Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λουκάς
Λουκάς 18 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που αντλείται από τις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάνδρου Μακλάρεν. Στη προσεκτική του πραγματεία για το κεφάλαιο 18 του Λουκά, ο Μακλάρεν καθοδηγεί τους αναγνώστες μέσα από δύο παραβολές που φωτίζουν τη ζωή της προσευχής και τη στάση της αληθινής ταπεινότητας ενώπιον του Θεού. Η έκθεσή του αποκαλύπτει πώς η επίμονη πίστη συναντά τη θεία υπομονή και πώς η αυτοδικαιοσύνη αντιπαρατίθεται στο έλεος που δικαιώνει τον ταπεινό. Καθώς διανύουμε αυτές τις γνώσεις, ας αφυπνίσει το Πνεύμα φρέσκια πείνα για αυθεντική κοινωνία με τον Πατέρα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε μια ήσυχη στιγμή για να διαβάσετε ολόκληρο το κεφάλαιο 18 του Λουκά. Ακούστε την επίμονη κραυγή της χήρας, την απρόθυμη απάντηση του κριτή και την εντυπωσιακή αντίθεση μεταξύ του Φαρισαίου και του τελώνη στον ναό. Αφήστε τα λόγια να εγκατασταθούν στην καρδιά σας πριν στραφούμε στην έκθεση του Μακλάρεν για βαθύτερη κατανόηση.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ξεκινά συγκρίνοντας αυτή την παραβολή με την προηγούμενη στον Λουκά 11.
Οι ομοιότητες και οι διαφορές μεταξύ αυτής της παραβολής και εκείνης στο Λουκ. 11:5-8 είναι εξίσου διδακτικές. Και οι δύο παίρνουν έναν πολύ άσχημο χαρακτήρα ως ανοιχτό στην επιρροή της επίμονης ικεσίας· και οι δύο υπογραμμίζουν έντονα την αναξιότητα και τον εγωισμό του κινήτρου για υποχώρηση. Και οι δύο περιμένουν από τους ακροατές να χρησιμοποιήσουν αρκετή κοινή λογική ώστε να θεωρήσουν τον νυσταγμένο φίλο και τον ταραγμένο κριτή ως αντιθέσεις, όχι παραβολές, Εκείνου προς τον οποίο προσεύχονται οι χριστιανοί. Αλλά ο κριτής είναι πολύ χειρότερος άνθρωπος από τον ιδιοκτήτη των άρτων, και η άρνησή του για τη δικαιοσύνη που ήταν καθήκον του να απονέμει είναι έγκλημα· η ανάγκη της χήρας είναι μεγαλύτερη από εκείνη του άνδρα, και ο κυνικός μονόλογος του κριτή, στην αναιδή ομολογία του ότι δεν ενδιαφέρεται ούτε για τον Θεό ούτε για τον άνθρωπο και καθοδηγείται μόνο από την επιθυμία για άνεση, αγγίζει βαθύ βάθος εγωισμού. Όσο χειρότερος ήταν, τόσο πιο εμφατική είναι η προτροπή για επιμονή. Αν η συνεχής σταγόνα της ικεσίας της χήρας μπορούσε να φθείρει μια τέτοια πέτρα, το όμοιό της θα μπορούσε να φθείρει οτιδήποτε. Ναι, και ας υποθέσουμε ότι ο κριτής ήταν τόσο δίκαιος και γεμάτος αγάπη και επιθυμία να βοηθήσει όσο αυτός ο κριτής ήταν γεμάτος τα αντίθετά τους· ας υποθέσουμε ότι αντί η κραυγή να είναι κούραση ήταν χαρά· ας υποθέσουμε, εν ολίγοις, ότι, για να επιστρέψουμε στον Λουκ. 11:1-54, «επικαλούμαστε Αυτόν ως Πατέρα που, χωρίς προσωποληψία, κρίνει»: τότε η «συνεχής ερχομός» μας σίγουρα δεν θα είναι λιγότερο αποτελεσματικός από τον δικό της.Ο Μακλάρεν στη συνέχεια εξερευνά την πνευματική εμπειρία που υποτίθεται από την παραβολή ότι ανήκει στη χριστιανική ζωή.
Αλλά πρέπει να σημειώσουμε την πνευματική εμπειρία που υποτίθεται από την παραβολή ότι ανήκει στη χριστιανική ζωή. Αυτή η εγκαταλελειμμένη μορφή της χήρας, με όλες τις υποδείξεις αδυναμίας και καταπίεσης, είναι η εικόνα του Χριστού για την Εκκλησία Του που αφέθηκε στη γη χωρίς Αυτόν. Και παρόλο που φυσικά είναι μια πολύ ατελής αναπαράσταση, είναι μια αληθινή παρουσίαση μιας πλευράς και όψης της ευσεβούς ζωής στη γη. «Στον κόσμο θα έχετε θλίψη», και όσο πιο αληθινοί είναι οι υπηρέτες Του σε Αυτόν, και όσο περισσότερο οι καρδιές τους είναι με τον Χριστό στον Θεό, τόσο περισσότερο θα αισθάνονται εκτός επαφής με τον κόσμο, και τόσο περισσότερο αυτός ενστικτωδώς θα είναι ο «αντίδικος» τους. Αν η χήρα δεν αισθάνεται την εχθρότητα του κόσμου, γενικά θα είναι επειδή δεν είναι «χήρα αληθινά».Ο Μακλάρεν στρέφεται στη συνέχεια στη δεύτερη παραβολή και την απεύθυνσή της στους αυτοδίκαιους.
Η ετικέτα του Λουκά σε αυτή την παραβολή μας λέει ότι ειπώθηκε σε μια ομάδα από τους ίδιους τους ανθρώπους που προσωποποιήθηκαν σε αυτήν από τον Φαρισαίο. Μπορεί κανείς να φανταστεί τα πρόσωπά τους καθώς άκουγαν, και πόσο θα αγαπούσαν τον ομιλητή! Τα δύο χαρακτηριστικά τους είναι η αυτοδικαιοσύνη και η υποτίμηση όλων των άλλων, που είναι το φυσικό αποτέλεσμα μιας τέτοιας εμπιστοσύνης στον εαυτό. Η αυτοεξύμνηση ήταν απόλυτη, η περιφρόνηση ήταν παγκόσμια, γιατί η Αναθεωρημένη Έκδοση αποδίδει σωστά «θεωρούσε όλους τους άλλους ως τίποτα». Αυτό μπορεί να ακούγεται υπερβολικό, αλλά ο τρόπος για να κρίνουμε τα ηθικά χαρακτηριστικά είναι να τα πάρουμε στην πλήρη ανάπτυξή τους και να δούμε σε τι οδηγούν τότε. Οι δύο εικόνες ενισχύουν η μία την άλλη. Η μία χρειάζεται πολλές πινελιές για να βγάλει τα χαρακτηριστικά, η άλλη χρειάζεται μόνο μία. Η αυτοδικαιοσύνη παίρνει πολλές μορφές, η μετάνοια έχει μόνο ένα συναίσθημα να εκφράσει, μία κραυγή να αρθρώσει.Ο Μακλάρεν στη συνέχεια ζωγραφίζει το απλό πορτρέτο του τελώνη στην προσευχή.
Λίγα λόγια χρειάζονται για να ζωγραφίσει τον τελώνη· γιατί η εκτίμησή του για τον εαυτό του είναι απλή και μία, και αυτό που θέλει από τον Θεό είναι ένα πράγμα, και μόνο ένα. Η στάση του εκφράζει τα συναισθήματά του, γιατί δεν τολμά να πλησιάσει το λαμπρό παράδειγμα όλης της ευπρέπειας και δικαιοσύνης, ούτε να σηκώσει τα μάτια του στον ουρανό. Όπως ο μετανοημένος ψαλμωδός, οι ανομίες του τον έχουν κυριεύσει, ώστε να «μην μπορεί να κοιτάξει ψηλά». Οξεία συνείδηση αμαρτίας, αληθινή λύπη για την αμαρτία, έντονη επιθυμία να αποτινάξει το βάρος της αμαρτίας, ταπεινή εμπιστοσύνη στο συγχωρητικό έλεος του Θεού, όλα συνωστίζονται στην σύντομη ικεσία του. Το βέλος έτσι φτερωμένο ανεβαίνει κατευθείαν στον θρόνο· η προσευχή του Φαρισαίου δεν μπορεί να υψωθεί πάνω από τα χείλη του.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μακλάρεν καταλήγει με τη διαβεβαίωση της ταχείας θείας εκδίκησης.
Αλλά απέναντι σε αυτά πρέπει να τοποθετήσουμε την θριαμβευτική διαβεβαίωση του Ιησού εδώ: «Θα τους εκδικήσει ταχέως». Ναι, η μεγαλύτερη καθυστέρηση μπορεί ακόμα να είναι «πολύ νωρίς», γιατί το ρολόι του ουρανού δεν χτυπά με τον ίδιο ρυθμό με τα μικρά χρονόμετρά μας. Ο Θεός είναι «ο Θεός της υπομονής», και έχει περιμένει για χιλιετίες για την εγκαθίδρυση της βασιλείας Του στη γη· οι «εκλεκτοί Του» μπορούν να μάθουν μακροθυμία από Αυτόν, και χρειάζεται να λάβουν υπόψη την παλιά προτροπή, «Αν η όραση αργήσει, περίμενε γι' αυτήν, γιατί σίγουρα θα έρθει, και δεν θα αργήσει». Ναι, οι καθυστερήσεις του Θεού δεν είναι καθυστερήσεις, αλλά είναι προς όφελός μας ώστε να προσευχόμαστε πάντα και να μην λιποψυχούμε, και να κρατάμε αναμμένη τη φλόγα της βέβαιης ελπίδας ότι ο Υιός του ανθρώπου έρχεται, και ότι με την έλευσή Του όλοι οι αντίδικοι θα καταστραφούν, και η χήρα, όχι πλέον χήρα, αλλά η νύφη, θα εισέλθει στο συμπόσιο και θα ξεχάσει τους εχθρούς της, και «οι ημέρες του πένθους της θα τελειώσουν».Ο Μακλάρεν τέλος εφαρμόζει την αρχή της δικαίωσης στον ταπεινό.
Ο Ιησούς δεν αφήνει τους ακροατές Του να εφαρμόσουν την «παραβολή», αλλά οδηγεί την εφαρμογή της κατευθείαν σε αυτούς, αφού ήξερε πόσο οξύ χτύπημα χρειαζόταν για να διαπεράσει την τριπλή πανοπλία της αυτοδικαιοσύνης. Ο τελώνης «δικαιώθηκε»· δηλαδή, λογίστηκε ως δίκαιος. Στην κρίση του ουρανού, που είναι η κρίση της αλήθειας, η αμαρτία που εγκαταλείπεται είναι αμαρτία που παρέρχεται. Ο Φαρισαίος συμπύκνωσε την περιφρόνησή του σε «αυτόν τον τελώνη»· ο Ιησούς παίρνει το «αυτός» και το μετατρέπει σε διάκριση, όταν λέει, «αυτός ο άνθρωπος κατέβηκε στο σπίτι του δικαιωμένος». Η καταδίκη του Φαρισαίου και η αποδοχή του τελώνη από τον Θεό δεν είναι ανώμαλη παρέκκλιση της θείας δικαιοσύνης, γιατί είναι ένας παγκόσμιος νόμος, που έχει άφθονες παραδειγματοποιήσεις, ότι αυτός που υψώνει τον εαυτό του είναι πιθανό να ταπεινωθεί, και αυτός που ταπεινώνει τον εαυτό του να υψωθεί. Η καθημερινή ζωή δεν αποδίδει πάντα παραδείγματα αυτού, αλλά στην εσωτερική ζωή και όσον αφορά τις σχέσεις μας με τον Θεό, αυτός ο νόμος είναι απόλυτα και πάντα αληθής.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή σας αισθάνεστε την ανάγκη για επίμονη προσευχή αντί για γρήγορες απαντήσεις; Πώς μπορεί η αυτοδικαιοσύνη να διαμορφώνει διακριτικά τον τρόπο που βλέπετε τους άλλους ή προσεγγίζετε τον Θεό; Ποιο βήμα ταπεινής εμπιστοσύνης μπορείτε να κάνετε σήμερα υπό το φως του παραδείγματος του τελώνη;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε, δίδαξέ μας να προσευχόμαστε με την επιμονή της χήρας και την ταπεινότητα του τελώνη. Φύλαξε τις καρδιές μας από την αυτοϊκανοποίηση του Φαρισαίου και άνοιξε τα μάτια μας για να δούμε τη συνεχή ανάγκη μας για το έλεός Σου. Όταν οι απαντήσεις φαίνονται καθυστερημένες, ενίσχυσε την πίστη μας να συνεχίζουμε να ερχόμαστε σε Εσένα. Ας κρατήσει η ελπίδα της επιστροφής του Χριστού άγρυπνους και προσευχητικούς. Ας φύγουμε από την παρουσία Σου δικαιωμένοι και ανανεωμένοι, έτοιμοι να περπατήσουμε σε ταπεινή εξάρτηση. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →