Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λουκάς
Κατά Λουκᾶν 6 — Eterniseed (Εποχή της Μεταρρύθμισης / ιστορικός Προτεστάντης)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το έκτο κεφάλαιο του Λουκά παρουσιάζει τον Κύριο Χριστό να ασκεί εξουσία επί της εντολής του Σαββάτου και επί του διορισμού του λαού της διαθήκης του, ενώ εκθέτει τα γνωρίσματα εκείνων που ανήκουν στη βασιλεία. Η αφήγηση προχωρεί από συγκεκριμένες αντιπαραθέσεις με τους γραμματείς και τους Φαρισαίους στην επιλογή των δώδεκα και έπειτα σε εκτεταμένη διδασκαλία για τον χαρακτήρα της μαθητείας. Σε όλη την έκταση το κείμενο δείχνει το κυρίαρχο δικαίωμα του Υιού του Ανθρώπου να ερμηνεύει και να εκπληρώνει τον νόμο που δόθηκε στο Σινά, όχι καταργώντας την ηθική του πρόθεση αλλά αποκαλύπτοντας τον εξωτερικισμό που είχε συσκοτίσει τον σκοπό της διαθήκης. Ο αναγνώστης καλείται να παρατηρήσει πώς το έλεος, αντί της τελετουργικής ακριβείας, συμφωνεί με τον θείο σχεδιασμό για την ημέρα της αναπαύσεως, και πώς η ίδια αρχή διέπει τις σχέσεις μεταξύ εκείνων που καλούνται να ακολουθήσουν τον Μεσσία. Το κεφάλαιο προωθεί έτσι το ευρύτερο επιχείρημα του Λουκά ότι ο Ιησούς φέρνει τον αληθινό Ισραήλ σε ύπαρξη υπό τη δική του αρχηγία, μετρούμενο όχι μόνο από την εξωτερική συμμόρφωση αλλά από τον καρπό που προέρχεται από ανανεωμένη καρδιά.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώστε το έκτο κεφάλαιο του Λουκά στο σύνολό του, προσέχοντας την ακολουθία των γεγονότων σε διαδοχικά Σάββατα, τα κριτήρια με τα οποία επιλέγονται οι δώδεκα, και την αντίθεση που χαράσσεται μεταξύ των μακαρίων και των καταραμένων. Σημειώστε τις επανειλημμένες επικλήσεις σε ό,τι είναι νόμιμο, την έμφαση στην καρδιά ως πηγή λόγου και πράξης, και την καταληκτική παραβολή των δύο θεμελίων. Παρατηρήστε πώς κάθε ενότητα ενισχύει τον ισχυρισμό ότι ο Υιός του Ανθρώπου κατέχει εξουσία να ορίζει την αληθινή τήρηση του νόμου της διαθήκης και να διακρίνει εκείνους που ακούν και πράττουν τον λόγο του από εκείνους που δεν το κάνουν.
Μελετήστε
Μελέτη
Το κεφάλαιο ανοίγει με τους μαθητές να μαδούν στάχυα το Σάββατο και την άμεση πρόκληση που εκδίδουν οι Φαρισαίοι. Ο Κύριος απαντά κατευθύνοντας την προσοχή στο προηγούμενο του Δαβίδ και του άρτου της Προθέσεως, θεμελιώνοντας έτσι ότι το Σάββατο ορίστηκε για τη διατήρηση της ζωής εντός της διαθήκης και όχι για την επιβολή βαρών που αντιφάσκουν με τον σκοπό του. Έπειτα αυτοανακηρύσσεται Κύριος του Σαββάτου, ισχυρισμός που βεβαιώνει τόσο το θείο δικαίωμά του όσο και την ορθή τάξη της εντολής υπό την ερμηνεία του. Το επόμενο Σάββατο η ίδια αρχή εφαρμόζεται στη θεραπεία του ανθρώπου με το ξερό χέρι. Οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι παρακολουθούν για να δουν αν θα δειχθεί έλεος, και ο Χριστός, γνωρίζοντας τις σκέψεις τους, αποκαθιστά το χέρι, αποδεικνύοντας ότι η παύση εργασίας το Σάββατο δεν απαγορεύει την τέλεση του αγαθού όταν η δόξα του Θεού και η ευημερία του πλησίον το απαιτούν. Η αντίδρασή τους με οργή επιβεβαιώνει ότι η εξωτερική τήρηση αποκομμένη από το έλεος της διαθήκης παράγει αντίθεση προς τον ίδιο τον Κύριο. Η αφήγηση καταγράφει έπειτα ότι ο Ιησούς αποσύρεται σε όρος και συνεχίζει όλη τη νύχτα σε προσευχή πριν καλέσει δώδεκα από τους μαθητές για να γίνουν απόστολοι. Αυτή η κυρίαρχη επιλογή, προηγηθείσα από εκτεταμένη κοινωνία με τον Πατέρα, υπογραμμίζει ότι η σύσταση της νέας διαθήκης κοινότητας στηρίζεται όχι στην ανθρώπινη πρωτοβουλία αλλά στο εκλεκτικό θέλημα του Υιού. Η επακόλουθη κάθοδος στην πεδιάδα και η παράδοση της ομιλίας δείχνουν περαιτέρω τον χαρακτήρα εκείνων που ανήκουν σε αυτή την κοινότητα. Οι μακαρισμοί που απαγγέλλονται στους πτωχούς, τους πεινασμένους, τους κλαίοντες και τους διωκόμενους στέκονται σε άμεση αντίθεση με τις αξίες της παρούσας εποχής, ενώ οι ουαί που απαγγέλλονται στους πλουσίους, τους χορτασμένους, τους γελώντες και τους ευφημούμενους αποκαλύπτουν την αναστροφή που συνοδεύει την έλευση της βασιλείας. Η εντολή να αγαπάτε τους εχθρούς, να δανείζετε χωρίς προσδοκία, και να απέχετε από την κρίση πηγάζει από την ίδια αρχή που διέπει τις αντιπαραθέσεις για το Σάββατο: ο νόμος εκπληρώνεται όταν η καρδιά αντανακλά το έλεος του Θεού της διαθήκης. Οι εικόνες του τυφλού που οδηγεί τυφλό, του μαθητή και του διδασκάλου του, και του δέντρου που γνωρίζεται από τον καρπό του πιέζουν την αναγκαιότητα της εσωτερικής ανανέωσης. Ο λόγος και η πράξη προέρχονται ομοίως από τον θησαυρό της καρδιάς, ώστε καμία ομολογία πίστης δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πραγματική συμμόρφωση με τον λόγο του Κυρίου. Το κεφάλαιο κλείνει με την παραβολή του οίκου οικοδομημένου επί της πέτρας και του οίκου οικοδομημένου επί της γης. Η ακρόαση και η πράξη των λόγων του Χριστού αποτελούν το μόνο θεμέλιο που αντέχει στον κατακλυσμό της θείας κρίσεως, ενώ η απλή ακρόαση χωρίς υπακοή οδηγεί σε ταχεία και ολοκληρωτική καταστροφή. Έτσι ολόκληρο το κεφάλαιο εκθέτει τη συνεπή μαρτυρία ότι ο Υιός του Ανθρώπου, με λόγο και έργο, ορίζει τον αληθινό Ισραήλ σύμφωνα με τους κυρίαρχους σκοπούς της διαθήκης.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Τα θέματα του έκτου κεφαλαίου του Λουκά στέκονται σε στενή σχέση με την προγενέστερη καταγραφή του νόμου στο Σινά και με την προφητική επιμονή ότι ο Κύριος επιθυμεί έλεος και όχι θυσία. Ο ίδιος Κύριος που έδωσε το Σάββατο τώρα διεκδικεί εξουσία να ερμηνεύει τη χρήση του, εκπληρώνοντας έτσι αντί να ακυρώνει την πρόθεση της διαθήκης. Η επιλογή των δώδεκα απηχεί τη σύσταση του Ισραήλ κατά την έξοδο και προλαμβάνει το αποστολικό θεμέλιο της εκκλησίας. Η ομιλία στην πεδιάδα παραλληλίζει την ηθική διδασκαλία του Ματθαίου πέντε έως επτά, όμως πλαισιώνεται εντός της έμφασης του Λουκά στην αναστροφή και την περιληψη των περιθωριοποιημένων. Η μεταγενέστερη επιστολική διδασκαλία για τη νέα διαθήκη, ιδιαίτερα το επιχείρημα ότι η αγάπη εκπληρώνει τον νόμο, αντλεί άμεσα από την αρχή που εδώ διατυπώνεται ότι η εξωτερική τήρηση χωρίς εσωτερική ανανέωση είναι ανεπαρκής. Η ανάκτηση από τη Μεταρρύθμιση της διακρίσεως μεταξύ του ηθικού νόμου και της τελετουργικής διοίκησής του βρίσκει σαφή έρεισμα σε αυτές τις αντιπαραθέσεις για το Σάββατο, όπου ο Χριστός διατηρεί την αιώνια υποχρέωση του ελέους ενώ απελευθερώνει την ημέρα από τις φαρισαϊκές προσθήκες. Η προειδοποίηση κατά του οικοδομήματος επί οποιουδήποτε θεμελίου άλλου εκτός από την ακρόαση και την πράξη του λόγου προλαμβάνει την αποστολική επιμονή ότι η πίστη χωρίς έργα είναι νεκρή.
Απαντήστε
Απόκριση
Σε ποια συγκεκριμένη περίσταση αυτή την εβδομάδα ο ισχυρισμός ότι ο Υιός του Ανθρώπου είναι Κύριος του Σαββάτου απαιτεί από εσάς να προτιμήσετε το έλεος έναντι της τελετουργικής ακριβείας; Πώς η εκλεκτική προσευχή του Χριστού πριν ονομάσει τους δώδεκα διαφωτίζει την κατανόησή σας για τη δική σας θέση εντός της κοινότητας της διαθήκης; Πού στην παρούσα συμπεριφορά σας η διάκριση μεταξύ ακρόασης του λόγου και πράξης του λόγου αποκαλύπτει θεμέλιο τεθειμένο επί άμμου αντί επί της πέτρας;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κυρίαρχε Κύριε της διαθήκης, που μόνος διορίζεις τους καιρούς και τα πρόσωπα που υπηρετούν τον σκοπό σου, χάρισε να δεχθούμε τον Υιό ως Κύριο του Σαββάτου και της συνάξεως. Φύλαξέ μας από την υποκρισία που μεγαλύνει την εξωτερική τήρηση ενώ παραμελεί τα βαρύτερα ζητήματα του ελέους και της αληθείας. Μόρφωσε εντός μας την καρδιά που παράγει αγαθό θησαυρό, ώστε ο λόγος και οι πράξεις μας να φέρουν τον καρπό της ανανεωμένης φύσεως. Στερέωσε τη ζωή μας επί της πέτρας της ακρόασης και της εκτέλεσης του λόγου του Χριστού, ώστε να μην παρασυρθούμε όταν έλθει ο κατακλυσμός της κρίσεως. Διαφύλαξε την εκκλησία υπό την αρχηγία των δώδεκα που συ εξέλεξες, και ας αναπαυθούν οι μακαρισμοί που απαγγέλθηκαν στους πτωχούς τω πνεύματι επί πάντων όσοι εμπιστεύονται τη χάρη της εκλογής σου. Δια του ιδίου Υιού, του μόνου Μεσίτου μας, το ζητούμε. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.