← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γαλάτες

Προς Γαλάτας 5 — με τον Ίεντι

Γαλάτες 5John Eadie — Υπομνήματα επί των Εφεσίων, Φιλιππησίων, Κολοσσαείς, Γαλατών, Θεσσαλονικείς20 λεπ
Άνοιγμα
Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε στο υπόμνημα του Ιωάννου Ήντι πάνω στο ελληνικό κείμενο της προς Γαλάτας επιστολής κεφάλαιο 5. Με ευλαβική φροντίδα ο Σκωτσέζος εξηγητής παρακολουθεί το επιχείρημα του αποστόλου για τη χριστιανική ελευθερία σταθμίζοντας κάθε κειμενική απόχρωση και δογματική συνέπεια. Η ακριβής του μεταχείριση της αρχικής γλώσσας ανοίγει τον δρόμο για την εκκλησία να σταθεί σταθερά στην ελευθερία που ο Χριστός έχει εξασφαλίσει. Ακούμε ως εκείνος που μόχθησε πολύ στο ελληνικό κείμενο ώστε η αλήθεια να κρατηθεί με σαφήνεια και θέρμη. Είθε το Πνεύμα που ενέπνευσε την επιστολή να μας χορηγήσει κατανόηση καθώς ακολουθούμε την έκθεση του Ήντι.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας διαβάσουμε τώρα το κεφάλαιο 5 της προς Γαλάτας επιστολής με πνεύμα ήσυχης προσοχής. Ακούστε την επείγουσα έκκληση του αποστόλου να σταθείτε σταθεροί, τις επίσημες προειδοποιήσεις του ενάντια στην επιστροφή στον ζυγό, και την τρυφερή του αποκάλυψη της ζωής εν Πνεύματι. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας σε κάθε πρόταση να καθίσει, ώστε η αντίθεση μεταξύ νόμου και χάριτος να γίνει αισθητή καθώς και κατανοητή.
Μελετήστε

Μελέτη

Ὁ Ἰέιντι ἀνοίγει ἐξετάζων τὰς κειμενικὰς συνδέσεις καὶ τὰς παραλλαγὰς τοῦ Πρὸς Γαλάτας 5:1. Στίχος 1. Πρὸς Γαλάτας 5:1. Οὗτος ὁ στίχος συνδέεται στενῶς μὲ τὸν ἀμέσως προηγούμενον (Πρὸς Γαλάτας 4:31), καὶ εἶναι, ὡς μόλις εἴπομεν, τὸ κύριον συμπερασματικὸν καὶ πρακτικὸν μάθημα. Ἀλλὰ εἶναι δύσκολον, εἰ μὴ ἀδύνατον, νὰ καθορίσωμεν τὴν ὀρθὴν ἀνάγνωσιν, ὑπαρχουσῶν τόσων πολλῶν παραλλαγῶν ἐπηρεαζουσῶν καὶ τὴν ἔννοιαν καὶ τὴν σύνδεσιν. Τὸ Στεφανικὸν κείμενον ἀναγινώσκει: τῇ ἐλευθερίᾳ οὖν ᾗ Χριστὸς ἡμᾶς ἠλευθέρωσε, στήκετε. Τὸ οὖν, τὸ ᾗ, καὶ τὸ ἡμᾶς εἶναι ζήτημα ἀμφιβολίας καὶ ποικίλης ἀναγνώσεως. Τὸ οὖν παραλείπεται ἐν Δ, ἐν τῇ Λατινικῇ καὶ Συριακῇ, καὶ ἐν Θεοδώρῳ Μοψουεστίας. Θεοδώρητος, Ἱερώνυμος, Ἀμβρόσιος, Πελάγιος, Γʹ, Κ, Λ, πολλοὶ κώδικες, Δαμασκηνός, Θεοφύλακτος, Οἰκουμένιος, τάσσουν τὸ οὖν μετὰ τὸ ἐλευθερίᾳ· ἐνῷ τίθεται μετὰ τὸ στήκετε ἐν Α, Β, Γʹ, Φ, א, τῇ Κοπτικῇ μεταφράσει, καὶ ἐν Ὠριγένει, Κυρίλλῳ, καὶ Αὐγουστίνῳ. Ἡ ἀρίστη αὐθεντία τάσσει τὸ μόριον μετὰ τὸ στήκετε. Ἔπειτα ἀσχολεῖται μὲ τὴν ἄμεσον προσφώνησιν τοῦ ἀποστόλου ἐν τῷ στίχῳ 2. Στίχος 2. Πρὸς Γαλάτας 5:2. Ἴδε ἐγὼ Παῦλος λέγω ὑμῖν «Ἰδοὺ ἐγὼ Παῦλος λέγω ὑμῖν». Ἡ ὀρθὴ τονισμὸς τοῦ ἴδε ἔχει ἀμφισβητηθῆ. Ἐν τῇ ὑστέρᾳ Ἑλληνικῇ εἶναι παροξύτονον, ἀλλʼ ἐν τῇ Ἀττικῇ Ἑλληνικῇ ὀξύτονον. Οὐίνερ, § 6, 1· Μοῖρις, σελ. 193. Οὗτος ὁ τονισμὸς ἀκολουθεῖται ὑπὸ Λαχμάννου καὶ Τισχενδόρφου. Τὸ μόριον συναντᾶται συχνάκις ἐν τοῖς Εὐαγγελίοις, τοῦ ἰδού ὄντος συνηθεστέρου ἐν ταῖς Ἐπιστολαῖς· καὶ ἐνταῦθα προσκαλεῖ ἀπότομον προσοχὴν εἰς τὰ ἑπόμενα, ὡς προειδοποίησιν ὑψίστης σημασίας. Ἐν τῷ ἐγὼ Παῦλος εἶναι ἡ ἄμεσος παρεμβολὴ τῆς ἰδίας αὐθεντίας τοῦ ἀποστόλου, ὡς ἐν Βʹ Κορινθίους 10:1, Ἐφεσίους 3:1. Τὸ ὄνομα θὰ ὑποδείκνυε ὅσα εἶπεν οὕτω πανηγυρικῶς περὶ ἑαυτοῦ ἐν τῇ ἀρχῇ τῆς ἐπιστολῆς «Παῦλος ἀπόστολος, οὔτε ἐξ ἀνθρώπων οὔτε διʼ ἀνθρώπου», κ.τ.λ. Αἱ λέξεις εἶναι συνεπῶς ἀποφασιστικῶς πλέον τοῦ ὅ,τι ὁ Τζάουετ ἀποκαλεῖ «ἔκφρασιν τῆς στενῆς καὶ προσωπικῆς αὐτοῦ πεποιθήσεως». Ἕτεραι ἀναφοραὶ δοθεῖσαι εἰς τὴν φράσιν ὑπὸ σχολιαστῶν φαίνονται συμπερασματικαὶ καὶ ἀπόμακροι. Ὁ Ἰέιντι προχωρεῖ εἰς τὴν περαιτέρω μαρτυρίαν τοῦ ἀποστόλου περὶ τῆς περιτομῆς ἐν τῷ στίχῳ 3. Στίχος 3. Πρὸς Γαλάτας 5:3. Μαρτύρομαι δὲ πάλιν παντὶ ἀνθρώπῳ περιτεμνομένῳ «Ναί, μαρτύρομαι πάλιν παντὶ ἀνθρώπῳ περιτεμνομένῳ»-circumcidenti se, Βουλγάτα, τῆς κυρίας ἐμφάσεως οὔσης ἐπὶ τοῦ παντί. Πράξεις 20:26· Ἐφεσίους 4:17. Ἀλλʼ ἡ ἐξήγησις τοῦ Χρυσοστόμου ἀραιώνει τὴν ἔννοιαν, «Μὴ ὑποπτεύσητε ὅτι λέγω τοῦτο ἐξ ἔχθρας, μαρτύρομαι οὐχ ὑμῖν μόνον, ἀλλὰ παντί». Τὸ μόριον δέ εἶναι πλέον τοῦ μεταβατικοῦ (Βίεσελερ), ἀλλʼ οὔτε enim οὔτε potius· κατὰ τὸν Ἑρμάννον, ad Vigerum, ἀριθ. 343, ἀντιπροσωπεύεται ἐν τῇ συνδέσει ταύτῃ ὑπὸ τοῦ autem, ὡς ἐν τῇ Βουλγάτᾳ. Ὁ Χιλγκενφέλδ ὑποθέτει ὅτι τὸ Θεόν ἐννοεῖται μετὰ τὸ μαρτύρομαι, ὡς ἐὰν ἐκάλει τὸν Θεὸν εἰς μαρτυρίαν. Ἀλλὰ τοιαύτη αἰτιατικὴ δὲν εἶναι ἀναγκαία. «Ἐνορκῶ»-μαρτύρομαι πανηγυρικῶς. Ἰώσηπος, Γαλάτας 3:8· Γαλάτας 3:3.
Σκεφτείτε
Ο Ίντι καταλήγει αντιπαραθέτοντας τον νόμο και τη χάρη στο ζήτημα της δικαιώσεως. Με τη γενική σημαίνει τροπικώς «να αποπίπτει» ή «να απομακρύνεται». Βʹ Πέτρου γʹ 17· Σειρὰχ λδʹ 7· Άστ, Λεξικόν Πλάτωνος, ὑπὸ τὴν λέξιν. Ἡ χάρις δὲν εἶναι ἐνταῦθα ἡ ὑποκειμενικὴ ἐπίδρασις τῆς χάριτος, ἀλλὰ ἀντιτίθεται πρὸς τὸ ἐν νόμῳ. Ἡ ἀντίθεσις ὑπονοεῖται ἐν Ρωμαίους εʹ 2. Συγκρίνετε Βʹ Πέτρου γʹ 17. Ὁ νόμος καὶ ἡ χάρις εὑρίσκονται ἐν ἀμέσῳ ἀντιθέσει. Ἡ δικαίωσις διὰ τοῦ ἑνὸς εἶναι ἐκ χρέους, διὰ τῆς ἄλλης εἶναι ἐκ χάριτος. Ὁ δικαιωθεὶς ἐργάζεται τὴν ἀποδοχὴν αὐτοῦ ἐν τῇ μιᾷ περιπτώσει· ἁπλῶς λαμβάνει αὐτὴν ἐν τῇ ἄλλῃ. Ἐὰν λοιπὸν τις φαντάζεται ὅτι δικαιοῦται διὰ νόμου, ἠρνήθη τὴν χάριν ὡς ἀρχὴν τῆς δικαιώσεως. Ὁ περιτμηθεὶς ὑποχρεοῦται νὰ ὑπακούῃ ὅλον τὸν νόμον· ἀλλ’ ἡ ὑπακοὴ εἰς τὸν νόμον εἶναι ἐντελῶς διάφορος κατὰ φύσιν καὶ ἐνέργειαν ἀπὸ τῆς πίστεως εἰς τὸν Χριστόν, ὥστε ὁ ἀποβλέπων εἰς τὸν νόμον ἀποκηρύττει τὴν σχέσιν πρὸς τὸν Χριστόν. Ἡ μέθοδος τοῦ Χριστοῦ περὶ δικαιώσεως εἶναι ἐντελῶς ἐκ χάριτος, καὶ οἱ στηριζόμενοι ἐπὶ τοῦ νόμου καὶ τῆς ἀξίας εὑρίσκονται ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴν χάριν—ἀπεπίπτουν ἐξ αὐτῆς. Τέλος ἐκθέτει τὴν ζωτικὴν δύναμιν τῆς πίστεως ἐν τῇ ζωῇ τοῦ πιστοῦ. Ἡ ἰδέα αὕτη εἶναι ἀμέσως παροῦσα εἰς τὸν νοῦν τοῦ ἀποστόλου, καὶ ἡ ἰδία ἥτις διαποτίζει τὸ προηγούμενον ἐδάφιον, μᾶλλον δὲ εἶναι αὐτὸ τὸ κείμενον τῆς ἐπιστολῆς. Ἀλλὰ προσθέτει· Οὔτε ἀκροβυστία. Ἴδε ὑπὸ Γαλάτας βʹ 7. Εἶναι πολὺ ἐσφαλμένον καὶ ἐπικίνδυνον νὰ περιτέμνηται τις διὰ τὴν δικαιοσύνην, ὡς ἐπεστάθη οὕτω σθεναρῶς· ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ παρεξηγηθῇ, διότι αὐτὸ τοῦτο τὸ γεγονὸς τῆς ἀκροβυστίας δὲν ἔχει καθ’ ἑαυτὸ οὐδεμίαν ἀξίαν, καὶ δὲν συντελεῖ εἰς βαθυτέραν σχέσιν ἢ κοινωνίαν ἐν τῷ Χριστῷ. Ὁ ἀπερίτμητος δὲν ἔχει τίποτε νὰ καυχᾶται ἐπὶ τοῦ περιτμημένου· ἐὰν ἀμφότεροι ὦσιν ἐν τῷ Χριστῷ, ἡ κατάστασις αὐτῶν εἶναι ἴση—δὲν ἐπηρεάζεται οὔτε ὑπὸ τῆς παρουσίας τοῦ ἁπλοῦ ἐξωτερικοῦ τύπου, οὔτε ὑπὸ τῆς ἀπουσίας αὐτοῦ. Ἀλλὰ πίστις δι’ ἀγάπης ἐνεργουμένη «ἀλλ’ ἡ πίστις ἡ δι’ ἀγάπης ἐνεργουμένη» εἶναι ἡ ἰσχύουσα—τί ἰσχύει. Ἡ ἔμφασις εἶναι ἐπὶ τῆς πίστεως, ὡς ἦτο ἀναμενόμενον. Ἡ θεολογικὴ διαμάχη ἀφορᾷ τὸ ἐνεργουμένη—ἐὰν ἔχῃ ἐνεργητικὴν ἢ παθητικὴν σημασίαν.
Απαντήστε
1. Πού στην προσωπική μου πορεία μπαίνω στον πειρασμό να προσθέσω κάτι στο ολοκληρωμένο έργο του Χριστού; 2. Πώς διαμορφώνει η παρούσα κατοχή της δικαιοσύνης την καθημερινή μου ελπίδα; 3. Με ποιους τρόπους η πίστη μου εργάζεται αυτή τη στιγμή μέσω της αγάπης προς τους άλλους;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ευλογημένε Πατέρα, σε ευχαριστούμε για την ελευθερία με την οποία ο Χριστός μας ελευθέρωσε. Δώσε να σταθούμε σταθεροί και να μην εμπλακούμε ξανά σε κανέναν ζυγό δουλείας. Κράτησέ μας από κάθε προσθήκη στην τέλεια δικαιοσύνη του Υιού Σου, και άφησε το Πνεύμα Σου να εργαστεί μέσα μας ώστε η πίστη να εκδηλωθεί μέσω της αγάπης. Διαφύλαξέ μας από την ύπουλη επιστροφή στον νόμο, και στερέωσε την ελπίδα μας στην ολοκλήρωση που ανήκει σε όσους δικαιώνονται με χάρη. Είθε ο λόγος που εξετάσαμε σήμερα να καρποφορήσει σε άγια ζωή, προς έπαινο της δόξας Σου, μέσω του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.

John Eadie — Υπομνήματα επί των Εφεσίων, Φιλιππησίων, Κολοσσαείς, Γαλατών, Θεσσαλονικείς · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →