Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Ιωάννης
Α' Ιω 2 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στο σημερινό μάθημα αντλούμε από τη διαχρονική σοφία του Ματθαίου Χένρι καθώς ερμηνεύει την Πρώτη Επιστολή Ιωάννου κεφάλαιο δεύτερο. Η προσεκτική του έκθεση μας καθοδηγεί μέσα από την παρηγοριά του πιστού σε καιρούς αποτυχίας, τις σαφείς δοκιμασίες της αυθεντικής γνώσης και αγάπης, και την πρόσκληση να αντισταθούμε στην έλξη του κόσμου. Η ποιμαντική φωνή του Χένρι μας υπενθυμίζει ότι το ευαγγέλιο προειδοποιεί και στηρίζει, προσκαλώντας κάθε ηλικία μαθητή να περπατήσει όπως περπάτησε ο Χριστός. Ακούμε προσεκτικά, επιτρέποντας στις γνώσεις του να εμβαθύνουν την κοινωνία μας με τον Πατέρα και μεταξύ μας.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Τώρα διαβάζουμε το πλήρες κείμενο της Πρώτης Επιστολής Ιωάννου κεφάλαιο δεύτερο. Ας εγκατασταθούν οι λέξεις αργά στην καρδιά και στο νου. Προσέξτε την τρυφερή προσφώνηση προς τα μικρά παιδιά, τη δυνατή διαβεβαίωση ενός παρακλήτου, τις ερευνητικές δοκιμασίες του φωτός και της αγάπης, και την επείγουσα προειδοποίηση κατά της αγάπης του κόσμου. Διαβάστε προσευχητικά, ζητώντας από το Πνεύμα να ανοίξει τι σημαίνουν αυτές οι αρχαίες αλήθειες για την πορεία σας σήμερα.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι αρχίζει συσχετίζοντας αυτούς τους στίχους με το προηγούμενο κεφάλαιο και προσφέροντας τόσο αποτροπή όσο και υποστήριξη.
Αυτοί οι στίχοι σχετίζονται με το συμπέρασμα του προηγούμενου κεφαλαίου, στο οποίο ο απόστολος προχωρεί με την υπόθεση της πραγματικής αμαρτίας του χριστιανού. Και εδώ τους δίνει και αποτροπή και υποστήριξη.Ο Χένρι στη συνέχεια ξεδιπλώνει την υποστήριξη και την ανακούφιση του πιστού όταν συμβαίνει αμαρτία.
ΙΙ. Η υποστήριξη και η ανακούφιση του πιστού σε περίπτωση αμαρτίας: Και (ή αλλά) αν αμαρτήσει κάποιος (κάποιος από εμάς, ή από την προαναφερθείσα κοινωνία μας), Έχουμε παράκλητο προς τον Πατέρα, κ.λπ., εδ. 1. Οι ίδιοι οι πιστοί, εκείνοι που έχουν προαχθεί σε ευτυχή ευαγγελική κατάσταση, έχουν ακόμη τις αμαρτίες τους. Υπάρχει λοιπόν μεγάλη διάκριση μεταξύ των αμαρτωλών που είναι στον κόσμο. Υπάρχουν χριστιανοποιημένοι (όπως αυτοί που έχουν εγκατασταθεί στα ιερά σωτηριώδη προνόμια του μυστικού ή πνευματικού σώματος του Χριστού) και αχριστιανοποιημένοι, μεταστραφέντες και αμετάστραφοι αμαρτωλοί. Υπάρχουν κάποιοι που, αν και αμαρτάνουν πραγματικά, όμως σε σύγκριση με άλλους λέγεται ότι δεν αμαρτάνουν, όπως στο κεφ. γ' 9. Οι πιστοί, όπως έχουν εξιλασμό εφαρμοσμένο σε αυτούς κατά την είσοδό τους σε κατάσταση συγχώρεσης και δικαίωσης, έτσι έχουν και Παράκλητο στον ουρανό για να συνεχίσει σε αυτούς αυτή την κατάσταση και να εξασφαλίσει τη συνεχιζόμενη συγχώρεσή τους. Και αυτό πρέπει να είναι η υποστήριξη, η ικανοποίηση και το καταφύγιο των πιστών (ή πραγματικών χριστιανών) στις αμαρτίες τους: Έχουμε Παράκλητο. Το αρχικό όνομα δίνεται μερικές φορές στο Άγιο Πνεύμα, και τότε αποδίδεται ως Παρηγορητής. Ενεργεί μέσα μας· βάζει ικεσίες και επιχειρήματα στις καρδιές και στα στόματά μας· και έτσι είναι ο παράκλητός μας, διδάσκοντάς μας να μεσιτεύουμε για τον εαυτό μας. Αλλά εδώ υπάρχει παράκλητος έξω από εμάς, στον ουρανό και προς τον Πατέρα. Το κατάλληλο έργο και καθήκον ενός παρακλήτου είναι με τον κριτή· με αυτόν ικετεύει την υπόθεση του πελάτη. Ο Κριτής με τον οποίο ικετεύει ο παράκλητός μας είναι ο Πατέρας, ο Πατέρας του και δικός μας. Αυτός που ήταν Κριτής μας στο νομικό δικαστήριο (το δικαστήριο του παραβιασμένου νόμου) είναι Πατέρας μας στο ευαγγελικό δικαστήριο, το δικαστήριο του ουρανού και της χάριτος. Ο θρόνος ή το βήμα του είναι το ιλαστήριο. Και αυτός που είναι Πατέρας μας είναι επίσης Κριτής μας, ο υπέρτατος διαιτητής της κατάστασης και των περιστάσεών μας, είτε για ζωή είτε για θάνατο, για χρόνο είτε για αιωνιότητα. Έχετε έρθει—στον Θεό, τον Κριτή όλων, Εβρ. ιβ' 23. Για να ενθαρρυνθούν οι πιστοί να ελπίζουν ότι η υπόθεσή τους θα πάει καλά, όπως ο Κριτής τους παρουσιάζεται στη σχέση Πατέρα, έτσι και ο παράκλητός τους συνιστάται σε αυτούς με αυτές τις σκέψεις:—1. Από το πρόσωπο και τα προσωπικά του ονόματα. Είναι Ιησούς Χριστός ο Υιός του Πατέρα, ένας χρισμένος από τον Πατέρα για όλο το έργο της μεσιτείας, όλο το έργο της σωτηρίας, και κατά συνέπεια για αυτό του μεσίτη ή παρακλήτου. 2. Από το προσόν του για το αξίωμα. Είναι Ιησούς Χριστός ο δίκαιος, ο δίκαιος ενώπιον του δικαστηρίου και της όψης του Κριτή. Αυτό δεν είναι τόσο απαραίτητο σε άλλον παράκλητο. Άλλος παράκλητος (ή παράκλητος σε άλλο δικαστήριο) μπορεί να είναι άδικος ο ίδιος, και όμως να έχει δίκαιη υπόθεση (και την υπόθεση ενός δικαίου προσώπου σε αυτή την περίπτωση) να ικετεύσει, και μπορεί ανάλογα να κερδίσει την υπόθεσή του. Αλλά εδώ οι πελάτες είναι ένοχοι· η αθωότητα και η νομική τους δικαιοσύνη δεν μπορεί να ικετευθεί· η αμαρτία τους πρέπει να ομολογηθεί ή να υποτεθεί. Είναι η ίδια η δικαιοσύνη του παρακλήτου που πρέπει να ικετεύσει για τους εγκληματίες. Υπήρξε δίκαιος μέχρι θανάτου, δίκαιος για αυτούς· έχει εισαγάγει αιώνια δικαιοσύνη. Αυτό ο Κριτής δεν θα αρνηθεί. Με αυτό το σκορ ικετεύει, ώστε οι αμαρτίες των πελατών να μην καταλογιστούν σε αυτούς. 3. Από την ικεσία που έχει να κάνει, το έδαφος και τη βάση της μεσιτείας του: Και είναι ο ιλασμός για τις αμαρτίες μας, εδ. 2. Είναι το εξιλαστήριο θύμα, η ιλαστήρια θυσία που προσφέρθηκε στον Κριτή για όλες τις παραβάσεις μας κατά της μεγαλειότητάς του, και του νόμου, και της κυβέρνησής του. Μάταια οι ομολογούντες της Ρώμης διακρίνουν μεταξύ παρακλήτου της απολύτρωσης και παρακλήτου της μεσιτείας, ή μεσίτη τέτοιας διαφορετικής υπηρεσίας. Ο Μεσίτης της μεσιτείας, ο Παράκλητος για εμάς, είναι ο Μεσίτης της απολύτρωσης, ο ιλασμός για τις αμαρτίες μας. Είναι ο ιλασμός του που ικετεύει. Και μπορεί να ήμασταν έτοιμοι να υποθέσουμε ότι το αίμα του είχε χάσει την αξία και την αποτελεσματικότητά του αν δεν είχε γίνει καμία αναφορά σε αυτό στον ουρανό από τον χρόνο που χύθηκε. Αλλά τώρα βλέπουμε ότι είναι σε εκτίμηση εκεί, αφού αντιπροσωπεύεται συνεχώς στη μεσιτεία του μεγάλου παρακλήτου (του γενικού εισαγγελέα) για την εκκλησία του Θεού. Ζει πάντα για να μεσιτεύει για εκείνους που έρχονται στον Θεό μέσω αυτού. 4. Από την έκταση της ικεσίας του, το πλάτος του ιλασμού του. Δεν περιορίζεται σε ένα έθνος· και όχι ιδιαίτερα στο αρχαίο Ισραήλ του Θεού: Είναι ο ιλασμός για τις αμαρτίες μας· και όχι μόνο για τις δικές μας (όχι μόνο για τις αμαρτίες μας των Ιουδαίων, εμάς που είμαστε σπέρμα του Αβραάμ κατά σάρκα), αλλά και για εκείνες όλου του κόσμου (εδ. 2)· όχι μόνο για το παρελθόν, ή εμάς τους παρόντες πιστούς, αλλά για τις αμαρτίες όλων που θα πιστέψουν αργότερα σε αυτόν ή θα έρθουν στον Θεό μέσω αυτού. Η έκταση και ο σκοπός του θανάτου του Μεσίτη φτάνουν σε όλες τις φυλές, έθνη και χώρες. Όπως είναι ο μόνος, έτσι είναι ο καθολικός εξιλασμός και ιλασμός για όλους όσους σώζονται και φέρονται στον Θεό, και στην εύνοια και τη συγχώρεσή του.Ο Χένρι προχωρά στη συνέχεια στη δοκιμασία του φωτός μας μέσω της υπακοής στις εντολές.
Ι. Η δοκιμασία του φωτός μας: Και με αυτό γνωρίζουμε ότι γνωρίζουμε αυτόν, αν τηρούμε τις εντολές του, εδ. 3. Το θείο φως και η γνώση είναι η ομορφιά και η βελτίωση του νου· γίνεται στους μαθητές του Μεσίτη να είναι πρόσωπα σοφίας και κατανόησης. Οι νέοι χριστιανοί είναι έτοιμοι να μεγαλύνουν το νέο τους φως και να επαινέσουν τη δική τους γνώση, ειδικά αν τους έχει μεταδοθεί ξαφνικά ή σε σύντομο χρόνο· και οι παλαιοί είναι έτοιμοι να υποπτευθούν την επάρκεια και την πληρότητα της γνώσης τους· θρηνούν ότι δεν γνωρίζουν τον Θεό, και τον Χριστό, και τα πλούσια περιεχόμενα του ευαγγελίου του, περισσότερο: αλλά εδώ είναι η απόδειξη της υγιούς γνώσης μας, αν μας αναγκάζει να τηρούμε τις εντολές του Θεού. Κάθε τελειότητα της φύσης του επιβάλλει την αυθεντία του· η σοφία των συμβουλών του, ο πλούτος της χάριτός του, το μεγαλείο των έργων του συνιστούν τον νόμο και την κυβέρνησή του. Μια προσεκτική συνειδητή υπακοή στις εντολές του δείχνει ότι η αντίληψη και η γνώση αυτών των πραγμάτων είναι χαριτωμένα εντυπωμένες στην ψυχή· και επομένως πρέπει να ακολουθήσει αντίστροφα ότι αυτός που λέει, Γνωρίζω αυτόν, και δεν τηρεί τις εντολές του, είναι ψεύτης, και η αλήθεια δεν είναι σε αυτόν, εδ. 4. Οι ομολογούντες της αλήθειας συχνά ντρέπονται για την άγνοιά τους, ή ντρέπονται να την παραδεχτούν· συχνά προσποιούνται μεγάλες επιτεύξεις στη γνώση των θείων μυστηρίων: Καυχάσαι για τον Θεό, και γνωρίζεις το θέλημά του, και εγκρίνεις (με την ορθολογική σου κρίση) τα πράγματα που είναι πιο εξαίρετα, διδασκόμενος από τον νόμο και είσαι πεπεισμένος ότι εσύ ο ίδιος είσαι (ή είσαι κατάλληλος να είσαι) οδηγός για τους τυφλούς, κ.λπ., Ρωμ. β' 17, κ.λπ. Αλλά ποια γνώση του Θεού μπορεί να είναι αυτή που δεν βλέπει ότι είναι πιο άξιος της πιο ολόκληρης και έντονης υπακοής; Και, αν αυτό φανεί και γνωριστεί, πόσο μάταιη και επιφανειακή είναι ακόμη αυτή η γνώση όταν δεν επηρεάζει την καρδιά προς υπακοή! Μια ανυπάκουη ζωή είναι η διάψευση και η ντροπή της προσποιητής θρησκευτικής γνώσης· δίνει το ψέμα σε τέτοιες καυχήσεις και προσποιήσεις, και δείχνει ότι δεν υπάρχει ούτε θρησκεία ούτε ειλικρίνεια σε αυτές.Ο Χένρι συνεχίζει με τη δοκιμασία της αγάπης μας μέσω της τήρησης του λόγου του Θεού.
ΙΙ. Η δοκιμασία της αγάπης μας: Αλλά όποιος τηρεί τον λόγο του σε αυτόν αληθώς είναι η αγάπη του Θεού τελειωμένη· με αυτό γνωρίζουμε ότι είμαστε σε αυτόν, εδ. 5. Το να τηρεί κανείς τον λόγο του Θεού, ή του Χριστού, είναι ιερά να προσέχει σε αυτό σε όλη τη συμπεριφορά και την κίνηση της ζωής· σε αυτόν που το κάνει είναι η αγάπη του Θεού τελειωμένη. Πιθανώς, κάποιοι μπορεί εδώ να κατανοήσουν την αγάπη του Θεού προς εμάς· και αναμφίβολα η αγάπη του προς εμάς δεν μπορεί να τελειωθεί (ή να επιτύχει τον τέλειο σχεδιασμό και καρπό της) χωρίς την πρακτική μας τήρηση του λόγου του. Εκλεχθήκαμε, για να είμαστε άγιοι και άμεμπτοι ενώπιόν του εν αγάπη· εξαγοραστήκαμε, για να είμαστε ιδιαίτερος λαός, ζηλωτής καλών έργων· συγχωρεθήκαμε και δικαιωθήκαμε, για να γίνουμε μέτοχοι μεγαλύτερων μέτρων του θείου Πνεύματος για αγιασμό· αγιασθήκαμε, για να περπατήσουμε σε οδούς αγιότητας και υπακοής: καμία πράξη θείας αγάπης που εδώ τελειώνει επάνω μας δεν επιτυγχάνει την κατάλληλη τάση, έκβαση και αποτέλεσμά της, χωρίς την ιερή μας προσοχή στον λόγο του Θεού. Αλλά η φράση μάλλον δηλώνει εδώ την αγάπη μας προς τον Θεό· έτσι εδ. 15, Η αγάπη του (προς) τον Πατέρα δεν είναι σε αυτόν· έτσι κεφ. γ' 17, Πώς κατοικεί η αγάπη του (προς) Θεού σε αυτόν; Τώρα το φως είναι να ανάψει την αγάπη· και η αγάπη πρέπει και θα τηρήσει τον λόγο του Θεού· ερωτά σε τι μπορεί να ευαρεστηθεί και να υπηρετηθεί ο αγαπημένος, και, βρίσκοντας ότι θα είναι έτσι με την τήρηση του δηλωμένου θελήματός του, εκεί απασχολεί και ασκεί τον εαυτό της· εκεί η αγάπη αποδεικνύεται· εκεί έχει την τέλεια (ή πλήρη) άσκησή της, λειτουργία και ευχαρίστηση· και με αυτό (με αυτή την υπάκουη προσοχή στο θέλημα του Θεού, ή του Χριστού) γνωρίζουμε ότι είμαστε σε αυτόν (εδ. 5), γνωρίζουμε ότι ανήκουμε σε αυτόν, και ότι είμαστε ενωμένοι με αυτόν από εκείνο το Πνεύμα που μας υψώνει και μας βοηθά σε αυτή την υπακοή· και αν αναγνωρίζουμε τη σχέση μας με αυτόν, και την ένωσή μας με αυτόν, πρέπει να έχει αυτή τη συνεχιζόμενη ενίσχυση επάνω μας: Αυτός που λέει ότι μένει σε αυτόν οφείλει ο ίδιος να περπατήσει όπως αυτός περπάτησε, εδ. 6. Ο Κύριος Χριστός ήταν κάτοικος αυτού του κόσμου, και περπάτησε εδώ κάτω· εδώ έδωσε ένα λαμπρό παράδειγμα απόλυτης υπακοής στον Θεό. Εκείνοι που ομολογούν ότι είναι με το μέρος του, και ότι μένουν με αυτόν, πρέπει να περπατήσουν μαζί του, να περπατήσουν μετά το υπόδειγμα και το παράδειγμά του. Οι οπαδοί των διαφόρων αιρέσεων των φιλοσόφων του παρελθόντος απέδιδαν μεγάλη προσοχή στις εντολές και την πρακτική των αντίστοιχων διδασκάλων και αρχηγών αιρέσεών τους· πολύ περισσότερο πρέπει ο χριστιανός, αυτός που ομολογεί ότι μένει σε και με τον Χριστό, να στοχεύει να μοιάσει στον αλάνθαστο Δάσκαλο και κεφαλή του, και να συμμορφωθεί με την πορεία και τις συνταγές του: Τότε είστε φίλοι μου αν κάνετε ό,τι σας προστάζω, Ιω. ιε' 14.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χένρι αργότερα απευθύνεται στους διάφορους βαθμούς μαθητών και στην πρόσκληση να απορρίψουμε την αγάπη του κόσμου.
Αυτή η νέα εντολή της αγίας αγάπης, με τα κίνητρα προς αυτήν, μπορεί πιθανώς να απευθύνεται στους διάφορους βαθμούς μαθητών που προσφωνούνται εδώ. Οι διάφοροι απόφοιτοι στο χριστιανικό πανεπιστήμιο, την καθολική εκκλησία, πρέπει να είναι σίγουροι ότι διατηρούν τον δεσμό της ιερής αγάπης. Ή, υπάρχοντας μια σημαντική αποτροπή και αποθάρρυνση που θα ακολουθήσει, χωρίς την τήρηση της οποίας η ζωτική θρησκεία στην αγάπη του Θεού και την αγάπη των αδελφών δεν μπορεί να υπάρξει, ο απόστολος μπορεί δικαίως να φαίνεται ότι προλογίζει με μια επίσημη προσφώνηση στις διάφορες τάξεις ή τάγματα στο σχολείο του Χριστού: ας γνωρίζουν τα νήπια ή οι ανήλικοι, οι ενήλικες, οι πρεσβύτεροι (ή οι αδεπτοί, οι τέλειοι, οι πιο τέλειοι), στη χριστιανική διδασκαλία, ότι δεν πρέπει να αγαπούν αυτόν τον κόσμο· και έτσι,
Απαντήστε
Απόκριση
Πού χρειάζεστε περισσότερο την παρηγοριά της μεσιτείας του Χριστού αυτή τη στιγμή; Πώς επιβεβαιώνει ή αμφισβητεί η καθημερινή σας υπακοή την πραγματικότητα της γνώσης σας για τον Θεό; Με ποιον συγκεκριμένο τρόπο σας προτρέπει το Πνεύμα να απελευθερώσετε την αγάπη για τον κόσμο;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, σὲ αἰνοῦμεν διὰ τὸν Παράκλητον, τὸν ὁποῖον μᾶς ἔδωκας ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ τῷ δικαίῳ, ὁ ὁποῖος μεσιτεύει ὑπὲρ ἡμῶν ὅταν ἁμαρτάνωμεν. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου, φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ νὰ ἀγαπῶμεν τοῦτον τὸν παροδικὸν κόσμον καὶ χάρισόν μας χάριν νὰ περιπατῶμεν καθὼς περιεπάτησεν ὁ Χριστός, ὑπακούοντες εἰς τὰς ἐντολάς σου ἐν γνησίᾳ ἀγάπῃ πρὸς σὲ καὶ ἀλλήλους. Στήριξον τὰς καρδίας μας εἰς ὅ,τι διαμένει εἰς τὸν αἰῶνα, διὰ νὰ μείνωμεν ἐν αὐτῷ μέχρι τέλους. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →