Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αποκάλυψη
Αποκάλυψη 20 — Αιωνόσπορος (Καθολικός με δευτεροκανονικά)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας οι τελικές οράσεις της Αποκάλυψης ξεδιπλώνονται όχι ως μακρινό χρονοδιάγραμμα αλλά ως το παρόν μυστήριο της βασιλείας του Χριστού που ήδη ασκείται μέσω των μυστηρίων. Το κεφάλαιο είκοσι εισάγει τους πιστούς στο δράμα της δέσμευσης του δράκοντα, στους θρόνους της κρίσεως και στις δύο αναστάσεις που σηματοδοτούν τη μετάβαση από αυτή την εποχή στην εποχή που έρχεται. Η Παράδοση ερμηνεύει αυτές τις εικόνες ως τη βιωμένη πραγματικότητα των βαπτισμένων που ήδη βασιλεύουν με τον Χριστό στη λειτουργία ενώ περιμένουν την σωματική ανάσταση στο τέλος. Τα χίλια χρόνια δεν είναι μια μελλοντική παρένθεση αλλά ο χρόνος της προσκυνηματικής πορείας της Εκκλησίας, κατά τον οποίο η δύναμη του Σατανά να εξαπατά τα έθνη συγκρατείται από τη δύναμη του σταυρού και τη μεσιτεία των αγίων. Η Μαρία, η γυναίκα ντυμένη με τον ήλιο, στέκεται ως ο πρώτος καρπός αυτής της βασιλείας, η ανάληψή της εγγύηση ότι η πρώτη ανάσταση ήδη καρποφορεί στην κοινωνία των αγίων. Η λειτουργία επομένως τοποθετεί αυτό το κεφάλαιο ενώπιον των πιστών κάθε χρόνο κοντά στις εορτές των Πάντων Αγίων και του Χριστού Βασιλέως, προσκαλώντας τους να αναγνωρίσουν στη Θεία Λειτουργία το ίδιο το βήμα της κρίσεως όπου οι πιστοί ήδη κάθονται με τον Κύριό τους.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώστε ολόκληρο το εικοστό κεφάλαιο αργά, επιτρέποντας στις εικόνες να ξεδιπλωθούν διαδοχικά: ο άγγελος που κατεβαίνει με το κλειδί και την αλυσίδα, ο δράκοντας σφραγισμένος στην άβυσσο, οι θρόνοι και οι ψυχές που έρχονται στη ζωή, η τελική απελευθέρωση του Γωγ και του Μαγώγ, ο μεγάλος λευκός θρόνος και η θάλασσα, ο θάνατος και ο Άδης που παραδίδουν τους νεκρούς τους. Προσέξτε πώς η αφήγηση μετακινείται από την παρούσα συγκράτηση στην τελική κρίση, από την πρώτη ανάσταση των ψυχών στη δεύτερη ανάσταση των σωμάτων. Προσέξτε την αντίθεση ανάμεσα στη δέσμευση που διαρκεί χίλια χρόνια και τη σύντομη απελευθέρωση που τελειώνει με πυρ από τον ουρανό. Αφήστε τον λειτουργικό ρυθμό του κειμένου — σφράγιση, βασιλεία, απελευθέρωση, κρίση — να διαμορφώσει την προσευχή σας ώστε η ανάγνωση να γίνει πράξη συμμετοχής στη νίκη της Εκκλησίας κατά του αρχαίου όφεως.
Μελετήστε
Μελέτη
Το κεφάλαιο ανοίγει με την κάθοδο ενός αγγέλου που αρπάζει τον δράκοντα, εκείνον τον αρχαίο όφη που ονομάζεται διάβολος και Σατανάς, και τον δένει για χίλια χρόνια. Στην Παράδοση αυτή η δέσμευση πραγματοποιείται άπαξ διά παντός από τον σταυρό και διαιωνίζεται στα μυστήρια, ιδιαίτερα στο βάπτισμα και την Ευχαριστία, που συγκρατούν την επιρροή του απατεώνα στους βαπτισμένους. Η άβυσσος στην οποία ρίχνεται δεν είναι γεωγραφική φυλακή αλλά ο κρυμμένος τόπος όπου οι κατηγορίες του χάνουν τη δύναμή τους ενώπιον του αίματος του Αρνίου και της μαρτυρίας των μαρτύρων. Το κείμενο στη συνέχεια δείχνει θρόνους και τις ψυχές εκείνων που είχαν αποκεφαλιστεί για τη μαρτυρία τους στον Ιησού. Αυτές οι ψυχές έρχονται στη ζωή και βασιλεύουν με τον Χριστό για τα χίλια χρόνια. Η πρώτη ανάσταση είναι επομένως η μετάβαση από τον θάνατο στην αμαρτία στη ζωή στη χάρη, πραγματοποιούμενη στο βάπτισμα και τρεφόμενη στο θυσιαστήριο. Εκείνοι που μετέχουν σε αυτή την ανάσταση είναι ήδη ιερείς του Θεού και του Χριστού· η βασιλεία τους ασκείται στην προσφορά της θυσίας και στη μεσιτεία που συνεχίζει το έργο του μοναδικού Μεσίτη. Οι υπόλοιποι νεκροί δεν έρχονται στη ζωή μέχρι να τελειώσουν τα χίλια χρόνια· αυτή η δεύτερη ανάσταση είναι η γενική ανάσταση του σώματος την έσχατη ημέρα, όταν οι πιστοί θα λάβουν την πληρότητα αυτού που τώρα κατέχουν εν μυστηρίω. Όταν τελειώσουν τα χίλια χρόνια, ο Σατανάς απελευθερώνεται για λίγο και συγκεντρώνει τα έθνη Γωγ και Μαγώγ για τελική επίθεση στο στρατόπεδο των αγίων. Η Παράδοση βλέπει σε αυτή τη σύντομη απελευθέρωση τον τελευταίο διωγμό που θα υπομείνει η Εκκλησία πριν το τέλος, μια δοκιμασία επιτρεπόμενη ώστε η νίκη του Αρνίου να φανερωθεί ως αποκλειστικά δική του. Πυρ από τον ουρανό καταναλώνει τους επιτιθέμενους και ο διάβολος ρίχνεται στη λίμνη του πυρός όπου το θηρίο και ο ψευδοπροφήτης ήδη υποφέρουν. Εμφανίζεται ο μεγάλος λευκός θρόνος και οι νεκροί κρίνονται σύμφωνα με τα έργα τους όπως καταγράφονται στα βιβλία. Η θάλασσα, ο θάνατος και ο Άδης παραδίδουν τους νεκρούς τους και όλοι κρίνονται· έπειτα αυτοί οι τελευταίοι εχθροί ρίχνονται οι ίδιοι στη λίμνη του πυρός, που είναι ο δεύτερος θάνατος. Σε όλη την αφήγηση η μυστηριακή οικονομία παραμένει το κλειδί: η δέσμευση ανανεώνεται κάθε φορά που οι πιστοί βυθίζονται στον θάνατο και την ανάσταση του Χριστού, η βασιλεία ανανεώνεται κάθε φορά που τρώνε τη σάρκα του και πίνουν το αίμα του, και η τελική κρίση προετοιμάζεται από την καθημερινή εξέταση συνειδήσεως που η Εκκλησία ενθαρρύνει πριν την προσέλευση στο θυσιαστήριο.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Το ίδιο κεφάλαιο που περιγράφει τη δέσμευση του όφεως απηχεί επίσης την υπόσχεση που δόθηκε στη γυναίκα στη Γένεση ότι το σπέρμα της θα συντρίψει το κεφάλι του όφεως. Η Εκκλησία επομένως αναγινώσκει την Αποκάλυψη κεφάλαιο είκοσι σε συνέχεια με το πρωτευαγγέλιο και με τη γυναίκα της Αποκάλυψης δώδεκα, της οποίας η ανάληψη στους ουρανούς προλαμβάνει την πρώτη ανάσταση που δίνεται σε όλους τους βαπτισμένους. Οι θρόνοι της κρίσεως θυμίζουν το όραμα του Δανιήλ για τον Παλαιό των Ημερών και τα βιβλία που ανοίγονται, όμως τώρα καταλαμβάνονται από εκείνους που έχουν πλυθεί στο αίμα του Αρνίου. Η τελική απελευθέρωση του Γωγ και του Μαγώγ βρίσκει το αντίστοιχό της στην προφητεία του Ιεζεκιήλ με τα ίδια ονόματα, δείχνοντας ότι η τελευταία μάχη ανήκει στο ίδιο πρότυπο θείας άδειας και θείας νίκης που διατρέχει ολόκληρο τον κανόνα. Λειτουργικά το κεφάλαιο αντηχεί με την επιβεβαίωση του Συμβόλου της Πίστεως για την ανάσταση των νεκρών και τη ζωή του μέλλοντος αιώνος, καθώς και με την ακολουθία της Ημέρας της Οργής που συνόδευε κάποτε τη Λειτουργία για τους Κεκοιμημένους. Η Παράδοση επομένως τοποθετεί τους πιστούς ήδη εντός των χιλίων ετών όποτε εορτάζουν την Ευχαριστία, διότι εκεί είναι παρούσα η έδρα της κρίσεως, οι άγιοι βασιλεύουν με τον Χριστό, και οι κατηγορίες του όφεως σιγούν από το μνημόσυνο του σταυρού.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς η καθημερινή σας συμμετοχή στα μυστήρια ενισχύει τη δέσμευση του αρχαίου όφεως στη δική σας ζωή και στη ζωή της Εκκλησίας; Με ποιους τρόπους βασιλεύετε ήδη με τον Χριστό μέσω της προσφοράς της καθημερινής σας εργασίας και προσευχής, και πώς θα μπορούσατε να ενώσετε πιο συνειδητά αυτές τις πράξεις με τους θρόνους που περιγράφονται στο όραμα; Καθώς η Εκκλησία προχωρεί μέσα από την τελική εποχή προς την ανάσταση του σώματος, ποιες συγκεκριμένες πρακτικές πιστότητας θα σας βοηθήσουν να παραμείνετε σταθεροί αν ο όφις επιτραπεί σε μια τελική σύντομη επίθεση στο στρατόπεδο των αγίων;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Χριστέ Βασιλεύ μας, που δέσμευσες τον αρχαίο όφη με το ξύλο του σταυρού και τον σφράγισες στην άβυσσο του ελέους σου, διατήρησε την Εκκλησία σου εντός των χιλίων ετών της βασιλείας σου. Διά της μεσιτείας της Μαρίας που ανελήφθη στους ουρανούς, της πρώτης που μετέσχε της ανάστασης του σώματος, ενίσχυσε όλους τους βαπτισμένους να ζουν την πρώτη ανάσταση στη χάρη μέχρι την ημέρα που ο θάνατος και ο Άδης θα ριφθούν στη λίμνη του πυρός. Ας προετοιμαστούν οι θρόνοι της κρίσεως στις καρδιές μας με τη συχνή εξομολόγηση και τη Θεία Κοινωνία, ώστε όταν ανοιχθούν τα βιβλία να βρεθούμε γραμμένοι στο βιβλίο της ζωής. Διά του αυτού Χριστού του Κυρίου μας, ο οποίος μετά του Πατρός και του Αγίου Πνεύματος βασιλεύει τώρα και πάντοτε. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.