← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δευτερονόμιο

Δευτ 15-16 — με τον Ματθαίο Χένρι

Δευτερονόμιο 15-16Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στο Δευτερονόμιο 15–16 ανοίγει ένα παράθυρο στην καρδιά της διαθήκης του νόμου του Θεού. Σε αυτά τα κεφάλαια ο Μωυσής επανέρχεται στους ρυθμούς της απελευθέρωσης, της γενναιοδωρίας και της λατρείας που προορίζονταν να διαμορφώσουν τη ζωή του Ισραήλ στη γη. Η προσεκτική ερμηνεία του Χένρι δείχνει πώς κάθε διάταξη δείχνει πέρα από την απλή ρύθμιση στον χαρακτήρα του Κυρίου που λυτρώνει και παρέχει. Καθώς ακούμε τα λόγια του σήμερα, καλούμαστε να σκεφτούμε πώς οι ίδιες αρχές του ελέους, της δικαιοσύνης και της χαρούμενης ανάμνησης καθοδηγούν ακόμη τον λαό του Θεού. Ας μας οδηγήσουν οι γνώσεις του βαθύτερα στη Γραφή και πιο κοντά στην καρδιά του γενναιόδωρου Λυτρωτή μας.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε αργά και προσευχητικά τα κεφάλαια 15 και 16 του Δευτερονομίου. Προσέξτε τις επαναλαμβανόμενες προσκλήσεις για απελευθέρωση χρεών, ελευθέρωση δούλων και τήρηση των τριών μεγάλων εορτών. Παρατηρήστε πώς οι νόμοι συνυφαίνουν τη δικαιοσύνη για τους φτωχούς με ολόψυχη λατρεία ενώπιον του Κυρίου. Ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας για τις γνώσεις που θα φέρει ο Ματθαίος Χένρι σε αυτές τις αρχαίες εντολές.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά περιγράφοντας λεπτομερώς τον νόμο για την ανακούφιση των φτωχών οφειλετών. Εδώ είναι, Ι. Ένας νόμος για την ανακούφιση των φτωχών οφειλετών, τέτοιων (μπορούμε να υποθέσουμε) που ήταν αφερέγγυοι. Κάθε έβδομο έτος ήταν έτος απελευθέρωσης, κατά το οποίο η γη αναπαυόταν από την καλλιέργεια και οι δούλοι απαλλάσσονταν από τις υπηρεσίες τους· και, μεταξύ άλλων πράξεων χάριτος, αυτή ήταν μία, ότι όσοι είχαν δανειστεί χρήματα και δεν είχαν μπορέσει να τα πληρώσουν πριν, θα απελευθερώνονταν από αυτό το έτος· και μολονότι, αν μπορούσαν, ήταν αργότερα δεσμευμένοι στη συνείδηση να τα αποπληρώσουν, εντούτοις από τότε ο πιστωτής δεν θα τα ανακτούσε ποτέ με νόμο. Πολλοί καλοί ερμηνευτές θεωρούν ότι απαγορεύει μόνο την απαίτηση του χρέους στο έτος της απελευθέρωσης, επειδή, μη συγκομιζόμενης σοδειάς εκείνο το έτος, δεν μπορούσε να αναμένεται ότι οι άνθρωποι θα πλήρωναν τα χρέη τους τότε, αλλά ότι αργότερα θα μπορούσε να διεκδικηθεί και να ανακτηθεί· έτσι ώστε η απελευθέρωση δεν εξάλειφε το χρέος, αλλά μόνο ανέστελλε τη διαδικασία για ένα διάστημα. Άλλοι όμως θεωρούν ότι ήταν απελευθέρωση του χρέους για πάντα, και αυτό φαίνεται πιο πιθανό, όμως υπό ορισμένους περιορισμούς εκφρασμένους ή υπονοούμενους. Υποτίθεται (εδ. 3) ότι ο οφειλέτης ήταν Ισραηλίτης (ένας ξένος δεν μπορούσε να επωφεληθεί από αυτόν τον νόμο) και ότι ήταν φτωχός (εδ. 4), ότι δεν δανείστηκε για εμπόριο ή αγορά, αλλά για τη συντήρηση της οικογένειάς του, και ότι τώρα δεν μπορούσε να πληρώσει χωρίς να μειωθεί σε φτώχεια και να έρθει υπό την ανάγκη να ζητήσει ανακούφιση σε άλλες χώρες, που μπορεί να ήταν ο πειρασμός του να αποστατήσει από τον Θεό. Ο νόμος δεν είναι ότι ο πιστωτής δεν θα λάβει το χρέος αν ο οφειλέτης, ή οι φίλοι του για λογαριασμό του, μπορούν να το πληρώσουν· αλλά δεν θα το απαιτήσει με νομική διαδικασία. Οι λόγοι αυτού του νόμου είναι, 1. Να τιμήσει το σαββατικό έτος: Επειδή ονομάζεται η απελευθέρωση του Κυρίου, εδ. 2. Εκείνο ήταν το έτος του Θεού για τη γη τους, όπως η εβδομαδιαία αργία ήταν η ημέρα του Θεού για τους ίδιους, τους δούλους και τα ζώα τους· και, όπως με την ανάπαυση της γης τους, έτσι με την απελευθέρωση των χρεών τους, ο Θεός θα τους δίδασκε να εξαρτώνται από την πρόνοιά του. Αυτό το έτος της απελευθέρωσης τυποποιούσε τη χάρη του ευαγγελίου, στο οποίο διακηρύσσεται το ευπρόσδεκτο έτος του Κυρίου, και με το οποίο λαμβάνουμε την απελευθέρωση των χρεών μας, δηλαδή τη συγχώρηση των αμαρτιών μας, και διδασκόμαστε να συγχωρούμε τις αδικίες, όπως συγχωρούμαστε και ελπίζουμε να συγχωρηθούμε από τον Θεό. 2. Ήταν για να αποτρέψει την πτώση οποιουδήποτε Ισραηλίτη σε ακραία φτώχεια: έτσι διαβάζει το περιθώριο (εδ. 4), Για να μην υπάρχει φτωχός μεταξύ σας, κανείς άθλια και σκανδαλωδώς φτωχός, προς όνειδος του έθνους και της θρησκείας τους, τη φήμη των οποίων οφείλουν να διατηρούν. 3. Η ασφάλεια του Θεού δίνεται εδώ με θεία υπόσχεση ότι, ό,τι κι αν έχαναν από τους φτωχούς οφειλέτες τους, θα τους αποζημιωνόταν με την ευλογία του Θεού σε όλα όσα είχαν και έκαναν, εδ. 4-6. Ας φροντίσουν να κάνουν το καθήκον τους, και τότε ο Θεός θα τους ευλογούσε με τόσο μεγάλη αύξηση ώστε ό,τι μπορεί να έχαναν από κακά χρέη, αν τα απελευθέρωναν γενναιόδωρα, δεν θα έλειπε από το απόθεμά τους στο τέλος του έτους. Όχι μόνο, ο Κύριος θα σε ευλογήσει (εδ. 4), αλλά σε ευλογεί, εδ. 6. Είναι εντελώς αδικαιολόγητο αν, μολονότι ο Θεός μας έχει δώσει αφθονία, ώστε να έχουμε όχι μόνο αρκετά αλλά και περίσσευμα, εντούτοις είμαστε αυστηροί και σκληροί στις απαιτήσεις μας από τους φτωχούς αδελφούς μας· γιατί η αφθονία μας πρέπει να είναι η προμήθεια των αναγκών τους, ώστε τουλάχιστον να μην υπάρχει τέτοια ανισότητα όπως μεταξύ δύο άκρων, Β΄ Κορ 8:14. Πρέπει επίσης να σκεφτούν ότι η γη τους ήταν δώρο του Θεού σε αυτούς, ότι όλη η αύξησή τους ήταν καρπός της ευλογίας του Θεού επάνω τους, και επομένως ήταν δεσμευμένοι σε καθήκον προς αυτόν να χρησιμοποιούν και να διαθέτουν τα κτήματά τους όπως θα διέταζε και θα καθοδηγούσε. Και, τέλος, Αν θα απελευθέρωναν τα μικρά ποσά που είχαν δανείσει στους φτωχούς αδελφούς τους, υπόσχεται ότι θα μπορούσαν να δανείσουν μεγάλα ποσά στους πλούσιους γείτονές τους, ακόμη και σε πολλά έθνη (εδ. 6), και θα πλουτίζονταν από αυτά τα δάνεια. Έτσι τα έθνη θα γίνονταν υποτελή σε αυτούς, και εξαρτημένα από αυτούς, όπως ο δανειζόμενος είναι δούλος του δανειστή, Παρ 22:7. Το να μπορούμε να δανείζουμε, και να μην έχουμε ανάγκη να δανειζόμαστε, πρέπει να το θεωρούμε μεγάλο έλεος, και καλό λόγο γιατί πρέπει να κάνουμε το καλό με ό,τι έχουμε, μήπως προκαλέσουμε τον Θεό να γυρίσει τις πλάστιγγες. Ο Χένρι συνεχίζει με έναν νόμο υπέρ των φτωχών δανειζομένων. ΙΙ. Εδώ είναι ένας νόμος υπέρ των φτωχών δανειζομένων, ώστε να μην υποστούν ζημία από τον προηγούμενο νόμο. Οι άνθρωποι θα ήταν έτοιμοι να επιχειρηματολογήσουν, Αν η περίπτωση ενός ανθρώπου είναι έτσι με τον οφειλέτη του ότι αν το χρέος δεν πληρωθεί πριν από το έτος της απελευθέρωσης θα χαθεί, ήταν καλύτερα να μην δανείζει. «Όχι», λέει αυτός ο κλάδος του νόμου, «δεν θα σκεφτείς τέτοια σκέψη.» 1. Θεωρείται δεδομένο ότι θα υπήρχαν φτωχοί μεταξύ τους, που θα είχαν αφορμή να δανειστούν (εδ. 7), και ότι δεν θα έπαυαν ποτέ να υπάρχουν κάποια τέτοια αντικείμενα ελεημοσύνης (εδ. 7), και ότι δεν θα έπαυαν ποτέ να υπάρχουν κάποια τέτοια αντικείμενα ελεημοσύνης (εδ. 11): Οι φτωχοί δεν θα παύσουν ποτέ από τη γη σου, μολονότι όχι τέτοιοι που είχαν μειωθεί σε ακραία φτώχεια, αλλά τέτοιοι που θα ήταν καθυστερημένοι, και θα είχαν αφορμή να δανειστούν· για τέτοιους φτωχούς μιλά εδώ, και τέτοιους έχουμε πάντα μαζί μας, ώστε μια φιλάνθρωπη διάθεση να μπορεί σύντομα να βρει μια φιλάνθρωπη αφορμή. 2. Σε τέτοια περίπτωση μας διατάσσεται εδώ να δανείζουμε ή να δίνουμε, σύμφωνα με την ικανότητά μας και την ανάγκη της περίπτωσης: Δεν θα σκληρύνεις την καρδιά σου, ούτε θα κλείσεις το χέρι σου, εδ. 7. Αν το χέρι είναι κλειστό, είναι σημάδι ότι η καρδιά είναι σκληρυμένη· γιατί, αν τα σύννεφα ήταν γεμάτα βροχής, θα άδειαζαν τον εαυτό τους, Εκκλ 11:3. Σπλάχνα συμπόνιας θα παρήγαγαν γενναιόδωρες διανομές, Ιακ 2:15,16. Δεν θα απλώσεις μόνο το χέρι σου σε αυτόν για να του δώσεις κάτι, αλλά θα ανοίξεις το χέρι σου πλατιά σε αυτόν, για να του δανείσεις επαρκώς, εδ. 8. Μερικές φορές υπάρχει τόση φιλανθρωπία στο συνετό δάνειο όσο και στο δόσιμο, καθώς υποχρεώνει τον δανειζόμενο σε εργατικότητα και ειλικρίνεια και μπορεί να τον βάλει σε δρόμο να βοηθήσει τον εαυτό του. Μερικές φορές πειραζόμαστε να σκεφτούμε, όταν παρουσιάζεται ένα αντικείμενο ελεημοσύνης, ότι μπορούμε να διαλέξουμε αν θα δώσουμε κάτι ή τίποτα, λίγο ή πολύ· ενώ εδώ είναι ρητή εντολή (εδ. 11), Σου προστάζω, όχι μόνο να δώσεις, αλλά να ανοίξεις το χέρι σου πλατιά, να δώσεις γενναιόδωρα. 3. Εδώ είναι μια προειδοποίηση ενάντια σε εκείνη την ένσταση που μπορεί να προέκυπτε ενάντια στο φιλάνθρωπο δάνειο από τον προηγούμενο νόμο για την απελευθέρωση χρεών (εδ. 9): Πρόσεχε μήπως υπάρξει σκέψη, μια άπληστη κακότροπη σκέψη, στην καρδιά σου του Βελίαλ, «Το έτος της απελευθέρωσης πλησιάζει, και επομένως δεν θα δανείσω ό,τι τότε θα είμαι σίγουρος ότι θα χάσω·» μήπως ο φτωχός αδελφός σου, στον οποίο αρνείσαι να δανείσεις, παραπονεθεί στον Θεό, και θα είναι αμαρτία, μεγάλη αμαρτία, σε εσένα. Σημείωσε, (1.) Ο νόμος είναι πνευματικός και θέτει περιορισμό στις σκέψεις της καρδιάς. Λανθάνουμε αν νομίζουμε ότι οι σκέψεις είναι ελεύθερες από τη θεία γνώση και έλεγχο. (2.) Εκείνη είναι πράγματι πονηρή καρδιά που γεννά πονηρές σκέψεις από τον καλό νόμο του Θεού, όπως έκαναν εκείνοι που, επειδή ο Θεός τους είχε υποχρεώσει στη φιλανθρωπία της συγχώρησης, αρνήθηκαν τη φιλανθρωπία του δοσίματος. (3.) Πρέπει να προσέχουμε προσεκτικά ενάντια σε όλες εκείνες τις μυστικές υποβολές που θα μας απέτρεπαν από το καθήκον μας ή θα μας αποθάρρυναν σε αυτό. Εκείνοι που θα απείχαν από την πράξη της αμαρτίας πρέπει να κρατούν έξω από το μυαλό τους την ίδια τη σκέψη της αμαρτίας. (4.) Όταν έχουμε αφορμή φιλάνθρωπου δανεισμού, αν δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε τον δανειζόμενο, πρέπει να εμπιστευθούμε τον Θεό, και να δανείσουμε, ελπίζοντας για τίποτα πάλι σε αυτόν τον κόσμο, αλλά προσδοκώντας ότι θα ανταποδοθεί στην ανάσταση των δικαίων, Λκ 6:35· 14:14. (5.) Είναι τρομερό πράγμα να έχουμε την κραυγή των φτωχών εναντίον μας, γιατί ο Θεός έχει το αυτί του ανοιχτό σε εκείνη την κραυγή, και, από συμπόνια σε αυτούς, θα φροντίσει σίγουρα να λογοδοτήσει με εκείνους που τους μεταχειρίζονται σκληρά. (6.) Εκείνο που νομίζουμε ότι είναι η σύνεσή μας συχνά αποδεικνύεται αμαρτία σε εμάς· εκείνος που αρνήθηκε να δανείσει επειδή το έτος της απελευθέρωσης πλησίαζε νόμιζε ότι έκανε σοφά, και ότι οι άνθρωποι θα τον επαίνεσαν ως κάνοντας καλά για τον εαυτό του, Ψλ 49:18. Αλλά του λέγεται εδώ ότι έκανε πονηρά, και ότι ο Θεός θα τον καταδίκαζε ως κάνοντας κακό στον αδελφό του· και είμαστε βέβαιοι ότι η κρίση του Θεού είναι σύμφωνα με την αλήθεια, και ότι ό,τι λέει ότι είναι αμαρτία σε εμάς θα είναι σίγουρα καταστροφή σε εμάς αν δεν μετανοηθεί. Ο Χένρι στη συνέχεια αναφέρεται στην απελευθέρωση των Εβραίων δούλων. Εδώ είναι, Ι. Μια επανάληψη του νόμου που είχε δοθεί σχετικά με τους Εβραίους δούλους που είχαν πουλήσει τον εαυτό τους για δούλους, ή είχαν πωληθεί από τους γονείς τους λόγω ακραίας φτώχειας, ή είχαν πωληθεί από το δικαστήριο για κάποιο έγκλημα που διαπράχθηκε. Ο νόμος ήταν, 1. Ότι θα υπηρετούσαν μόνο έξι χρόνια, και το έβδομο θα έβγαιναν ελεύθεροι, εδ. 12. Συγκρίνετε Έξ 21:2. Και, αν το έτος του ιωβηλαίου συνέβαινε πριν υπηρετήσουν τον χρόνο τους, εκείνο θα ήταν η απαλλαγή τους. Ο Ισραήλ του Θεού ήταν ελεύθερος λαός, και δεν πρέπει να εξαναγκάζεται σε αιώνια δουλεία· έτσι ο πνευματικός Ισραήλ του Θεού καλείται σε ελευθερία. 2. Ότι αν, όταν ο έξι χρόνων υπηρεσία τους είχε λήξει, δεν είχαν διάθεση να βγουν ελεύθεροι, αλλά θα προτιμούσαν να συνεχίσουν στην υπηρεσία, καθώς είχαν λιγότερη φροντίδα, μολονότι έπαιρναν περισσότερους πόνους, από τους κυρίους τους, σε αυτή την περίπτωση έπρεπε να θέσουν τον εαυτό τους υπό υποχρέωση να υπηρετούν για πάντα, δηλαδή για ζωή, με το να τρυπηθούν τα αυτιά τους στους παραστάτες της πόρτας, εδ. 16,17. Συγκρίνετε Έξ 21:6. Αν με αυτό ένας άνθρωπος ατιμαζόταν με μερικούς, ως έχων ταπεινό και δουλικό πνεύμα, που δεν είχε δέουσα αίσθηση της τιμής και της ευχαρίστησης της ελευθερίας, εντούτοις, μπορούμε να υποθέσουμε, με άλλους αποκτούσε φήμη, ως έχων ήσυχο και ευχαριστημένο πνεύμα, ταπεινό, και επιμελή, και αγαπητό, και όχι δοσμένο στην αλλαγή. Ο Χένρι προσθέτει την απαίτηση να εφοδιάζουν τους αποχωρούντες δούλους γενναιόδωρα. ΙΙ. Εδώ είναι μια προσθήκη σε αυτόν τον νόμο, απαιτώντας από αυτούς να βάλουν κάποιο μικρό απόθεμα στα χέρια των δούλων τους για να ξεκινήσουν με τον εαυτό τους, όταν τους έστελναν έξω από την υπηρεσία τους, εδ. 13,14. Υποτίθετο ότι δεν είχαν τίποτα δικό τους, και ότι οι φίλοι τους είχαν λίγο ή τίποτα για αυτούς, αλλιώς θα είχαν εξαγοραστεί πριν απαλλαγούν από τον νόμο· δεν είχαν μισθούς για την υπηρεσία τους, και όλα όσα κέρδιζαν με τον κόπο τους ήταν των κυρίων τους, ώστε η ελευθερία τους θα τους έκανε λίγο καλό, μη έχοντας τίποτα να αρχίσουν τον κόσμο· επομένως οι κύριοί τους διατάσσονται εδώ να τους εφοδιάσουν γενναιόδωρα με σιτάρι και ζώα. Δεν ορίζεται ορισμένο μέτρο: αυτό αφήνεται στη γενναιοδωρία του κυρίου, που πιθανώς θα είχε σεβασμό στην αξία και την ανάγκη του δούλου· αλλά οι Ιουδαίοι συγγραφείς λένε, «Δεν μπορούσε να δώσει λιγότερο από την αξία τριάντα σίκλων αργύρου, αλλά όσο περισσότερο ήθελε» Οι δούλες, μολονότι δεν έπρεπε να τρυπηθούν τα αυτιά τους αν είχαν διάθεση να μείνουν, εντούτοις, αν έβγαιναν ελεύθερες, έπρεπε να τους δοθεί μια δωρεά· γιατί σε αυτό αναφέρονται εκείνα τα λόγια, Στη δούλη σου θα κάνεις ομοίως, εδ. 17. Οι λόγοι για αυτό λαμβάνονται από τον νόμο της ευγνωμοσύνης. Πρέπει να το κάνουν, 1. Από ευγνωμοσύνη προς τον Θεό, που όχι μόνο τους είχε βγάλει από την Αίγυπτο (εδ. 15), αλλά τους είχε βγάλει πολύ πλουτισμένους με τα λάφυρα των Αιγυπτίων. Ας μην στέλνουν τους δούλους τους έξω άδειους, γιατί δεν στάλθηκαν άδειοι από τον οίκο της δουλείας. Η τρυφερή φροντίδα του Θεού για εμάς και η καλοσύνη του προς εμάς μας υποχρεώνουν να είμαστε προσεκτικοί και καλοί προς εκείνους που έχουν εξάρτηση από εμάς. Έτσι πρέπει να ανταποδίδουμε σύμφωνα με την ευεργεσία που έγινε σε εμάς. 2. Από ευγνωμοσύνη προς τους δούλους τους, εδ. 18. «Μην γογγύζεις να του δώσεις λίγο από την αφθονία σου, γιατί υπήρξε άξιος διπλού μισθωτού σε εσένα. Οι ημέρες του μισθωτού το πολύ ήταν τρία χρόνια (Ησ 16:14), αλλά αυτός σε υπηρέτησε έξι χρόνια, και, σε αντίθεση με τον μισθωτό, χωρίς κανέναν μισθό.» Οι κύριοι και οι γαιοκτήμονες οφείλουν να σκεφτούν τι ανάγκη έχουν, και τι ευκολία και πλεονέκτημα έχουν από τους δούλους και τους ενοικιαστές τους, και δεν πρέπει μόνο να είναι δίκαιοι αλλά και καλοί σε αυτούς. Σε αυτούς τους λόγους προστίθεται, όπως προηγουμένως σε αυτό το κεφάλαιο (εδ. 4,6,10), Ο Κύριος ο Θεός σου θα σε ευλογήσει. Τότε μπορούμε να περιμένουμε οικογενειακές ευλογίες, τις πηγές της οικογενειακής ευημερίας, όταν κάνουμε συνείδηση το καθήκον μας προς τις οικογενειακές μας σχέσεις.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι στρέφεται στην επανάληψη των νόμων σχετικά με τις ετήσιες εορτές. Ι. Ο νόμος του πάσχα, τόσο μεγάλη πανήγυρη που έκανε ολόκληρο τον μήνα, στο μέσο του οποίου τοποθετήθηκε, αξιοσημείωτο: Παρατήρησε τον μήνα Αβίβ, εδ. 1. Μολονότι μόνο μία εβδομάδα αυτού του μήνα έπρεπε να τηρείται ως εορτή, εντούτοις οι προετοιμασίες τους πριν έπρεπε να είναι τόσο επίσημες, και οι στοχασμοί τους επάνω σε αυτό και οι βελτιώσεις του μετά τόσο σοβαρές, ώστε να ισοδυναμούν με τήρηση ολόκληρου του μήνα. Ο μήνας Αβίβ, ή των νέων καρπών, όπως τον μεταφράζει ο Χαλδαίος, αντιστοιχεί στον Μάρτιο μας (ή μέρος του Μαρτίου και μέρος του Απριλίου), και με ειδική διαταγή από τον Θεό, σε ανάμνηση της απελευθέρωσης του Ισραήλ από την Αίγυπτο, έγινε η αρχή του έτους τους (Έξ 12:2), το οποίο πριν λογιζόταν ότι άρχιζε τον Σεπτέμβριο. Αυτόν τον μήνα έπρεπε να τηρούν το πάσχα, σε ανάμνηση της εξόδου τους από την Αίγυπτο τη νύχτα, εδ. 1. Οι Χαλδαίοι παραφραστές το ερμηνεύουν, «Επειδή βγήκαν από την Αίγυπτο με το φως της ημέρας,» υπήρχε ρητή διαταγή ότι δεν έπρεπε να βγουν από τις πόρτες τους μέχρι το πρωί, Έξ 12:22. Ένας από αυτούς το ερμηνεύει έτσι: «Σε έβγαλε από την Αίγυπτο, και έκανε θαύματα τη νύχτα.» Ο άλλος, «και θα φας το πάσχα τη νύχτα.» Οι νόμοι σχετικά με αυτό είναι, 1. Ότι πρέπει να θυσιάσουν σίγουρα το πάσχα στον τόπο που ο Θεός θα εκλέξει (εδ. 2), και σε κανέναν άλλο τόπο, εδ. 5-7. Το πάσχα ήταν το ίδιο θυσία· εξ ου και ο Χριστός, ως το πάσχα μας, λέγεται ότι θυσιάστηκε για εμάς (Α΄ Κορ 5:7), και πολλές άλλες θυσίες προσφέρονταν κατά τις επτά ημέρες της εορτής (Αρ 28:19, κ.λπ.), που περιλαμβάνονται εδώ, γιατί λέγεται ότι θυσιάστηκαν από το ποίμνιο και την αγέλη, ενώ το ίδιο το πάσχα ήταν μόνο από το ποίμνιο, είτε αρνί είτε κατσίκι· τώρα καμία θυσία δεν γινόταν δεκτή παρά από το θυσιαστήριο που την αγίαζε· ήταν επομένως αναγκαίο να ανέβουν στον τόπο του θυσιαστηρίου, γιατί, μολονότι το πασχαλινό αρνί τρωγόταν εξ ολοκλήρου από τους ιδιοκτήτες, εντούτοις έπρεπε να σφαγιαστεί στην αυλή, το αίμα να ραντιστεί, και τα εντόσθια να καούν στο θυσιαστήριο. Περιορίζοντάς τους στον ορισμένο κανόνα, από τον οποίο θα ήταν έτοιμοι να παρεκκλίνουν, και να εισαγάγουν ανόητες εφευρέσεις δικές τους, αν τους επιτρεπόταν να προσφέρουν αυτές τις θυσίες μέσα στις πύλες τους, κάτω από την επίβλεψη των ιερέων. Κατευθύνονταν επίσης έτσι να έχουν το μάτι τους επάνω στον Θεό στην πανήγυρη, και την επιθυμία των καρδιών τους προς την ανάμνηση του ονόματός του, διοριζόμενοι να παρευρίσκονται όπου είχε εκλέξει να θέσει το όνομά του, εδ. 2 και 6. Αλλά, όταν η πανήγυρη τελείωνε, μπορούσαν να γυρίσουν και να πάνε στις σκηνές τους, εδ. 7. Μερικοί νομίζουν ότι μπορούσαν, αν ήθελαν, να επιστρέψουν το ίδιο το πρωί μετά τη σφαγή και την κατανάλωση του πασχαλινού αρνιού, οι ιερείς και οι Λευίτες επαρκούντες για να συνεχίσουν το υπόλοιπο έργο της εβδομάδας· αλλά η πρώτη ημέρα των επτά είναι τόσο μακριά από το να είναι η ημέρα της διασποράς τους ώστε διορίζεται ρητά για ιερή σύναξη (Λευ 23:7· Αρ 28:18)· επομένως πρέπει να το πάρουμε όπως το ερμηνεύει η παράφραση του Ιωνάθαν, το πρωί μετά το τέλος της εορτής θα πας στις πόλεις σου. Και ήταν η πρακτική να μένουν μαζί ολόκληρη την εβδομάδα, Β΄ Χρ 35:17. 2. Ότι πρέπει να τρώνε άζυμο ψωμί για επτά ημέρες, και δεν πρέπει να φαίνεται ζυμωμένο ψωμί σε όλα τα σύνορά τους, εδ. 3,4,8. Το ψωμί στο οποίο περιορίζονταν ονομάζεται εδώ ψωμί θλίψης, επειδή ούτε ευχάριστο στη γεύση ούτε εύπεπτο, και επομένως κατάλληλο να σημαίνει τη βαρύτητα των πνευμάτων τους στη δουλεία τους και να διατηρεί στη μνήμη τη βιασύνη με την οποία βγήκαν, η περίπτωση ήταν τόσο επείγουσα που δεν μπορούσαν να περιμένουν για τη ζύμωση του ψωμιού που πήραν μαζί τους για την πορεία τους. Οι Ιουδαίοι συγγραφείς μας λένε ότι το έθιμο στο πασχαλινό δείπνο ήταν ότι ο οικοδεσπότης της οικογένειας έσπαγε αυτό το άζυμο ψωμί, και έδινε σε κάθε έναν ένα κομμάτι από αυτό, λέγοντας, Αυτό είναι (δηλαδή αυτό σημαίνει, αντιπροσωπεύει, ή μνημονεύει, που εξηγεί εκείνη τη ρήση του Σωτήρα μας, Αυτό είναι το σώμα μου) το ψωμί της θλίψης που έφαγαν οι πατέρες σας στη γη της Αιγύπτου. Η ευαγγελική σημασία αυτής της εορτής του άζυμου ψωμιού μας δίνει ο απόστολος, Α΄ Κορ 5:7. Ο Χριστός το πάσχα μας θυσιάστηκε για εμάς, και εμείς έχοντας μετέχει στους μακαρίους καρπούς εκείνης της θυσίας προς την παρηγοριά μας, ας τηρήσουμε την εορτή σε άγια συναναστροφή, ελεύθερη από τη ζύμη της κακίας προς τους αδελφούς μας και της υποκρισίας προς τον Θεό, και με το άζυμο ψωμί της ειλικρίνειας και της αγάπης. Τέλος, Παρατήρησε, σχετικά με το πάσχα, για ποιο σκοπό ιδρύθηκε: «Για να θυμάσαι την ημέρα που βγήκες από την Αίγυπτο, όχι μόνο την ημέρα του πάσχα, ή κατά τις επτά ημέρες της εορτής, αλλά όλες τις ημέρες της ζωής σου (εδ. 3), ως σταθερό κίνητρο για υπακοή.» Έτσι εορτάζουμε το μνημόσυνο του θανάτου του Χριστού σε ορισμένους χρόνους, για να το θυμόμαστε σε όλους τους χρόνους, ως λόγο γιατί πρέπει να ζούμε σε αυτόν που πέθανε για εμάς και αναστήθηκε.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σου σε προσκαλεί ο Κύριος να ασκήσεις γενναιόδωρη απελευθέρωση αντί για ανήσυχη συγκράτηση; Πώς μπορεί η ανάμνηση της δικής σου λύτρωσης να διαμορφώσει τον τρόπο που μεταχειρίζεσαι εκείνους που υπηρετούν ή εξαρτώνται από εσένα; Με ποιους τρόπους μπορεί ο ρυθμός της κοινής λατρείας να διατηρεί ζωντανή την ευγνωμοσύνη και τη δικαιοσύνη στην καθημερινή σου πορεία;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ελεήμων Πατέρα, σε ευχαριστούμε για το έλεος που απελευθερώνει χρέη και ελευθερώνει αιχμαλώτους. Δίδαξέ μας να ανοίγουμε τα χέρια μας πλατιά σε εκείνους που έχουν ανάγκη, θυμούμενοι πώς μας λύτρωσες όταν δεν είχαμε τίποτα να προσφέρουμε. Ας αντανακλούν τα σπίτια και οι εκκλησίες μας το γενναιόδωρο πνεύμα της βασιλείας σου, όπου οι δούλοι στέλνονται έξω με ευλογία και οι φτωχοί βρίσκουν ανακούφιση. Καθώς συγκεντρωνόμαστε για λατρεία, κράτα τις καρδιές μας χαρούμενες και τις μνήμες μας φρέσκες με την ιστορία της απελευθέρωσής σου. Ευλόγησε κάθε πράξη καλοσύνης που επεκτείνουμε στο όνομά σου, και ας αναπαύεται η εύνοιά σου σε όλα όσα κάνουμε. Στο όνομα του Ιησού, του αληθινού Πάσχα μας, αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →