← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιώβ

Ιώβ 19-20 — Eterniseed (Καθολική με δευτεροκανονικά)

Ιώβ 19-20Eterniseed Original — Φωνή Καθολική22 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στην σκιώδη κοιλάδα της θλίψης το βιβλίο του Ιώβ εισάγει τους πιστούς στο μυστήριο της αθώας οδύνης που προσφέρεται στον Θεό. Τα κεφάλαια δεκαεννέα και είκοσι παρουσιάζουν την αγωνιώδη έκκληση του Ιώβ για δικαίωση μαζί με την σύντομη απάντηση του Σωφάρ αποκαλύπτοντας πώς τα ανθρώπινα λόγια υπολείπονται ενώπιον του θείου σχεδίου. Μέσα στην καθολική παράδοση αυτός ο διάλογος αντηχεί με την μυστηριακή ζωή όπου οι πληγές του σώματος γίνονται αφορμές για βαθύτερη ένωση με τον σταυρωμένο και αναστημένο Κύριο. Η κραυγή του Ιώβ προλαμβάνει την ομολογία της Εκκλησίας για έναν Λυτρωτή που θα σταθεί πάνω στη γη ελπίδα που η λειτουργία διακηρύσσει κάθε φορά που απαγγέλλεται το Σύμβολο της Πίστεως στη Θεία Λειτουργία. Η δευτεροκανονική σοφιολογική γραμματεία απηχεί την ίδια πεποίθηση ότι ο Θεός επιτρέπει τη δοκιμασία ώστε οι δίκαιοι να καθαριστούν και τελικά να αποκατασταθούν. Καθώς οι πιστοί εισέρχονται σε αυτά τα κεφάλαια καλούνται να δουν τις δικές τους δοκιμασίες υπό το φως της κοινωνίας των αγίων όπου κάθε λύπη συγκεντρώνεται στο λυτρωτικό έργο του Χριστού και προσφέρεται μέσω των χεριών της Αχράντου Μητέρας.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Διαβάστε τα κεφάλαια δεκαεννέα και είκοσι του Ιώβ αργά επιτρέποντας στις εναλλασσόμενες φωνές του θρήνου και της κατηγορίας να ηχήσουν μέσα στην καρδιά. Προσέξτε πώς ο Ιώβ περιγράφει την απομόνωσή του από την οικογένεια τους φίλους και ακόμη και τους υπηρέτες όμως αρνείται να παραδώσει την ακεραιότητά του. Προσέξτε την ξαφνική έκρηξη ελπίδας όταν δηλώνει ότι ο Λυτρωτής του ζει και θα σταθεί τελικά πάνω στη σκόνη. Παρατηρήστε την αντίθεση με το ταχύ πορτρέτο του Σωφάρ για τον άδικο άνθρωπο του οποίου η σύντομη νίκη τελειώνει σε αιφνίδια καταστροφή. Αφήστε τον λειτουργικό ρυθμό του κειμένου να καθοδηγήσει την ανάγνωση η κραυγή για δικαιοσύνη θυμίζει τις προσευχές των ψαλμών ενώ το όραμα της μελλοντικής δικαίωσης προλαμβάνει την ανάσταση που διακηρύσσεται σε κάθε ευχαριστιακή σύναξη. Σταθείτε όπου η γλώσσα στρέφεται προς τη σωματική αποκατάσταση αναγνωρίζοντας την αρχαία προεικόνιση της πίστης της Εκκλησίας στην ανάσταση της σάρκας.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Ιώβ αρχίζει το κεφάλαιο δεκαεννέα αφηγούμενος τις επανειλημμένες επιθέσεις των φίλων του των οποίων τα λόγια έχουν γίνει σαν στρατός που πολιορκεί μια μοναχική πόλη. Αναγνωρίζει ότι ο Θεός πράγματι τον έχει ανατρέψει όμως επιμένει ότι το σφάλμα δεν βρίσκεται σε κρυμμένη αμαρτία αλλά σε θεία άδεια της οποίας ο σκοπός παραμένει κρυμμένος. Οι κοινωνικές συνέπειες της οδύνης του αποκαλύπτονται οι συγγενείς του κρατούν απόσταση οι υπηρέτες του τον αντιμετωπίζουν ως ξένο και ακόμη και η σύζυγος και τα παιδιά του αποστρέφονται. Σε αυτή την ερήμωση ο Ιώβ απευθύνεται πέρα από ανθρώπινους κριτές στον ζωντανό Θεό κραυγάζοντας ότι τα λόγια του να χαραχθούν για πάντα στον βράχο. Τότε στο κέντρο του κεφαλαίου ο τόνος μετατοπίζεται από την απόγνωση σε επίσημη βεβαιότητα. Ο Ιώβ ομολογεί ότι γνωρίζει ότι ο Λυτρωτής του ζει και θα σταθεί τελικά πάνω στη γη ακόμη και αφού το δέρμα του έχει καταστραφεί θα δει τον Θεό εν σαρκί. Αυτή η δήλωση δεν είναι αφηρημένη φιλοσοφική ελπίδα αλλά προσωπική πεποίθηση ότι ο ίδιος Θεός που τώρα επιτρέπει τη θλίψη θα δικαιώσει μια μέρα τον πάσχοντα σωματικά. Η παράδοση ακούει εδώ μια πρώιμη μαρτυρία για την ανάσταση του σώματος αλήθεια που αργότερα ορίστηκε στην καρδιά του Συμβόλου της Πίστεως και εορτάζεται στη λειτουργία του Πάσχα. Η διαβεβαίωση του Ιώβ ότι τα μάτια του και όχι άλλου θα δουν τον Λυτρωτή υπογραμμίζει τον οικείο μυστηριακό χαρακτήρα αυτής της όρασης η ίδια η σάρκα που τώρα σημαδεύεται από πληγές θα είναι το όργανο της αιώνιας όρασης. Το κεφάλαιο είκοσι επιστρέφει στην προοπτική των φίλων μέσω του Σωφάρ ο οποίος επιμένει ότι η χαρά του αδίκου είναι πρόσκαιρη και ότι η ευημερία του θα καταποθεί από τη θεία οργή. Η ομιλία του Σωφάρ λειτουργεί ως αντίθεση τονίζοντας πώς η συμβατική σοφία για την ανταπόδοση δεν μπορεί να περιλάβει το μυστήριο που ζει ο Ιώβ. Η παράδοση βλέπει σε αυτή την ανταλλαγή τα όρια των καθαρά ηθικών εξηγήσεων για την οδύνη και την ανάγκη εμπιστοσύνης στην κρυμμένη σοφία του Θεού σοφία που η Μαρία μελέτησε στην καρδιά της και που η Εκκλησία συνεχίζει να στοχάζεται στο κομποσκοίνι και στην ανάγνωση της Γραφής μέσα στη λειτουργία. Η ελπίδα του Ιώβ λοιπόν δεν είναι άρνηση του παρόντος πόνου αλλά η μεταμόρφωσή του υπό το φως του Λυτρωτή που θα σταθεί πάνω στη γη μορφή που εκπληρώθηκε στη στάση του Χριστού στα δεξιά του Πατρός μετά την ανάστασή του.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Η ελπίδα που εκφράζεται στον Ιώβ δεκαεννέα βρίσκει αντήχηση σε ολόκληρο τον ευρύτερο κανόνα. Οι ψαλμοί του θρήνου παρομοίως μετακινούνται από το παράπονο σε βέβαιη προσδοκία ότι ο Κύριος θα αναστηθεί και θα δικαιώσει τον δούλο του. Στο δευτεροκανονικό βιβλίο της Σοφίας ο δίκαιος που υποφέρει παρουσιάζεται ως εκείνος του οποίου η φαινομενική ήττα είναι στην πραγματικότητα ο δρόμος προς τη θεία υιοθεσία. Η Καινή Διαθήκη εκπληρώνει αυτές τις επιθυμίες όταν ο Χριστός ο αληθινός Λυτρωτής στέκεται πάνω στη γη μετά την ανάστασή του και υπόσχεται ότι όσοι ενώνονται μαζί του θα δουν επίσης τον Θεό πρόσωπο με πρόσωπο. Η νεκρώσιμη λειτουργία της Εκκλησίας αντλεί απευθείας από αυτή την κληρονομιά διακηρύσσοντας ότι ο ίδιος Λυτρωτής που κάποτε στάθηκε πάνω στη σκόνη θα αναστήσει τα σώματα των πιστών. Η μαριανή ευσέβεια φωτίζει περαιτέρω το χωρίο η Μαρία που φύλαξε τον λόγο του Υιού της στην καρδιά της μέσα από το σκοτάδι του Γολγοθά αποτελεί πρότυπο της επίμονης εμπιστοσύνης που ο Ιώβ προλαμβάνει. Στη μυστηριακή ζωή το ευχέλαιο και η θεία κοινωνία των ασθενών επεκτείνουν την ελπίδα του Ιώβ στο παρόν διαβεβαιώνοντας τον πάσχοντα πιστό ότι ο Λυτρωτής που ζει θα σταθεί μια μέρα πάλι πάνω στη νέα γη.
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς η γνώση ότι ο Λυτρωτής σας ζει μεταμορφώνει τον τρόπο που φέρετε τις παρούσες δοκιμασίες μέσα στην οικογένειά σας ή στην ενοριακή κοινότητα; Με ποιον συγκεκριμένο τρόπο μπορείτε να ενώσετε τη δική σας εμπειρία απομόνωσης ή παρεξήγησης με την ευχαριστιακή προσφορά ώστε η οδύνη να γίνει μεσιτεία και όχι απλή υπομονή; Όταν απαγγέλλετε το Σύμβολο της Πίστεως στη Θεία Λειτουργία πώς θα μπορούσε η πεποίθηση του Ιώβ ότι θα δει τον Θεό εν σαρκί να βαθύνει την ευλάβειά σας για την ανάσταση του σώματος που υποσχέθηκε σε όλους τους αγίους;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε που επέτρεψες στον δούλο σου τον Ιώβ να γευθεί την πικρία της εγκατάλειψης όμως του χάρισες το όραμα ενός ζωντανού Λυτρωτή δέξου τις δικές μας κρυμμένες λύπες στο ίδιο λυτρωτικό μυστήριο. Μέσα από τη μεσιτεία της Αχράντου Μητέρας που στάθηκε κάτω από τον σταυρό και διατήρησε την πίστη όταν όλα φαίνονταν χαμένα συμμόρφωσε τη σάρκα και το πνεύμα μας στο πρότυπο του θανάτου και της αναστάσεως του Χριστού. Ας γίνει η ελπίδα που ο Ιώβ διακήρυξε μπροστά στον θάνατο η καθημερινή μας δύναμη ώστε όταν πλησιάζουμε το θυσιαστήριο να το κάνουμε με τη βεβαιότητα ότι τα μάτια μας θα σε δουν εν σαρκί στο τέλος. Δόξα τω Πατρί που τακτοποιεί τα πάντα για τον καθαρισμό των δικαίων δόξα τω Υιώ τω Λυτρωτή μας που στέκεται πάνω στη γη δόξα τω Αγίω Πνεύματι που σφραγίζει μέσα μας την υπόσχεση της σωματικής αναστάσεως. Αμήν.

Eterniseed Original — Φωνή Καθολική · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.