Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Βασιλείς
Η Ήσυχη Μικρή Φωνή: Ο Θεός που Κυβερνά με Πραότητα
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Μετά τη φωτιά του Καρμήλου, ο προφήτης που έκλεισε τους ουρανούς φεύγει από την απειλή μιας γυναίκας στην έρημο και ξαπλώνει για να πεθάνει. Ο μακάριος Θεοδώρητος Κύρου δεν δικαιολογεί τον φόβο· τον ερμηνεύει. Ο Ηλίας δεν ήταν μόνο προφήτης αλλά και άνθρωπος, και ο φόβος του ανήκε στη θεία οικονομία: για να μην υψώσει το μυαλό του το μέγεθος των θαυμάτων του, η χάρη επέτρεψε στη φύση του να δεχθεί δειλία, ώστε να γνωρίσει τη δική του αδυναμία. Έτσι ο Δεσπότης του αποκαλύπτει ότι επτά χιλιάδες είχαν μείνει ελεύθεροι από ασεβεία — δεν ήταν μόνος — και του διδάσκει το βαθύτερο μάθημα όλων στον Χωρήβ. Ένας μεγάλος άνεμος σκίζει τα βουνά, και ο Κύριος δεν είναι στον άνεμο· ακολουθεί σεισμός, και ο Κύριος δεν είναι στον σεισμό· έπειτα φωτιά, και ο Κύριος δεν είναι στη φωτιά· και μετά τη φωτιά, φωνή απαλής αύρας. Με αυτό, λέει ο Θεοδώρητος, ο Θεός έδειξε ότι μόνο η μακροθυμία και η φιλανθρωπία είναι αγαπητές σε Αυτόν· τον κεραυνό και τον σεισμό και τον καταναλωτικό άνεμο μπορούσε να στείλει στους ασεβείς, αλλά η κακία των ανθρώπων τα τραβάει πάνω της. Κυβερνά το ανθρώπινο γένος με πραότητα. Έπειτα ο Ηλίας στέλνεται να χρίσει τον Αζαήλ, τον Ιηού και τον Ελισσαίο· όμως χρίει μόνο τον Ελισσαίο — και ο Θεοδώρητος εξηγεί ότι χρίοντας τον προφήτη και μεταδίδοντας τη χάρη του Πνεύματος, έχρισε τους άλλους δι’ αυτού, γιατί ο Ελισσαίος θα έδινε τη βασιλική χρίση. Και όταν οι Σύροι, περιφρονώντας τον Θεό του Ισραήλ ως «θεό των λόφων και όχι θεό των κοιλάδων», κατεβαίνουν στην πεδιάδα, ο Κύριος δείχνει τόσο στο Ισραήλ όσο και στους ξένους τη δύναμή Του — ότι δεν είναι μερικός Θεός, αλλά ο Δημιουργός των πάντων. Η καρδιά του κεφαλαίου είναι το ήσυχο κέντρο του: ο Κύριος δεν είναι στην καταιγίδα, αλλά στην ήσυχη μικρή φωνή.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ανάγνωση Γ΄ Βασιλειών 19–20 — Η Ιεζάβελ ορκίζεται να σκοτώσει τον Ηλία, και ο προφήτης φεύγει: «αυτός πορεύθη ημέρας οδόν εις την έρημον, και… ητήσατο την ψυχήν αυτού αποθανείν· και είπεν· Ικανόν νυν, Κύριε, λάβε την ψυχήν μου». Άγγελος τον αγγίζει και τον τρέφει με πίτα και σταμνί νερού, και «επορεύθη εν τη ισχύι της βρώσεως ταύτης τεσσαράκοντα ημέρας και τεσσαράκοντα νύκτας έως Χωρήβ όρους του Θεού». Εκεί ο Κύριος περνά: «άνεμος μέγας και ισχυρός ερρήγνυ τα όρη… αλλά ο Κύριος ουκ εν τω ανέμω· και μετά τον άνεμον σεισμός· ουκ εν τω σεισμώ ο Κύριος· και μετά τον σεισμόν πυρ· ουκ εν τω πυρί ο Κύριος· και μετά το πυρ φωνή αύρας λεπτής». Ο Κύριος του λέει ότι «κατέλιπον εμαυτώ επτά χιλιάδας εν Ισραήλ, πάντα γόνατα α ουκ έκλινεν επί τω Βάαλ», και τον στέλνει να χρίσει τον Αζαήλ, τον Ιηού και τον Ελισσαίο. Ο Ηλίας βρίσκει τον Ελισσαίο να οργώνει, και «έριψε την μηλωτήν αυτού επ’ αυτόν», και ο Ελισσαίος σηκώθηκε και τον ακολούθησε. Έπειτα στο εικοστό κεφάλαιο ο Βεν-αδάδ της Συρίας, με τριάντα δύο βασιλείς, πολιορκεί τη Σαμάρεια και καυχάται: «τάδε ποιήσαισαν μοι οι θεοί… ει αρκέσει ο χους Σαμαρείας εις δράκας». Αλλά ο Κύριος παραδίδει το στράτευμα στα χέρια του Αχαάβ με λίγους νέους. Οι Σύροι λένε «θεοί αυτών θεοί ορέων εισίν»· έτσι ο Κύριος δίνει στον Αχαάβ νίκη στην πεδιάδα, «ίνα γνώτε ότι εγώ Κύριος».
Μελετήστε
Μελέτη
Γιατί ένας άνθρωπος τέτοιας δύναμης φεύγει από μία γυναίκα; Ο Θεοδώρητος απαντά ότι ήταν άνθρωπος καθώς και προφήτης, και ότι ο φόβος του υπηρέτησε τη θεία οικονομία — φύλαξη κατά της υπερηφάνειας:
Μήπως το μέγεθος της θαυματουργίας υψώσει τον νου του, η χάρη επέτρεψε στη φύση του να δεχθεί δειλία, ώστε να αναγνωρίσει τη δική του αδυναμία. Στον Χωρήβ ο Θεός δίδαξε τον προφήτη τον τρόπο της βασιλείας Του, ώστε να μην καλέσει φωτιά στους ασεβείς όπως ήθελε, αλλά να μάθει ότι ο Δεσπότης κυβερνά με υπομονή:
Προς αυτά, του δίδαξε ότι με πραότητα και μακροθυμία κυβερνά το γένος των ανθρώπων. Ο άνεμος, ο σεισμός και η φωτιά όπου ο Κύριος δεν ήταν είναι ακριβώς οι κρίσεις που ο Θεός απέχει να στείλει, και η ήσυχη μικρή φωνή είναι το μάθημα που ο Θεοδώρητος διαβάζει από αυτά — ότι μόνο ένα πράγμα είναι αγαπητό στον Θεό:
Με αυτά έδειξε ότι η μακροθυμία και η φιλανθρωπία μόνο είναι αγαπητές στον Θεό· τα άλλα η κακία των ανθρώπων τα τραβάει πάνω της. Και, διαταγμένος να χρίσει τρεις, ο Ηλίας χρίει μόνο τον Ελισσαίο — γιατί η χάρη του Πνεύματος που δόθηκε στον προφήτη θα ρέει δι’ αυτού στους υπόλοιπους, η διαδοχή του χαρίσματος μεταδιδόμενη από τον έναν στον άλλον.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Η ήσυχη μικρή φωνή είναι το μυστικό όλου του Ευαγγελίου. Ο Θεός που μπορούσε να σκίσει βουνά και να σείσει τη γη και να καταναλώσει τους ασεβείς με φωτιά προτιμά να έρθει στην απαλή αύρα, γιατί «η μακροθυμία και η φιλανθρωπία μόνο είναι αγαπητές στον Θεό». Αυτός είναι ο Θεός που, στο πλήρωμα του χρόνου, δεν ήρθε με τον ανεμοστρόβιλο αλλά ως παιδί ξαπλωμένο σε φάτνη· που «ουκ ήρισε ουδέ εκραύγασε· ουδέ ήκουσέ τις την φωνήν αυτού εν ταις πλατείαις» (Ματθ 12:19)· που είπε, «Μάθετε απ’ εμού· ότι πραΰς ειμί και ταπεινός τη καρδία» (Ματθ 11:29). Ο Κύριος δεν ήταν στον άνεμο ή στη φωτιά — και όταν οι υιοί της βροντής ήθελαν να καλέσουν φωτιά σε χωριό που δεν Τον δεχόταν, ο Κύριος τους επέπληξε: «ουκ οίδατε ποίου πνεύματος εστέ» (Λουκ 9:54–55). Ο Ηλίας του Θεοδωρήτου, διδαγμένος στον Χωρήβ ότι ο Θεός κυβερνά με πραότητα, διαμορφώνεται στην ίδια την πραότητα του Χριστού που υπηρετούσε. Και η μηλωτή που ρίχθηκε στον Ελισσαίο είναι κάτι περισσότερο από προσωπική διαδοχή. Ο Θεοδώρητος διδάσκει ότι η χάρη του Πνεύματος που δόθηκε στον προφήτη πέρασε δι’ αυτού σε άλλους — γιατί αν και ο Ηλίας διατάχθηκε να χρίσει τον Αζαήλ, τον Ιηού και τον Ελισσαίο, έχρισε μόνο τον προφήτη, και με αυτή τη μία χρίση οι υπόλοιποι προνοήθηκαν:
Διότι ο Ελισσαίος, δεχθείς τη προφητική χάρη δι’ αυτού, απέδωσε το χάρισμα σε εκείνους τους άνδρες και τους μετέδωσε και τη βασιλική χρίση. Έτσι η Εκκλησία ομολογεί αποστολική διαδοχή εν Πνεύματι: η χάρη δεν εφευρίσκεται εκ νέου σε κάθε γενιά αλλά λαμβάνεται και μεταδίδεται, η μηλωτή περνά από τον Ηλία στον Ελισσαίο, από τους αποστόλους σε εκείνους στους οποίους επέθεσαν χείρας, μέχρι την ημέρα μας. Ακόμα και στον πόλεμο με τους Σύρους, το μάθημα ισχύει: οι ξένοι θεωρούσαν τον Θεό του Ισραήλ μερική θεότητα, ισχυρή στους λόφους και αδύναμη στις πεδιάδες· αλλά Αυτός έδειξε τον Εαυτό Του ως Δημιουργό των πάντων, όχι τοπικό θεό, αλλά τον ένα Κύριο του οποίου η κυριαρχία δεν μπορεί να χωρέσει όλη τη γη.
Απαντήστε
Απόκριση
Μην περιφρονείς την αδυναμία που ο Θεός σου επιτρέπει να αισθανθείς. Ο Θεοδώρητος λέει ότι η ίδια η χάρη επέτρεψε στον μεγάλο προφήτη να γευθεί φόβο, μήπως τα θαύματά του υψώσουν τον νου του — ώστε να γνωρίσει την αδυναμία του και να στηριχθεί ολοκληρωτικά στον Θεό. Έτσι όταν, μετά από κάποιο ύψος χάριτος ή κάποια νίκη, βρεθείς ξαφνικά φοβισμένος και έτοιμος να ξαπλώσεις και να πεθάνεις, μην συμπεράνεις ότι ο Θεός σε εγκατέλειψε· μπορεί να σε διδάσκει, όπως δίδαξε τον Ηλία, ότι η δύναμή σου δεν ήταν ποτέ δική σου. Φάε τον άρτο που ο άγγελος θέτει μπροστά σου, σήκω και προχώρα. Και μάθε πού να ακούς τον Θεό. Δεν είναι στον άνεμο που σκίζει τις περιστάσεις σου, ούτε στον σεισμό που κλονίζει την ασφάλειά σου, ούτε στη φωτιά του θυμού σου ή του φόβου σου. Έρχεται στην ήσυχη μικρή φωνή — με πραότητα, με μακροθυμία, με τον ήσυχο λόγο που ρωτά, «Τι ποιείς εδώ;» Καλλιέργησε την ησυχία στην οποία αυτή η φωνή μπορεί να ακουστεί, και διαμόρφωσε τις δικές σου συναλλαγές σε αυτήν: κυβέρνα το σπίτι σου, τα λόγια σου, τις κρίσεις σου όχι με καταιγίδα και φωτιά αλλά με την πραότητα που μόνο είναι αγαπητή στον Θεό. Δεν είσαι τόσο μόνος όσο η απόγνωση θα σε έκανε να πιστέψεις — ο Θεός έχει τους επτά χιλιάδες Του. Πάρε τη μηλωτή που έχει τεθεί επάνω σου, τη χάρη που μεταδόθηκε μέσω πιστών χεριών, και πέρνα την παρακάτω· γιατί το χάρισμα που έλαβες εν Πνεύματι δόθηκε σε σένα για να δοθεί.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε που κυβερνάς το γένος των ανθρώπων με πραότητα και μακροθυμία, που δεν ήσουν στον άνεμο που έσχισε τα βουνά, ούτε στον σεισμό, ούτε στη φωτιά, αλλά στη φωνή απαλής αύρας: ησύχασε τις καταιγίδες μέσα μου, και δίδαξέ με να σε ακούω στην ησυχία. Όταν, όπως ο προφήτης Σου, είμαι ξαφνικά φοβισμένος και θα ξαπλώσω για να πεθάνω, στείλε τον άγγελό Σου να με θρέψει, και ας γνωρίσω ότι η αδυναμία που επιτρέπεις είναι για την ταπείνωσή μου και όχι για την καταστροφή μου· γιατί υπέφερες ακόμα και τον πρώτο των προφητών να γευθεί φόβο, ώστε να στηριχθεί σε Σένα μόνο. Διαμόρφωσέ με στην πραότητα του Χριστού Σου, που δεν ήρισε ούτε ανέκραξε, αλλά ήταν ταπεινός τη καρδία· ας κυβερνώ τα λόγια μου και τις κρίσεις μου όχι με φωτιά αλλά με φιλανθρωπία, που μόνο είναι αγαπητή σε Σένα. Υπενθύμισέ μου ότι δεν είμαι μόνος — έχεις τους επτά χιλιάδες Σου που δεν έκλιναν το γόνατο. Και τη μηλωτή της χάριτος που έχει τεθεί επάνω μου μέσω πιστών χεριών, το χάρισμα του Πνεύματός Σου που μεταδόθηκε, ας τη φέρω πιστά και ας την περάσω παρακάτω. Σε Σένα, ω Χριστέ ο Θεός ημών, πραύ και ταπεινέ, μετά του Πατρός και του παναγίου Πνεύματος, δόξα νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →