← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρούθ

Ρουθ 1 — με τον Μακλάρεν

Ρούθ 1Εκθέσεις της Αγίας Γραφής υπό του Alexander Maclaren20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Οι κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάντερ Μακλάρεν προσφέρουν ένα φωτεινό παράθυρο στο πρώτο κεφάλαιο της Ρουθ. Οι στοχασμοί του αποκαλύπτουν την ήσυχη ηρωικότητα και την θυσιαστική αγάπη που λάμπουν μέσα από αυτή την αρχαία ιστορία δύο χηρών. Καθώς πορευόμαστε με τη Νωεμίν και τη Ρουθ, ο Μακλάρεν μας προσκαλεί να δούμε πώς η συνηθισμένη πιστότητα μπορεί να μεταμορφώσει ζωές και να οδηγήσει σε βαθύτερη εμπιστοσύνη στον Θεό. Τα λόγια του μας βοηθούν να παραμείνουμε στο συναισθηματικό βάθος και την πνευματική πρόσκληση του κειμένου, υπενθυμίζοντάς μας ότι ακόμη και σε περιόδους απώλειας, η χάρη μπορεί να μας οδηγήσει στο σπίτι. Σήμερα ακούμε προσεκτικά τις γνώσεις του για το θάρρος, την παράδοση και τους δεσμούς που μας έλκουν προς τον Κύριο.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε αργά και προσευχητικά το πρώτο κεφάλαιο της Ρουθ. Προσέξτε το βάρος της απώλειας, την ένταση της επιλογής και την ομορφιά των σταθερών λόγων της Ρουθ. Αφήστε τον ήπιο ρυθμό της αφήγησης να σας εισαγάγει στις καρδιές αυτών των γυναικών καθώς αντιμετωπίζουν ένα αβέβαιο μέλλον. Επιτρέψτε στο Πνεύμα να τονίσει φράσεις που διεγείρουν τις δικές σας επιθυμίες για πίστη και ανήκειν. Όταν τελειώσετε, επιστρέψτε εδώ έτοιμοι να εξερευνήσουμε μαζί την έκθεση του Μακλάρεν.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Μακλάρεν ανοίγει αντιπαραβάλλοντας την ειρηνική ιστορία της Ρουθ με το ταραγμένο Βιβλίο των Κριτών. Το όμορφο ειδύλλιο της Ρουθ βρίσκεται σε έντονη αντίθεση με τα αιματηρά και ταραγμένα χρονικά των Κριτών. Το συμπληρώνει, αλλά δεν το αναιρεί, και μας υπενθυμίζει ευτυχώς αυτό που ξεχνούμε εύκολα διαβάζοντας τέτοιες σελίδες, ότι καμία εποχή δεν είναι τόσο άγρια ώστε να μην υπάρχουν σε αυτήν ήσυχες γωνιές, πράσινες όασεις, ακόμη πιο πράσινες λόγω του περιβάλλοντός τους, όπου η ζωή κυλά σε ειρηνική απομόνωση από την αναταραχή. Άνδρες και γυναίκες αγαπούν και εργάζονται και κλαίνε και γελούν, οι φίλες της Βηθλεέμ συζητούν για την επιστροφή της Νωεμίν «είπαν», στο Ρουθ 1:19, είναι θηλυκό, ο Βοόζ στέκεται ανάμεσα στο σιτάρι του, και κανένας ήχος πολέμου δεν τους ενοχλεί. Ευχαριστούμε τον Θεό! Οι πιο σκοτεινές εποχές δεν ήταν τόσο ζοφερές στην πραγματικότητα όσο φαίνονται στην ιστορία. Υπάρχουν σχισμές στον σκληρό βράχο, και λουλούδια που ανθίζουν, προστατευμένα στις σχισμές. Οι ειρηνικές εικόνες αυτού του μικρού βιβλίου, πολλαπλασιασμένες χιλιάδες φορές, πρέπει να τεθούν ως υπόβαθρο στις ζοφερές εικόνες του Βιβλίου των Κριτών. Ο Μακλάρεν εξετάζει στη συνέχεια την αμοιβαία αυτοθυσία μεταξύ της Νωεμίν και των νυφών της. Έτσι αυτές οι δύο μοναχικές χήρες μένουν, η καθεμία επιδιώκοντας να θυσιάσει τον εαυτό της για την άλλη. Ποιος θα αποφασίσει ποια ήταν πιο ευγενής και αληθινά γυναικεία στην αυτολήθη της, η μεγαλύτερη, πιο λυπημένη καρδιά, που προσπάθησε να εξασφαλίσει για την άλλη κάποια χαρά και συντροφιά με τίμημα τη δική της βαθύτερη μοναξιά, ή η νεότερη, που σκληρύνθηκε ενάντια στις παρακλήσεις, και πέταξε φίλους και πατρίδα για χάρη της γλυκιάς αγάπης; Δικαίως επαινούμε τον όρκο της Ρουθ, αλλά δεν πρέπει να ξεχνούμε την ανιδιοτελή ικεσία της Νωεμίν να μείνει να διανύσει μόνη τον κουρασμένο δρόμο της. Ο Μακλάρεν στη συνέχεια ξεδιπλώνει την ηρωικότητα που επιδεικνύεται στην ήπια αλλά αποφασιστική επιλογή της Ρουθ. Βλέπουμε σε αυτές την ηρωικότητα της ηπιότητας. Βάλτε τη γλυκιά μορφή της Μωαβίτισσας δίπλα στους ήρωες του Βιβλίου των Κριτών, και νιώθουμε την αντίθεση. Αλλά υπάρχει κάτι στις σελίδες του πιο αληθινά ηρωικό από την πράξη της, καθώς γύρισε την πλάτη της στους γαλάζιους λόφους του Μωάβ, και επέλεξε την άχαρη μοίρα της χήρας συντρόφου μιας χήρας ηλικιωμένης και φτωχής, σε μια χώρα ξένων, εχθρών της πατρίδας της και των θεών της; Είναι πολύ πιο εύκολο να ορμήσει κανείς στα δόρατα του εχθρού, μέσα στη δίνη και τον ενθουσιασμό της μάχης, παρά να επιλέξει με ανοιχτά μάτια έναν τόσο θλιβερό ισόβιο δρόμο. Η ηπιότητα μιας αληθινής γυναίκας καλύπτει ένα θάρρος του υπομονετικού, σιωπηλού είδους, το οποίο, στην ταπεινή του σταθερότητα, είναι ευγενέστερο από την περιφρόνηση του προσωπικού κινδύνου, που χυδαία ονομάζεται ανδρεία. Είναι πιο δύσκολο να υπομείνει κανείς παρά να χτυπήσει. Το υπέρτατο πρότυπο ηρωικής, όπως και κάθε, αρετής είναι ο Ιησούς Χριστός, του οποίου η ηπιότητα ήταν το βελούδινο γάντι στο σιδερένιο χέρι μιας ακλόνητης θέλησης.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Μακλάρεν καταλήγει δείχνοντας πώς η ανθρώπινη αγάπη μπορεί να οδηγήσει σε πλήρη παράδοση στον Θεό. Είναι μία από τις πρώτες, και όχι η λιγότερο ευγενής, της μακράς σειράς εκείνων που «υποφέρουν την απώλεια όλων των πραγμάτων, και τα λογαριάζουν ως σκύβαλα, για να κερδίσουν» τον Θεό ως τον πολυτιμότερο θησαυρό τους. Είδαμε πώς, σε αυτήν, η ανθρώπινη αγάπη κατέστησε την αυτοθυσία. Αλλά δεν ήταν μόνο η ανθρώπινη αγάπη που το έκανε. Το σχοινί που την τράβηξε ήταν στριμμένο από δύο κλώνους, και η αγάπη της προς τη Νωεμίν έλιωσε στην αγάπη της προς τον Θεό της Νωεμίν. Μακάριοι όσοι έλκονται στη γνώση και την αγάπη της πηγής όλης της αγάπης στον ουρανό από την γλυκύτητα των χαρακτήρων των αντιπροσώπων Του στα σπίτια τους, και που αισθάνονται ότι έμαθαν να γνωρίσουν τον Θεό βλέποντάς Τον σε αγαπημένους, των οποίων η τρυφερότητα αποκάλυψε τη δική Του, και των οποίων τα γεμάτα χάρη λόγια μίλησαν για τη χάρη Του! Ο Μακλάρεν τελικά μας προκαλεί να μετρήσουμε την αφοσίωσή μας στον Κύριο σε σύγκριση με την αφοσίωσή μας σε αγαπημένα πρόσωπα. Η αυτοθυσία που είναι δυνατή και ευλογημένη, ακόμη και σε κατώτερες φύσεις, με την πρόσκληση της αγάπης, είναι πολύτιμη για να σπαταληθεί σε επίγεια αντικείμενα. Οι ικανότητες των ανθρώπων γι' αυτήν, στο κάλεσμα αγαπημένων εδώ, πρέπει να είναι η επίπληξη της φειδωλής παράδοσής τους στον Θεό. Αυτός έδωσε την ικανότητα ώστε να βρει τον αληθινό της χώρο λειτουργίας στη σχέση μας μαζί Του. Αλλά πόσο πιο έτοιμοι είμαστε όλοι να τα παρατήσουμε όλα για χάρη των Νωεμίν μας παρά για χάρη Του: και πώς μπορούμε να είμαστε οι ίδιοι κατήγοροί μας, αν το μέτρο της αφοσίωσής μας σε αυτές αντιπαραβληθεί με το μέτρο της αφοσίωσής μας στον Θεό!
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σας σας προσκαλεί ο Θεός σε μια παράδοση σαν της Ρουθ που αισθάνεται δαπανηρή αλλά απελευθερωτική; Πώς θα μπορούσε το ήσυχο θάρρος της ηπιότητας να είναι πιο ηρωικό από ό,τι είχατε φανταστεί προηγουμένως; Σε ποιες σχέσεις θα μπορούσε η αγάπη σας να δείξει πιο καθαρά σε άλλους εμπιστοσύνη στον Κύριο;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, στὴν τρυφερὴ ἱστορία τῆς Ροὺθ βλέπουμε μιὰ καρδιὰ ποὺ ἀφήνει τὰ πάντα πίσω γιὰ νὰ προσκολληθεῖ σὲ Σένα καὶ νὰ βρεῖ καταφύγιο κάτω ἀπὸ τὶς πτέρυγές Σου. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου χάρισέ μας τὴν ἴδια ἀκλόνητη ἀγάπη καὶ τὴν ἥσυχη τόλμη νὰ παραδώσουμε τοὺς δικούς μας δρόμους, γιὰ νὰ Σὲ ἀκολουθήσουμε ὁλόψυχα καὶ νὰ ὁδηγήσουμε ἄλλους νὰ ἐμπιστευθοῦν τὸν Χριστό. Ἐνδυνάμωσέ μας νὰ ὑπομένουμε μὲ ὑπομονετικὴ γενναιοδωρία, ἀντανακλώντας τὴν αὐτοθυσιαστικὴ ἀφοσίωση ποὺ δοξάζει τὸ ὄνομά Σου. Ἀμήν.

Εκθέσεις της Αγίας Γραφής υπό του Alexander Maclaren · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →