← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 31-32 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ψαλμοί 31-32Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στο σημερινό μάθημα καθόμαστε με τον Ιωάννη Καλβίνο καθώς ανοίγει το θησαυροφυλάκιο των προσευχών του Δαβίδ στους Ψαλμούς 31 και 32. Η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου αποκαλύπτει πώς η σταθερή εμπιστοσύνη στον Θεό αγκυρώνει την ψυχή όταν κάθε άλλο καταφύγιο αποτυγχάνει. Τα λόγια του μας προσκαλούν να εξετάσουμε τη δική μας εξάρτηση από τη θεία πιστότητα εν μέσω φόβου, ονειδισμού και απελευθέρωσης. Μέσα από αυτή τη μελέτη μαθαίνουμε να αφιερώνουμε εκ νέου τη ζωή μας στον Θεό που λυτρώνει και διατηρεί. Είθε οι γνώσεις του Καλβίνου να ενισχύσουν την ελπίδα μας και να εμβαθύνουν την κοινωνία μας με τον Κύριο που ποτέ δεν αλλάζει.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Τώρα στρεφόμαστε στο ίδιο το κείμενο. Διαβάστε αργά τους Ψαλμούς 31 και 32, επιτρέποντας στις κραυγές του Δαβίδ για απελευθέρωση και στα άσματα ευχαριστίας του να εγκατασταθούν στην καρδιά σας. Προσέξτε την κίνηση από τη θλίψη στην εμπιστευτική ανάπαυση στην ακλόνητη αγάπη του Θεού. Σταματήστε όπου μια φράση διεγείρει το πνεύμα σας και προσφέρετέ την πίσω στον Κύριο με ήσυχη προσευχή.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ανοίγει εξετάζοντας τη διακήρυξη εμπιστοσύνης του Δαβίδ στον Ιεχωβά. 1. Εσένα, ω Ιεχωβά, έχω εμπιστευθεί. Μερικοί είναι της γνώμης ότι αυτός ο ψαλμός συντέθηκε από τον Δαβίδ, αφού διέφυγε απροσδόκητα από την έρημο του Μαών· δεν αντιλέγω σε αυτό, αν και είναι μόνο μια αβέβαιη υπόθεση. Σίγουρα εορτάζει έναν ή περισσότερους από τους μεγαλύτερους κινδύνους του. Στην αρχή μας λέει τι είδους προσευχή πρόσφερε στην αγωνία και τη θλίψη του· και η γλώσσα του αναπνέει συναίσθημα της πιο ένθερμης φύσης. Το θεωρεί ως βάση ελπίδας ότι εμπιστεύθηκε στον Κύριο, ή συνέχισε να εμπιστεύεται σε αυτόν· διότι το ρήμα στον παρελθόντα χρόνο φαίνεται να δηλώνει μια συνεχιζόμενη πράξη. Το θεωρούσε ως αρχή, ότι η ελπίδα που εξαρτάται από τον Θεό δεν μπορεί ποτέ να διαψευσθεί. Εν τω μεταξύ, βλέπουμε πώς δεν προβάλλει τίποτε άλλο παρά μόνο την πίστη· υποσχόμενος στον εαυτό του απελευθέρωση μόνο επειδή είναι πεπεισμένος ότι θα σωθεί με τη βοήθεια και την εύνοια του Θεού. Αλλά καθώς αυτή η διδασκαλία έχει ήδη ερμηνευθεί, και θα εμφανισθεί ακόμη συχνότερα από μία φορά, αρκεί προς το παρόν να την έχουμε θίξει. Ω! να την εφαρμόζαμε όλοι μας με τέτοιο τρόπο ώστε, όποτε πλησιάζουμε στον Θεό, να μπορούμε με τον Δαβίδ να δηλώνουμε ότι οι προσευχές μας προέρχονται από αυτή την πηγή, δηλαδή από μια σταθερή πεποίθηση ότι η ασφάλειά μας εξαρτάται από τη δύναμη του Θεού. Το μόριο που σημαίνει για πάντα μπορεί να εξηγηθεί με δύο τρόπους. Καθώς ο Θεός μερικές φορές αποσύρει την εύνοιά του, το νόημα μπορεί να μην είναι ακατάλληλο, Αν και τώρα στερούμαι της βοήθειάς σου, όμως μη με απορρίψεις εντελώς, ή για πάντα. Έτσι ο Δαβίδ, επιθυμώντας να οπλισθεί με υπομονή ενάντια στους πειρασμούς του, θα έκανε αντίθεση μεταξύ αυτών των δύο πραγμάτων, -- να βρίσκεται σε θλίψη για ένα διάστημα, και να παραμένει σε κατάσταση σύγχυσης. [636] Αλλά αν κάποιος προτιμά να κατανοήσει τα λόγια του με αυτόν τον τρόπο, «Όποιες θλίψεις κι αν μου συμβούν, ας είναι ο Θεός έτοιμος να με βοηθήσει, και κάθε τόσο να απλώνει το χέρι του σε εμένα, όπως απαιτεί η περίπτωση», δεν θα απέρριπτα αυτό το νόημα περισσότερο από το άλλο. Ο Δαβίδ επιθυμεί να απελευθερωθεί στη δικαιοσύνη του Θεού, επειδή ο Θεός επιδεικνύει τη δικαιοσύνη του εκπληρώνοντας την υπόσχεσή του στους δούλους του. Είναι υπερβολική λεπτότητα συλλογισμού να ισχυρισθεί κανείς ότι ο Δαβίδ εδώ καταφεύγει στη δικαιοσύνη που ο Θεός χορηγεί ελεύθερα στον λαό του, επειδή η δική του δικαιοσύνη από έργα δεν ωφελούσε. Ακόμη πιο άτοπο είναι το γνώμη εκείνων που νομίζουν ότι ο Θεός διατηρεί τους αγίους σύμφωνα με τη δικαιοσύνη του· δηλαδή, επειδή έχοντας ενεργήσει τόσο αξιέπαινα, η δικαιοσύνη απαιτεί να λάβουν την ανταμοιβή τους. Είναι εύκολο να δει κανείς από τη συχνή χρήση του όρου στους Ψαλμούς, ότι η δικαιοσύνη του Θεού σημαίνει την πιστότητά του, στην άσκηση της οποίας υπερασπίζεται όλους τους ανθρώπους του που εμπιστεύονται τον εαυτό τους στην κηδεμονία και την προστασία του. Ο Δαβίδ, επομένως, επιβεβαιώνει την ελπίδα του από την εξέταση της φύσης του Θεού, ο οποίος δεν μπορεί να αρνηθεί τον εαυτό του, και ο οποίος πάντα παραμένει όπως ο ίδιος. Στο εδάφιο 5, ο Καλβίνος γράφει: 5. Στα χέρια σου παραδίδω το πνεύμα μου. Ο Δαβίδ πάλι δηλώνει την πίστη του στον Θεό, και βεβαιώνει ότι είχε τόσο υψηλές σκέψεις για την πρόνοιά του, ώστε να ρίξει όλες τις φροντίδες του επάνω της. Όποιος παραδίδει τον εαυτό του στο χέρι του Θεού και στην κηδεμονία του, όχι μόνο τον καθιστά διαιτητή ζωής και θανάτου για αυτόν, αλλά επίσης εξαρτάται ήρεμα από αυτόν για προστασία εν μέσω όλων των κινδύνων του. Το ρήμα είναι στον μέλλοντα χρόνο, «θα παραδώσω», και αναμφίβολα δηλώνει μια συνεχιζόμενη πράξη, και επομένως μεταφράζεται κατάλληλα στον ενεστώτα χρόνο. Πρέπει επίσης να παρατηρηθεί, ότι κανείς δεν μπορεί να παραδώσει τη ζωή του στον Θεό με ειλικρίνεια, παρά μόνο αυτός που θεωρεί τον εαυτό του εκτεθειμένο σε χίλιους θανάτους, και ότι η ζωή του κρέμεται από μια κλωστή, ή διαφέρει σχεδόν καθόλου από μια ανάσα που περνά ξαφνικά. Ο Δαβίδ, όντας έτσι στο σημείο της απελπισίας, δεν αφήνει τίποτε στον εαυτό του να κάνει παρά αυτό -- να προχωρήσει στον δρόμο του, εμπιστευόμενος στον Θεό ως τον φύλακα και κυβερνήτη της ζωής του. Είναι θαυμαστό, ότι, αν και πολλά πράγματα μας στενοχωρούν όλους, μόλις ένας στους εκατό είναι τόσο σοφός ώστε να παραδώσει τη ζωή του στο χέρι του Θεού. Πλήθη ζουν από μέρα σε μέρα τόσο χαρούμενα και αμέριμνα σαν να ήταν σε μια ήσυχη φωλιά, απαλλαγμένα από κάθε διαταραχή· αλλά μόλις συναντήσουν οτιδήποτε να τους τρομάξει, είναι έτοιμοι να πεθάνουν από αγωνία. Έτσι συμβαίνει ότι ποτέ δεν καταφεύγουν στον Θεό, είτε επειδή εξαπατούν τον εαυτό τους με μάταιες αυταπάτες, κολακεύοντας τον εαυτό τους ότι όλα θα πάνε καλά ακόμη, [639] είτε επειδή είναι τόσο πληγωμένοι από τρόμο και αποβλακωμένοι από έκπληξη, ώστε δεν έχουν επιθυμία για την πατρική του φροντίδα. Περαιτέρω, καθώς διάφορες καταιγίδες θλίψης μας ταράζουν, και μερικές φορές μας ρίχνουν κάτω με το κεφάλι, ή μας σύρουν από τον ευθύ δρόμο του καθήκοντος, ή τουλάχιστον μας απομακρύνουν από τη θέση μας, το μόνο γιατρικό που υπάρχει για να τα ηρεμήσει αυτά είναι να σκεφθούμε ότι ο Θεός, που είναι ο δημιουργός της ζωής μας, είναι επίσης ο διατηρητής της. Αυτό, λοιπόν, είναι το μόνο μέσο για να ελαφρύνουμε όλα τα βάρη μας, και να μας διατηρήσουμε από το να καταποντιστούμε από υπερβολική λύπη. Βλέποντας, επομένως, ότι ο Θεός συγκαταβαίνει να αναλάβει τη φροντίδα των ζωών μας, και να τις υποστηρίζει, αν και συχνά εκτίθενται σε διάφορα είδη θανάτου, ας μάθουμε πάντα να καταφεύγουμε σε αυτό το άσυλο· μάλιστα, όσο περισσότερο κάποιος εκτίθεται σε κινδύνους, ας ασκείται περισσότερο προσεκτικά στη μελέτη του. Εν συντομία, ας είναι αυτή η ασπίδα μας ενάντια σε όλες τις επικίνδυνες επιθέσεις -- το λιμάνι μας εν μέσω όλων των ταραχών και καταιγίδων -- ότι, αν και η ασφάλειά μας μπορεί να είναι πέρα από κάθε ανθρώπινη ελπίδα, ο Θεός είναι ο πιστός φύλακάς της· και ας μας ξαναξυπνήσει αυτό στην προσευχή, ώστε να μας υπερασπισθεί, και να κάνει την απελευθέρωσή μας σίγουρη. Αυτή η εμπιστοσύνη θα κάνει επίσης κάθε άνθρωπο πρόθυμο να εκπληρώσει το καθήκον του με προθυμία, και σταθερά και άφοβα να αγωνισθεί προς το τέλος της πορείας του. Πώς συμβαίνει ότι τόσοι πολλοί είναι οκνηροί και αδιάφοροι, και ότι άλλοι προδοτικά εγκαταλείπουν το καθήκον τους, παρά μόνο επειδή, κατακλυσμένοι από άγχος, τρομάζουν από κινδύνους και δυσκολίες, και δεν αφήνουν χώρο για τη λειτουργία της πρόνοιας του Θεού; Ο Καλβίνος στη συνέχεια εξετάζει τη βεβαιότητα που αντλείται από την παρελθούσα λύτρωση του Θεού. Με λύτρωσες. Μερικοί μεταφράζουν τον παρελθόντα χρόνο εδώ στον μέλλοντα· αλλά, κατά τη γνώμη μου, χωρίς κανένα λόγο. Διότι είναι φανερό σε εμένα, ότι ο Δαβίδ εδώ ενθαρρύνει τον εαυτό του σε συνεχιζόμενη εμπιστοσύνη στον Θεό, καλώντας στη μνήμη τις αποδείξεις της εύνοιάς του που είχε ήδη βιώσει. [640] Δεν είναι μικρή ενθάρρυνση για εμάς για το μέλλον, να είμαστε βέβαια πεπεισμένοι ότι ο Θεός θα προσέχει τη ζωή μας, επειδή υπήρξε ήδη ο λυτρωτής μας. Εξ αυτού το επίθετο με το οποίο ο Δαβίδ αναγνωρίζει τον Θεό. Τον αποκαλεί αληθινό ή πιστό, επειδή πιστεύει ότι θα συνεχίσει να είναι το ίδιο για αυτόν για πάντα όπως υπήρξε ήδη. Συνεπώς, αυτό είναι σαν ένας δεσμός με τον οποίο ενώνει στα προηγούμενα οφέλη που ο Θεός του είχε χορηγήσει εμπιστοσύνη στην προσευχή, και την ελπίδα βοήθειας για τον χρόνο που έρχεται: σαν να έλεγε, Κύριε, εσύ που είσαι πάντα ο ίδιος, και δεν αλλάζεις γνώμη όπως οι άνθρωποι, έχεις ήδη μαρτυρήσει με πολύ πραγματικό τρόπο ότι είσαι ο υπερασπιστής της ζωής μου: τώρα, επομένως, παραδίδω τη ζωή μου, της οποίας υπήρξες ο διατηρητής, στα χέρια σου. Αυτό που ο Δαβίδ εδώ δηλώνει σχετικά με την πρόσκαιρη ζωή του, ο Παύλος το μεταφέρει στην αιώνια σωτηρία.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος στη συνέχεια αντλεί τη θεολογική σύνδεση με την αιώνια ελπίδα του πιστού. Για να ολοκληρώσουμε, όποιος δεν βασίζεται στην πρόνοια του Θεού, ώστε να παραδώσει τη ζωή του στην πιστή κηδεμονία της, δεν έχει ακόμη μάθει σωστά τι σημαίνει να ζει. Από την άλλη πλευρά, αυτός που θα εμπιστευθεί τη φύλαξη της ζωής του στη φροντίδα του Θεού, δεν θα αμφιβάλλει για την ασφάλειά της ακόμη και εν μέσω θανάτου. Πρέπει επομένως να θέσουμε τη ζωή μας στο χέρι του Θεού, όχι μόνο για να την κρατήσει ασφαλή σε αυτόν τον κόσμο, αλλά επίσης για να την διατηρήσει από καταστροφή στον ίδιο τον θάνατο, όπως το ίδιο το παράδειγμα του Χριστού μας έχει διδάξει. Καθώς ο Δαβίδ επιθυμούσε να παραταθεί η ζωή του εν μέσω των κινδύνων του θανάτου, έτσι ο Χριστός πέρασε από αυτή την παροδική ζωή ώστε η ψυχή του να σωθεί στον θάνατο. Αυτή είναι μια γενική προσευχή, επομένως, στην οποία οι πιστοί παραδίδουν τις ζωές τους στον Θεό, πρώτον, για να τους προστατεύσει με τη δύναμή του, όσο είναι εκτεθειμένοι στους κινδύνους αυτού του κόσμου· και, δεύτερον, για να τους διατηρήσει ασφαλείς στον τάφο, όπου τίποτε δεν φαίνεται παρά καταστροφή. Πρέπει περαιτέρω να βεβαιωθούμε, ότι δεν εγκαταλειπόμαστε από τον Θεό ούτε στη ζωή ούτε στον θάνατο· διότι εκείνους που ο Θεός φέρνει με ασφάλεια με τη δύναμή του στο τέλος της πορείας τους, τους δέχεται τελικά στον εαυτό του στον θάνατό τους. Αυτό είναι ένα από τα κύρια χωρία της Γραφής που είναι πιο κατάλληλα για τη διόρθωση της δυσπιστίας. Μας διδάσκει, πρώτον, ότι οι πιστοί δεν πρέπει να βασανίζουν τον εαυτό τους υπερβολικά με δυστυχισμένες φροντίδες και ανησυχίες· και, δεύτερον, ότι δεν πρέπει να είναι τόσο αποσπασμένοι από φόβο ώστε να παύσουν να εκτελούν το καθήκον τους, ούτε να υποχωρούν και να λιποψυχούν με τέτοιο τρόπο ώστε να αρπάζουν μάταιες ελπίδες και απατηλές βοήθειες, ούτε να υποκύπτουν σε φόβους και συναγερμούς· και, τέλος, ότι δεν πρέπει να φοβούνται τον θάνατο, ο οποίος, αν και καταστρέφει το σώμα, δεν μπορεί να σβήσει την ψυχή. Αυτό, πράγματι, πρέπει να είναι το κύριο επιχείρημά μας για να υπερνικήσουμε όλους τους πειρασμούς, ότι ο Χριστός, όταν παρέδιδε την ψυχή του στον Πατέρα του, ανέλαβε την κηδεμονία των ψυχών όλων των ανθρώπων του. Ο Στέφανος, επομένως, τον επικαλείται να είναι ο φύλακάς του, λέγοντας, «Κύριε Ιησού, δέξου το πνεύμα μου», (Πράξεις 7:59.) Καθώς η ψυχή είναι η έδρα της ζωής, είναι για αυτόν τον λόγο, όπως είναι γνωστό, χρησιμοποιείται για να σημαίνει ζωή.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στις παρούσες περιστάσεις σας σας προσκαλεί ο Κύριος να ανανεώσετε την εμπιστοσύνη σας σε Αυτόν μόνο; Πώς η ανάμνηση της παρελθούσας πιστότητας του Θεού σας ενθαρρύνει να παραδώσετε το πνεύμα σας στα χέρια Του σήμερα; Με ποιους τρόπους μπορείτε να μισήσετε πιο πλήρως κάθε ψεύτικη ματαιότητα που ανταγωνίζεται την απλή εξάρτηση από τον Κύριο;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Κύριε Δέσποτα, ὁ βράχος ἡμῶν καὶ τὸ φρούριον ἡμῶν, παραδίδωμεν τὰ πνεύματα ἡμῶν εἰς τὰς χεῖράς Σου, ἐμπιστευόμενοι τὴν διαθηκικὴν πίστιν δι’ ἧς ἡμᾶς ἐλυτρώσω ἐν τῷ Υἱῷ Σου. Διὰ τῆς χάριτός Σου κρύψον ἡμᾶς ἐν τῷ ἀποκρύφῳ τῆς παρουσίας Σου, συγχώρησον τὰς παραβάσεις ἡμῶν, καὶ στῆσον τοὺς πόδας ἡμῶν ἐν τῷ εὐρυχώρῳ τόπῳ τῆς ἀπολυτρώσεώς Σου, ἵνα ἀγαλλιώμεθα ἐν τῇ ἀκαταλύτῳ ἀγάπῃ Σου. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →