Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δευτερονόμιο
Δευτερονόμιο 33-34 — με τον Benson
Άνοιγμα
Στο θερμό πνεύμα της Γουεσλεϊανής αφοσίωσης στρεφόμαστε σήμερα στο σχολιασμό του Ιωσήφ Μπένσον για την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Με ποιμαντική ευλάβεια, ο σεβάσμιος Μεθοδιστής εξηγητής μας καθοδηγεί στα τελευταία λόγια του Μωυσή, ανιχνεύοντας πώς ο άνθρωπος του Θεού προφέρει ευλογία σε κάθε φυλή και δείχνει τον Ισραήλ στον Κύριο που συντηρεί τον λαό του. Η προσεκτική, στίχο προς στίχο, αποκάλυψη του Μπένσον μας καλεί να δεχτούμε αυτές τις αρχαίες υποσχέσεις ως ζωντανή ενθάρρυνση για άγια ζωή και ακλόνητη ελπίδα. Καθώς ακούμε, είθε το ίδιο Πνεύμα που ενέπνευσε το κείμενο να ζωογονήσει τις καρδιές μας να εμπιστευτούμε τον Θεό που τηρεί τη διαθήκη μέχρι το τέλος.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας διαβάσουμε τώρα δυνατά τα κεφάλαια 33 και 34 του Δευτερονομίου, προσέχοντας τον ρυθμό των ευλογιών του Μωυσή και το ήσυχο τέλος της επίγειας διακονίας του. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας σε κάθε φυλετικό λόγο να εγκατασταθεί στην καρδιά, και σταματήστε στην αφήγηση του θανάτου του Μωυσή για να θυμηθείτε την πιστότητα του Κυρίου που θάβει τους δούλους του και αναδεικνύει νέους ηγέτες για τον λαό του.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μπένσον ξεκινάει θέτοντας το ιστορικό πλαίσιο για τις ευλογίες.
Εισαγωγή. Α.Μ. 2553. Π.Χ. 1451. Η ευλογία του Μωυσή. Τους ανακηρύσσει όλους ευλογημένους, για όσα είχε ήδη κάνει ο Θεός γι' αυτούς, Δευτερονόμιο 33:1-5. Προφέρει ευλογία σε κάθε φυλή, Δευτερονόμιο 33:6-25. Τους ανακηρύσσει όλους γενικά ευλογημένους, λόγω του τι θα ήταν ο Θεός γι' αυτούς, και τι θα έκανε γι' αυτούς αν ήταν υπάκουοι, Δευτερονόμιο 33:26-29.Στη συνέχεια εξηγεί τον εναρκτήριο στίχο του κεφαλαίου.
Στίχος 1. Δευτερονόμιο 33:1. Η ευλογία με την οποία ο Μωυσής ευλόγησε τον Ισραήλ. Λέγεται ότι τους ευλόγησε, προσευχόμενος στον Θεό με πίστη για την ευλογία του επάνω τους· και προλέγοντας τις ευλογίες που ο Θεός θα τους χορηγούσε. Και ο Μωυσής αποκαλεί τον εαυτό του άνθρωπο του Θεού, δηλαδή, δούλο ή προφήτη του Θεού, για να τους γνωστοποιήσει ότι οι ακόλουθες προφητείες δεν ήταν δικές του επινοήσεις, αλλά θεϊκές εμπνεύσεις.Μετά στρέφεται στην ευγενική εκδήλωση του Κυρίου από το Σινά.
Στίχος 2. Δευτερονόμιο 33:2. Ο Κύριος ήλθε. Δηλαδή, στους Ισραηλίτες· εκδηλώθηκε ευγενικά και ένδοξα ανάμεσά τους. Ξεκινά με αυτό, για να τους κάνει, καταρχάς, να αντιληφθούν εκείνη την πιο σημαντική ευλογία που ο Θεός τους είχε δώσει, επιλέγοντάς τους να είναι ο ιδιαίτερος λαός του. Από το Σινά. Ξεκινώντας από το Σινά, όπου ήταν η πρώτη εμφάνιση του Θεού. Και αναδύθηκε από το Σηείρ προς αυτούς, κ.λπ. Η απλή σημασία της λέξης είναι, ότι η ίδια θεϊκή παρουσία που εκδηλώθηκε σε αυτούς στο όρος Σινά, τους συνόδευσε σε όλα τα ταξίδια και τις κατασκηνώσεις τους, ειδικά γύρω από το όρος Σηείρ και την Παράν, τα κύρια μέρη της διαμονής τους, μέχρι που έφτασαν στις πεδιάδες του Μωάβ, όπου ήταν τώρα στρατοπεδευμένοι. Αναδύθηκε από το Σηείρ. Δηλαδή, όταν, με την απομάκρυνση του νέφους της δόξας, βάδισαν από τη γειτονιά της Ιδουμαίας, στην οποία βρίσκεται το όρος Σηείρ.Συνεχίζει εξετάζοντας την ευλογία που ειπώθηκε για τον Ρουβήν.
Στίχος 6. Δευτερονόμιο 33:6. Ας ζήσει ο Ρουβήν, και ας μη πεθάνει. Αν και ο Ρουβήν αξίζει να αποκοπεί, ή να μειωθεί πολύ και να επισκιαστεί, σύμφωνα με την πρόβλεψη του Ιακώβ, (Γένεση 49:4,) εντούτοις ο Θεός θα τους λυπηθεί, και θα τους δώσει όνομα και μερίδιο μεταξύ των φυλών του Ισραήλ. Όλοι οι αρχαίοι παραφραστές αναφέρονται σε αυτό στον άλλο κόσμο, τόσο μακριά ήταν από το να περιμένουν μόνο επίγειες ευλογίες. 'Ας ζήσει ο Ρουβήν στην αιώνια ζωή', λέει ο Ονκέλος, 'και ας μη πεθάνει τον δεύτερο θάνατο'. 'Ας ζήσει ο Ρουβήν σε αυτόν τον κόσμο', έτσι ο Ιωνάθαν και το Ιερουσαλήμ Τάργκουμ, 'και ας μη πεθάνει τον θάνατο που πεθαίνουν οι ασεβείς στον μέλλοντα κόσμο'. Ας μη είναι λίγοι οι άνδρες του. Καθώς η λέξη 'μη' λείπει στα Εβραϊκά, μπορούμε να αποδώσουμε τη φράση πιο σωστά, 'Αν και οι άνδρες του είναι λίγοι'. Αυτό συμφωνεί καλύτερα με την προφητεία του Ιακώβ, (Γένεση 49:4,) ότι δεν θα υπερέχει, και όμως θα ζήσει, δηλαδή, θα εξακολουθεί να υπάρχει, και να είναι σε κάποιο βαθμό μια ακμάζουσα φυλή, αν και λιγότερο πολυάριθμη από κάποιες άλλες.
Σκεφτείτε
Σκέψη
Στο μερίδιο του Ιούδα πιέζει τη σύνδεση με προηγούμενη προφητεία.
Ο Ιακώβ προλέγει ότι το σκήπτρο του Ιούδα θα συνεχιστεί μέχρι να έρθει ο Σιλώ: το οποίο είναι, στην ουσία, προλέγοντας ότι τα σκήπτρα των άλλων φυλών δεν θα συνεχιστούν τόσο πολύ. Ο Μωυσής, στο πνεύμα της προφητείας, βλέπει την ερήμωση όλων των φυλών· βλέπει τις φυλές του βασιλείου του Ισραήλ να αιχμαλωτίζονται από τους Ασσύριους, τον λαό του Ιούδα από τους Βαβυλώνιους· βλέπει ότι ο Ιούδας θα επιστρέψει πάλι αδύναμος, ταλαιπωρημένος, και μετά βίας ικανός να συντηρηθεί στη χώρα του: γι' αυτούς, λοιπόν, συλλαμβάνει αυτή την προφητική προσευχή: Άκου, Κύριε, τη φωνή του Ιούδα, κ.λπ.Τέλος, παραμένει στο λόγο που δόθηκε στον Ιωσήφ.
Στίχος 16. Δευτερονόμιο 33:16. Και για τα πολύτιμα πράγματα της γης. Και γενικά για όλους τους εκλεκτούς καρπούς που παράγει η γη σε όλα τα μέρη της, είτε λόφους είτε κοιλάδες. Το πλήρωμα αυτής. Δηλαδή, τα φυτά, και τα ζώα, και όλα τα πλάσματα που αναπτύσσονται, αυξάνονται και ευδοκιμούν σε αυτήν. Η καλή θέληση. Για όλα τα άλλα αποτελέσματα της καλής θέλησης και της καλοσύνης του Θεού, ο οποίος όχι πολύ καιρό πριν κατοίκησε ή εμφανίστηκε για λίγο στη βάτο σε μένα, με σκοπό την ανακούφιση του λαού του, Έξοδος 3:2. Του Ιωσήφ. Δηλαδή, της γενιάς του Ιωσήφ. Αυτός που διαχωρίστηκε από τους αδελφούς του. Οι αδελφοί του τον διαχώρισαν από αυτούς κάνοντάς τον σκλάβο, και ο Θεός τον διέκρινε από αυτούς κάνοντάς τον πρίγκιπα. Τα προηγούμενα λόγια θα μπορούσαν να αποδοθούν, 'Ο κάτοικός μου στη βάτο'. Αυτή ήταν μια εμφάνιση της θείας μεγαλειότητας μόνο στον Μωυσή, σε ένδειξη της ιδιαίτερης εύνοιάς του. Πολλές φορές είχε εμφανιστεί ο Θεός στον Μωυσή· αλλά τώρα που πεθαίνει, φαίνεται να έχει την πιο ευχάριστη ανάμνηση της πρώτης φοράς που είδε τα οράματα του Παντοδύναμου. Ήταν εδώ που ο Θεός δήλωσε τον εαυτό του Θεό του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, και έτσι επιβεβαίωσε την υπόσχεση που δόθηκε στους πατέρες, αυτή την υπόσχεση που ο Κύριός μας δείχνει ότι φτάνει μέχρι την ανάσταση και την αιώνια ζωή.
Απαντήστε
Απάντηση
1. Πώς η λήψη των ευλογιών του Μωυσή διεγείρει νέα ευγνωμοσύνη για την κληρονομιά που κατέχουμε εν Χριστώ;
2. Με ποιους τρόπους μπορεί ο Κύριος να μας καλεί να ζήσουμε ως λαός ξεχωριστός υπό τον νόμο της αγάπης του;
3. Πού αισθανόμαστε την ανάγκη για το ίδιο υποστηρικτικό χέρι που στήριξε τον Ισραήλ στην έρημο;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ευγενικέ Κύριε, σε ευχαριστούμε για τους πιστούς κόπους του Ιωσήφ Μπένσον, του οποίου ο σχολιασμός ανοίγει τον λόγο σου με τόση τρυφερή σαφήνεια. Όπως ο Μωυσής ευλόγησε τις φυλές, έτσι ευλόγησέ μας τώρα με τις ίδιες διαθηκικές ευσπλαχνίες. Κράτησέ μας κοντά στην καρδιά σου, στήριξέ μας με το δεξί σου χέρι, και δώσε να περπατάμε στο φως του νόμου σου. Όταν η δύναμή μας εξασθενεί, ανάδειξε άλλους να συνεχίσουν το έργο σου. Είθε οι ευλογίες που ειπώθηκαν παλιά να γίνουν ζωντανές πραγματικότητες στην καθημερινή μας υπακοή, μέχρι κι εμείς να συγκεντρωθούμε στον λαό μας στη γη της επαγγελίας. Μέσω του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας, Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →