχο χώρο και διαβάστε το δεύτερο κεφάλαιο προς Εφεσίους αργά και προσευχητικά. Αφήστε τα λόγια του αποστόλου να περιγράψουν τόσο το σκοτάδι που κατοικούσαμε κάποτε όσο και το φως στο οποίο μας κάλεσε ο Θεός. Προσέξτε την κίνηση από τον θάνατο στη ζωή, από τον χωρισμό στην εγγύτητα και από τα έργα στη χάρη. Αφήστε το απόσπασμα να αφυπνίσει ευγνωμοσύνη καθώς ακούτε ξανά ότι η σωτηρία είναι δώρο του Θεού, όχι κάτι που κερδίζεται. Αφιερώστε χρόνο σε κάθε στίχο, προσκαλώντας το Πνεύμα να κάνει την αλήθεια του προσωπική.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει εξηγώντας την προηγούμενη κατάσταση των Εφεσίων.
1. Και εσείς που ήσασταν νεκροί. Αυτό είναι μια επεξεργασία των προηγούμενων δηλώσεων, δηλαδή μια έκθεση συνοδευόμενη από εικονογράφηση. [118] Για να φέρει πιο αποτελεσματικά στους Εφεσίους τη γενική διδασκαλία της θείας χάριτος, τους υπενθυμίζει την προηγούμενη κατάστασή τους. Αυτή η εφαρμογή αποτελείται από δύο μέρη. 'Ήσασταν προηγουμένως χαμένοι· αλλά τώρα ο Θεός, με τη χάρη του, σας διέσωσε από την καταστροφή.' Και εδώ πρέπει να παρατηρήσουμε ότι, προσπαθώντας να δώσει μια εντυπωσιακή άποψη και των δύο αυτών μερών, ο απόστολος κάνει μια διακοπή στο ύφος με (υπερβατόν) μια μετατόπιση. Υπάρχει κάποια περιπλοκή στη γλώσσα· αλλά, αν προσέξουμε προσεκτικά τι λέει ο απόστολος για αυτά τα δύο μέρη, το νόημα είναι σαφές. Ως προς το πρώτο, λέει ότι ήταν νεκροί· και δηλώνει, ταυτόχρονα, την αιτία του θανάτου -- παραπτώματα και αμαρτίες. [119] Δεν εννοεί απλώς ότι ήταν σε κίνδυνο θανάτου· αλλά δηλώνει ότι ήταν ένας πραγματικός και παρών θάνατος υπό τον οποίο μόχθουσαν. Καθώς ο πνευματικός θάνατος δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αποξένωση της ψυχής από τον Θεό, γεννιόμαστε όλοι ως νεκροί άνθρωποι, και ζούμε ως νεκροί άνθρωποι, μέχρι να γίνουμε μέτοχοι της ζωής του Χριστού, -- σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου μας,Ο Καλβίνος στη συνέχεια αντλεί απόδειξη της βασιλείας της αμαρτίας από τους ορατούς καρπούς της.
2. Στους οποίους για κάποιο διάστημα περπατούσατε. Από τα αποτελέσματα ή τους καρπούς, αντλεί απόδειξη ότι η αμαρτία βασίλευε προηγουμένως σε αυτούς· διότι, μέχρι η αμαρτία να εκδηλωθεί σε εξωτερικές πράξεις, οι άνθρωποι δεν είναι επαρκώς ενήμεροι για τη δύναμή της. Όταν προσθέτει, σύμφωνα με την πορεία αυτού του κόσμου, [120] υπονοεί ότι ο θάνατος που είχε αναφέρει μαίνεται στη φύση του ανθρώπου, και είναι μια καθολική ασθένεια. Δεν εννοεί εκείνη την πορεία του κόσμου που ο Θεός έχει ορίσει, ούτε τα στοιχεία, όπως ο ουρανός, και η γη, και ο αέρας, -- αλλά τη διαφθορά με την οποία είμαστε όλοι μολυσμένοι· έτσι ώστε η αμαρτία δεν είναι ιδιόμορφη σε λίγους, αλλά διαπερνά ολόκληρο τον κόσμο.Στον στίχο 4 ο Καλβίνος στρέφεται στο δεύτερο μέλος της πρότασης και στο έλεος του Θεού.
4. Αλλά ο Θεός, που είναι πλούσιος σε έλεος. [122] Τώρα ακολουθεί το δεύτερο μέλος της πρότασης, η ουσία του οποίου είναι, ότι ο Θεός είχε ελευθερώσει τους Εφεσίους από την καταστροφή στην οποία ήταν προηγουμένως υπεύθυνοι· αλλά οι λέξεις που χρησιμοποιεί είναι διαφορετικές. Ο Θεός, που είναι πλούσιος σε έλεος, σας έκανε να ζήσετε μαζί με τον Χριστό. Το νόημα είναι, ότι, δεν υπάρχει άλλη ζωή από εκείνη που εμφυσάται σε εμάς από τον Χριστό: έτσι ώστε αρχίζουμε να ζούμε μόνο όταν είμαστε εγκεντρισμένοι σε αυτόν, και απολαμβάνουμε την ίδια ζωή με τον ίδιο. Αυτό μας επιτρέπει να δούμε τι εννοούσε προηγουμένως ο απόστολος με τον θάνατο, διότι εκείνος ο θάνατος και αυτή η ανάσταση έρχονται σε αντίθεση. Το να γίνουμε μέτοχοι της ζωής του Υιού του Θεού, -- να ζωοποιηθούμε από ένα Πνεύμα, είναι ένα ανεκτίμητο προνόμιο.Ο Καλβίνος στη συνέχεια συμπεραίνει από τις προηγούμενες δηλώσεις ότι η σωτηρία έρχεται μόνο με χάρη.
8. Διότι με χάρη είστε σωσμένοι. Αυτό είναι ένα συμπέρασμα από τις προηγούμενες δηλώσεις. Έχοντας πραγματευθεί την εκλογή και την αποτελεσματική κλήση, φτάνει σε αυτό το γενικό συμπέρασμα, ότι είχαν λάβει τη σωτηρία μόνο με πίστη. Πρώτον, ισχυρίζεται, ότι η σωτηρία των Εφεσίων ήταν εξ ολοκλήρου το έργο, το έργο της χάριτος του Θεού. Αλλά τότε είχαν λάβει αυτή τη χάρη με πίστη. Από τη μία πλευρά, πρέπει να κοιτάξουμε τον Θεό· και, από την άλλη, τον άνθρωπο. Ο Θεός δηλώνει, ότι δεν μας οφείλει τίποτε· έτσι ώστε η σωτηρία δεν είναι ανταμοιβή ή ανταπόδοση, αλλά άμικτη χάρη. Το επόμενο ερώτημα είναι, με ποιον τρόπο λαμβάνουν οι άνθρωποι εκείνη τη σωτηρία που τους προσφέρεται από το χέρι του Θεού; Η απάντηση είναι, με πίστη· και εξ αυτού συμπεραίνει ότι τίποτε συνδεδεμένο με αυτήν δεν είναι δικό μας. Εάν, από την πλευρά του Θεού, είναι μόνο χάρη, και εάν φέρουμε τίποτε παρά πίστη, η οποία μας απογυμνώνει από κάθε έπαινο, έπεται ότι η σωτηρία δεν προέρχεται από εμάς.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος συνδέει το απόσπασμα με την πραγματικότητα του προπατορικού αμαρτήματος.
Αυτό είναι ένα αξιοσημείωτο απόσπασμα, σε αντίθεση με τις απόψεις των Πελαγιανών, και όλων όσοι αρνούνται το προπατορικό αμάρτημα. Αυτό που κατοικεί φυσικά σε όλους είναι σίγουρα πρωτότυπο· αλλά ο Παύλος δηλώνει ότι είμαστε όλοι φυσικά υπεύθυνοι για καταδίκη· επομένως η αμαρτία κατοικεί φυσικά σε εμάς, διότι ο Θεός δεν καταδικάζει τους αθώους. Οι Πελαγιανοί συνήθιζαν να αντιλέγουν, ότι η αμαρτία εξαπλώθηκε από τον Αδάμ σε ολόκληρη την ανθρώπινη φυλή, όχι με καταγωγή, αλλά με μίμηση. Αλλά ο Παύλος βεβαιώνει ότι γεννιόμαστε με αμαρτία, όπως τα φίδια φέρνουν το δηλητήριό τους από τη μήτρα. Άλλοι που νομίζουν ότι δεν είναι στην πραγματικότητα αμαρτία, δεν είναι λιγότερο σε αντίθεση με τη γλώσσα του Παύλου· διότι όπου υπάρχει καταδίκη, εκεί πρέπει αναμφίβολα να υπάρχει αμαρτία. Δεν είναι με αμόλυντους ανθρώπους, αλλά με αμαρτία, που ο Θεός προσβάλλεται. Ούτε είναι θαυμαστό ότι η διαφθορά που κληρονομούμε από τους γονείς μας λογίζεται ως αμαρτία ενώπιον του Θεού· διότι οι σπόροι της αμαρτίας, πριν εκτεθούν ανοιχτά, γίνονται αντιληπτοί και καταδικάζονται.Ο Καλβίνος περαιτέρω δείχνει ότι ακόμη και τα καλά έργα είναι καρπός της προηγούμενης χάριτος του Θεού.
10. Διότι είμαστε το έργο του. Θέτοντας κατά μέρος την αντίθετη υπόθεση, αποδεικνύει τη δήλωσή του, ότι με χάρη σωζόμαστε, -- ότι δεν έχουμε εναπομείναντα έργα με τα οποία μπορούμε να αξίζουμε σωτηρία· διότι όλα τα καλά έργα που κατέχουμε είναι ο καρπός της αναγέννησης. Εξ αυτού έπεται, ότι τα ίδια τα έργα είναι μέρος της χάριτος.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς η ανάμνηση της προηγούμενης κατάστασής σας χωρίς τον Χριστό βαθαίνει την αίσθηση του θαυμασμού σας για το έλεος του Θεού; Με ποιους τρόπους μπορεί να πειρασθείτε να πιστώσετε τις δικές σας προσπάθειες για τη ζωή που κατέχετε τώρα στον Χριστό; Πού σας προσκαλεί το Πνεύμα να αναπαυθείτε πιο πλήρως στην αλήθεια ότι η σωτηρία είναι εξ ολοκλήρου δώρο του Θεού;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, ὁ ἐν τῇ κυριαρχικῇ σου χάριτι ζωοποιήσας ἡμᾶς σὺν Χριστῷ, ὄντας νεκροὺς ἐν ταῖς παραβάσεσι καὶ ἁμαρτίαις, αἰνοῦμέν σε διὰ τὸν ἀμέτρητον πλοῦτον τῆς χάριτός σου, δι’ ἧς ἐσώθημεν διὰ πίστεως καὶ οὐκ ἐξ ἡμῶν αὐτῶν. Μόρφωσον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός σου ὥστε νὰ περιπατῶμεν ἐν τοῖς καλοῖς ἔργοις, ἃ προητοίμασας, ἵνα αἱ ζωαὶ ἡμῶν ἀναδεικνύωσι τὴν διαθηκικὴν πίστιν ἐκείνου ὅστις ἐστὶν ἡ εἰρήνη ἡμῶν. Φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης καυχήσεως ἐν σαρκὶ καὶ δίδαξον ἡμᾶς νὰ καυχώμεθα μόνον ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →