Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Έξοδος
Έξ 29-30 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Ο Ματθαίος Χένρι προσφέρει βαθιές σκέψεις για την καθιέρωση των ιερέων και τις καθημερινές θυσίες που διατάσσονται στην Έξοδο 29 και 30. Το σχόλιό του αποκαλύπτει το πνευματικό βάθος πίσω από αυτές τις λεπτομερείς τελετουργίες, δείχνοντας πώς προετοίμασαν τον λαό του Θεού για ιερή υπηρεσία και θεία συνάντηση. Καθώς εξερευνούμε μαζί αυτά τα κεφάλαια, οι γνώσεις του Χένρι μας βοηθούν να κατανοήσουμε το βάρος της κλήσης, την αναγκαιότητα της εξιλέωσης και την υπόσχεση της διαρκούς παρουσίας του Θεού. Αυτό το μάθημα μας οδηγεί σε ευλάβεια για τα πρότυπα που προεικονίζουν τον Χριστό και εξοπλίζουν τους πιστούς για λατρεία σήμερα. Η προσεκτική έκθεση του Χένρι προσκαλεί σε νέα εκτίμηση για την ομορφιά της αγιότητας και τη χάρη που συντηρεί τη διαρκή κοινωνία με τον Κύριο.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στρέψου τώρα στα κεφάλαια 29 και 30 της Εξόδου και διάβασε τις οδηγίες του Κυρίου για την καθιέρωση του Ααρών και των γιων του, τις καθημερινές ολοκαυτώσεις, το θυσιαστήριο του θυμιάματος και το ιερό χριστήριο έλαιο. Άκου την επαναλαμβανόμενη έμφαση στην αγιότητα, την εξιλέωση και την υπόσχεση του Θεού να κατοικήσει ανάμεσα στον λαό Του. Άφησε το κείμενο να διεγείρει την καρδιά σου προς τη σοβαρότητα της προσέγγισης του Θεού και τη χαρά της συνεχούς παρουσίας Του μέσω των διορισμένων μέσων χάριτος.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά περιγράφοντας τις επίσημες τελετές για την καθιέρωση των ιερέων.
Εδώ είναι, Ι. Ο νόμος σχετικά με την καθιέρωση του Ααρών και των γιων του στο ιερατικό αξίωμα, που έπρεπε να γίνει με μεγάλη τελετουργία και επισημότητα, ώστε οι ίδιοι να επηρεαστούν δεόντως από το μέγεθος του έργου στο οποίο κλήθηκαν, και ώστε ο λαός επίσης να μάθει να μεγαλύνει το αξίωμα και κανείς να μην τολμά να το εισβάλει.Ο Χένρι προχωρά εξηγώντας τη σημασία της πλήρωσης των χεριών του Ααρών και των γιων του.
(1.) Το έργο που έπρεπε να γίνει ήταν η καθιέρωση των προσώπων που ο Θεός είχε εκλέξει να είναι ιερείς, με την οποία αφιέρωναν και παρέδιδαν τον εαυτό τους στην υπηρεσία του Θεού και ο Θεός δήλωνε την αποδοχή Του γι' αυτούς· και ο λαός γινόταν να γνωρίζει ότι δεν δοξάζονταν οι ίδιοι για να γίνουν ιερείς, αλλά καλούνταν από τον Θεό, Εβρ. ε΄ 4, 5. Έτσι διακρίνονταν από τους κοινούς ανθρώπους, απομονώνονταν από κοινές υπηρεσίες και αφιερώνονταν στον Θεό και στην άμεση υπηρεσία Του. Σημείωσε, Όλοι όσοι πρόκειται να απασχοληθούν για τον Θεό πρέπει να αγιαστούν σ' Αυτόν. Το πρόσωπο πρέπει πρώτα να γίνει δεκτό, και μετά η εκτέλεση. Η εβραϊκή φράση για την καθιέρωση είναι η πλήρωση του χεριού (εδ. 9): Θα γεμίσεις το χέρι του Ααρών και των γιων του, και ο κριός της καθιέρωσης είναι ο κριός των πληρώσεων, εδ. 22, 26. Η καθιέρωσή τους ήταν η τελείωσή τους· ο Χριστός λέγεται ότι είναι τέλειος ή καθιερωμένος για πάντα, Εβρ. ζ΄ 28. Πιθανώς η φράση εδώ δανείζεται από την τοποθέτηση της θυσίας στο χέρι τους, για να κυματιστεί ενώπιον του Κυρίου, εδ. 24. Αλλά υπονοεί, [1.] Ότι οι λειτουργοί έχουν τα χέρια τους γεμάτα· δεν έχουν χρόνο να χασομερούν, τόσο μεγάλο, τόσο άφθονο, τόσο σταθερό είναι το έργο τους. [2.] Ότι πρέπει να έχουν τα χέρια τους γεμάτα. Αναγκαστικά πρέπει να έχουν κάτι να προσφέρουν, και δεν μπορούν να το βρουν στον εαυτό τους, πρέπει να τους δοθεί από πάνω. Δεν μπορούν να γεμίσουν τις καρδιές του λαού εκτός αν ο Θεός γεμίσει τα χέρια τους· σ' Αυτόν λοιπόν πρέπει να πάνε, και να λάβουν από την πληρότητά Του.Ο Χένρι στρέφεται στη συνέχεια στην καθημερινή υπηρεσία της συνεχούς ολοκαύτωσης.
Ι. Η καθημερινή υπηρεσία που ορίστηκε. Ένα αρνί έπρεπε να προσφερθεί στο θυσιαστήριο κάθε πρωί, και ένα αρνί κάθε βράδυ, το καθένα με προσφορά σιτηρών, και τα δύο φτιαγμένα με φωτιά, ως συνεχής ολοκαύτωση σε όλες τις γενιές τους, εδ. 38-41. Είτε υπήρχαν άλλες θυσίες να προσφερθούν είτε όχι, αυτές ήταν σίγουρο ότι θα προσφέρονταν, με δημόσια δαπάνη, για το όφελος και την παρηγοριά όλου του Ισραήλ, για να κάνουν εξιλέωση για τις καθημερινές αμαρτίες τους, και ως αναγνώριση προς τον Θεό για τις καθημερινές ελεημοσύνες Του. Αυτό ήταν αυτό που απαιτούσε το καθήκον κάθε ημέρας. Η αφαίρεση αυτής της καθημερινής θυσίας από τον Αντίοχο, για τόσα βράδια και πρωινά, ήταν εκείνη η μεγάλη συμφορά της εκκλησίας που προφητεύτηκε, Δαν. η΄ 11. Σημείωσε, 1. Αυτό προεικόνιζε τη συνεχή μεσιτεία που ο Χριστός ζει πάντα για να κάνει, με αρετή της ικανοποίησής Του, για τον συνεχή αγιασμό της εκκλησίας Του: αν και πρόσφερε τον εαυτό Του μία φορά για όλους, όμως αυτή η μία προσφορά γίνεται έτσι συνεχής προσφορά. 2. Αυτό μας διδάσκει να προσφέρουμε στον Θεό τις πνευματικές θυσίες προσευχής και αίνου κάθε ημέρα, πρωί και βράδυ, σε ταπεινή αναγνώριση της εξάρτησής μας από Αυτόν και των υποχρεώσεών μας σ' Αυτόν. Οι καθημερινές μας λατρείες πρέπει να θεωρούνται ως το πιο αναγκαίο από τα καθημερινά μας έργα και το πιο ευχάριστο από τα καθημερινά μας παρηγορητικά. Όποια δουλειά κι αν έχουμε, αυτό δεν πρέπει ποτέ να παραλείπεται, ούτε πρωί ούτε βράδυ· ο χρόνος προσευχής πρέπει να διατηρείται τόσο τακτικά όσο ο χρόνος φαγητού. Οι καθημερινές θυσίες ήταν σαν τα καθημερινά γεύματα στο σπίτι του Θεού, και γι' αυτό συνοδεύονταν πάντα με ψωμί και κρασί. Εκείνοι που λιμοκτονούν τις ψυχές τους δεν διατηρούν σταθερή παρουσία στον θρόνο της χάριτος.
Σκεφτείτε
Σκέψη
Ο Χένρι στοχάζεται πώς αυτές οι τελετές προεικονίζουν τον Χριστό και την ιεροσύνη όλων των πιστών.
3. Αυτή η καθιέρωση των ιερέων ήταν σκιά αγαθών που έρχονται. (1.) Ο Κύριός μας Ιησούς είναι ο μέγας αρχιερέας της ομολογίας μας, κληθείς από τον Θεό να είναι έτσι, καθιερωμένος για πάντα, χρισμένος με το Πνεύμα πάνω από τους συντρόφους Του (εξ ου και καλείται Μεσσίας, ο Χριστός), ντυμένος με τα ιερά ενδύματα, ακόμη και με δόξα και ομορφιά, αγιασμένος με το ίδιο Του το αίμα, όχι με αυτό των ταύρων και των κριών (Εβρ. θ΄ 12), τελειωμένος, ή καθιερωμένος, μέσω παθημάτων, Εβρ. β΄ 10. Έτσι σ' Αυτόν αυτό ήταν αιώνιο διάταγμα, εδ. 9. (2.) Όλοι οι πιστοί είναι πνευματικοί ιερείς, για να προσφέρουν πνευματικές θυσίες (Α΄ Πέτρ. β΄ 5), πλυμένοι στο αίμα του Χριστού, και έτσι έγιναν ιερείς για τον Θεό μας, Αποκ. α΄ 5, 6. Είναι επίσης ντυμένοι με την ομορφιά της αγιότητας, και έχουν λάβει το χρίσμα, Α΄ Ιωάν. β΄ 27. Τα χέρια τους είναι γεμάτα με έργο, στο οποίο πρέπει να παρευρίσκονται συνεχώς· και είναι μέσω του Χριστού, της μεγάλης θυσίας, που αφιερώνονται σ' αυτή την υπηρεσία. Το αίμα Του ραντισμένο στη συνείδηση καθαρίζει αυτήν από νεκρά έργα, ώστε να μπορούν, ως ιερείς, να υπηρετούν τον ζωντανό Θεό. Το Πνεύμα του Θεού (όπως σημειώνει ο Αίνσγουορθ) καλείται το δάχτυλο του Θεού (Λουκ. ια΄ 20, συγκρινόμενο με Ματθ. ιβ΄ 28), και δι' αυτού η αξία του Χριστού εφαρμόζεται αποτελεσματικά στις ψυχές μας, όπως εδώ ο Μωυσής με το δάχτυλό του έπρεπε να βάλει το αίμα στον Ααρών. Υπονοείται επίσης ότι οι λειτουργοί του ευαγγελίου πρέπει να αφιερώνονται επίσημα στο έργο της διακονίας με μεγάλη σκέψη και σοβαρότητα τόσο από τους χειροτονώντες όσο και από τους χειροτονούμενους, ως εκείνοι που πρόκειται να απασχοληθούν σε μεγάλο έργο και να τους εμπιστευτούν μεγάλη ευθύνη.Ο Χένρι κλείνει τονίζοντας τις πολύτιμες υποσχέσεις που συνδέονται με την πιστή τήρηση.
ΙΙ. Μεγάλες και πολύτιμες υποσχέσεις που δόθηκαν για την εύνοια του Θεού προς τον Ισραήλ, και τα σημεία της ιδιαίτερης παρουσίας Του μαζί τους, ενώ τηρούσαν έτσι τα διατάγματά Του ανάμεσά τους. Μιλά ως κάποιος που ευαρεστείται πολύ με τον διορισμό της καθημερινής θυσίας· γιατί, πριν προχωρήσει στους άλλους διορισμούς που ακολουθούν, παρεμβάλλει αυτές τις υποσχέσεις. Είναι η σταθερότητα στη θρησκεία που φέρνει την παρηγοριά της. Υπόσχεται, 1. Ότι θα διατηρούσε κοινωνία μαζί τους· ότι δεν θα συναντούσε μόνο τον Μωυσή, και θα μιλούσε σ' αυτόν, αλλά ότι θα συναντούσε τα παιδιά του Ισραήλ, (εδ. 43), για να δεχθεί τις καθημερινές θυσίες που προσφέρονταν για λογαριασμό τους. Σημείωσε, Ο Θεός δεν θα αποτύχει να δώσει τη συνάντηση σ' εκείνους που επιμελώς και συνειδητά παρευρίσκονται σ' Αυτόν στα διατάγματα του δικού Του διορισμού. 2. Ότι θα αναγνώριζε τα δικά Του διατάγματα, τη σκηνή, το θυσιαστήριο, την ιεροσύνη (εδ. 43, 44)· θα έπαιρνε κατοχή εκείνου που ήταν αφιερωμένο σ' Αυτόν. Σημείωσε, Ό,τι αγιάζεται για τη δόξα του Θεού θα αγιαστεί από τη δόξα Του. Αν κάνουμε το μέρος μας, ο Θεός θα κάνει το δικό Του, και θα σημάνει και θα προετοιμάσει εκείνο για τον εαυτό Του που δίνεται σ' Αυτόν με ειλικρίνεια. 3. Ότι θα κατοικούσε ανάμεσά τους ως Θεός σε διαθήκη μαζί τους, και θα τους έδινε σίγουρα και παρηγορητικά σημεία της ιδιαίτερης εύνοιάς Του προς αυτούς, και της ειδικής παρουσίας Του μαζί τους (εδ. 45, 46): Θα κατοικήσω ανάμεσα στα παιδιά του Ισραήλ. Σημείωσε, Όπου ο Θεός στήνει τη σκηνή των διαταγμάτων Του, ο Ίδιος θα κατοικήσει. Ιδού, Εγώ είμαι μαζί σας πάντα, Ματθ. κη΄ 20. Εκείνοι που μένουν στο σπίτι του Θεού θα έχουν τον Θεό να μένει μαζί τους. Θα είμαι ο Θεός τους, και θα γνωρίζουν ότι είμαι έτσι. Σημείωσε, Εκείνοι είναι αληθινά ευτυχείς που έχουν συμφέρον διαθήκης στον Θεό ως δικό τους και την παρηγορητική απόδειξη αυτού του συμφέροντος. Αν έχουμε αυτό, έχουμε αρκετά, και δεν χρειαζόμαστε τίποτε άλλο για να μας κάνει ευτυχείς.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς η κλήση να αφιερωθείς στην υπηρεσία του Θεού διαμορφώνει τις καθημερινές σου προτεραιότητες; Με ποιους τρόπους βασίζεσαι στη μία για πάντα θυσία του Χριστού για να συντηρείς τη διαρκή λατρεία σου; Πού μπορεί ο Θεός να σε προσκαλεί να διατηρείς τακτικούς ρυθμούς προσευχής και προσφοράς που αναγνωρίζουν την παρουσία Του;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε, καθώς διέταξες τον καθαγιασμό των ιερέων μέσω του αίματος της θυσίας και το γέμισμα των χεριών τους για ιερή υπηρεσία, καθαγίασέ μας εκ νέου με το αίμα του Χριστού και ξεχώρισέ μας για τους σκοπούς Σου. Δίδαξέ μας να προσφέρουμε καθημερινές θυσίες προσευχής και αίνου, εμπιστευόμενοι τη συνεχή μεσιτεία Σου για λογαριασμό μας. Κατοίκησε ανάμεσά μας με το Πνεύμα Σου, αγίασε τη λατρεία μας, και επιβεβαίωσε στις καρδιές μας ότι Εσύ είσαι ο Κύριος που μας έβγαλες από τη δουλεία σε κοινωνία με τον Εαυτό Σου. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →