← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Θρήνοι

Θρήνοι 3 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Θρήνοι 3Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στους Θρήνους κεφάλαιο 3 προσφέρει βαθιά ενόραση στα βάθη της ανθρώπινης οδύνης και στο ακλόνητο έλεος του Θεού. Σε αυτό το καθημερινό μάθημα ακολουθούμε τον Καλβίνο καθώς καθοδηγεί τους αναγνώστες μέσα από τις ωμές εκφράσεις θλίψης του προφήτη, δείχνοντας πώς η απελπισία μπορεί να συνυπάρχει με μια διαρκή πρόσκληση να ζητήσουμε τον Κύριο. Οι στοχασμοί του μας υπενθυμίζουν ότι ακόμη και στις πιο σκοτεινές περιόδους, η Γραφή κατευθύνει την καρδιά προς τη μετάνοια και την ανανεωμένη ελπίδα. Η προσεκτική προσέγγιση του Καλβίνου στίχο προς στίχο φωτίζει τόσο τη σοβαρότητα της θείας τιμωρίας όσο και τη θαυμαστή χάρη που στηρίζει τους πιστούς. Ας εισέλθουμε σε αυτή τη μελέτη με ανοιχτές καρδιές, έτοιμοι να δεχθούμε διδασκαλία που ενισχύει την εμπιστοσύνη μας στον αμετάβλητο χαρακτήρα του Θεού.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Τώρα στρεφόμαστε στους Θρήνους κεφάλαιο 3, όπου ο προφήτης χύνει έναν βαθιά προσωπικό αλλά και κοινό θρήνο. Καθώς διαβάζετε, παρατηρήστε την πρόοδο από τη συντριπτική λύπη προς αμυδρές ακτίνες ελπίδας. Αφήστε τις λέξεις να σας εισάγουν στην εμπειρία της θλίψης ενώ ακούτε την σταθερή πρόσκληση να επιστρέψετε στον Κύριο. Αφιερώστε χρόνο σε κάθε ενότητα, στοχαζόμενοι πώς η εικόνα του σκότους και του περιορισμού μιλά για περιόδους δοκιμασίας. Ας προετοιμάσει αυτή η ανάγνωση την καρδιά σας για τη σοφία που ο Καλβίνος ξεδιπλώνει από αυτούς τους στίχους.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά περιγράφοντας την εμπειρία θλίψης του Προφήτη. Ο Προφήτης λοιπόν λέει ότι ήταν άνθρωπος θλιμμένος, ή άνθρωπος που είδε θλίψη. Αυτός ο τρόπος ομιλίας, όπως γνωρίζουμε, είναι κοινός στη Γραφή — να βλέπει κανείς θλίψη — να βλέπει καλό και κακό — να βλέπει ζωή και θάνατο. Λέει λοιπόν ότι είχε βιώσει πολλές θλίψεις, και όχι μόνο αυτό, αλλά ότι είχε παραδοθεί τρόπον τινά στις δυστυχίες, — πώς; με τη ράβδο της οργής του. Δεν αναφέρει το όνομα του Θεού, αλλά ο Ιερεμίας μιλά γι' Αυτόν ως κάποιον γνωστό, χρησιμοποιώντας μόνο μια αντωνυμία. Τώρα λοιπόν, από την αρχή, αναγνωρίζει ότι ό,τι υπέφερε είχε επιβληθεί από το χέρι του Θεού. Και καθώς όλοι οι ευσεβείς πρέπει να είναι πεπεισμένοι γι' αυτό, ότι ο Θεός δεν οργίζεται ποτέ χωρίς δίκαιους λόγους, περιλαμβάνεται στη λέξη οργή μια σύντομη ομολογία, ιδιαίτερα όταν προστίθεται, με τη ράβδο, ή το ραβδί. Εν συντομία, ο Προφήτης λέει ότι ήταν πολύ άθλιος, και εκφράζει επίσης την αιτία, γιατί είχε τιμωρηθεί αυστηρά από έναν οργισμένο Θεό. Στο θέμα του σκότους, ο Καλβίνος γράφει: Επιβεβαιώνει εδώ τον τελευταίο στίχο, γιατί δείχνει την αιτία ή τον τρόπο των θλίψεών του, γιατί είχε οδηγηθεί στο σκοτάδι και όχι στο φως. Αυτό το είδος αντίθεσης δεν έχει την ίδια δύναμη σε άλλες γλώσσες όπως έχει στα εβραϊκά. Αλλά όταν οι Εβραίοι έλεγαν ότι ήταν στο σκοτάδι και όχι στο φως, μεγάλυναν εκείνο το σκοτάδι, σαν να είχαν πει ότι δεν υπήρχε ούτε σπίθα φωτός σε εκείνο το σκοτάδι, όντας τόσο πυκνό και ασαφές. Αυτό εννοεί τώρα ο Προφήτης. Και γνωρίζουμε τι εννοείται παντού στη Γραφή με το σκοτάδι, ακόμη και κάθε είδος θρήνου: γιατί η εμφάνιση του φωτός μας ευφραίνει, ναι, η γαλήνη του ουρανού χαροποιεί και αναζωογονεί τις ψυχές των ανθρώπων. Τότε το σκοτάδι σημαίνει κάθε είδους αντιξοότητες και τη λύπη που προέρχεται από αυτές. Προσθέτει έπειτα, — Ο Καλβίνος εξηγεί στη συνέχεια τον παρατεταμένο χαρακτήρα αυτού του σκότους. Εδώ μεγαλύνει αυτό που είχε πει προηγουμένως για το δηλητήριο και την ταραχή· λέει ότι τοποθετήθηκε στο σκοτάδι, όχι για να μείνει εκεί για λίγο, αλλά να παραμείνει εκεί για πολύ καιρό· με έκανε, λέει, να κατοικήσω στο σκοτάδι. Αλλά η σύγκριση που ακολουθεί εξηγεί πιο καθαρά το νόημα του Προφήτη, ως τους νεκρούς των αιώνων. Η λέξη ουλάμ μπορεί να αναφέρεται σε μελλοντικό ή παρελθόντα χρόνο. Κάποιοι λένε, ως οι νεκροί για πάντα, που είναι αιωνίως νεκροί. Αλλά η Γραφή αλλού αποκαλεί νεκρούς των αιώνων εκείνους που έχουν ταφεί εδώ και πολύ καιρό, και έχουν αποσυντεθεί, και η μνήμη τους έχει σχεδόν σβήσει. Διότι όσο το νεκρό σώμα διατηρεί τη μορφή του, φαίνεται περισσότερο σαν ζωντανό ον· αλλά όταν έχει μειωθεί σε στάχτη, όταν δεν φαίνεται ούτε οστό, όταν όλο το δέρμα και τα νεύρα και το αίμα έχουν χαθεί, και δεν παραμένει καμία ομοιότητα με άνθρωπο, τότε δεν μπορεί να υπάρχει ελπίδα ζωής. Η Γραφή λοιπόν αποκαλεί νεκρούς των αιώνων εκείνους που έχουν αποσυντεθεί εντελώς. Έτσι και σε αυτό το μέρος ο Προφήτης λέει, ότι κατοικούσε στο σκοτάδι, στο οποίο είχε ριχθεί από το χέρι του Θεού, και ότι κατοικούσε εκεί σαν να ήταν νεκρός εδώ και πολύ καιρό, και το σώμα του είχε γίνει τώρα σάπιο.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος αναφέρεται στην καθυστέρηση στην απάντηση της προσευχής. Όταν λοιπόν ο Ιερεμίας παραπονιέται ότι οι προσευχές του ήταν μάταιες, και χωρίς κανένα καρπό ή αποτέλεσμα, φαίνεται παράξενο και ασυνεπές. Αλλά γνωρίζουμε ότι ο Θεός κρατά τους πιστούς σε αναμονή, και ακούει έτσι ώστε να δοκιμάζει την υπομονή τους, μερικές φορές για πολύ καιρό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αναβάλλει και καθυστερεί τη βοήθειά του. Στη συνέχεια προτρέπει στην επιμονή στην επίκληση του Θεού. Τώρα, αυτό το απόσπασμα είναι άξιο ιδιαίτερης προσοχής· γιατί εκτός αν ο Θεός μας συναντήσει αμέσως, γινόμαστε νωθροί, και όχι μόνο η θέρμη μας στην προσευχή ψύχεται αλλά σχεδόν σβήνει. Ας έχουμε λοιπόν κατά νου, ότι αν και ο Θεός μπορεί να μην μας βοηθήσει σύντομα, ωστόσο οι προσευχές μας δεν απορρίπτονται ποτέ από Αυτόν· και αφού βλέπουμε ότι οι άγιοι πατέρες βίωσαν το ίδιο πράγμα, ας μην απορούμε, αν ο Κύριος σήμερα δοκιμάζει την πίστη μας με τον ίδιο τρόπο. Ας επιμείνουμε λοιπόν στην επίκλησή Του· και αν υπάρξει μεγαλύτερη καθυστέρηση, και το παράπονό μας είναι ότι δεν ακουγόμαστε, ας προχωρήσουμε ωστόσο στον ίδιο δρόμο, όπως θα δούμε ότι έκανε ο Προφήτης. Ακολουθεί, —
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σας αισθάνεστε το βάρος της θλίψης που περιγράφει ο Καλβίνος; Πώς μπορεί η πρακτική της επίμονης προσευχής να μεταμορφώσει την αντίδρασή σας σε περιόδους σιωπής από τον Θεό; Ποιο βήμα μπορείτε να κάνετε σήμερα για να φέρετε τον ειλικρινή θρήνο σας ενώπιον του Κυρίου ενώ κρατάτε το έλεός Του;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, ἐν ταῖς λύπαις αἱ ὁποῖαι μᾶς βαρύνουν, ἀναγνωρίζομεν τὴν κυρίαρχον χεῖρά Σου καὶ ρίπτομεν πᾶσαν θλίψιν ἐνώπιον τοῦ θρόνου Σου, διότι Σὺ εἶσαι πιστὸς νὰ ἀκούῃς τὴν κραυγὴν τοῦ λαοῦ τῆς διαθήκης Σου. Ἀνανέωσε τὴν ἐλπίδα μας εἰς τὴν ἀκλόνητον ἀγάπην ἡ ὁποία οὐδέποτε παύει καὶ τὰ ἐλέη τὰ ὁποῖα εἶναι νέα κάθε πρωΐ, ἵνα προσμένωμεν ὑπομονετικῶς ἐπὶ Σὲ καὶ μὴ ἀπογνωσθῶμεν. Διὰ Χριστοῦ τοῦ Λυτρωτοῦ ἡμῶν, ἐνίσχυσον ἡμᾶς νὰ ἐπικαλώμεθα τὸ ὄνομά Σου μετὰ ἐπιμονῆς πίστεως. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →