← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Βασιλείς

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΖΥΓΙΖΕΙ ΚΑΘΕ ΒΑΣΙΛΕΙΑ: Η ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ Η ΑΠΙΣΤΙΑ ΤΟΥ ΑΧΑΖ

Β' Βασιλείς 15-16Τα Ζητήματα επί της Οκτατεύχου και των Βιβλίων των Βασιλειών και των Χρονικών του Μακαρίου Θεοδωρήτου Κύρου (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού από την Eterniseed)22 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το χρονικό των βασιλέων συνεχίζεται, βασιλεία μετά βασιλεία, και ο ιερός συγγραφέας ζυγίζει τον καθένα με τη σειρά του: αυτός έπραξε το ορθό αλλά δεν αφαίρεσε τους υψηλούς τόπους· εκείνος περπάτησε στους τρόπους των ασεβών. Ο Οζίας βασιλεύει πενήντα δύο έτη και πλήττεται από λέπρα· ο γιος του Ιωάθαμ κυβερνά και οικοδομεί, όμως αφήνει τους υψηλούς τόπους όρθιους· και έπειτα έρχεται ο Αχαζ, ο οποίος με την υπερβολή της ασεβείας του σκοτεινιάζει όλους όσους προηγήθηκαν. Ο μακάριος Θεοδώρητος Κύρου ακολουθεί την προσεκτική κρίση του ιστορικού για κάθε βασιλέα, και στρέφει το βλέμμα του στη μεγάλη αποτυχία του Αχαζ: έναν βασιλέα ο οποίος, όταν ο ΚΥΡΙΟΣ τον έπληξε, δεν αναζήτησε τον ΚΥΡΙΟ αλλά τους θεούς της Δαμασκού, και οικοδόμησε μέσα στον ίδιο τον ναό του Θεού έναν ειδωλολατρικό βωμό κατά το πρότυπο ιερού ειδώλου. Ο Αντιοχέας διαβάζει την ιστορία ως ζυγαριά στην οποία μετρούνται η πίστη και η απιστία. Η βασιλεία του Ιωάθαμ επαινείται, όμως όχι τέλεια, διότι ανέχθηκε τους υψηλούς τόπους· η βασιλεία του Αχαζ καταδικάζεται, διότι δεν ανέχθηκε απλώς την ειδωλολατρία αλλά την αγκάλιασε, στρέφοντας το βλέμμα στην Ασσυρία και στους θεούς των εθνών αντί στον Θεό που είναι ο Δημιουργός των πάντων. Το μάθημα είναι οξύ και διαρκές: ο ΚΥΡΙΟΣ ζυγίζει κάθε ζωή, και η θανάσιμη στροφή είναι η στροφή από την εμπιστοσύνη σε Αυτόν προς την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις αυτού του κόσμου. Η ίδια επιλογή στέκεται ενώπιον κάθε ψυχής — να εμπιστευθεί τον ΚΥΡΙΟ την ημέρα της θλίψης, ή να τρέξει στους θεούς της Δαμασκού.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ανάγνωση Δ' Βασιλειών 15–16. Ο Αζαρίας (Οζίας) βασιλεύει μακρά, πράττοντας το ορθό, 'πλην ότι οι υψηλοί τόποι δεν αφηρέθησαν'· ο ΚΥΡΙΟΣ τον πλήττει, 'και ήτο λεπρός έως της ημέρας του θανάτου αυτού', κατοικώντας χωριστά, ενώ ο Ιωάθαμ ο γιος αυτού κυβερνά τον οίκον. Ο θρόνος περνά δια μέσου του Ζαχαρία, του Σελλούμ, του Μεναήμ, του Φακεΐα, του Φακέ, του Ωσηέ — μια αφήγηση συνωμοσιών και αίματος, και του Τιγλάθ-Πιλεσέρ της Ασσυρίας που απάγει τη γη. Ο Ιωάθαμ του Ιούδα 'εποίησε το ευθές', πλην 'οι υψηλοί τόποι δεν αφηρέθησαν'. Έπειτα ο Αχαζ: 'επορεύθη εν τη οδώ των βασιλέων Ισραήλ, και έτι εποίησε τον υιόν αυτού να διέλθη διά του πυρός', και εθυσίαζε στους υψηλούς τόπους. Πιεζόμενος από τη Συρία και τον Ισραήλ, αποστέλλει προς τον Τιγλάθ-Πιλεσέρ, 'δούλος σου και υιός σου είμαι· ανάβηθι και σώσον με', με άργυρον και χρυσόν από τον οίκον του ΚΥΡΙΟΥ. Και πορευόμενος στη Δαμασκό για να συναντήσει τον Ασσύριο, βλέπει εκεί βωμό, αποστέλλει το πρότυπο αυτού προς τον Ουρία τον ιερέα, και τον οικοδομεί στον ναό του ΚΥΡΙΟΥ, αφαιρώντας και αναδιατάσσοντας τα ιερά σκεύη για να υπηρετήσουν τον νέο βωμό.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Θεοδώρητος σημειώνει πώς ο ιστορικός μετρά κάθε βασιλεία — όχι κατά τη δύναμη ή το μήκος αλλά κατά την πιστότητα — και πώς ακόμη και ένας επαινούμενος βασιλέας υστερεί. Ο Ιωάθαμ έπραξε το ορθό και απελευθέρωσε τον λαό από την επικρατούσα ασέβεια και κόσμησε τον ναό, πλην ο έπαινός του δεν ήταν τέλειος, διότι άφησε τους υψηλούς τόπους όρθιους: ηλευθέρωσε τον λαόν από την ετέραν ασεβείαν, και ωκοδόμησε την υψηλήν πύλην του θείου ναού. Αντιπαραθέτοντας προς αυτό το ατελές αγαθό, ο Θεοδώρητος θέτει τη μεγάλη κάθοδο του υιού αυτού, του οποίου η ασέβεια υπερέβη και έτσι επισκίασε τα ημι-σφάλματα όλων των προηγουμένων: Αλλά ο Αχαζ ο υιός αυτού, τη υπερβολή της ασεβείας αυτού, επεσκίασε την ασεβείαν των άλλων. Και όταν ο Αχαζ ύψωσε βωμόν εν αυτώ τω οίκω του Θεού, ο Θεοδώρητος δεν θα απαλύνει την πράξη προσποιούμενος ότι προοριζόταν για τον αληθινό Θεό· διαβάζοντάς την με το παράλληλο στα Χρονικά, την ονομάζει για αυτό που ήταν — βωμόν ψευδώνυμου θεού στημένον εν τω ναώ του ιδίου του ΚΥΡΙΟΥ: ουκ οίμαι αυτόν τω Θεώ των όλων κατεσκευάσθαι, αλλά τινι των ψευδωνύμων θεών. Έτσι η ζυγαριά του ιστορικού καθίσταται σαφής: οι υψηλοί τόποι ημι-ανεχθέντες, έπειτα ο ξένος βωμός αγκάλιασμένος — η απιστία κατερχομένη βαθμίδα προς βαθμίδα εις ανοικτήν αποστασίαν.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Η προσεκτική ζύγιση των βασιλειών από τον Θεοδώρητο αποκαλύπτει την καρδιά της απιστίας: είναι η στροφή από τον ΚΥΡΙΟ προς τις δυνάμεις αυτού του κόσμου. Η αμαρτία του Αχαζ δεν ήταν πρώτα απ' όλα η σκληρότης ή τα είδωλα αυτού αλλά η άρνησή του να εμπιστευθεί. Όταν η Συρία και ο Ισραήλ τον πίεσαν, ο προφήτης Ησαΐας στάθηκε ενώπιον αυτού του ιδίου του βασιλέως και τον ικέτευσε, εν ονόματι του ΚΥΡΙΟΥ, να ζητήσει σημείον και να πιστεύσει — 'Εάν μη πιστεύσητε, ου μη συνεθήτε' (Ησ 7:9) — και ο Αχαζ, με ψευδή ευλάβεια, δεν ήθελε. Έβλεπε αντιθέτως προς την Ασσυρία, αποστέλλοντας τον χρυσόν του ιδίου του ναού για να αγοράσει την βοήθειαν του Ασσυρίου, και προς τους θεούς της Δαμασκού που τον είχαν πλήξει, οικοδομώντας τον βωμόν αυτών εν τω οίκω του Θεού. Ιδού η διαρκής παραβολή της απιστίας: η ψυχή υπό πίεσιν τρέχει όχι προς τον Δημιουργόν αυτής αλλά προς τις ισχυρές δυνάμεις που δύναται να ιδή, και καταλήγει ενθρονίζουσα είδωλον εν τω αγίω τόπω. Η νηφάλια ανάγνωσις του Θεοδωρήτου δείχνει τον ΚΥΡΙΟ ζυγίζοντα κάθε βασιλέα καθώς ζυγίζει έκαστον ημών — όχι κατά τας επιτυχίας ημών αλλά κατά το πού στρεφόμεθα την ημέραν της θλίψεως. Η αντίθεση την οποία το επόμενον κεφάλαιον θα χαράξει μεταξύ του Αχαζ και του υιού αυτού Εζεκίου είναι ήδη προετοιμασμένη εδώ: η απιστία βλέπει προς την Ασσυρία και τους θεούς της Δαμασκού· η πίστις προσκολλάται εις τον ΚΥΡΙΟΝ μόνον. Και η θανάσιμη ολίσθησις είναι η βραδεία — ο ανεχθείς υψηλός τόπος που προετοιμάζει την οδόν διά τον ξένον βωμόν — διότι ο μη θέλων να εμπιστευθή ολοκληρωτικώς τον Θεόν αφήνει θύραν ανοικτήν διά της οποίας εισέρχονται τα είδωλα.
Απαντήστε

Απόκριση

Γνώριζε ότι ο ΚΥΡΙΟΣ ζυγίζει την ζωήν σου καθώς εζύγιζε τους βασιλείς — όχι κατά το μήκος ή την ισχύν αυτής, αλλά κατά το πού στρέφεσαι όταν πληττεσαι. Ο Αχαζ, πιεζόμενος και φοβούμενος, έτρεξεν εις την Ασσυρίαν και τους θεούς της Δαμασκού· εξώδευσε τους ιδίους θησαυρούς του οίκου του Θεού διά να αγοράση την βοήθειαν επιγείου δυνάμεως, και έστησεν βωμόν ειδώλου εν τω αγίω τόπω. Φύλαξαι την κάθοδον ταύτην εν σεαυτώ. Όταν έρχεται θλίψις, μη τρέχε πρώτον προς τας ισχυράς δυνάμεις ας δύνασαι να ιδής — προς χρήματα, προς επιρροήν, προς τον βραχίονα της σαρκός — ενώ ο Θεός ο ποιήσας σε στέκεται αναμένων να εμπιστευθής. Η απιστία δεν είναι πάντοτε ηχηρά· αρχίζει ως ο ημι-ανεχθείς υψηλός τόπος, το μικρόν απόθεμα εμπιστοσύνης παρακρατηθέν από τον Θεόν και σιωπηρώς δοθέν εις κάτι άλλο, και καταλήγει με είδωλον ενθρονισμένον όπου ο Θεός μόνος οφείλει να βασιλεύη. Φύλαττε λοιπόν την θύραν. Μη αφήνης όρθιους εν τη καρδία σου τους υψηλούς τόπους ους έμαθες να δικαιολογής, διότι ούτοι προετοιμάζουν την οδόν διά χείρονα. Και εν ημέρα πιέσεως, γίνου ως οι πιστοί και μη ως ο Αχαζ: ζήτησον το σημείον σου από τον Θεόν, περίμενον επ' Αυτού, στήριξον όλον το βάρος σου επ' Αυτού, διότι 'εάν μη πιστεύσητε, ου μη συνεθήτε'. Ο ΚΥΡΙΟΣ ζυγίζει κάθε βασιλείαν· ας εύρη εν σοι καρδίαν η οποία, πληττομένη ή φειδομένη, στρέφεται προς Αυτόν μόνον.
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Κύριε, ο ζυγίζων εκάστην βασιλείαν και εκάστην καρδίαν, ουχί κατά την ισχύν ή το μήκος αυτής αλλά κατά την πίστιν αυτής, και ενώπιον του οποίου το μακρόν χρονικόν των βασιλέων ίσταται ανοικτόν: φύλαξόν με από την απιστίαν του Αχαζ, ο οποίος όταν συ επλήξας αυτόν ουκ εζήτησέ σε αλλά τους θεούς της Δαμασκού, και ο οποίος έστησεν βωμόν ειδώλου εν τω αγίω οίκω σου. Όταν θλίψις με πιέζει, μη με αφήσης να τρέξω πρώτον προς τας δυνάμεις ας δύναμαι να ιδώ, ουδέ να δαπανήσω τους θησαυρούς των δωρεών σου διά να αγοράσω την βοήθειαν επιγείου βραχίονος, αλλά δίδαξόν με να περιμένω επί σού και να στηρίζω όλον το βάρος μου επί σού μόνου. Κατάβαλεν εν εμοί τους υψηλούς τόπους ους έμαθον να δικαιολογώ, μήπως ούτοι προετοιμάσουν οδόν διά χείρονα, και μη επιτρέψης ουδενί ειδώλω να ενθρονισθή όπου συ μόνος οφείλεις να βασιλεύης. Ποίησόν με να πιστεύσω, ίνα συντεθώ· ποίησόν με, ως τους πιστούς, να προσκολλώμαι εις σε εν ημέρα φόβου. Σοι, ω Χριστέ ο Θεός ημών, εν ω μόνω εστιν η βοήθεια και η σωτηρία ημών, μετά του Πατρός και του παναγίου Πνεύματος, δόξα νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Τα Ζητήματα επί της Οκτατεύχου και των Βιβλίων των Βασιλειών και των Χρονικών του Μακαρίου Θεοδωρήτου Κύρου (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού από την Eterniseed) · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →