Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 87-88 — Eterniseed (Καθολική με δευτεροκανονικά)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Οι Ψαλμοί 87 και 88 στέκονται μαζί στο Ψαλτήριο ως δίπτυχο δόξας και θλίψης. Ο πρώτος εορτάζει την πόλη της οποίας τα θεμέλια στηρίζονται στο άγιο όρος, όπου έθνη εγγράφονται ως πολίτες και ζώντα ύδατα ρέουν από το ιερό. Ο δεύτερος κατέρχεται στο σκότος ενός εγκαταλελειμμένου μεταξύ των νεκρών, κραυγάζοντας από τον κατώτατο λάκκο. Στην ζώσα παράδοση της Εκκλησίας αυτοί οι δύο ψαλμοί αναγινώσκονται ως ενιαία κίνηση: το μυστήριο του σαρκωμένου Λόγου ο οποίος θεμελιώνει την Νύμφη του εν χαρά και έπειτα εισέρχεται στον τάφο για χάρη της. Η λειτουργία τους τοποθετεί πλησίον των αναγνωσμάτων του Πάθους ώστε οι πιστοί να θεωρήσουν τόσο τον ακλόνητο βράχο της Σιών όσο και το πάσχον πρόσωπο του Νυμφίου. Διά του μυστηριακού βίου το ίδιο πρότυπο επαναλαμβάνεται: η Εκκλησία συναθροίζεται στο θυσιαστήριο, όμως κάθε μέλος καλείται να μετάσχει του ποτηρίου της Γεθσημανή. Οι ψαλμοί αυτοί επομένως ανοίγουν χώρο όπου η χαρά της ουρανίου Ιερουσαλήμ και η κραυγή της εγκαταλείψεως κρατούνται εν τη μοναδική θεωρία της πίστεως.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώσατε τους δύο ψαλμούς αργά, επιτρέποντας στην μετάβαση από την εορταστική αίνεση στον οδυνηρό θρήνο να καταγραφεί στην καρδιά. Παρατηρήσατε πώς ο πρώτος ψαλμός συναθροίζει λαούς και άρχοντες στην πόλη της οποίας τις πύλες αγαπά ο Κύριος, ενώ ο δεύτερος ψαλμός απομονώνει τον ομιλητή μεταξύ των λησμονημένων νεκρών. Προσέξτε τις επαναλαμβανόμενες αναφορές σε ύδατα, θεμέλια και λάκκο· αυτές οι εικόνες θα καθοδηγήσουν τον στοχασμό. Η παράδοση καλεί τον αναγνώστη να ακούσει τόσο την φωνή της Εκκλησίας όσο και την φωνή του ίδιου του Χριστού, ιδιαιτέρως όταν ο ψαλμωδός διακηρύττει ότι η ψυχή του είναι πλήρης κακών και οι σύντροφοί του έχουν αφαιρεθεί. Αφήστε την αντίθεση μεταξύ των δύο κεφαλαίων να γίνει ενιαία προσευχή και όχι δύο ξεχωριστές ασκήσεις.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Ψαλμός 87 ανοίγει διακηρύττοντας ότι τα θεμέλια της πόλεως βρίσκονται επί των αγίων ορέων. Η Εκκλησία πάντοτε εννόησε αυτήν την πόλη ως την ουράνια Ιερουσαλήμ ήδη παρούσα στην μυστηριακή τάξη. Η εγγραφή εθνών και η μνεία της Ραάβ, της Βαβυλώνος, της Τύρου και της Αιθιοπίας δείχνουν την οικουμενική κλήση που φθάνει την πληρότητά της κατά την Πεντηκοστή και συνεχίζεται στην ιεραποστολική ζωή της Εκκλησίας. Τα ζώντα ύδατα που ρέουν εντός των τειχών της προτυπώνουν την χάρη των μυστηρίων, ιδιαιτέρως του βαπτίσματος και της Ευχαριστίας, τα οποία μεταποιούν ξένους σε συμπολίτες των αγίων. Όταν ο ψαλμωδός ψάλλει ότι ένδοξα πράγματα λέγονται περί της πόλεως, η παράδοση ακούει προανάκρουσμα της ομολογίας του Συμβόλου της Πίστεως περί της μίας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας. Η χαρά αυτού του ψαλμού δεν είναι επομένως μόνον ιστορική αλλά εσχατολογική· γεύεται ήδη όποτε οι πιστοί συναθροίζονται γύρω από το θυσιαστήριο όπου ο Αμνός στέκει ως εσφαγμένος. Ο Ψαλμός 88 έπειτα μεταφέρει τον ίδιο ομιλητή στην κοιλάδα της σκιάς. Η κραυγή ανέρχεται ημέρα και νύκτα ενώπιον του Θεού της σωτηρίας, όμως η απάντηση φαίνεται καθυστερημένη. Η εικονοποιία του λάκκου, των κυμάτων που κατακλύζουν, των συντρόφων που αφαιρούνται και της ψυχής που μένει μεταξύ των νεκρών απηχεί την κάθοδο του Χριστού στον τάφο. Η παράδοση βλέπει εδώ όχι μόνον την οδύνη του δικαίου αλλά το ίδιο το πάθος του σαρκωμένου Υιού ο οποίος, αν και ελεύθερος, αποδέχθηκε τα δεσμά του θανάτου για την ζωή του κόσμου. Το επαναλαμβανόμενο ερώτημα 'Θα δείξεις θαύματα στους νεκρούς;' βρίσκει την απάντησή του στην ανάσταση, όμως ο ψαλμός αφήνει το ερώτημα ανοικτό ώστε κάθε γενεά να εισέλθει στην ίδια νύκτα αναμονής. Οι δύο ψαλμοί μαζί επομένως ιχνηλατούν το πασχάλιο πρότυπο: η πόλη θεμελιώνεται εν δόξη, όμως ο Βασιλεύς της πρέπει πρώτα να διέλθει διά των υδάτων του θανάτου. Στην μυστηριακή οικονομία το πρότυπο αυτό ανανεώνεται όποτε η Εκκλησία τελεί τα μυστήρια· η χαρά της πόλεως διακηρύττεται ακόμη και ενώ οι πιστοί αγρυπνούν στον τάφο. Η δευτεροκανονική σοφιολογική γραμματεία ενισχύει την ίδια αλήθεια όταν ομιλεί περί του δικαίου που δοκιμάζεται εν τω καμίνω· ο θρήνος του Ψαλμού 88 είναι η προσευχή εκείνου του δοκιμασμένου δούλου που τελειοποιήθηκε διά του πάθους.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Οι ψαλμοί αυτοί αντηχούν την ευρύτερη γραφική μαρτυρία περί του πάθους και της υψώσεως του Μεσσία. Η εγγραφή ξένων εθνών στον Ψαλμό 87 προλαμβάνει το όραμα της νέας Ιερουσαλήμ στην Αποκάλυψη, όπου τα ονόματα των φυλών και τα ονόματα των εθνών γράφονται μαζί. Η κραυγή εκ του λάκκου στον Ψαλμό 88 βρίσκει την πληρεστάτη έκφρασή της επί των χειλέων του Ιησού όταν παραθέτει άλλον ψαλμό εγκαταλείψεως από του σταυρού. Η λειτουργική παράδοση τοποθετεί αμφότερους τους ψαλμούς πλησίον των αναγνωσμάτων της Μεγάλης Εβδομάδος ώστε η Εκκλησία να θεωρήσει το ενιαίο μυστήριο του Νυμφίου ο οποίος καταθέτει την ζωή του υπέρ της Νύμφης. Εν τω βίω των αγίων εμφανίζεται ο ίδιος ρυθμός: η χαρά της μετανοίας συχνά ακολουθείται από περιόδους φαινομενικής εγκαταλείψεως που καθαρίζουν την αγάπη. Η μαριανή διάσταση αναδύεται όταν η Εκκλησία βλέπει στον έρημο ψαλμωδό την εικόνα της Οδυνωμένης Μητέρας ισταμένης παρά τω σταυρώ· το «γένοιτό μοι» της συνεχίζεται ακόμη και όταν κάθε ανθρώπινη παρηγορία αποσύρεται. Ούτω οι δύο ψαλμοί μαζί αποτελούν σχολείο προσευχής εν ω οι πιστοί μαθαίνουν να κρατούν την δόξα της πόλεως και την σιωπή του τάφου εντός μιας πράξεως εμπιστοσύνης.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς το όραμα της πόλεως της οποίας τα θεμέλια βρίσκονται επί των αγίων ορέων διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζετε τα μυστήρια σήμερα; Σε ποιους τομείς της ζωής σας βρίσκετε τον εαυτό σας να προσεύχεται τα λόγια του δεύτερου ψαλμού, και πώς η μνήμη της δόξας της πόλεως δύναται να σας στηρίξει εκεί; Ποια συγκεκριμένη πράξη φιλανθρωπίας αυτήν την εβδομάδα θα μπορούσε να εγγράψει ένα ακόμη πρόσωπο, έστω και με μικρό τρόπο, μεταξύ των πολιτών της αυτής πόλεως;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε, ο θεμελιώσας την Εκκλησία σου επί του αγίου όρους και πληρώσας αυτήν ζώντων υδάτων, δέξαι την κραυγήν την ανερχομένην εκ των βαθέων. Όταν βαδίζωμεν διά της κοιλάδος όπου σύντροφοι αφαιρούνται και η ψυχή αισθάνεται αριθμουμένη μεταξύ των νεκρών, διατήρησον ημάς ηνωμένους τω μυστηρίω της καθόδου του Υιού σου. Μη σβεσθή ποτέ εν ταις καρδίαις ημών η χαρά της πόλεως της οποίας τας πύλας αγαπάς, έστω και όταν η νυξ είναι μακρά. Διά της μεσιτείας της Υπεραγίας Παρθένου, η οποία εφύλαξε την πίστιν παρά τω σταυρώ, συνάγαγε πάντα τα έθνη εις την μίαν ποίμνην. Τα μυστήρια α εορτάζομεν ας γένωνται ενέχυρα της αναστάσεως η οποία κάποτε θα απαντήσει εις πᾶσαν θρήνον. Τω Πατρί, διά του Υιού, εν τη ενώσει του Αγίου Πνεύματος, δόξα νυν και αεί. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.