Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 15-16 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Η προσεκτική ερμηνεία του Ιωάννη Καλβίνου στους Ψαλμούς 15 και 16 μας προσκαλεί να εξετάσουμε τι σημαίνει πραγματικά να κατοικούμε στην παρουσία του Θεού. Με τη χαρακτηριστική του ακρίβεια, ο Καλβίνος στρέφει την προσοχή μας μακριά από την εξωτερική ομολογία και προς την σταθερή ακεραιότητα που χαρακτηρίζει εκείνους τους οποίους ο Κύριος αναγνωρίζει ως δικούς του. Σε αυτά τα κεφάλαια ο Δαβίδ ρωτά ποιος μπορεί να πλησιάσει την αγία σκηνή, και ο Καλβίνος δείχνει πώς η απάντηση φτάνει σε κάθε γωνιά της καθημερινής ζωής. Τα λόγια του μας καλούν σε ειλικρινή αυτοεξέταση και ανανεωμένη εμπιστοσύνη στον Θεό που κρατά τον λαό της διαθήκης του. Σήμερα ακούμε καθώς ο Καλβίνος ανοίγει το κείμενο για εμάς.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε τους Ψαλμούς 15 και 16 στην προτιμώμενη μετάφρασή σας. Προσέξτε τις διερευνητικές ερωτήσεις που ανοίγουν τον Ψαλμό 15 και την εμπιστευτική πεποίθηση που γεμίζει τον Ψαλμό 16. Αφήστε τα λόγια να ηρεμήσουν πριν στραφείτε στο σχόλιο του Καλβίνου. Ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας για να δεχθεί τη διδασκαλία που προσφέρουν αυτοί οι ψαλμοί σχετικά με τη ζωή που ευαρεστεί τον Θεό.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει την ερμηνεία του Ψαλμού 15 απευθυνόμενος απευθείας στον Θεό για την αληθινή ιδιότητα του πολίτη στη σκηνή του.
1. Κύριε, ποιος θα κατοικήσει στη σκηνή σου; Καθώς τίποτε δεν είναι πιο συνηθισμένο στον κόσμο από το να αναλαμβάνει κανείς ψευδώς το όνομα του Θεού, ή να προσποιείται ότι είναι λαός του, και καθώς μεγάλο μέρος των ανθρώπων το επιτρέπει στον εαυτό του χωρίς καμία αίσθηση του κινδύνου που εμπεριέχει, ο Δαβίδ, χωρίς να σταματά για να μιλήσει στους ανθρώπους, απευθύνεται στον Θεό, κάτι που θεωρεί καλύτερη πορεία· και υπαινίσσεται ότι αν οι άνθρωποι αναλαμβάνουν τον τίτλο του λαού του Θεού, χωρίς να είναι τέτοιοι στην πράξη και στην αλήθεια, δεν κερδίζουν τίποτε από την αυταπάτη τους, διότι ο Θεός παραμένει πάντα όπως είναι ο ίδιος, και όπως είναι πιστός ο ίδιος, έτσι θα απαιτήσει να τηρούμε πίστη προς αυτόν σε αντάλλαγμα. Αναμφίβολα, υιοθέτησε τον Αβραάμ ελεύθερα, αλλά, ταυτόχρονα, συμφώνησε μαζί του ότι θα ζούσε άγια και ευθύβολη ζωή, και αυτός είναι ο γενικός κανόνας της διαθήκης που ο Θεός έχει, από την αρχή, κάνει με την Εκκλησία του. Το σύνολο είναι ότι οι υποκριτές, που καταλαμβάνουν θέση στον ναό του Θεού, μάταια προσποιούνται ότι είναι λαός του, διότι δεν αναγνωρίζει κανέναν ως τέτοιον παρά μόνο εκείνους που ακολουθούν τη δικαιοσύνη και την ευθύτητα κατά τη διάρκεια όλου του βίου τους. Ο Δαβίδ είδε τον ναό γεμάτο με μεγάλο πλήθος ανθρώπων που όλοι ομολογούσαν την ίδια θρησκεία, και παρουσιάζονταν ενώπιον του Θεού ως προς την εξωτερική τελετουργία· και, επομένως, αναλαμβάνοντας το πρόσωπο κάποιου που απορεί μπροστά στο θέαμα, απευθύνει τον λόγο του στον Θεό, ο οποίος, σε τέτοια σύγχυση και ανάμειξη χαρακτήρων, μπορούσε εύκολα να διακρίνει τον δικό του λαό από τους ξένους.Ο Καλβίνος εξετάζει στη συνέχεια τις αρετές που διακρίνουν τους γνήσιους υπηρέτες του Θεού από εκείνους που απλώς ομολογούν το όνομά του.
2. Αυτός που περπατά με ακεραιότητα. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι στα λόγια υπάρχει μια σιωπηρή αντίθεση μεταξύ της μάταιης καυχησιολογίας εκείνων που είναι μόνο λαός του Θεού κατ' όνομα, ή που κάνουν μόνο μια γυμνή ομολογία ότι είναι τέτοιοι, η οποία συνίσταται σε εξωτερικές τηρήσεις, και αυτής της αναμφισβήτητης και γνήσιας απόδειξης της αληθινής ευσέβειας που ο Δαβίδ επαινεί. Αλλά θα μπορούσε να ερωτηθεί, Καθώς η υπηρεσία του Θεού προηγείται των καθηκόντων της αγάπης προς τους πλησίον μας, γιατί δεν γίνεται εδώ καμία μνεία της πίστης και της προσευχής· διότι, σίγουρα, αυτά είναι τα σημάδια με τα οποία τα γνήσια τέκνα του Θεού έπρεπε να έχουν διακριθεί από τους υποκριτές; Η απάντηση είναι εύκολη: Ο Δαβίδ δεν σκοπεύει να αποκλείσει την πίστη και την προσευχή, και άλλες πνευματικές θυσίες· αλλά καθώς οι υποκριτές, για να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα, δεν φείδονται στην προσοχή τους σε πλήθος εξωτερικών θρησκευτικών τηρήσεων, ενώ η ασεβειά τους, παρ' όλα αυτά, εκδηλώνεται εξωτερικά στη ζωή, βλέποντας ότι είναι γεμάτοι υπερηφάνεια, σκληρότητα, βία, και είναι δοσμένοι στην απάτη και την εκβίαση, - ο Ψαλμωδός, για τον σκοπό της αποκάλυψης και της ανάδειξης στο φως όλων όσων είναι τέτοιου χαρακτήρα, παίρνει τα σημάδια και τις αποδείξεις της αληθινής και ειλικρινούς πίστης από τον δεύτερο πίνακα του νόμου. Σύμφωνα με τη φροντίδα που δείχνει κάθε άνθρωπος να ασκεί δικαιοσύνη και ισότητα προς τους πλησίον του, έτσι δείχνει στην πραγματικότητα ότι φοβάται τον Θεό. Ο Δαβίδ, λοιπόν, δεν πρέπει να νοηθεί εδώ ότι ικανοποιείται με πολιτική ή κοινωνική δικαιοσύνη, σαν να αρκούσε να αποδίδουμε στους συνανθρώπους μας ό,τι είναι δικό τους, ενώ μπορούμε νόμιμα να αποστερούμε τον Θεό από το δικαίωμά του· αλλά περιγράφει τους εγκεκριμένους υπηρέτες του Θεού, ως διακριτούς και γνωστούς από τους καρπούς της δικαιοσύνης που παράγουν. Πρώτον, απαιτεί ειλικρίνεια· με άλλα λόγια, ότι οι άνθρωποι πρέπει να συμπεριφέρονται σε όλες τις υποθέσεις τους με απλότητα καρδιάς, και χωρίς αμαρτωλή πανουργία ή δόλο. Δεύτερον, απαιτεί δικαιοσύνη· δηλαδή, ότι πρέπει να μελετούν να κάνουν καλό στους πλησίον τους, να μην βλάπτουν κανέναν, και να απέχουν από κάθε αδικία. Τρίτον, απαιτεί αλήθεια στον λόγο τους, ώστε να μην λένε τίποτε ψευδώς ή δολίως. Το να μιλά κανείς στην καρδιά είναι μια ισχυρή μεταφορική έκφραση, αλλά εκφράζει πιο δυναμικά το νόημα του Δαβίδ από ό,τι αν είχε πει από την καρδιά. Δηλώνει τέτοια συμφωνία και αρμονία μεταξύ καρδιάς και γλώσσας, ώστε ο λόγος να είναι, σαν να λέγαμε, μια ζωντανή αναπαράσταση της κρυμμένης στοργής ή του αισθήματος μέσα.Σχετικά με την εκπλήρωση των όρκων, ο Καλβίνος γράφει για τη σταθερότητα που απαιτείται από τα τέκνα του Θεού.
Όταν έχει ορκιστεί προς βλάβη του εαυτού του. Η μετάφραση των Εβδομήκοντα θα συμφωνούσε πολύ καλά με το πεδίο του χωρίου, αν δεν ήταν ότι τα σημεία που βρίσκονται κάτω από τις λέξεις στο εβραϊκό κείμενο δεν θα άντεχαν τέτοια έννοια. [297] Πράγματι, δεν αποτελεί απόδειξη της ανακρίβειας της απόδοσής τους, ότι δεν συμφωνεί με τα σημεία· διότι, αν και οι Ιουδαίοι χρησιμοποιούσαν πάντα τα σημεία στην ανάγνωση, είναι πιθανό ότι δεν τα εξέφραζαν πάντα γραπτώς. Εγώ, ωστόσο, προτιμώ να ακολουθήσω την κοινώς αποδεκτή ανάγνωση. Και το νόημα είναι ότι οι πιστοί θα υποβληθούν μάλλον να υποστούν ζημία παρά να παραβούν τον λόγο τους. Όταν ένας άνθρωπος κρατά τις υποσχέσεις του, στον βαθμό που βλέπει ότι είναι προς όφελός του, δεν υπάρχει σε αυτό κανένα επιχείρημα για να αποδείξει την ευθύτητά του και την πιστότητά του. Αλλά όταν οι άνθρωποι δίνουν υπόσχεση ο ένας στον άλλον, τίποτε δεν είναι πιο συνηθισμένο από το να προσπαθούν, εξαιτίας κάποιας μικρής ζημίας που θα προκαλούσε η εκπλήρωσή της, να βρουν πρόφαση για να παραβούν τις δεσμεύσεις τους. Ο καθένας σκέφτεται με τον εαυτό του τι είναι προς όφελός του, και αν τον βγάζει σε ταλαιπωρία ή κόπο να σταθεί στις υποσχέσεις του, είναι αρκετά έξυπνος για να φανταστεί ότι θα υποστεί πολύ μεγαλύτερη ζημία από ό,τι υπάρχει λόγος να φοβηθεί. Φαίνεται, πράγματι, μια δίκαιη δικαιολογία όταν ένας άνθρωπος παραπονιέται ότι, αν δεν απομακρυνθεί από τη δέσμευσή του, θα υποστεί μεγάλη ζημία. Εξαιτίας αυτού, γενικά βλέπουμε τόση απιστία μεταξύ των ανθρώπων, ώστε δεν θεωρούν τους εαυτούς τους δεσμευμένους να εκπληρώσουν τις υποσχέσεις που έχουν δώσει, παρά μόνο στον βαθμό που θα προωθήσει το προσωπικό τους συμφέρον. Ο Δαβίδ, επομένως, καταδικάζοντας αυτή την αστάθεια, απαιτεί από τα τέκνα του Θεού να επιδείξουν τη μεγαλύτερη σταθερότητα στην εκπλήρωση των υποσχέσεών τους. Εδώ θα μπορούσε να τεθεί το ερώτημα, Αν ένας άνθρωπος, έχοντας πέσει στα χέρια ενός ληστή, του υποσχεθεί ένα χρηματικό ποσό για να σώσει τη ζωή του, και αν, ως συνέπεια αυτού, αφεθεί ελεύθερος, πρέπει σε αυτή την περίπτωση να κρατήσει την υπόσχεσή του; Πάλι, αν ένας άνθρωπος έχει εξαπατηθεί βάναυσα, συνάπτοντας μια σύμβαση, είναι νόμιμο γι' αυτόν να παραβεί τον όρκο που θα έχει δώσει σε τέτοια δέσμευση; Όσον αφορά τον ληστή, αυτός που του παρέχει χρήματα πέφτει σε άλλο σφάλμα, διότι υποστηρίζει με δικά του έξοδα έναν κοινό εχθρό της ανθρωπότητας προς βλάβη του δημόσιου συμφέροντος. Ο Δαβίδ δεν επιβάλλει στους πιστούς μια τέτοια εναλλακτική, αλλά μόνο τους διατάσσει να δείχνουν μεγαλύτερη φροντίδα στις υποσχέσεις τους παρά στα προσωπικά τους συμφέροντα, και να το κάνουν ιδιαίτερα όταν οι υποσχέσεις τους έχουν επιβεβαιωθεί με όρκο. Όσον αφορά την άλλη περίπτωση, δηλαδή όταν ένα πρόσωπο έχει ορκιστεί, επειδή εξαπατήθηκε και επιβλήθηκε με πονηρή πανουργία, οφείλει σίγουρα να κρατά το άγιο όνομα του Θεού σε τέτοια ευλάβεια, ώστε μάλλον να υποβληθεί υπομονετικά σε ζημία παρά να παραβιάσει τον όρκο του. Ωστόσο, είναι απόλυτα νόμιμο γι' αυτόν να ανακαλύψει ή να αποκαλύψει την απάτη που ασκήθηκε εναντίον του, υπό την προϋπόθεση ότι δεν οδηγείται να το κάνει από φροντίδα για το προσωπικό του συμφέρον· και δεν υπάρχει, επιπλέον, τίποτε που να τον εμποδίζει να προσπαθήσει ειρηνικά να συμβιβαστεί το ζήτημα με τον αντίπαλό του. Πολλοί από τους Ιουδαίους ερμηνευτές περιορίζουν αυτό το χωρίο σε ευχές, σαν ο Δαβίδ να προέτρεπε τους πιστούς να εκπληρώσουν τις ευχές τους όταν έχουν υποσχεθεί να ταπεινώσουν και να θλίψουν τον εαυτό τους με νηστεία. Αλλά σε αυτό σφάλλουν. Τίποτε δεν απέχει περισσότερο από το νόημά του από αυτό, διότι εδώ συζητά μόνο για τον δεύτερο πίνακα του νόμου, και για την αμοιβαία ορθότητα που πρέπει να διατηρούν οι άνθρωποι στις συναλλαγές τους μεταξύ τους.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος στη συνέχεια εξάγει την τριπλή χρήση αυτής της διδασκαλίας για τη ζωή της εκκλησίας.
Υπάρχει τριπλή χρήση αυτής της διδασκαλίας. Πρώτον, Αν πραγματικά επιθυμούμε να λογισθούμε μεταξύ του αριθμού των τέκνων του Θεού, το Άγιο Πνεύμα μας διδάσκει ότι πρέπει να δείξουμε ότι είμαστε τέτοιοι με άγια και ευθύβολη ζωή· διότι δεν αρκεί να υπηρετούμε τον Θεό με εξωτερικές τελετουργίες, εκτός αν ζούμε επίσης ευθύβολα, και χωρίς να κάνουμε αδικία στους πλησίον μας. Δεύτερον, Καθώς πολύ συχνά βλέπουμε την Εκκλησία του Θεού να παραμορφώνεται από πολλή ακαθαρσία, για να μας εμποδίσει να σκοντάψουμε σε ό,τι φαίνεται τόσο προσβλητικό, γίνεται διάκριση μεταξύ εκείνων που είναι μόνιμοι πολίτες της Εκκλησίας, και ξένων που αναμειγνύονται μεταξύ τους μόνο για λίγο καιρό. Αυτή είναι αναμφίβολα μια προειδοποίηση ιδιαίτερα αναγκαία, ώστε όταν ο ναός του Θεού τυχαίνει να μολύνεται από πολλές ακαθαρσίες, να μην αποκτήσουμε τέτοια αηδία και στενοχώρια που θα μας κάνουν να αποσυρθούμε από αυτόν. Με ακαθαρσίες εννοώ τις κακίες μιας διεφθαρμένης και μολυσμένης ζωής. Εφόσον η θρησκεία παραμένει καθαρή ως προς τη διδασκαλία και τη λατρεία, δεν πρέπει να σκοντάφτουμε τόσο πολύ στα σφάλματα και τις αμαρτίες που διαπράττουν οι άνθρωποι, ώστε εξαιτίας αυτού να διαρρήξουμε την ενότητα της Εκκλησίας. Ωστόσο, η εμπειρία όλων των εποχών μας διδάσκει πόσο επικίνδυνος πειρασμός είναι όταν βλέπουμε την Εκκλησία του Θεού, η οποία πρέπει να είναι ελεύθερη από όλους τους μολυσματικούς λεκέδες, και να λάμπει με αδιάφθορη καθαρότητα, να θρέφει στον κόλπο της πολλούς ασεβείς υποκριτές, ή πονηρούς ανθρώπους. Από αυτό οι Καθαροί, οι Νοβατιανοί και οι Δονατιστές, πήραν αφορμή σε προηγούμενες εποχές να αποχωριστούν από την κοινωνία των ευσεβών. Οι Αναβαπτιστές, σήμερα, ανανεώνουν τα ίδια σχίσματα, επειδή δεν φαίνεται σε αυτούς ότι μια εκκλησία στην οποία ανέχονται κακίες μπορεί να είναι αληθινή εκκλησία. Αλλά ο Χριστός, στο Ματθαίος 25:32, δικαίως διεκδικεί ως δικό του ιδιαίτερο έργο να χωρίσει τα πρόβατα από τα ερίφια· και έτσι μας νουθετεί ότι πρέπει να υπομένουμε τα κακά που δεν είναι στη δύναμή μας να διορθώσουμε, μέχρι όλα να ωριμάσουν, και να φτάσει η κατάλληλη εποχή για τον καθαρισμό της Εκκλησίας. Ταυτόχρονα, οι πιστοί εδώ διατάσσονται, ο καθένας στη δική του σφαίρα, να χρησιμοποιούν τις προσπάθειές τους ώστε η Εκκλησία του Θεού να καθαριστεί από τις διαφθορές που υπάρχουν ακόμη μέσα της. Και αυτή είναι η τρίτη χρήση που πρέπει να κάνουμε αυτής της διδασκαλίας. Το ιερό αλώνι του Θεού δεν θα καθαριστεί τέλεια πριν από την τελευταία ημέρα, όταν ο Χριστός κατά την έλευσή του θα βγάλει το άχυρο· αλλά έχει ήδη αρχίσει να το κάνει με τη διδασκαλία του ευαγγελίου του, το οποίο γι' αυτό τον λόγο ονομάζει ανεμιστήρα. Δεν πρέπει, επομένως, σε καμία περίπτωση να είμαστε αδιάφοροι για αυτό το ζήτημα· αντίθετα, οφείλουμε μάλλον να καταβάλουμε σοβαρές προσπάθειες, ώστε όλοι όσοι ομολογούν ότι είναι χριστιανοί να οδηγούν άγια και άσπιλη ζωή. Αλλά πάνω απ' όλα, αυτό που ο Θεός δηλώνει εδώ σχετικά με όλους τους άδικους πρέπει να αποτυπωθεί βαθιά στη μνήμη μας· δηλαδή, ότι τους απαγορεύει να έρχονται στο αγιαστήριό του, και καταδικάζει την ασεβή τους αυθάδεια, στο να ωθούνται ασεβώς στην κοινωνία των ευσεβών. Ο Δαβίδ κάνει μνεία της σκηνής, επειδή ο ναός δεν είχε ακόμη χτιστεί. Το νόημα του λόγου του, για να το εκφράσουμε με λίγα λόγια, είναι αυτό, ότι μόνο εκείνοι έχουν πρόσβαση στον Θεό που είναι γνήσιοι υπηρέτες του, και που ζουν άγια ζωή.Στρεφόμενος στον Ψαλμό 16, ο Καλβίνος παρουσιάζει την προσευχή του Δαβίδ ως υπόδειγμα δια βίου εμπιστοσύνης στην προστασία του Θεού.
Αυτή είναι μια προσευχή στην οποία ο Δαβίδ παραδίδει τον εαυτό του στην προστασία του Θεού. Δεν επικαλείται εδώ τη βοήθεια του Θεού, σε κάποια ιδιαίτερη έκτακτη ανάγκη, όπως κάνει συχνά σε άλλους ψαλμούς, αλλά τον ικετεύει να δείξει τον εαυτό του προστάτη του κατά τη διάρκεια όλου του βίου του, και πράγματι η ασφάλειά μας τόσο στη ζωή όσο και στον θάνατο εξαρτάται εξ ολοκλήρου από το να είμαστε υπό την προστασία του Θεού. Αυτό που ακολουθεί σχετικά με την εμπιστοσύνη, σημαίνει πολύ το ίδιο πράγμα σαν το Άγιο Πνεύμα να μας διαβεβαίωνε μέσω του στόματος του Δαβίδ, ότι ο Θεός είναι έτοιμος να βοηθήσει όλους μας, υπό την προϋπόθεση ότι στηριζόμαστε σε αυτόν με βέβαιη και σταθερή πίστη· και ότι δεν παίρνει υπό την προστασία του παρά μόνο εκείνους που παραδίδονται σε αυτόν με όλη την καρδιά τους. Ταυτόχρονα, πρέπει να μας υπενθυμιστεί ότι ο Δαβίδ, υποστηριζόμενος από αυτή την εμπιστοσύνη, παρέμεινε σταθερός και ακλόνητος μέσα σε όλες τις καταιγίδες της δυστυχίας με τις οποίες δοκιμάστηκε.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή σας αισθάνεστε ένα χάσμα μεταξύ της εξωτερικής ομολογίας και της ευθύβολης συμπεριφοράς που τονίζει ο Καλβίνος; Πώς θα μπορούσε η σταθερότητα που περιγράφει ο Καλβίνος στο να κρατά υποσχέσεις να μεταμορφώσει μία σχέση αυτή την εβδομάδα; Με ποιον τρόπο η εμπιστευτική δέσμευση του Δαβίδ στη φροντίδα του Θεού στον Ψαλμό 16 σας ενθαρρύνει να αναπαυθείτε πληρέστερα στον Κύριο σήμερα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ μόνος ἐρευνῶν καρδίας καὶ ἀπαιτῶν ἀμεμψίαν ἀπὸ ἐκείνων οἱ θέλουσι κατοικεῖν ἐν τῇ ἁγίᾳ σου σκηνῇ, χάρισον ἡμῖν χάριν νὰ περιπατῶμεν εὐθέως, νὰ λαλῶμεν ἀλήθειαν ἐκ καρδίας, καὶ νὰ τιμῶμεν τὸν λόγον ἡμῶν ἀκόμη καὶ ὅταν μᾶς κοστίζει. Διατήρησον ἡμᾶς κατὰ τὴν διαθηκικήν σου πίστιν, διότι σὺ εἶσαι ἡ μερίς μας καὶ τὸ ποτήριόν μας· θέσε ἡμᾶς πάντοτε ἐνώπιόν σου, διὰ νὰ μὴ σαλευθῶμεν καὶ νὰ γνωρίζωμεν τὴν ὁδὸν τῆς ζωῆς ἐν τῇ παρουσίᾳ σου. Μόρφωσον ἐν ἡμῖν τὸν χαρακτῆρα τὸν πρέποντα εἰς ἐκείνους οἱ φέροντες τὸ ὄνομά σου, διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →