← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γένεσις

Γεν 29-30 — με τον Ματθαίο Χένρι

Γένεσις 29-30Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα
Καθώς συνεχίζουμε να εξερευνούμε το βιβλίο της Γένεσης, το διαχρονικό σχόλιο του Ματθαίου Χένρι προσφέρει πλούσια πνευματική ενόραση στις καθημερινές προνοιακές ενέργειες που διαμορφώνουν τις ζωές του λαού του Θεού. Η προσεκτική προσοχή του στην ιστορία του Ιακώβ αποκαλύπτει πώς τα συνηθισμένα γεγονότα φέρουν εξαιρετικό νόημα όταν τα βλέπουμε μέσα από τον φακό της πίστης. Σήμερα ακούμε καθώς ο Χένρι μας καθοδηγεί μέσα από τα κεφάλαια είκοσι εννέα και τριάντα, τονίζοντας την πιστότητα του Θεού μέσα στην ανθρώπινη αδυναμία και τις οικογενειακές πολυπλοκότητες. Τα λόγια του μας προσκαλούν να επιβραδύνουμε και να παρατηρήσουμε τους ήσυχους τρόπους με τους οποίους ο Κύριος κατευθύνει, παρέχει και εκπληρώνει τις υποσχέσεις του ακόμη και σε εποχές αναμονής και απογοήτευσης.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τα κεφάλαια είκοσι εννέα και τριάντα της Γένεσης αργά και προσευχητικά. Προσέξτε τα ταξίδια, τις συναντήσεις στο πηγάδι, τους γάμους και τις γεννήσεις που ξεδιπλώνονται. Αφήστε την αφήγηση να διεγείρει την καρδιά σας καθώς σκέφτεστε πώς ο Θεός υφαίνει τους σκοπούς του μέσα από χαρούμενες και οδυνηρές περιστάσεις στο σπιτικό του Ιακώβ.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά αναγνωρίζοντας την θεία καθοδήγηση στο ταξίδι του Ιακώβ. Όλα τα στάδια της πορείας του Ισραήλ προς τη Χαναάν σημειώνονται ξεχωριστά, αλλά δεν τηρείται ιδιαίτερο ημερολόγιο για την αποστολή του Ιακώβ πέρα από τη Βαιθήλ· όχι, δεν είχε άλλες τόσο ευτυχισμένες νύχτες όπως στη Βαιθήλ, ούτε άλλες τέτοιες οράσεις του Παντοδύναμου. Αυτό προοριζόταν για γεύμα· δεν πρέπει να περιμένει να είναι ο καθημερινός του άρτος. Αλλά, 1. Μας λέγεται εδώ πόσο πρόθυμα προχώρησε στο ταξίδι του μετά τη γλυκιά κοινωνία που είχε με τον Θεό στη Βαιθήλ: Τότε ο Ιακώβ σήκωσε τα πόδια του· έτσι το διαβάζει το περιθώριο, εδ. 1. Τότε προχώρησε με ευθυμία και προθυμία, χωρίς να βαρύνεται από τις φροντίδες του, ούτε να περιορίζεται από τους φόβους του, καθώς ήταν βέβαιος για την ελεήμονα παρουσία του Θεού μαζί του. Σημείωσε, Μετά τις οράσεις που είχαμε του Θεού, και τις υποσχέσεις που κάναμε σε αυτόν σε επίσημες τελετές, πρέπει να τρέχουμε τον δρόμο των εντολών του με διευρυμένες καρδιές, Εβρ. ιβ΄ 1. 2. Πόσο ευτυχώς έφτασε στο τέλος του ταξιδιού του. Η Πρόνοια τον έφερε ακριβώς στο χωράφι όπου επρόκειτο να ποτιστούν τα κοπάδια του θείου του, και εκεί συνάντησε τη Ραχήλ, που επρόκειτο να γίνει γυναίκα του. Παρατήρησε, (1.) Η θεία Πρόνοια πρέπει να αναγνωρίζεται σε όλες τις μικρές περιστάσεις που συντρέχουν για να κάνουν ένα ταξίδι, ή άλλη επιχείρηση, άνετη και επιτυχημένη. Αν, όταν είμαστε σε αμηχανία, συναντήσουμε εύκαιρα εκείνους που μπορούν να μας καθοδηγήσουν—αν συναντήσουμε μια συμφορά, και εκείνοι είναι κοντά που θα μας βοηθήσουν—δεν πρέπει να πούμε ότι ήταν τυχαίο, ούτε ότι η τύχη μας ευνόησε σε αυτό, αλλά ότι ήταν από την Πρόνοια, και ότι ο Θεός μας ευνόησε σε αυτό. Οι δρόμοι μας είναι δρόμοι ευχαρίστησης, αν συνεχώς αναγνωρίζουμε τον Θεό σε αυτούς. (2.) Εκείνοι που έχουν κοπάδια πρέπει να τα προσέχουν καλά, και να είναι επιμελείς να γνωρίζουν την κατάστασή τους, Παρ. κζ΄ 23. Αυτό που λέγεται εδώ για τη συνεχή φροντίδα των βοσκών για τα πρόβατά τους (εδ. 2, 3, 7, 8) μπορεί να χρησιμεύσει για να απεικονίσει την τρυφερή μέριμνα που έχει ο Κύριός μας Ιησούς, ο μέγας Ποιμένας των προβάτων, για το ποίμνιό του, την εκκλησία· γιατί είναι ο καλός Ποιμένας, που γνωρίζει τα πρόβατά του, και είναι γνωστός από αυτά, Ιω. ι΄ 14. Η πέτρα στο στόμιο του πηγαδιού, που αναφέρεται τόσο συχνά εδώ, ήταν είτε για να εξασφαλίσει την ιδιοκτησία τους σε αυτό (γιατί το νερό ήταν σπάνιο, δεν ήταν εκεί κοινή χρήση των υδάτων), είτε για να σώσει το πηγάδι από ζημιά λόγω της ζέστης του ήλιου, ή από κάποιο κακόβουλο χέρι, ή για να αποτρέψει τα αρνιά του κοπαδιού να πνιγούν σε αυτό. (3.) Ξεχωριστά συμφέροντα δεν πρέπει να μας απομακρύνουν από κοινή και αμοιβαία βοήθεια· όταν όλοι οι βοσκοί συγκεντρώνονταν με τα κοπάδια τους, τότε, σαν φιλικοί γείτονες, την ώρα του ποτίσματος, πότιζαν τα κοπάδια τους μαζί. (4.) Μας ταιριάζει να μιλούμε ευγενικά και με σεβασμό στους ξένους. Αν και ο Ιακώβ δεν ήταν αυλικός, αλλά απλός άνθρωπος, που κατοικούσε σε σκηνές, και ξένος στην κολακεία, όμως απευθύνεται πολύ ευγενικά στους ανθρώπους που συναντά, και τους αποκαλεί αδελφούς του, εδ. 4. Ο νόμος της καλοσύνης στη γλώσσα έχει εξουσιαστική δύναμη, Παρ. λα΄ 26. Κάποιοι νομίζουν ότι τους αποκαλεί αδελφούς επειδή ήταν του ίδιου επαγγέλματος, βοσκοί σαν αυτόν. Αν και ήταν τώρα στην προαγωγή του, δεν ντρεπόταν για το επάγγελμά του. (5.) Εκείνοι που δείχνουν σεβασμό συνήθως λαμβάνουν σεβασμό. Καθώς ο Ιακώβ ήταν ευγενικός με αυτούς τους ξένους, έτσι τους βρήκε ευγενικούς προς αυτόν. Όταν ανέλαβε να τους διδάξει πώς να διεκπεραιώσουν τη δουλειά τους (εδ. 7), δεν του είπαν να ασχοληθεί με τις δικές του υποθέσεις και να τους αφήσει ήσυχους· αλλά, αν και ήταν ξένος, του έδωσαν τον λόγο της καθυστέρησής τους, εδ. 8. Εκείνοι που είναι γειτονικοί και φιλικοί θα έχουν γειτονική και φιλική μεταχείριση. Στη συνέχεια, αντανακλά στις τρυφερές στοργές που επιδείχθηκαν στο πηγάδι. Εδώ βλέπουμε, 1. Την ταπεινοφροσύνη και την επιμέλεια της Ραχήλ: Φύλαγε τα πρόβατα του πατέρα της (εδ. 9), δηλαδή φρόντιζε αυτά, έχοντας υπηρέτες κάτω από αυτήν που απασχολούνταν με αυτά. Το όνομα Ραχήλ σημαίνει πρόβατο. Σημείωσε, Η τίμια χρήσιμη εργασία είναι εκείνη για την οποία κανείς δεν χρειάζεται να ντρέπεται, ούτε πρέπει να αποτελεί εμπόδιο στην προαγωγή οποιουδήποτε. 2. Την τρυφερότητα και την αγάπη του Ιακώβ. Όταν κατάλαβε ότι αυτή ήταν συγγενής του (πιθανώς είχε ακούσει το όνομά της πριν), γνωρίζοντας ποια ήταν η αποστολή του σε εκείνη τη χώρα, μπορούμε να υποθέσουμε ότι του ήρθε αμέσως στο μυαλό ότι αυτή πρέπει να είναι η γυναίκα του. Ήδη χτυπημένος από το ειλικρινές όμορφο πρόσωπό της (αν και ήταν πιθανώς καμένο από τον ήλιο, και ήταν με την απλή ενδυμασία βοσκοπούλας), είναι θαυμάσια πρόθυμος, και ανήσυχος να την υπηρετήσει (εδ. 10), και απευθύνεται σε αυτήν με δάκρυα χαράς και φιλιά αγάπης, εδ. 11. Αυτή τρέχει με όλη την ταχύτητα να πει στον πατέρα της· γιατί δεν θα δεχτεί με κανέναν τρόπο την προσέγγιση του συγγενή της χωρίς τη γνώση και την έγκριση του πατέρα της, εδ. 12. Αυτοί οι αμοιβαίοι σεβασμοί, στην πρώτη τους συνάντηση, ήταν καλοί οιωνοί ότι θα ήταν ένα ευτυχισμένο ζευγάρι. 3. Η Πρόνοια έκανε αυτό που φαινόταν τυχαίο και συμπτωματικό να δώσει γρήγορη ικανοποίηση στο μυαλό του Ιακώβ, μόλις έφτασε στον τόπο για τον οποίο ήταν προορισμένος. Ο υπηρέτης του Αβραάμ, όταν ήρθε σε παρόμοια αποστολή, συνάντησε παρόμοια ενθάρρυνση. Έτσι ο Θεός καθοδηγεί τον λαό του με το μάτι του, Ψαλμ. λβ΄ 8. Είναι μια αβάσιμη ιδέα που έχουν κάποιοι από τους Ιουδαίους συγγραφείς, ότι ο Ιακώβ, όταν φίλησε τη Ραχήλ, έκλαψε επειδή είχε δεχθεί επίθεση στο ταξίδι του από τον Ελιφάζ τον μεγαλύτερο γιο του Ησαύ, με εντολή του πατέρα του, και ληστεύτηκε από όλα τα χρήματα και τα κοσμήματά του, τα οποία του είχε δώσει η μητέρα του όταν τον έστειλε μακριά. Ήταν φανερό ότι ήταν το πάθος του για τη Ραχήλ, και η έκπληξη αυτής της ευτυχισμένης συνάντησης, που έβγαλε αυτά τα δάκρυα από τα μάτια του. 4. Ο Λάβαν, αν και δεν ήταν από τους πιο καλοδιάθετους άνδρες, τον καλωσόρισε, ικανοποιήθηκε από την αφήγηση που έδωσε για τον εαυτό του, και για τον λόγο της έλευσής του σε τέτοιες φτωχές συνθήκες. Ενώ αποφεύγουμε το άκρο, από τη μία πλευρά, του να είμαστε ανόητα ευκολόπιστοι, πρέπει να προσέχουμε να μην πέσουμε στο άλλο άκρο, του να είμαστε ανελέητα ζηλόφθονες και καχύποπτοι. Ο Λάβαν τον αναγνώρισε ως συγγενή του: Εσύ είσαι το οστό μου και η σάρκα μου, εδ. 14. Σημείωσε, Εκείνοι είναι πράγματι σκληρόκαρδοι που είναι άσπλαχνοι προς τους συγγενείς τους, και που κρύβονται από τη δική τους σάρκα, Ησ. νη΄ 7. Τέλος, ο Χένρι εξετάζει τη σημασία των ονομάτων που δόθηκαν στους γιους της Λείας. Έχουμε εδώ τη γέννηση τεσσάρων γιων του Ιακώβ, όλοι από τη Λεία. Παρατήρησε, 1. Ότι η Λεία, που ήταν λιγότερο αγαπημένη, ευλογήθηκε με παιδιά, όταν η Ραχήλ στερήθηκε αυτή την ευλογία, εδ. 31. Δες πώς η Πρόνοια, στη διανομή των δώρων της, τηρεί μια αναλογία, για να κρατήσει την ισορροπία, θέτοντας σταυρούς και παρηγοριές ο ένας απέναντι στον άλλον, ώστε κανείς να μην είναι ούτε υπερβολικά υψωμένος ούτε υπερβολικά καταθλιμμένος. Η Ραχήλ θέλει παιδιά, αλλά ευλογείται με την αγάπη του συζύγου της· η Λεία θέλει αυτό, αλλά είναι γόνιμη. Έτσι ήταν μεταξύ των δύο γυναικών του Ελκανά (Α΄ Σαμ. α΄ 5)· γιατί ο Κύριος είναι σοφός και δίκαιος. Όταν ο Κύριος είδε ότι η Λεία μισούνταν, δηλαδή αγαπιόταν λιγότερο από τη Ραχήλ, με την έννοια που απαιτείται να μισούμε πατέρα και μητέρα, σε σύγκριση με τον Χριστό (Λουκ. ιδ΄ 26), τότε ο Κύριος της χάρισε ένα παιδί, το οποίο ήταν μια επίπληξη στον Ιακώβ, γιατί έκανε τόσο μεγάλη διαφορά μεταξύ εκείνων με τους οποίους ήταν εξίσου συγγενής,—ένα φρένο στη Ραχήλ, που ίσως περιφρονούσε την αδελφή της για αυτόν τον λόγο,—και μια παρηγοριά στη Λεία, ώστε να μην κατακλυστεί από την περιφρόνηση που της ασκήθηκε: έτσι ο Θεός δίνει άφθονη τιμή σε αυτό που έλειπε, Α΄ Κορ. ιβ΄ 24. 2. Τα ονόματα που έδωσε στα παιδιά της εξέφραζαν τους σεβαστικούς σεβασμούς της τόσο προς τον Θεό όσο και προς τον σύζυγό της. (1.) Εμφανίζεται πολύ φιλόδοξη για την αγάπη του συζύγου της: λογάριαζε την έλλειψή της ως θλίψη της (εδ. 32)· όχι κατηγορώντας τον γι' αυτό ως σφάλμα του, ούτε ονειδίζοντάς τον γι' αυτό, και έτσι κάνοντας τον εαυτό της δυσάρεστο σε αυτόν, αλλά βάζοντάς το στην καρδιά της ως πένθος της, το οποίο όμως είχε λόγο να υπομείνει με περισσότερη υπομονή επειδή η ίδια συναίνεσε στην απάτη με την οποία έγινε γυναίκα του· και μπορούμε καλά να υπομείνουμε εκείνη την ταραχή με υπομονή που φέρνουμε στον εαυτό μας με τη δική μας αμαρτία και ανοησία. Υποσχέθηκε στον εαυτό της ότι τα παιδιά που θα γεννούσε σε αυτόν θα της κέρδιζαν το ενδιαφέρον που επιθυμούσε στις στοργές του. Ονόμασε τον πρωτότοκό της Ρουβήν (δες έναν γιο), με αυτή τη ευχάριστη σκέψη, Τώρα ο σύζυγός μου θα με αγαπήσει· και τον τρίτο γιο της Λευί (ενωμένος), με αυτή την προσδοκία, Τώρα ο σύζυγός μου θα ενωθεί μαζί μου, εδ. 34. Η αμοιβαία στοργή είναι τόσο το καθήκον όσο και η παρηγοριά αυτής της σχέσης· και οι σύντροφοι του ζυγού πρέπει να μελετούν να συστήνονται ο ένας στον άλλον, Α΄ Κορ. ζ΄ 33, 34. (2.) Ευχαριστεί αναγνωρίζοντας την καλή πρόνοια του Θεού σε αυτό: Ο Κύριος έχει επιβλέψει τη θλίψη μου, εδ. 32. 'Ο Κύριος άκουσε, δηλαδή, πρόσεξε αυτό, ότι μισούνταν (γιατί οι θλίψεις μας, όπως είναι ενώπιον των ματιών του Θεού, έτσι έχουν μια κραυγή στα αυτιά του), γι' αυτό μου έδωσε αυτόν τον γιο.' Σημείωσε, Ό,τι έχουμε που συμβάλλει είτε στην υποστήριξη και την παρηγοριά μας κάτω από τις θλίψεις μας είτε στην απελευθέρωσή μας από αυτές, ο Θεός πρέπει να αναγνωρίζεται σε αυτό, ιδιαίτερα η ευσπλαχνία και η τρυφερή ευσπλαχνία του. Τον τέταρτο τον ονόμασε Ιούδα (έπαινος), λέγοντας, Τώρα θα δοξάσω τον Κύριο, εδ. 35. Και αυτός ήταν από τον οποίο, όσον αφορά τη σάρκα, ήρθε ο Χριστός. Σημείωσε, [1.] Ό,τι είναι το θέμα της χαράς μας πρέπει να είναι το θέμα της ευχαριστίας μας. Οι φρέσκες εύνοιες πρέπει να μας ζωογονούν να δοξάζουμε τον Θεό για προηγούμενες εύνοιες. Τώρα θα δοξάσω τον Κύριο περισσότερο και καλύτερα από ό,τι έχω κάνει. [2.] Όλοι οι έπαινοί μας πρέπει να επικεντρώνονται στον Χριστό, τόσο ως το θέμα τους όσο και ως ο Μεσίτης τους. Κατέβηκε από αυτόν του οποίου το όνομα ήταν έπαινος, γιατί αυτός είναι ο έπαινός μας. Έχει σχηματιστεί ο Χριστός στην καρδιά μου; Τώρα θα δοξάσω τον Κύριο.
Σκεφτείτε

Σκέψη

Ο Χένρι περαιτέρω εξετάζει τη διαμάχη που προκύπτει από τον φθόνο στην οικογένεια. 1. Η Ραχήλ θλίβεται. Φθόνησε την αδελφή της, εδ. 1. Ο φθόνος είναι η λύπη για το καλό του άλλου, από το οποίο καμία αμαρτία δεν είναι πιο προσβλητική στον Θεό, ούτε πιο βλαβερή για τον πλησίον μας και τον εαυτό μας. Δεν σκέφτηκε ότι ήταν ο Θεός που έκανε τη διαφορά, και ότι αν και, σε αυτή την μεμονωμένη περίπτωση η αδελφή της προτιμήθηκε από αυτήν, όμως σε άλλα πράγματα είχε το πλεονέκτημα. Ας προσέχουμε προσεκτικά ενάντια σε όλες τις αναδύσεις και τις ενέργειες αυτού του πάθους στο μυαλό μας. Ας μην είναι το μάτι μας κακό προς οποιονδήποτε από τους συνδούλους μας επειδή είναι καλό του κυρίου μας. Αλλά αυτό δεν ήταν όλο· είπε στον Ιακώβ, Δώσε μου παιδιά, αλλιώς πεθαίνω. Σημείωσε, Είμαστε πολύ επιρρεπείς να σφάλουμε στις επιθυμίες μας για προσωρινές ελεημοσύνες, όπως η Ραχήλ εδώ. (1.) Ένα παιδί δεν θα την ικανοποιούσε· αλλά, επειδή η Λεία έχει περισσότερα από ένα, πρέπει να έχει και αυτή περισσότερα: Δώσε μου παιδιά. (2.) Η καρδιά της είναι υπερβολικά προσκολλημένη σε αυτό, και, αν δεν έχει αυτό που θα ήθελε, θα πετάξει τη ζωή της, και όλες τις παρηγοριές της. 'Δώσε μου αυτά, αλλιώς πεθαίνω,' δηλαδή, 'Θα θλίβομαι μέχρι θανάτου· η έλλειψη αυτής της ικανοποίησης θα συντομεύσει τις ημέρες μου.' Κάποιοι νομίζουν ότι απειλεί τον Ιακώβ να βάλει βίαια χέρια στον εαυτό της, αν δεν μπορούσε να αποκτήσει αυτή την ελεημοσύνη. (3.) Δεν απευθύνθηκε στον Θεό με προσευχή, αλλά μόνο στον Ιακώβ, ξεχνώντας ότι τα παιδιά είναι κληρονομιά του Κυρίου, Ψαλμ. ρκζ΄ 3. Αδικούμε και τον Θεό και τον εαυτό μας όταν το μάτι μας είναι περισσότερο στους ανθρώπους, τα όργανα των σταυρών και των παρηγοριών μας, παρά στον Θεό τον δημιουργό. Παρατήρησε μια διαφορά μεταξύ της αίτησης της Ραχήλ για αυτή την ελεημοσύνη και της Άννας, Α΄ Σαμ. α΄ 10, κ.λπ. Η Ραχήλ φθόνησε· η Άννα έκλαψε. Η Ραχήλ πρέπει να έχει παιδιά, και πέθανε από το δεύτερο· η Άννα προσευχήθηκε για ένα παιδί, και είχε άλλα τέσσερα. Η Ραχήλ είναι επίμονη και αυταρχική· η Άννα είναι υποτακτική και ευλαβής. Αν μου δώσεις ένα παιδί, θα το δώσω στον Κύριο. Ας μιμηθούμε την Άννα, και όχι τη Ραχήλ· και ας είναι οι επιθυμίες μας πάντα υπό την καθοδήγηση και τον έλεγχο της λογικής και της θρησκείας.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού έχετε δει πρόσφατα το χέρι του Θεού σε αυτό που φαινόταν σαν συνηθισμένες περιστάσεις; 2. Πώς μπορεί ο φθόνος να επηρεάζει τις σχέσεις σας ή την ικανοποίησή σας αυτή τη στιγμή; 3. Με ποιους τρόπους μπορείτε να επιλέξετε να εμπιστευτείτε τον χρόνο του Θεού αντί να αγωνίζεστε για άμεσα αποτελέσματα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε, όπως φύλαξες τον Ιακώβ μέσα από χρόνια μόχθου και οικογενειακών δοκιμασιών σε ξένη γη, φανέρωσέ μας την αμετάβλητη πρόνοιά Σου που εργάζεται τα πάντα για το καλό. Φύλαξε τις καρδιές μας από τον φθόνο και δίδαξέ μας να εμπιστευόμαστε τον χρόνο Σου, υπηρετώντας πιστά όπου κι αν μας τοποθετήσεις, ενώ εξαρτόμαστε από το Πνεύμα Σου για να γεμίσει τα σπίτια μας με υπομονή και αγάπη. Είθε η ευαγγελική ελπίδα των λυτρωτικών Σου σκοπών να μας συντηρεί μέχρι να εκπληρωθεί κάθε υπόσχεση. Αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →