Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιερεμίας
Ιερεμίας 49-50 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στο σημερινό μάθημα ακούμε τον Ιωάννη Καλβίνο καθώς ανοίγει τον προφητικό λόγο κατά των Αμμωνιτών στον Ιερεμία 49. Η ακριβής μέθοδος του Καλβίνου κατά στίχο αποκαλύπτει την πιστότητα της διαθήκης του Θεού ακόμη και ενώ έθνη υψώνονται και πέφτουν. Το σχόλιό του μας εισάγει στην αρχαία κατάσταση αλλά κρατά τα μάτια μας στραμμένα στον αμετάβλητο χαρακτήρα του Κυρίου που κρίνει και αποκαθιστά. Μέσα από τον Καλβίνο μαθαίνουμε να διαβάζουμε αυτούς τους χρησμούς όχι απλώς ως ιστορία αλλά ως ζωντανή μαρτυρία της φροντίδας του Θεού για τον λαό του. Ας στερεώσουν τα λόγια του τις καρδιές μας καθώς εξετάζουμε τόσο την κρίση όσο και την υποσχεμένη ευσπλαχνία.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Τώρα διαβάζουμε τα κεφάλαια 49 και 50 του Ιερεμία, ακούγοντας τον λόγο του Κυρίου κατά των γύρω εθνών. Ας μιλήσει πρώτα το κείμενο. Προσέξτε τις επαναλαμβανόμενες ανακοινώσεις κρίσης και τις απροσδόκητες νότες μελλοντικής αποκατάστασης. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας στο βάρος κάθε χρησμού να εγκατασταθεί. Ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει τον νου σας για την έκθεση του Καλβίνου που ακολουθεί.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ξεκινά απευθυνόμενος στους Αμμωνίτες και τη σχέση τους με τον Ισραήλ.
Είπαμε ότι οι Αμμωνίτες δεν ήταν μόνο γειτονικοί με τους Μωαβίτες, αλλά είχαν επίσης την καταγωγή τους από τον Λωτ, και έτσι συνδέονταν μαζί τους με δεσμούς αίματος. Η καταγωγή τους ήταν πράγματι ταπεινή και επαίσχυντη, διότι ήταν, όπως είναι γνωστό, απόγονοι αιμομιξίας. Υπήρχε, ωστόσο, ο δεσμός της αδελφότητας μεταξύ τους, επειδή και τα δύο έθνη είχαν τον ίδιο πατέρα. Ο Θεός τους είχε φειστεί όταν ανέβασε τον λαό του από την Αίγυπτο· διότι σε ανάμνηση του αγίου ανθρώπου Λωτ, θα ήθελε και τα δύο έθνη να παραμείνουν αβλαβή. Αλλά η αχαριστία διπλασίασε το έγκλημά τους, διότι αυτοί οι ασεβείς άνθρωποι δεν έπαψαν με διάφορους τρόπους να παρενοχλούν τα τέκνα του Αβραάμ. Για αυτόν τον λόγο, λοιπόν, ο Ιερεμίας προφητεύει τώρα εναντίον τους.Ο Καλβίνος εξηγεί στη συνέχεια τον σκοπό της προφητείας για τους Ισραηλίτες.
Και βλέπουμε εδώ, πάλι, το αντικείμενο αυτής της προφητείας και τον σκοπό του Αγίου Πνεύματος στην ανακοίνωσή της, ακόμη και ότι οι Ισραηλίτες να γνωρίζουν ότι δεν είχαν απορριφθεί εντελώς από τον Θεό, αλλά ότι παρέμεναν κάποια υπολείμματα της πατρικής του εύνοιας· διότι αν οι Μωαβίτες και οι Αμμωνίτες ήταν ελεύθεροι από όλα τα κακά, θα ήταν μια πολύ οδυνηρή δοκιμασία· θα ήταν αρκετό να καταβάλει αδύναμους νόες το να βλέπει ένα λαό τον οποίο ο Θεός είχε υιοθετήσει, να καταπιέζεται άθλια και να τιμωρείται αυστηρά, ενώ ειδωλολατρικά έθνη παρέμεναν ήσυχα στην απόλαυση των ηδονών τους, και εξυμνούσαν επίσης τις συμφορές άλλων. Ο Θεός, λοιπόν, για να μετριάσει τη λύπη και τη θλίψη που αντλούσαν τα τέκνα του Ισραήλ από τις δυσκολίες και τις συμφορές τους, δείχνει ότι θα τους έδειχνε ακόμη εύνοια, επειδή θα διεξήγαγε πόλεμο κατά των εχθρών τους, και θα γινόταν ο εκδικητής όλων των αδικιών που είχαν υποστεί. Δεν ήταν κοινή παρηγοριά για τους Ισραηλίτες να ακούσουν ότι ήταν ακόμη αντικείμενα της φροντίδας του Θεού, ο οποίος, παρ' όλα αυτά, φαινόταν με διάφορους τρόπους να έχει χύσει την οργή του επάνω τους σε πλήρες ρεύμα. Βλέπουμε τώρα, λοιπόν, τον λόγο για τον οποίο ο Ιερεμίας κατήγγειλε καταστροφή στους Αμμωνίτες, όπως έκανε προηγουμένως στους Μωαβίτες.Για την επερχόμενη κρίση κατά της Ραββά, ο Καλβίνος γράφει:
Ο Θεός μαρτυρεί εδώ σαφώς ότι δεν θα επέτρεπε στους Αμμωνίτες να απολαμβάνουν για πάντα την άδικη λεία τους. Λέει ότι θα έρχονταν οι ημέρες, για να στηρίξει με ελπίδα τους νόες των τέκνων του· διότι ο Προφήτης ανακοίνωσε την πρόρρησή του σε μια εποχή που οι Αμμωνίτες ήταν σε κατάσταση ασφάλειας· και τότε, πέρασαν μερικά χρόνια ενώ εκείνος ο λαός απολάμβανε τα λάφυρά του. Κρατά εδώ τους νόες των πιστών σε αναστολή, ώστε να μάθουν να περιμένουν υπομονετικά μέχρι τον καθορισμένο χρόνο της εκδίκησης του Θεού. Για αυτόν τον λόγο, λοιπόν, λέει ότι θα έρχονταν ημέρες όταν ο Θεός θα έκανε την σάλπιγγα του πολέμου να αντηχήσει στη Ραββά. Μιλά ως για κάτι εξαιρετικό, διότι οι Αμμωνίτες νόμιζαν, όπως θα δούμε, ότι δεν θα βρίσκονταν ποτέ σε κανέναν κίνδυνο. Καθώς, λοιπόν, εμπιστεύονταν υπερήφανα στη δική τους δύναμη, ο Προφήτης μιλά εδώ για την σάλπιγγα του πολέμου στη Ραββά, η οποία ήταν η μητρόπολη ολόκληρης της γης. Μερικοί νομίζουν ότι ήταν η Φιλαδέλφεια, όνομα που της δόθηκε από τον Πτολεμαίο. Οι ερμηνευτές, ωστόσο, δεν συμφωνούν· αλλά η γνώμη που γίνεται δεκτή περισσότερο είναι ότι ήταν η Φιλαδέλφεια. Τώρα, όσον αφορά το κύριο πράγμα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ήταν τότε η κύρια έδρα της κυβέρνησης, και η πρωτεύουσα του βασιλείου, επειδή ο Προφήτης, δηλώνοντας ένα μέρος για το όλο, περιλαμβάνει ολόκληρη τη γη όταν μιλά για αυτήν την πόλη.Ο Καλβίνος ολοκληρώνει το τμήμα δείχνοντας πώς ο χρησμός μαρτυρεί τη φροντίδα του Θεού για τον λαό του.
Λέει ότι θα γινόταν σωρός ερήμωσης. Αλλά αυτό ήταν τότε εντελώς απίστευτο, επειδή η Ραββά ήταν τόσο οχυρωμένη που κανείς δεν νόμιζε ότι μπορούσε να καταστραφεί. Αλλά ο Προφήτης δηλώνει τώρα ότι ολόκληρη η πόλη θα κατεδαφιζόταν, ώστε ούτε τείχη ούτε ιδιωτικές κατοικίες να παραμείνουν, αλλά να είναι μια παραμορφωμένη μάζα ερειπίων. Προσθέτει, οι θυγατέρες της θα καούν με πυρ. Με θυγατέρες εννοεί αναμφίβολα πόλεις και χωριά· και εξ αυτού επιβεβαιώνεται αυτό που είπα, ότι η Ραββά ήταν τότε η κύρια πόλη ολόκληρης της γης των Αμμωνιτών. Στο τέλος του στίχου λέει, ο Ισραήλ θα κληρονομήσει όλους όσους τους κληρονομούν. Με αυτά τα λόγια ο Ιερεμίας επιβεβαιώνει πάλι αυτό που ανέφερα ελαφρώς, ότι η συμφορά των Αμμωνιτών θα ήταν μαρτυρία για την πατρική καλοσύνη του Θεού προς τον εκλεκτό λαό του, επειδή αποφάσισε να εκδικηθεί τις αδικίες που τους έγιναν. Καθώς, λοιπόν, ο Θεός ανέλαβε την υπόθεση των Ισραηλιτών ως δική του, επέδειξε επαρκώς την εύνοια που είχε προορίσει για τον λαό του, και για κανέναν άλλο λόγο, παρά επειδή τους είχε εκλέξει δωρεάν.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος αργότερα στρέφεται στην υπόσχεση ευσπλαχνίας που επεκτείνεται ακόμη και στους Αμμωνίτες.
Λέει τώρα το ίδιο πράγμα για τα τέκνα των Αμμωνιτών, όπως είπε προηγουμένως για τους Μωαβίτες, ότι παρέμενε ακόμη κάποια ελπίδα για αυτούς, διότι ο Θεός θα έδειχνε τελικά ευσπλαχνία σε εκείνο το έθνος. Αλλά, όπως είπαμε, αυτές οι υποσχέσεις ήταν μόνο επουσιώδεις, επειδή ο Θεός είχε εκλέξει μόνο έναν λαό για να είναι Πατέρας σε αυτούς· και τα τέκνα του Αβραάμ πρέπει να θεωρούνται διακριτά από όλα τα άλλα έθνη. Αλλά μολονότι ο Θεός έχτισε, κατά κάποιον τρόπο, ένα τείχος για να χωρίσει τον λαό του από τους ξένους, ήταν όμως θέλημά του να δώσει κάποια προοίμια της εύνοιάς του, και της κλήσης των εθνών. Ο Προφήτης, λοιπόν, είχε εδώ μια αναφορά στη βασιλεία του Χριστού. Η υπόσχεση, χωρίς αμφιβολία, επεκτεινόταν μέχρι την έλευσή του· διότι μιλά για την κλήση των εθνών, την οποία ο Θεός ανέβαλε μέχρι να φανερώσει τον ίδιο τον Υιό του στον κόσμο. Είναι το ίδιο, λοιπόν, σαν ο Προφήτης να είχε πει, ότι η ευσπλαχνία του Θεού θα έδειχνε τελικά στους Αμμωνίτες από κοινού με άλλους· δηλαδή, όταν ο Θεός θα συγκέντρωνε την Εκκλησία του από ολόκληρο τον κόσμο, και θα ένωνε, σε ένα σώμα, εκείνους που ήταν προηγουμένως διασκορπισμένοι. Ούτε υπάρχει αμφιβολία ότι ο Προφήτης, μιλώντας για τα τέκνα των Αμμωνιτών, σκόπευε να δείξει αυτό που επρόκειτο να φανερωθεί σε όλα τα μέρη του κόσμου. Και έτσι είναι, ότι στην κλήση μας θεμελιώνεται η σωτηρία μας, διότι βλέπουμε ότι το ευαγγέλιο δεν έχει κηρυχθεί στον κόσμο χωρίς σχέδιο· αλλά όπως ο Θεός το είχε καθορίσει και διευθετήσει αυτό από την αρχή, έτσι βλέπουμε ότι ο Ιερεμίας ήταν κήρυκας της υιοθεσίας μας. Αυτό, λοιπόν, είναι το νόημα αυτών που λέγονται. Μετά περνά στα τέκνα του Εδώμ. Αλλά δεν μπορώ τώρα να προχωρήσω περισσότερο. ΠΡΟΣΕΥΧΗ
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς διαμορφώνει η έμφαση του Καλβίνου στη μνήμη της διαθήκης του Θεού την άποψή σας για τις παρούσες δυσκολίες; Με ποιους τρόπους μπορεί η υπόσχεση της μελλοντικής αποκατάστασης να ενθαρρύνει την υπομονή όταν οι εχθροί φαίνονται ασφαλείς; Πού αισθάνεστε ότι το Πνεύμα σας προσκαλεί να εμπιστευθείτε τον χρόνο του Θεού αντί για τη δική σας κατανόηση;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Παντοκράτορ, ὁ ἐκτελῶν δικαίαν κρίσιν ἐπὶ τὰ ἔθνη κατὰ τὸ ἅγιόν Σου θέλημα, διαφύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ὑπερηφανίας καὶ δίδαξον ἡμᾶς νὰ Σὲ φοβώμεθα μόνον. Στήριξον ἡμᾶς διὰ τῆς διαθηκικῆς ἀγάπης Σου, ἡ ὁποία μένει βεβαία ἀκόμη καὶ ὅταν τὰ πάντα γύρω φαίνονται σκοτεινά, καὶ ἐνίσχυσον τὴν ἐλπίδα ἡμῶν εἰς τὴν ἀποκατάστασιν τὴν ὁποίαν ὑπεσχέθης διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Δημιούργησον ἐν ἡμῖν μίαν ἥσυχον ἐμπιστοσύνην, ἡ ὁποία προσμένει τὴν ἐκπλήρωσιν παντὸς λόγου τὸν ὁποῖον ἐλάλησας. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →